
% Je zult om dit bestand te gebruiken zelf de volgende latex-omgevingen
% moeten definiëren: ‘psalm’, ‘vers’, ‘tussenschrift’ en ‘voorzang’;
% daarnaast ook nog het commando \pauze.

\begin{document}

\begin {tussenschrift}
DE PSALMEN DAVIDS
In Nederlandschen dichte overgesett
\end {tussenschrift}

\begin {psalm} {1} {Psalm I.}

\begin {vers} {1}
Die niet en gaet in der godloosen raet,
\\Die op den wegh der sondaeren niet staet,
\\End niet en sitt by den spotters onreyne,
\\Maer dach end nacht heeft in Gods Wet alleyne,
\\Al synen lust, Ia spreeckt daervan eenpaer,
\\Die mensch’ is wel gelucksaligh voorwaer.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Hy sal gelijck sijn eenen schoonen boom,
\\Gheplant by eenen klaeren waterstroom,
\\Die sijn vruchten geeft in bequaeme tijden,
\\Van welcken geen drooge blat valt bezijden,
\\So sal die mensche saligh sijn bekent,
\\Met al sijn doen tot welcken hy hem wendt.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Maer so en is’t met den godtlosen niet,
\\Die als kaf verstroyt werden daermen’t siet,
\\D’welck van den windt hier end daer wert gedreven:
\\So sullen sy in Godts gerichte beven,
\\End niet bestaen, maer haest vergaen beschaemt,
\\Met den vromen werden sy niet genaemt.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
God kent den wech end der vromen gemoet,
\\Hy draeght sorge voor hen end voor haer goet:
\\Dies sullen sy wel gelucksaligh wesen.
\\Maer naedenmael dat onse Godt gepresen,
\\Op der godtloosen weghen niet en achtt,
\\Sy end haer doen werden tot niet gebracht.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {2} {Psalm II.}

\begin {vers} {1}
Waerom raest dat volck met sulcken hooghmoedt?
\\Waerom komen die heydenen te samen?
\\Wat is datse vergeefs so woeden doet?
\\End raetslaen van dinghen die niet betamen?
\\Die Koningen hen te samen verbinden,
\\Die voornaemst’ al sijn ooc daer toe bedacht,
\\Godt te bestrijden sy hen onderwinden,
\\End synen gesalfden met grooter macht.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Sy spreken t’saem, Laet ons breken met een,
\\Haer banden al, daer met sy ons verstricken:
\\End t’iock dats’ ons hart opleggen gemeen,
\\Laet ons verwerpen end breken in sticken.
\\Maer God die den hemel bewoent gepresen,
\\Sal se belachen, want haer doen hy siet,
\\Haer opstel sal van hem bespottet wesen,
\\Want het is ydel, end Godt acht het niet.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Hy sals’ aenspreken elck by synen naem,
\\In sijn gramschap die grootlicks is te vruchten:
\\Hy salse verbaest maeken al te saem,
\\In syn toornicheit die seer is te duchten.
\\End sal spreken: Ghy Koningen wilt hooren,
\\Van waer komt u dese raetslagh so ergh?
\\Ick heb myn Koningh gesalft end verkoren,
\\Over Zion mynen heyligen bergh.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
End ick sijn Koningh van hem toebereydt,
\\Sal Godts oordeel spreken voor yders ooren:
\\T’welck is, dat hy my klaerlick heeft geseyt,
\\Ghy sijt myn Soen huyden van my geboren.
\\Begeert van my ick sal u t’eender erven,
\\Veel volckeren haest maeken onderdaen:
\\Een alsulck rijck sult ghy van my verwerven,
\\Dat tot den eynden des eertrycks sal gaen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Ghy sult draegen eenen yseren staf,
\\Om die al te dwingen dats’ u doen eere:
\\Ghy sults’ in den windt verstroyen als kaf,
\\End morselen als een eerden vat teere.
\\Dies ghy Koninghen end Vorsten der eerden,
\\Wilt myn onderwys met herten ontfaen,
\\End ghy Rechters wilt met ootmoet aenverden,
\\T’~goet vermaen dat u van my werdt gedaen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Dient Godt met kinderlicke vreese goet,
\\Vreest sijn gramschap end soeckt hem te behaegen:
\\Verblijdt u, end beeft voor hem met ootmoet,
\\Siet dat ghy hem geen oorsaeck geeft te klaegen.
\\Kusset den Soen dien hy u heeft gesonden,
\\Dat hy niet gram sy over uwe daet,
\\Op dat ghy haest tesaem niet werdt verslonden,
\\End in uwen wegh niet schricklick vergaet.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Want sijn gramschap ontsteeckt seer haest end brandt,
\\Gelijck een vuer als men daer op niet achtet:
\\Och hoe salich is hy in sulcken staet,
\\Die hem vertraut end op sijn goetheit wachtet.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {3} {Psalm III.}

\begin {vers} {1}
Hoe veel is des volcks Heer,
\\Dat my benydt so seer?
\\Hoe veel menschen my quellen?
\\Hoe veel vianden myn,
\\Nu sterck te velde sijn,
\\Die hen tegen my stellen?
\\Ick sie daer veel voorwaer,
\\Die tot my spreken klaer:
\\Vergaen sijn al syn krachten,
\\Sijn Godt die helpt hem niet,
\\In dit cruys end verdriet:
\\Maer t’sijn ydel gedachten.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Want ghy sijt Heer myn schildt,
\\Die my beschermen wilt,
\\End my eere wilt geven.
\\Ghy doet dat ick voortaen,
\\Magh vry opentlick gaen,
\\Met den hoofd’ opgeheven.
\\Ick hebb’ in myn elendt,
\\Myn stem tot Godt gewendt,
\\End geklaeght in dit wesen,
\\Hy heeft oock nae sijn Woort,
\\Myn klacht’ altyt verhoort,
\\Van synen bergh gepresen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Dies sal ick rust’ ontfaen,
\\End seker slapen gaen,
\\Bewaert voor alle schaede.
\\Ick sal des morgens klaer,
\\Ontwaeken sonder vaer,
\\Want Godt wilt my slaen gaede.
\\Hondert duysent by een,
\\Deden my vreese geen,
\\Wanneer se sulcks aenuyngen,
\\End my wilden met haest,
\\Om te maeken verbaest,
\\Verstricken end omryngen.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Komt Heer, toont dat ghy syt
\\Met my tot aller tydt.
\\End dat ghy myn vianden,
\\Opt’ kinnebacken slaet,
\\End hen breeckt met der daet,
\\In stucken haere tanden.
\\Van u ist O HEER goet,
\\Datmen verwachten moet,
\\Hulp’ end troost vroegh end spaede.
\\Want over u volck hier,
\\Stortt ghy Heer goedertier,
\\Seer rycklick u’ ghenaede.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {4} {Psalm IIII.}

\begin {vers} {1}
Als ick u bidd’ opent u ooren,
\\O Heer myne gerechticheyt,
\\Laet myn hert’ bang’ uwen troost hooren,
\\End u stedes komen te vooren,
\\Myn gebedt nae u goedicheit.
\\Hoe langh sult ghy soecken ghy Heeren,
\\Myn eer te schenden met hooghmoet,
\\End u tot ydelheit bekeeren,
\\Die luegen oock t’uwer oneeren,
\\So lief hebben als ghy nu doet?
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Bekent dat Godt my in dit leven,
\\Boven die ander menschen al,
\\Tot eenen Koningh heeft verheven,
\\Die myn suchten ende myn beven,
\\Van den hemel verhooren sal.
\\So ghy gram werdt, wacht u van sonden
\\Misdoet niet tegen synen wil,
\\Op uwen legher wilt doergronden
\\Dit werck. Laet af tot desen stonden,
\\My te quellen met dit gheschil.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Offert dan een oprecht’ offrande,
\\Met verslagen hert’ end ghemoet.
\\Betert u van dees sonde end schande,
\\End stelt op Godt (seer goederhande)
\\Geheel al u vertrauwen goet.
\\Veel spreeken: Hoe kan hy ons leeren,
\\Dat goed is end Godt aengenaem?
\\Nae u goedtheit wilt Heer der Heeren,
\\U lieflick aenschyn doch eens keeren,
\\Tot my end’ al de myne t’saem.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Want meer blijdschap is my gegeven,
\\Doer u aenschyn Heer goedertier,
\\Dan hen is die hier syn verheven,
\\Die met veel wyns end koorens leven,
\\Hebbende haeren nootdruft hier.
\\Dus sal ick my in goeden vrede,
\\Nederleggen end slapen wel,
\\Want u goetheit beschickt dit mede,
\\Die my doet hopen hier beneden,
\\End int’ Ryck doet hebben bevel.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {5} {Psalm V.}

\begin {vers} {1}
Verhoort O Godt myn woorden klachtigh,
\\Laet uw’ ooren op sijn gedaen:
\\End wilt doch d’oorsaecke verstaen,
\\Myns klagens end suchtens eendrachtigh,
\\O Heer almachtigh.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Hebt acht op myn suchten ghestadigh,
\\Myn Godt end Koningh groot gheacht,
\\Dewyl’ ick tot u met aendacht
\\Myn smeeken doe, O Heer genaedigh,
\\Ende weldaedigh.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Des morgens vroegh, voor den daegraede,
\\Sult ghy my verhooren eenpaer,
\\Want seer vroegh sal ick u voorwaer,
\\Bidden, wachtende vroegh end spaede,
\\Op u’ ghenaede.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Ghy sijt een Godt die de boosheden,
\\Niet en bemindt, maer wederstaet.
\\By u sijn de boosdaeders quaet,
\\Met haeren doen end boose zeden
\\Gantsch niet gheleden.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Die dwaesen die nae u niet vraeghen,
\\Sullen voor u verschynen niet,
\\Want ghy die haetet so men siet,
\\Die boosheit doen, sonder vertzaeghen,
\\Iae met behaeghen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
Ghy sult uwe gramschap bewysen,
\\Over die Lueghenaers gemeen:
\\Doodslagers, Bedriegers met een,
\\Syn voor Godt (dien elck mensch moet prysen)
\\Een groot afgrysen.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Maer doer u goetheit hoogh’ gepresen,
\\Die ghy my bewyst, sal ick gaen,
\\Om u, O Heer te roepen aen,
\\In u’ huys, daer ick sal mids desen,
\\Godtvruchtigh wesen.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Geleydt my Heer, end laet doch blycken
\\Aen my u goedtheit, dat my niet
\\Myn haeters bringen in’t verdriet,
\\Leydt my uwen pad desgelycken,
\\Sonder afwycken
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Daer is gheen waerheit in haer monden,
\\Haer hert is valsch, arghlistich, straf,
\\Haer keel is als een open graf,
\\Haer tongh’ is vol smeeckens bevonden,
\\Tot allen stonden.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Verderfts’ end doet te niet haer naemen,
\\Breeckt haer raetslaegen end haer doen,
\\Verstroyt s’~om haer boosheit seer koen,
\\Want Heer sy soecken alle t’saemen
\\U te beschaemen.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Maer verhueght hen t’gemoet end sinnen,
\\Die op u vertrauwen altydt,
\\Dats’ in u Heer werden verblijdt,
\\Die uwen naem in’t herte binnen
\\Trauwlick beminnen.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Want ghy sijt mildt end overvloedigh
\\Den vromen man, Heer goedertier,
\\Met uwe gunst deckt ghy hem schier,
\\Als met den schildt, Ghy sijt so goedigh,
\\End seer langhmoedigh.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {6} {Psalm VI.}

\begin {vers} {1}
Wilt my niet straffen Heere,
\\Die misdaen heb so seere,
\\In eenen grammen sin,
\\In uwen toorn vervaerlick,
\\Castijdt my niet so swaerlick,
\\Als ick wel weerdigh bin.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Maer wilt u Heer’ ontfaermen,
\\End over my erbaermen,
\\Ick ben seer swack altydt.
\\Wilt my gesondtheit geven,
\\Want myn siel’ end lyf beven,
\\In desen mynen strydt.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Myn gheest hem oock ontstellet,
\\Swaer verschricken my quellet,
\\Vreese maeckt my onvro.
\\O HEERE hoogh ghepresen,
\\Hoe langhe salt noch wesen,
\\Dat ick moet blyven so?
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Ach wilt u tot my keeren,
\\Wilt oock van my doch weeren,
\\Dees benaudtheit niet kleyn.
\\Seer groot sijn myn misdaeden,
\\Maer, wt louter ghenaeden,
\\Maeckt my Heer daer van reyn.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Want in de doodt seer wreede,
\\Wie is’ die daer verbreede,
\\U’ lof end eer bequaem,
\\Niemant sal in der hellen,
\\Uwen prys schoon vertellen,
\\Noch dancken uwen Naem.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
Ick ben moed’ end verslaghen,
\\Van gantsch den nacht te klaghen,
\\Ick doe swemmen voorwaer,
\\Myn bedde met myn weenen,
\\End myn legher met eenen,
\\In myn traenen eenpaer.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Myn ghedaente met allen,
\\Is nu (Heer) gantsch vervallen,
\\Door gheduerigh geklach.
\\Om dat aen alle zyden,
\\Myn vianden verblyden,
\\Voor my met groot ghelach.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Ghy boose wilt nu wycken,
\\Ghy wreede desgelycken,
\\Vertreckt nu haest van hier,
\\Godt heeft myn treurigh klaeghen,
\\Nae sijn goet welbehaeghen,
\\Verhoort seer goedertier.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Godt en wilt niet verachten
\\Myn gebedt, noch myn klachten,
\\Maer hoort my t’syner eer,
\\Myn beden hem beweghen,
\\Ick heb van hem verkregen,
\\Myn begherten, end meer.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Daerom sijn nu met schanden,
\\Beswaert al myn vianden,
\\Verbaest sijn sy gewis.
\\Teruggh’ moeten sy keeren,
\\Met schaemten end oneeren,
\\Want my Godt so goet is.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {7} {Psalm VII.}

\begin {vers} {1}
Op u hop’ ick Heer t’allen tijden,
\\Wilt my doch voor al die bevryden,
\\Die my haeten met onverstand,
\\Dat ick hen niet vall’ in die hand.
\\Dat haer overste my niet vanghe,
\\End my als eenen Leewe strange,
\\Niet verniel’ end maeke ter schand’,
\\Bloot sijnde van uwer bystandt.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
God, op wien ick hop’ met verlangen,
\\Heb’ ick myn daeghen sulcks begangen,
\\Als sy toeschryven uwen knecht,
\\Is in myn hand eenigh onrecht,
\\Heb ick quaed vergolden met quaede,
\\Ofte gesocht der vromen schaede,
\\Heb ick dien vergramt met een woort,
\\Die t’onrecht op my was gestoort:
\end {vers}

\begin {vers} {3}
So moet myn viandt my nae jaegen,
\\Van hem werd’ ick nedergeslaegen,
\\Hy bringhe myn leven te niet,
\\End myn eere daer men op siet.
\\Staet op Heer, wilt opstaen in eeren,
\\Uwen toorn teghen hen wilt keeren,
\\Die my haeten: Helpt my gelijck,
\\Aen dat beloefde Koninghryck.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Dat volck komme met grooten hoopen,
\\Tot uwer Maiesteit geloopen,
\\End op dat wy ons recht ontfaen,
\\Wilt op uwen Rechterstoel gaen.
\\Daer sult ghy des volcks Rechter wesen,
\\En sult (Heer myn toevlucht gepresen)
\\My nae myne gerechticheit,
\\Rechten, end nae myn vromicheit.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Van der boosheit wilt een eynd’ maeken,
\\Der boosen, end neemt aen die saeken
\\Der vromen, ghy die t’aller stond’,
\\Elcks hert’ ende nieren doergrondt.
\\God is myn schilt end myn borcht krachtigh,
\\Op hem ist dat ick hop’ aendachtigh,
\\Die de vrome helpt end behoedt,
\\Ende sy overwinnen doet.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Godt is een oprecht Rechter machtigh,
\\Des vromen mans, die hem valt klachtigh,
\\Hy is oock dier Rechter bekent,
\\Die hem vertoornen sonder eyndt.
\\Ist dat hy, die my soeckt t’onteeren,
\\Niet wilt afstaen, noch hem bekeeren,
\\Godt sal scherpen sijn sweerdt seer fel,
\\End schieten met den boghe snel.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Van nu heeft bereydt Godt almachtigh,
\\Doodlick geschutt, end waepen krachtigh,
\\Hy maeckt pylen ter straff’ bequaem,
\\Der ghener die my haeten t’saem.
\\Een ander heeft quaed in sijn sinnen,
\\Hy is swangher met onrecht binnen,
\\Dies sal hy baeren anders niet,
\\Dan enckel leughen met verdriet.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Om eenen diepen put te graeven,
\\Siet men hem neerstelicken slaeven,
\\Maer in den put sal hy vergaen,
\\Dien hy my te graeven vanght aen.
\\Dat quaedt dat hy heeft voorgenomen,
\\My te doen, sal op sijn hooft komen,
\\Iae t’quaed dat hy doet over al,
\\Op sijnen kop haest vallen sal.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Dies myn hert’ Godt daerom nu pryset,
\\Dat hy gerechticheit bewyset,
\\End so langh’ als ick leve vry,
\\Sal ick den HEERE singhen bly.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {8} {Psalm VIII.}

\begin {vers} {1}
O onse Godt end Heer seer hoogh gepresen,
\\Hoe heerlick moet doch uwen naeme wesen?
\\Over d’eerdryck streckt u heerlickheit schoon,
\\Ia wyder dan daer gaet des hemels throon.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Men siet alsins uwer kracht veel getuygen,
\\Selfs in den mondt der Kinderen die suygen,
\\Daer doer maeckt ghy tot niet ende beschaemt,
\\U’ vianden, doer u kracht seer vernaemt.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Maer als ick wil aensien ende bemercken,
\\Die hemelen, Heer uwer handen wercken,
\\Die sterren, die mane, die ghy doer t’woort,
\\Maeckt ende stelt een yder op syn oort.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Als dan spreeck ick by my verwondert seere,
\\Wat ist doch van den aermen mensch’ o Heere,
\\Dat ghy syner also gedachtigh sijt,
\\End over hem sorge draeght t’aller tydt?
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Ghy maeckt hem dat hy God schier sij gelijcke
\\Want ghy maeckt hem overvloedigh end rycke,
\\Van heerlickheit, die doch naeckt is end bloot,
\\Ghy maeckt hem vol met veel goederen groot.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Ghy laet hem sijn over d’werck uwer handen,
\\Als een Heer der selven in allen landen,
\\Sonder wtnemen, alles in’t gemeen,
\\Hebt ghy hem onderdaen ghemaeckt met een.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Ossen, schaepen, haer wolle, end haer vellen,
\\Die ghy op de berghen voedt sonder quellen,
\\End op dat veldt weyden doet over al,
\\In bosschen, berghen end in menigh dal.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Die vlieghende voghelen die wel singen,
\\Die visschen der meers end oock alle dingen,
\\Dien ghy haer wesen end den adem gheeft,
\\Maeckt ghy hem onderdaen, iae al wat leeft.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
O onse God end Heer seer hoogh gepresen,
\\Ten rechten moet uwen naem heerlick wesen,
\\Uwes naems heerlickheit in overvloedt,
\\Streckt veel wyder dan den eerdbodem doet.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {9} {Psalm IX.}

\begin {vers} {1}
Heer ick wil u wt s’herten grondt,
\\Prysen end over al doen condt,
\\U’ wonderen in alle wycken,
\\Die niet en sijn om vergelijcken.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
In u wil ick wesen verblydt,
\\Dat is myn vrueghd tot deser tydt,
\\Uwen naem schoon wil ick oock prysen,
\\End u met lofsangh eer’ bewysen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Om dat doer uwe groote macht,
\\Myn viandt wyckt end vliedt met kracht,
\\End dat hy neder light geslagen,
\\Doer u aenschijn swaer om verdraegen.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Ghy sijt so goet in desen stand,
\\Dat ghy myn saeck neemt by der hand,
\\Ghy sitt tot myn hulpe volveerdigh,
\\Op den stoel als Rechter rechtveerdigh.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Myn vianden hebt ghy verdaen,
\\End die boos’ al haest doen vergaen,
\\Ghy hebt haer gedachtenis prachtigh,
\\Te niet gedaen doer u hand krachtigh.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
Wel aen ghy loos mensch wel bekent,
\\Hebt ghy u voornemen voleyndt?
\\End vernielt ons steden verheven?
\\Is haeren naem gantsch t’onder bleven?
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Och neen: want Godt met grooter kracht,
\\Die eewigh herschet hoogh geacht,
\\Is op den stoel soo’t heeft gebleken,
\\Geseten, om t’recht wt te spreken.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Daer sal hy rechten met bescheydt,
\\D’~eerdryck dat hier beneden leydt,
\\Wegende die saecken met reden,
\\Van alle menschen hier beneden.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Daer werdt Godt die toevlucht alleyn,
\\Des armen die men acht seer kleyn,
\\Iae sijn toevlucht die hem in’t lyden,
\\Sal verquicken end doen verblyden.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Dies sy, dien ghy Heer u maeckt condt,
\\Sullen op u vast staen ghegrondt,
\\Want die tot u gaen (Heer gepresen)
\\Sullen hier niet verlaeten wesen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {11}
Loeft nu met lofsangen seer klaer
\\Godt die tot Zion woent eenpaer,
\\Vertelt sijn groote wonderwercken,
\\Maeckt dats’ alle menschen bemercken
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Hy gedenckt aen der vromen bloet,
\\End wreeckt dat met een gram ghemoet.
\\Dat geschrey wil hy niet verachten,
\\Der benaudder, noch oock haer klachten.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Heer ghy die myn Godt sijt in noot,
\\Siet aen myn kruys end lyden groot,
\\Dat myn vianden my opdringen,
\\Wt den wegh des doods wilt my bringen.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Dat ick midden in u gemeyn,
\\Uwen lof singh’ end anders gheyn,
\\Synde verblydt end oock ghedachtigh,
\\Dat ghy my verlost hebt waerachtigh.
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Die boose sijn haestelick al,
\\In haer stricken kommen ten val,
\\Haer voeten syn in’t net ghevangen,
\\Dat sy voor my hadden ghehangen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {16}
So is Godt geworden bekent,
\\Hebbende dit oordeel gheeynt,
\\Daerin dat die schalk heeft bevonden,
\\T’quaet syner listen niet om gronden.
\end {vers}

\begin {vers} {17}
Dits seker dat die boose saen,
\\Haest sullen vallen end vergaen,
\\Godt sal die straffen onvertoogen,
\\Die hem niet en hebben voor oogen.
\end {vers}

\begin {vers} {18}
Maer den mensch ootmoedigh O Heer,
\\Sult ghy vergheten nemmermeer,
\\Syn hope die hier is mispresen,
\\En sal by u’ niet ydel wesen.
\end {vers}

\begin {vers} {19}
Komt doch Heer toont nu u gewelt,
\\Op dat de mensch’ hem niet en stelt,
\\Teghen u, maer dat alle scharen
\\Voor u gericht’ hen openbaren.
\end {vers}

\begin {vers} {20}
O Heer die daer eewighlick leeft,
\\Maeckt dat der boosen herte beeft,
\\Doet hen verstaen, dit is myn wenschen,
\\Dat sy niet sijn dan swacke menschen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {10} {Psalm X.}

\begin {vers} {1}
Hoe komt dat ghy Heer wyckt van ons so wijt?
\\Ende bedeckt u aengesicht so gaer?
\\Verberght ghy u om ons tot aller tijt,
\\Te vergeten? ooc in den noot so swaer?
\\In hooghmoet branden die boose voorwaer,
\\Sy plaegen den armen man seer mispresen,
\\Laet s’in haer listen self gevangen wesen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Want die boose beroemt hem met hooghmoedt,
\\Dat hy sal hebben synen lust met een,
\\Den ghierigen, die daer versamelt t’goedt,
\\Hy seer pryst: end lastert Godt in’t gemeen.
\\Stautlick veracht hy hem by groot end kleen,
\\Die hooftsomm’ is aller sijner ghedachten,
\\Dat Godt niet is: dien hy so derf verachten.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Al wat hy doet streckt hem stedes tot quaet,
\\Uwe gerichten en bedenckt hy niet.
\\Met sijn viandt hy vermeten omgaet,
\\End meynt dien om te werpen als een riet.
\\In sijn herte spreeckt hy en denckt met vliet,
\\Niemant en kan my krancken noch beschaeden,
\\Nemmermeer sal ick met noodt sijn belaeden.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Met vloecken valschheit end bedrogh seer groot,
\\Is synen boosen mond vol t’aller tyt,
\\Syn tonge maeckt moeyt’ aerbeyt ende noot,
\\In schaeden swaer te doen hy hem verblydt.
\\Als een moorder op t’~veldt loert hy vol nijdt,
\\Om heymelick den vromen te verworgen,
\\Hy bespiedt oock den armen in’t verborgen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Hy loert heymelick gelyck een Leeuw fel
\\In den kuyl doet, die op een schaepken wacht,
\\Om te vangen end te verworgen snel,
\\Den vromen, dien hy heeft in’t strick gebracht.
\\Geveynsdelick houdt hy hem dagh end nacht,
\\Maer met dien schyn druckt hy sonder ontfaermen
\\Ende verderft met groot gewelt veel aermen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Bovendien spreeckt hy in t’hert’ seer onvroet,
\\Dat Godt op des dingen gheen achtingh heeft,
\\Maer dat hy sijn oogen gantschlick toe doet,
\\Iae dat hy hier van gheen kennisse heeft,
\\Staet op Heer, verheft u, toont dat ghy leeft,
\\Siet toch hier in Heer, end wilt niet vergeten,
\\Hen die in anxt end elend sijn geseten.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Waerom werdt Godt van den boosen vol pracht,
\\Gelastert? die daer spreeckt in’t herte blendt,
\\Dat ghy op sijn doen gantschelick niet acht,
\\Daer ghy’t doch siet, het is u al bekent.
\\Tot den handel der aermen ghy u wendt,
\\Daerom staen sy op u tot allen stonden,
\\Die een helper der weeskens sijt bevonden.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Breeckt die kracht end den arm vol van gewelt,
\\Der godtloosen, ende besoeckt seer haest
\\Haer boosheit, end hen die voor oogen stelt,
\\Op dat se vergaen end werden verbaest.
\\Dan sult ghy Heer (of schoon die boose raest)
\\Herschen als Koningh, end wt uwen landen
\\Werden geroeyt al die schalcken met schanden.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Ghy sult O Heer hooren genaedelick,
\\Uwes volcks stem, dat in elendt verflauwt,
\\End verstercken met troost gestaedelick,
\\Hoort doch t’gebedt des volcks dat u vertrauwt.
\\Den weduwen end weesen seer benauwt
\\Doet recht, dat die boose hen niet en quellen,
\\End daer tegen hen nu voort niet meer stellen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {11} {Psalm XI.}

\begin {vers} {1}
Ick betrauw’ op Godt met herten seer reyne,
\\Hoe spreeckt ghy tot myn siel’ in dit verdriet?
\\Vlieght haest op den bergh als een vogel kleyne.
\\T’is waer dat die boose (so men wel siet,)
\\Haer boghen spannen end met pylen micken,
\\Daer met elck van hen den vromen doerschiett,
\\End heymelick soeckt met list te verstricken.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Maer men sal haest sien dat al die gedachten,
\\Der boosen werden gantsch met een verstoort.
\\Wat hebt ghy over den vromen voor klachten?
\\Sijt seker dat Godt dit al siet end hoort,
\\Die in sijnen hoogen throon sitt verheven,
\\Dien alle dingh bekent is nae sijn woort,
\\Wat sy al doen die hier beneden leven.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Godt proeft die vrome wel in alle wysen,
\\Maer van hen die hier bedryven gewelt,
\\End onrecht, heeft onse Godt een afgrysen,
\\Die sullen oock met vuer wesen gequelt,
\\Haer deel sal sijn veel windige tempeesten,
\\Solpher end vlamme die’t alles versmelt,
\\Werdt geschoncken den minsten end den meesten.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Godt is gerecht end hy bemint gestaedigh,
\\Gerechticheit: oock dien die hem wel stelt
\\Tot vromicheit, dien aensiet Godt ghenaedigh.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {12} {Psalm XII.}

\begin {vers} {1}
Doet ons bystandt t’is meer dan tyt o Heere,
\\Want der vromer ghetal is worden kleen,
\\Se hebben afgenomen so gaer seere,
\\Dat der oprechten niet en is tot een.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Een yder spreeckt leughens end ydel dingen,
\\Met synen naesten, daer met hy hem krenckt,
\\Haer lippen niet dan smeeckingen voortbringen,
\\Die mondt spreeckt eens, maer t’hert’ wat anders denckt.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Die Heere wil doch die vleyende tongen,
\\Gantsch af snyden tot in der eewicheit,
\\Oock die lippen, die stout end onbedwongen
\\In hooghmoet niet spreeken dan ydelheit.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Die stoutelick dit derren geven vooren,
\\Wy werden groot doer ons tongh’ vol venyn,
\\Ons lippen vry ons alleen toebehooren,
\\Laet ons liegen, wie sal ons meester sijn?
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Om der bedruckter wille die seer klaegen,
\\Sal ick (spreeckt de Heer) nu opmaeken my,
\\Die valsche tongen werden al verslaegen,
\\Van haer gewelt werdt myn volck gemaecht vry.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Onses Heeren Woort, is altyt bevonden,
\\Suyver end reyn gelyck dat silver klaer,
\\Dat geloutert is tot verscheyden stonden,
\\Iae sevenmael geloutert is voorwaer.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Dies wilt, o Heer, u volck nu voort bevryden,
\\End bewaeren nae uwe goedicheit,
\\Van dit boose volck dat ons t’allen tyden,
\\So quelt ende benauwt met teghenheit.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Want die boose rond om gaen ende zweven,
\\Hier ende daer onvriendelick end fel,
\\De wyl dat d’erghste schalcken sijn verheven,
\\End hier hebben gewelt, macht, end t’bevel.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {13} {Psalm XIII.}

\begin {vers} {1}
Hoe langh hebt ghy besloten Heer,
\\My te vergheten also seer?
\\Salt altyt sijn end nemmeer enden?
\\Wilt ghy u van my eewigh wenden,
\\Die benauwt ben so langhs so meer?
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Hoe langh sal noch dat herte myn,
\\Vol van angst end van smerte sijn?
\\End daer toe vol sorgen met desen?
\\Hoe langh’ sal myn viandt noch wesen,
\\Myn verwinner tot myner pyn?
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Aensiet my Godt, ghy sijt myn kracht,
\\Troost myn hert’, d’welck u doet sijn klacht,
\\Wilt myn duyster oogen verklaeren,
\\Dat ick in den slaep niet moet vaeren
\\Des doodts, end daer blyven versmacht.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Op dat hy die my sterck bevecht,
\\Niet seggh’, hy is neder geleght,
\\End dat die vrueghd myner vianden,
\\Niet dobbel werde t’myner schanden,
\\Siende den val van uwen knecht.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Op u Heer staet myn hop’ alleyn,
\\Neemt wegh myn cruys end noot niet kleyn,
\\Wilt my uwe vrueghd wederbringen,
\\So sal ick u loven met singen,
\\Voor u weldaeden in’t gemeyn.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {14} {Psalm XIIII.}

\begin {vers} {1}
Die dwaes die spreeckt in sijn herte seer quaet,
\\Daer is gheen Godt: end hy verwoest met desen,
\\Syn leven gantsch doer sijn grouwelick wesen,
\\Daer is niet een die met t’woort of die daedt,
\\Wat goets begaet
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Godt des hemels die weerelt oversiet,
\\Ende bemerckt die menschen in den lande,
\\Of daer een is, die met goeden verstande,
\\Om Gods goetheit te soecken in verdriet,
\\Hem doch bevliet.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Alles gemerckt, hy vindt dats’ in’t gemeen,
\\Al afwycken end gaen op boose weghen,
\\Sy sijn groulick jae tot quaet gantsch genegen,
\\Die wat goets werckt, en is onder hen gheen,
\\Iae niet tot een.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Syn dan die boose so dwaes al te saem,
\\Dat se niet dan quaet doen sonder afkeeren,
\\Die myn arm volck als dat broot gantsch verteeren,
\\End sijn om t’aenroepen des Heeren naem,
\\Seer onbequaem.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Sy sullen hen verwonderen voorwaer,
\\Als se haest beangst sijnde sullen beven,
\\Want God wiens goetheit seer hoogh is verheven,
\\Is met den vromen die hem voor end naer,
\\Liefheeft eenpaer.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Ghy mensch’ ongeluckigh, dit doch verstaet,
\\Ghy die bespott t’voornemen van den vromen:
\\D’welck Godt in sijn hert’ goedighlick laett komen,
\\Die alleen is des vromen toeverlaet,
\\Dien ghy versmaet.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Och dat die hulp’ over Israel Heer,
\\Quaem wt Zion, end dat Godt wt t’verlangen,
\\Wilde verlossen sijn arm volck gevangen,
\\Israel end Iacob souden in eer,
\\Verblijdt sijn seer.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {15} {Psalm XV.}

\begin {vers} {1}
Wie is’t die sal wonen eenpaer,
\\In u lieflicke tenten Heere?
\\Wie sal doch verkeeren hier naer,
\\(Doer u goetheit sonder gevaer)
\\Op uwen heylgen bergh met eere?
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Het sal wesen die mensch’ eerbaer,
\\Die steedts wel doet in allen dingen,
\\End recht handelt in~’t openbaer,
\\Wiens mondt dat oprecht is end waer,
\\Gestaedelicken sal voortbringen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Die gheen achterklap spreeckt onvroet,
\\Tot synes naesten smaet end schande,
\\Die tegen hem oock niet misdoet
\\Noch mishandelt: maer hem behoet,
\\Voor oneeren menigerhande.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Die oock de godtloosen veracht,
\\End daertoe eert tot allen stonden,
\\Hem die den Heer vreest met aendacht,
\\Die syn beloften heeft volbracht,
\\Al waer’t oock sijn schaede bevonden.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Die tot woecker niet geeft sijn geldt,
\\End geen gaeven oyt heeft gepresen
\\Om t’recht des vromen met geweldt,
\\Te breken, die so is gestelt,
\\Sal voorwaer gelucksaligh wesen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {16} {Psalm XVI.}

\begin {vers} {1}
Bewaert my Heer weest doch myn toeverlaet,
\\Op u vertrauw’ ick vast met herten reyne,
\\Dies spreeckt myn siel’ tot u in desen staet:
\\Ghy hebt Heer over my die macht alleyne:
\\Doch en komt wt myn wercken wtgelesen,
\\Gantsch gheenen nut tot u Heer hoogh gepresen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Myn begheert’ is den vromen by te staen,
\\Die geroemt sijn om haer godtsaligh leven,
\\Maer straff’ op straffe moet hen kommen aen,
\\Die hen tot den afgoden valsch begeven.
\\By haer bloetoffren ben ick niet gevonden,
\\Iae haer naemen en sal ick niet vermonden.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Godt is myn deel, die my bewaert nu voort.
\\Op u staet myn tente gegrondet Heere,
\\Dit heerlick erfdeel dat my toebehoort,
\\Is my in’t schoonste geworden met eere,
\\Iae t’beste deel dat gevonden kan wesen,
\\Is my recht toe gevallen Heer gepresen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Geloeft sij Godt, die my altyt wil sijn
\\Een Raedsheer, die my so wel heeft beraeden.
\\Want die nieren end die gedachten myn,
\\Hebben my s’nachts onderricht vroegh end spaede,
\\Ich heb God voor oogen in myn beswaeren,
\\Die my bystaet end my wel wilt bewaeren.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Siet daer om is myn hert’ also verheught,
\\Myn tonge lacht, myn vleesch rust hier beneven,
\\Wetende dat ghy niet en wilt noch meught,
\\O Heer’ int graf laeten vergaen myn leven,
\\Ghy sult uwen heylighen groot van weerden,
\\Gantsch niet laeten verrotten in der eerden.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
In den wegh sult ghy doen gaen uwen knecht,
\\Die hem bringht in’t leven vry wt benauwen,
\\Want daer is geen volkommen vreughd oprecht,
\\Dan in uwes aenschyns heerlick aenschauwen.
\\In uwe hand is end blyft oock gestaedigh,
\\Die volheit aller blijdschap Heer genaedigh.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {17} {Psalm XVII.}

\begin {vers} {1}
Aensiet Heer t’recht van uwen knecht,
\\Wilt myn geroep O Godt verhooren,
\\Myn gebedt komme tot u’ ooren,
\\Hetwelck vloeyt wt een hert’ oprecht.
\\Van u die wetet alle dingen,
\\Wil ick oordeel end recht ontfaen,
\\Wilt doch myn saecke mercken aen,
\\Want gantsch recht is al myn voort bringen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Ghy hebt myn hert’ s’nachts doersocht Heer,
\\End dat aen den proefsteen gestreken,
\\Noyt heb’ ick leughen willen spreken,
\\Ghy vindt my getrauw’ immermeer.
\\Ick houde my nae den bevelen,
\\End d’woort uwes monds Heer met vliet,
\\So dat ick niet heb’ ghemeyns jet,
\\Met hen die rooven ende stelen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Maeckt myn voetpaeden vast O Godt,
\\Op dat ick gae in uwen wegen,
\\Sonder te sijn voort aen ghenegen,
\\Tot afwycken van u gebodt.
\\Ghy hebt dickwyls O Heer vernomen,
\\Myn gebeden in myn elendt,
\\Dies bidd ick tot my u nu wendt,
\\End laet myn smeecken tot u komen.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Toont heerlick u goetheit voort aen,
\\Ghy die bewaert in dat benauwen,
\\Alle die vast op u betrauwen,
\\Teghen hen die u wederstaen.
\\Deckt my doch Heer niet om verhooghen,
\\Met u vleughlen nae uwen aert,
\\Dat ick so wel magh sijn bewaert,
\\Als die appel is eener ooghen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Op dat ick also magh ontgaen,
\\Hen die my so wreedelick quellen,
\\End my met haer netten omstellen,
\\Om myn siel’ te verstricken saen.
\\Se syn seer vet, niet om verstrangen,
\\Opgeblaesen met hooghmoet fel,
\\Se volghen my end loeren snel,
\\(Soo’t konde sijn) om my te vangen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Een isser sonderlick vol pracht,
\\Als een Leeuw die den roof nae jaeghet,
\\Als een jonghe Leeuw onvertzaeghet,
\\Die in den kuyl op den roof wacht.
\\Maeckt u op Heer, werpt dien te gronde,
\\Wt sijn handen myn siele weert.
\\Die u dient als een seer scherp sweert,
\\My tot straffe, tot deser stonde.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Van hen die uwe roeden sijn,
\\Bevrydt my: Die met herten kleven
\\In d’eerd, end daer om alleyn leven,
\\Om ryck te werden sonder pyn.
\\Ghy maeckt se satt ende voorspoedigh,
\\Haer kinderen sijn oock seer ryck,
\\Die kindts kindren sijn hen ghelyck,
\\End laeten goedt nae overvloedigh.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Ick sal noch aensien u aenschijn,
\\End reyn staen voor u Heer gepresen,
\\End nae u beeld opgeweckt wesen,
\\Dan sal ick oock recht versaedt sijn.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {18} {Psalm XVIII.}

\begin {voorzang}
Ick sal u lieven end dienen eendrachtigh,
\\Myn leven langh O Godt myn sterckte krachtigh,
\\Ghy sijt myn burcht, myn troost, myn heyl myn steyn,
\\Myn schildt, myn hoorn, myn bewaerder alleyn.
\end {voorzang}

\begin {tussenschrift}
Die naevolghende veerßkens werden also ghesonghen.
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {1}
Myn hope staet alleen op God ghepresen,
\\Hy wil myn waepen end myn toevlucht wesen.
\\Als ick hem groot maeck’ end bidd’ nae sijn Woort,
\\Myn vianden hy haestelick verstoort.
\\S’doods noot omvingh’ my dees voorleden daegen,
\\Stroomen der boosen maeckten t’hert verslaeghen,
\\Die angst des grafs hadde my gantsch bevaen,
\\Met den stricken des doods was ick belaen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
So benauwt sijnde hebb’ ick Godt gebeden,
\\End hem aengheroepen van hier beneden,
\\Myn gheschrey tot hem in den hemel quam,
\\End myn stem tot sijnen ooren opklam.
\\Van stonden aen beefde dat gantsch eerdrycke,
\\Die berghen wierden beweeght des ghelycke,
\\Verschrickt waeren sy boven maeten seer,
\\Want met ernst groot, vertoornde hem de Heer.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Wt sijn neusgaeten ghingh damp tot dier stonde,
\\End een schrickelick vyer wt sijnen monde,
\\Hy was ontsteken met toorne so groot,
\\Dat hy alsins heete kolen wtghoot.
\\Hy boogh die lucht, end daelde tot den volcken,
\\Onder sijn voeten waeren duyster wolcken,
\\Hy satt op den windt die hem krachtigh roert,
\\End hy wiert op sijn vleughelen ghevoert.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Duyster wolcken hem gantschelick bedeckten,
\\End’ als een tente rondts om hem sy streckten,
\\Doer synen glantz sijn oock die wolcken saen,
\\Verdeelt ende hebben haer opghedaen.
\\Hy heeft haeghel end blixem toebereydet,
\\End in die lucht donderslaeghen ghebreydet,
\\De hooghste Godt liet sijnen donder gaen,
\\End liet d’eerde met haeghel end vyer slaen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Met synen pylen schoot hy die boos’ allen,
\\Veel blixems end angsts heeft hem overvallen,
\\Doer u’ dreyghen end uwen stercken windt,
\\Ende uwen toorne die’t alle verslindt,
\\Syn die waterstroomen gedrooght in’t ronde,
\\Ontdeckt was de eerdtbodem in den gronde,
\\Hy heeft my met sijn handt goedigh besocht,
\\End wt dat diep’ water ghesondt ghebrocht.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Hy verloste my van alle die schaeren,
\\Der vianden, die my veel te sterck waeren,
\\In noot hy my voorkomt ende bystaet,
\\Ter rechter tydt is Godt myn toeverlaet.
\\Hy voerde my in’t breyd’, ende versinde,
\\Hoe hy my bewaerde, dien hy beminde.
\\Dies dede hy my nae myn vromicheit,
\\Ende nae myner handen reynicheit.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Want ick behielt altyt des Heeren wegen,
\\Sonder afwycken, so die vrome pleghen,
\\Ick hield sijn Wet, die ick hadde ghehoort,
\\Sonder daer van te verwerpen een woort.
\\So dat my die Heer oprecht heeft bevonden,
\\In al myn doen bewaerd’ ick my voor sonden.
\\Dies heeft my Godt nae myn eenvuldicheit,
\\Vergheven, end nae myn oprechticheit.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {8}
Voorwaer Heer ghy die myn doen kent alleyne,
\\Ghy sijt den goeden goet, end reyn den reynen,
\\Den oprechten sijt ghy O Heer oprecht.
\\End keert u af van den verkeerden knecht.
\\Den ootmoedigen bewaert ghy seer goedigh,
\\Ghy maeckt oock haest die stout’ ooghen demoedigh,
\\Myn ghesicht hebt ghy verlicht, Heer vermaert,
\\In duysterheit hebt ghy my wel verklaert.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Doer u’ kracht hebb’ ick dat kryghsvolck verslaeghen,
\\End springh’ over den muer sonder vertzaegen,
\\Ons Godt is bevonden oprecht end goedt,
\\Syn Woort is gheloutert in des vyers gloedt.
\\Hy is den menschen een schild in’t benauwen,
\\Iae den ghenen die op hem vast vertrauwen.
\\Waer isser een Godt sonder onse Heer,
\\End sonder hem eenighe sterckte meer?
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Godt waepent my met sterckheit seer vrymoedigh,
\\End maeckt myn wegen seker end voorspoedigh.
\\Hy maeckt my ghelyck die herten sijn t’saem,
\\Om die berghen op te klemmen bequaem.
\\End hy leert myn handen oock krachtigh stryden,
\\Dat mynen arm kan spannen t’allen tyden
\\Den staelen bogh’, hy is myn heyl, myn schildt,
\\Die in den noot my onderhouden wilt.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
U’ goetheit daer ick op hop’ al myn leven,
\\Heeft my nu meer dan oyt te voor verheven,
\\Ghy maeckt den wegh onder myn voeten slecht,
\\Op dat Heer niet en struyckel’ uwe knecht.
\\Myn vianden kan ick grypen end jaeghen,
\\Tot datse vernielt sijn doer veele plaeghen.
\\Ick slaese datse niet konnen bestaen,
\\Maer ter schanden onder myn voeten gaen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {12}
Ghy rustet my tot den strydt Heer doerluchtigh,
\\Ghy maeckt myn vianden alle veldtvluchtigh,
\\Ghy breeckt ooc met een al haer groote kracht,
\\Doer my werden sy tot den val ghebracht.
\\Se roepen jae oock tot Godt, so se meenen,
\\Die hen gheen troost noch hulpe wilt verleenen,
\\Als stoff end slyck dat op de straeten leyt,
\\Hebb’ ickse verjaeght end verstroyt in’t breydt.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Van’t oproerigh volck vryt ghy my met eere,
\\End ghy maeckt my over veel volcks een Heere,
\\Want dat volck, dat my noyt en heeft bekent,
\\Heeft hem van selfs tot mynen dienst gewendt.
\\Veel vremde (sijnde doer vreese ghedreven)
\\Gheveynsdelick hem tot mynen dienst gheven,
\\Veel’ hebben in haer sloten vast ghebeeft,
\\Als men hen van myn kracht ghesproken heeft.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Myn Godt leeft die my sterckt end maeckt gheduldigh,
\\Hy is myn heyl, prys weerd seer menighvuldigh.
\\Die my sterckheit om my te wreken gheeft,
\\End doet dat t’volck vredlick onder my leeft.
\\Hy doet dat myn vianden my niet schaeden,
\\End verhooght my boven al die my smaeden,
\\Hy verlost my doer syn ghenaede groot,
\\Van der stouten ghewelt end, wederstoot.
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Daerom Heer, sal ick u met lofsangh’ prysen,
\\Onder vremden sal ick u eer’ bewysen,
\\Iae u Heer die met een heerlick ghewelt,
\\Uwen Koningh wel bewaert hebt in’t veldt.
\\Die David den ghesalfden seer weldaedigh,
\\End sijn kindren altyt wilt sijn ghenaedigh.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {19} {Psalm XIX.}

\begin {vers} {1}
Die hemelen seer klaer,
\\Verkonden openbaer,
\\Des Heeren macht seer groot.
\\T’firmament vast gestelt,
\\Ons dagelicks vertelt,
\\T’werck sijner handen bloot.
\\D’een dagh voor, d’ander naer,
\\Geeft getuyghnis eenpaer,
\\Ons van God onsen Heere,
\\Die nachten al gemeen,
\\Steeds volgend’ achter een,
\\Van Godts wysheit ons leeren.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Daer is voorwaer niemant,
\\Gheen spraeke noch gheen landt,
\\Daer men niet merckt end hoort,
\\Die leeringhe seer schoon,
\\Die elck wt s’hemels throon,
\\Ontfanght voort ende voort.
\\S’hemels loop overal,
\\Gaet met een groot gheschal,
\\Doer die weerelt in’t ronde,
\\Godt daerin ghemaeckt heeft,
\\Een woningh’ die hy gheeft,
\\Der Sonnen t’aller stonde.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Daer wt ryst sy seer klaer,
\\Als een bruydgom eerbaer,
\\Die wt sijn kamer gaet.
\\Sy is als een sterck heldt,
\\Die hem tot loopen stelt,
\\End daervan prys ontfaet.
\\Sy loopt, end van t’een eyndt,
\\Sy haer tot t’ander wendt,
\\Des hooghen hemels spoedigh.
\\Daer kan hem (so men siet)
\\Ter weerlt verberghen niet,
\\Voor haer hitt’ overvloedigh.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Die Wet des Heeren doet,
\\Dat hert’ in overvloet,
\\Verblydt sijn end verheught.
\\Syn ghetuyghnis ghewis,
\\Den ongheleerden is,
\\Een leeringh’ aller deughdt.
\\Heer u’ gheboden recht,
\\Verquicken uwen knecht,
\\End doen sijn hert’ verblyden.
\\Sy sijn louter end goedt,
\\Die der blinden ghemoedt,
\\Verlichten t’allen tyden:
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Die vreese Godts alleyn,
\\Is suyver ende reyn.
\\End sal eewigh bestaen,
\\Syn rechten alle gaer,
\\Sijn oprecht ende waer,
\\Die niet sullen vergaen.
\\Sy sijn beter dan goudt,
\\In’t ghetal menighfout,
\\Iae dan gout wtghelesen.
\\Honigh is niet so soet,
\\Noch honighraeten goet,
\\Als u’ Woort HEER ghepresen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Oock waer u’ knecht hem keert,
\\Hy werdt daer doer gheleert,
\\Tot uwen dienst O HEER.
\\So wie die selve houdt,
\\Van herten met eenvout,
\\Heeft grooten loon end’ eer.
\\Wie sal doch sijn die man,
\\Die recht bemercken kan,
\\Syn feylen niet om gronden?
\\Maeckt my suyver end klaer,
\\Van myn ghebreken swaer,
\\End myn verborghen sonden.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Uwen knecht doch bewaert,
\\Dat hy niet sij beswaert,
\\Met moetwillicheit quaet,
\\Dat sulcks niet over my
\\Hersche, Maer dat ick sij,
\\Reyn van sulck een misdaet.
\\Al wat ick spreken sal,
\\End myn ghedachten al,
\\Laett u Heer wel behaeghen.
\\Iae u die myn troost sijdt,
\\Die my verlost altydt,
\\Wt al myn quaede daeghen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {20} {Psalm XX.}

\begin {vers} {1}
Godt verhoor’ u’ gebedt dat ghy doet,
\\In uwen swaren noot,
\\Godt Iacobs neem’ u in sijn behoedt,
\\In den teghenspoedt groot.
\\Wt den hemel sie hy u’ lyden,
\\End help’ u oock seer krachtigh,
\\Van Zion den bergh t’allen tyden,
\\Sterck’ u sijn handt seer machtigh.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Uwes diensts end der offranden schoon,
\\Ghedencke de Heer myn,
\\Dat u’ offranden voor sijnen throon,
\\Haest asschen moghen sijn.
\\Hy maeckt voorspoedigh uwe dinghen,
\\Nae u’ begheerte reyne,
\\Hy wilt u’ voornemen volbringhen,
\\Groot end kleyn in’t ghemeyne.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Godt doe dat ghy hem bidt goedertier,
\\Op dat wy onbeswaert,
\\Eenmael oprechten onse banier,
\\In Godts naem wydt vermaert.
\\End segghen: Godt wt sijn woenst’ hilligh,
\\Wilt sijnen Koningh krachtigh,
\\Verhooren end helpen goetwilligh,
\\Met sijner handt almachtigh.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Ons vianden staen seer vast ghebauwt,
\\Op waghen end’ op peerdt,
\\Maer op Godts kracht hebben wy vertrauwt,
\\In’t lyden dat ons deert.
\\Oock is haer groote macht ghekommen
\\Tot niet, Sy is verloren,
\\Maer ons kracht is hoogher gheklommen,
\\Dan sy was oyt te voren.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Wilt doch beschermen heer van nu voort,
\\Den Koningh, end bystaen,
\\Laett doch ons ghebedt wesen verhoort.
\\Als wy u roepen aen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {21} {Psalm XXI.}

\begin {vers} {1}
Die Koningh sal seer sijn verheught,
\\Dat hy doer u’ handt krachtigh,
\\Verlost is Heer almachtigh,
\\Hoe vol sal hy wesen der vreughdt,
\\Siende dat hy gewis:
\\Doer u’ kracht bevrydt is.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Synen lust end begheeren al,
\\So hy dat overlegghet,
\\Heer ghy hem niet ontsegghet.
\\End al dat hy u bidden sal,
\\Daer van hy doet vermaen,
\\Sal hy van u ontfaen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Want eer hy bidt sijnde benauwt
\\Maeckt ghy hem (Heere goedigh)
\\Met ryckdom overvloedigh.
\\Een kroone van gheloutert gaudt
\\Maeckt ghy hem, die ghy stelt
\\Op’t hooft midden in’t veldt.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Hy begheerde doch anders niet,
\\Dan dat ghy hem woudt gheven,
\\Slechts eenen tydt om leven.
\\Ghy hebt hier boven (so men siet)
\\Hem vergont overvloedt,
\\Iae t’eewigh leven soet.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Doer u’ goetheit maeckt ghy altydt
\\Dat sijnen goeden naeme,
\\Wydt verbreydt werdt bequaeme.
\\Want ghy Heer die goedertier sijt,
\\Hem prys end eere wilt,
\\Altydt gheven seer milt.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Ghy verciert hem, dat hy hier naer,
\\Eenen spieghel sal wesen
\\Uwer goetheit ghepresen
\\Ghy hebt hem verheughet voorwaer,
\\End sijn herte verlicht,
\\Doer u’ lieflick ghesicht.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Op dat die Koningh sij bevrydt,
\\In sijn leedt end benauwen,
\\Op Godt staet sijn vertrauwen.
\\Van Godt wachtt hy hulp’ in den strydt,
\\Doer welcken hy eenpaer,
\\Vast blyft sonder ghevaer.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {8}
U’ handt is sterck ghenoegh om slaen,
\\Iae om neder te vellen.
\\Die hen teghen u stellen.
\\Sy werden oock te niet ghedaen,
\\Die uwen prys end eer,
\\Hebben verachtet Heer.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
U’ gramschap hen verslinden sal,
\\Als eenen heeten oven,
\\Onder vol vyers end boven.
\\Sy werden oock verdorven al,
\\Van u daer men op siet,
\\Werden sy bracht tot niet.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Wtgheroeyt werden sy met een,
\\Van der eerden met machte,
\\Sy end al haer gheslachte.
\\Daer en werdt gedachtenis gheen,
\\Noch gewagh vroegh of spaedt,
\\Van haeren stamme quaedt.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Om dat se hebben onderstaen,
\\Den Koningh te beschaeden,
\\Met allerley boosdaeden.
\\Teghen u sy met list raedslaen,
\\Maer daer werdt doer haer kracht
\\Niet besonders volbracht.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Als waer’t dat die boos’ opgericht,
\\Te saem teghen u quaemen,
\\Ghy soudt se haest beschaemen.
\\Ghy sult se schieten in’t aensicht,
\\Daer op hebt ghy ghemickt,
\\End’ uwen bogh’ gheschickt.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Daer om maeckt u doch op O Heer,
\\Wilt met ernst nu bewysen,
\\U kracht niet om volprysen.
\\Op dat wy altyt t’uwer eer,
\\Prysen ons leven langh,
\\Uwe macht met lofsangh’.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {22} {Psalm XXII.}

\begin {vers} {1}
Waer om verlaet ghy my myn God myn Heer?
\\Verr’ is u hulp’, doch ben ick benauwt seer,
\\Verre hebt ghy myn klachten versteken,
\\Die my wtbreken.
\\Des daeghs aenroep’ ick u wt s’herten gronde,
\\Nochtans antwoort ghy my tot geener stonde,
\\Ende des nachts laet ick niet af van klaeghen,
\\Seer verslaeghen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Doch Heer ghy sijt die heyligh’ even wel,
\\Die daer woent onder u volck Israel,
\\Daer ghy wilt dat hem steedts vermeere,
\\U’ prijs end eere.
\\Ons Vaders hebben op u vast gebauwet,
\\Iae op u alleyn hebben se vertrauwet,
\\Die haer banden geweldigh hebt ontbonden,
\\T’allen stonden.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Biddende waeren sy van druck bevrijdt,
\\Sy hoepten op u goetheit t’aller tijdt,
\\End ghy beweest hen vroegh ende staede,
\\Uwe ghenaede.
\\Maer ick ben een worm, end gheen mensch’ in krachten,
\\Een yders spot, want se my al verachten,
\\My tot een spreeckwoort sy te maeken plegen,
\\Aller weghen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Een yder siet hoe dat ghy my Heer slaet,
\\Hy bespott my, end belacht my met smaet,
\\Verachtende steken se den mondt op,
\\End schudden den kop.
\\Dan sprekense, Hy staet tot allen tyden,
\\Gantsch op synen Godt, dien hy bidt in’t lyden,
\\Dat hy hem help’, ist dat hy hem beminnet,
\\End versinnet.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Doch hebt ghy my wt myns moeders lichaem
\\Ghebracht, end hulpe bewesen bequaem,
\\Van myns moeders borst ghy my steets bystaet,
\\Godt myn toeverlaet.
\\Iae dat meer is, so haest ick was geboren,
\\Hebt ghy my ontfangen ende verkoren,
\\Ende ghetoont dat ghy myn Godt wilt wesen,
\\Hoogh gepresen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Daerom van my so verr’ doch niet en wyckt,
\\Den moet ontvalt my, end t’hert’ my beswyckt,
\\End daer is niemant, die my geeft die handt
\\Hulpe noch bystandt.
\\Veel stercke stieren my als nu omringen,
\\Die Ossen vet wt Basan my bespringen,
\\Om my te verstricken sy vlijt anwenden,
\\My te schenden.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Se syn als een Leeuw die verscheurt seer strangh,
\\Die loert om te rooven een schaepken kranck,
\\Sy ontdoen haer kelen wijdt ende breedt,
\\Schricklick ende wreedt.
\\End’ als water vloeyen wegh myne krachten,
\\Myn leven is ontstelt, end doer myn klachten
\\Smelt myn hert’ als was, Ooc vergaet myn leven,
\\Met swaer beven.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {8}
Als een potscherf is verdrooght al myn macht,
\\Aen t’ghehemelte kleeft myn tongh’ versmacht,
\\Ghy hebt my gemaeckt vol onweerden,
\\Als t’slyck der eerden.
\\Want honden omringen my end’ genaeken,
\\Die boosdoenders hen teghen my opmaeken,
\\Om myn handen end voeten te doersteken,
\\Iae tebreken.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Myn beenen kan ick tellen groot end kleyn,
\\D’welck siende die boose menschen onreyn,
\\Syn verblijdt ende bespotten (Heere)
\\My also seere.
\\Myn kleedt is van nu stuckwys wt gegeven,
\\Mynen rock is oock gestelt daer beneven,
\\Op dat se t’lot daerover werpen prachtigh,
\\T’saem eendrachtigh.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Dies wilt Heer van my nu niet verre gaen,
\\Maer goedighlick wilt my O Godt bystaen,
\\Haest u, ghy sijt ende anders gheene,
\\Myn kracht alleene.
\\Verlost myn siel van t’sweert myner vianden,
\\Die my soocken te kryghen in den handen,
\\End my gheerne wreedlick hadden verslonden,
\\Ghelyck honden.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Helpt doch wt de mule der Leeuwen fel,
\\Myn siel beangst, ende versterckt die wel
\\Teghen de eenhoornen, die hen stellen
\\Om my te quellen.
\\So sal ick mynen broederen verkonden
\\Uwen Naem, End sal daer toe ooc vermonden
\\In’t openbaer midden in uwer Kercken,
\\Uwe wercken.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {12}
Ick sal seggen: Ghy al die den Heer vreest,
\\Belijdt hem, end ghy kindren Iacobs meest,
\\Prijst sijn goedtheit, hem ende niemant el,
\\Vreese Israel.
\\Want hy heeft sijn aensicht niet willen wenden,
\\Van t’gebedt des menschens in sijn elenden,
\\Maer wil sijn stem hem laeten komen vooren,
\\Tot sijn ooren.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
So sal uwen lof doer my sijn verhaelt,
\\In u’ Ghemeynte sal wesen betaelt,
\\Myn beloefte onder t’volck ootmoedigh,
\\Dat u vreest goedigh.
\\Daer sullen die arme versaedight wesen,
\\Van dien die u soecken werdt ghy ghepresen,
\\Ghy vrome sult eewigh (sijnde verheven)
\\In vreughd leven.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Dit bedenckende sullen sijn bekeert
\\Die volcken, End van hen werdt ghy gheeert,
\\Ende gedient met knyen gebogen,
\\Voor uwen ooghen.
\\Want se sullen weten dat u dat rycke
\\Alleyn behoort, Want ghy hebt gheen gelycke,
\\End dat ghy over die volcken met eere
\\Sijt een Heere.
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Se sullen Heer, u eer’ aendoen seer groot,
\\Die versaedt sijn, Oock die des honghers noot
\\Lijden, die sullen u Heere prysen,
\\End eer’ bewysen.
\\Daer sal hem haer saedt gantschelick begeven,
\\Tot uwen dienst, se sullen Heer verheven,
\\Van kindts kindren altyt wesen gedachtigh,
\\Uws Naems krachtigh.
\end {vers}

\begin {vers} {16}
Wt hen dal altyt jemandt komen voort,
\\Om de naekommers te leeren u Woort,
\\Ende die goedicheit hoogh’ gepresen,
\\Van u bewesen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {23} {Psalm XXIII.}

\begin {vers} {1}
Myn Godt voedt my als myn heerder ghepresen,
\\Dies sal ick geenes dinghs behoeflick wesen.
\\In t’groene gras seer lieflick hy my weydet,
\\End’ aen dat soet’ water hy my geleydet,
\\Hy verquickt myn siel die seer is versleghen,
\\Om sijns naems wil, leydt hy my in sijn weghen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Als waert schoon dat ick in’t dal des doods ghinge,
\\Ende dat my des doods schaduw’ omvinghe,
\\Ick vreese niet, ghy sijt by my ghestaedigh,
\\End ghy troost my met uwen staf ghenaedigh,
\\Ghy maeckt ryck met goeden seer veelerhanden,
\\Myn taefel voor d’oogen myner vianden.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Ghy salft myn hooft, met rieckend’ oly’ goedigh,
\\End schenckt my den beker vol overvloedigh,
\\Ghy sult doen dat uwe gunst o Heer krachtigh,
\\Myn leven langh, by my steeds blijft eendrachtigh
\\So dat ick hop’ eewighlick vast te wonen,
\\In Godes huys d’welck niet is om verschonen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {24} {Psalm XXIIII.}

\begin {vers} {1}
Die eerd’ is onses Gods voorwaer,
\\End wat sy begrijpt verr’ end naer,
\\Met den menschen daer in wonachtigh.
\\Hy heeft die op’t meer vast gegrondt,
\\Hy verryckt die alsins in’t rond’,
\\Met veel schoone rivieren krachtigh.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Synen bergh is een heyligh oort,
\\Wie sal daer op komen nu voort,
\\Wie sal daer wonen ende blyven?
\\Die sijn hert’ end’ handen heeft reyn,
\\Die de leughens haett groot end kleyn,
\\Noch gheen meyneedt en soeckt te drijven.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Die mensche sal seghen ontfaen,
\\Godt sal hem oock wel gaede slaen,
\\End doer sijn goedicheit bevryden,
\\Sulck is t’gheslachte t’aller tijdt,
\\Dat Godt soeckt met herten verblijdt,
\\O Godt Iacobs aen allen zyden.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Verhooght u groote poorten nu,
\\Eewighe deuren verheft u,
\\Dat ingae de Koningh vol eeren,
\\Wie is die Koningh so geacht?
\\T’is Godt d’overwinner met kracht,
\\Wiens macht niet en is om vermeeren.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Verhooght u groote poorten nu,
\\Eewighe deuren verheft u,
\\Dat ingae de Koningh vol eeren,
\\Wie is die Koningh so geacht?
\\T’is Godt der heerkrachten vol macht,
\\Die groot is, jae een Heer der Heeren.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {25} {Psalm XXV.}

\begin {vers} {1}
Myn hert heff’ ick tot u Heere,
\\Myn hop’ alleyn op u staet
\\Behoedt my doch voor oneere,
\\Die my wenscht myn viandt quaedt,
\\Se werden HEER, soo’t betaemt,
\\Niet schaemroot die op u bauwen,
\\Maer se sullen sijn beschaemt,
\\Die de vrome hier benauwen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Heer wyst my doch uwe weghen,
\\Die ghy wilt dat ick sal gaen,
\\Tot den selven maeckt ghenegen
\\My, end doet my die verstaen.
\\Leert end stiert my nae u Woort,
\\In uwe waerheit gepresen,
\\Ghy sijt myn help, dies nu voort
\\Wacht ick op u, in dit wesen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Gedenckt Heer aen u goetheden,
\\Stelt u voor ooghen voort aen,
\\U’ groote barmherticheden,
\\Die ghy voormaels hebt gedaen.
\\Doch vergeett die sonden swaer,
\\Myner jongheit seer lichtverdigh
\\Gedenckt myns goedtlick eenpaer,
\\Tot myn helpe sijt volverdigh.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Godt is waerachtigh end goedigh,
\\Hy is’t end blyft sulcks altyt,
\\Ten weghe bringht hy sachtmoedigh,
\\Den sondaer vervallen wijdt.
\\Den ootmoedigen leert hy,
\\Syn godtsaelige voetpaeden,
\\Hy toont oock sijn weghen vry,
\\Den armen menschen belaeden.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Goetheit end waerheit verheven,
\\Syn des Heeren weghen al,
\\Voor hem die daer nae sijn leven,
\\End sijn ghanghen rechten sal.
\\O Heer doer uwen Naem klaer,
\\Wilt my goedighlick myn sonden
\\Vergeven, Want seere swaer
\\Ende groot sijn se bevonden.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Wie is hy die altyt spoedigh,
\\Onsen Godt vreest boven al,
\\Die werdt gheleert overvloedigh,
\\Van den wegh die hy gaen sal.
\\Die sal besitten sijn goedt,
\\Met stilheit ende met vrede,
\\Sijn saedt sal in overvloet,
\\Het landt oock besitten mede.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Die verborgenheit des Heeren,
\\Is den mensch’ geopenbaert,
\\Die Godt vreest end houdt in eeren,
\\End sijn verbondt wel bewaert.
\\Myn hert’ ende myn gemoedt,
\\Op den Heer hen alleyn setten,
\\Want hy maeckt vry mynen voet,
\\Wt al der Godtloosen netten.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Siet my aen met goeder herten,
\\Hebt doch metlyden met my.
\\Want eensaem ende vol smerten,
\\Ben ick Heer end gantsch onvry.
\\Ick werde seere benauwt,
\\Daeghlicks werdt grooter myn lyden,
\\Helpt my Heer die u vertrauwt,
\\Wt den noot in desen tyden.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Myn jammer wilt doch aenmercken,
\\Mynen angst end noot aensiet.
\\Myn sonden end boose wercken,
\\Vergheeft my goedlick om niet.
\\Siet hoe die vianden myn,
\\Moedtwillighlick boven maeten,
\\Die groot van ghetalle sijn,
\\My seer viandelick haeten.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Voor haer list myn siel bewaeren,
\\Verlost my dat ick met smaet,
\\End met schand’ niet sij beswaeret,
\\Want ghy sijt myn toeverlaet.
\\Slecht recht ben ick my behoedt,
\\Want ick sal Heer u verwachten,
\\Israel wt teghenspoedt,
\\Verlost oock doer uwe krachten.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {26} {Psalm XXVI.}

\begin {vers} {1}
Bewaert o Heer myn recht,
\\Want voorwaer uwe kneckt,
\\Wandelt in onschuld nu voort aen,
\\Op u staet myn betrauwen,
\\In al myn swaer benauwen,
\\Daer om en sal ick niet vergaen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Heer doersoeckt myn gemoedt,
\\Proeft my in teghenspoedt,
\\Aen den proefsteen in myn elendt.
\\Myn hert’ end oock myn nieren,
\\Proeft doch Heer met den vieren,
\\Op dat ick recht werde bekent.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Want Heer die ooghen myn,
\\Vastlick gheslaegen sijn,
\\Op uwe ghenaed’ end goetheit.
\\End ick leyde myn leven,
\\Nae den reghel voorschreven,
\\Ick wandel in uwe waerheit.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Der leughenspreekers boos,
\\Versaemelingh’ seer loos,
\\Ick altydt O Heer haeten sal.
\\Met schalcke menschen listigh,
\\Die valsch sijn ende twistigh,
\\Hebb’ ick niet ghemeyns overal.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Heer, der godtloosen kerck,
\\Haer erghheit end haer werck,
\\Haet ick altyt wt s’herten grondt.
\\By den schalcken end boosen,
\\Noch oock by den godtloosen,
\\En sitt’ ick Heer tot gheener stond.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
Ick wassch’ myn handen reyn,
\\Met ontschult in’t ghemeyn,
\\Ick gheve my tot t’goed eenpaer.
\\End Godt tot u’ offranden,
\\Schoon end seer veeler handen,
\\Die men doet op uwen autaer.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Op dat ick daer u’ eer’,
\\End heerlickheit (O Heer)
\\Singen magh overluydt end klaer.
\\End’ uwe wonderwercken,
\\Seer groot, so men kan mercken,
\\Magh verkonden in’t openbaer.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Ick heb Heere bemindt,
\\End hertelick versint,
\\U schoon huys daer ghy wonen wilt.
\\Die plaets daer men verkondet,
\\End oock altydt vermondet,
\\Uwen lof end prys Heere milt.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Laett my niet sijn ghetelt,
\\Geplaeght noch oock gequelt,
\\Met den boosdaders obstinaet,
\\Neemt doch niet wegh myn leven,
\\Met dien die hen begheven,
\\Tot bloedtstorten wt nijdt end haet.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Die verraders vol nijdt,
\\Wt listen, haet end spijt,
\\Verklaeghen my met onrecht groot.
\\Sy loopen ende slaeven,
\\Om gheschencken end gaeven,
\\Die hen haest bringen tot der doodt.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Maer ick wil Heere gaen.
\\Vromelick end bestaen,
\\In eenvoudt, met een oprecht hert’.
\\Weest my doch nu genaedigh,
\\O myn Godt seer weldaedigh,
\\Verlost my wt angst ende smert.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Ick sie Heer dat ghy my
\\Hebt opgerecht, end vry
\\Gestelt, op uwen wegh eerbaer.
\\Dies wil ick u Heer prysen,
\\Singen end eer bewysen,
\\In’t midden uwes volcks eenpaer.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {27} {Psalm XXVII.}

\begin {vers} {1}
Godt is myn licht t’welck my leydt in sijn wegen,
\\End myn heyl, Voor wien sal ick sijn bevreest?
\\Hy is myns levenskracht tot my gheneghen,
\\Voor wien sal ick schricken in dit tempeest?
\\Als my die boose deden overloop,
\\Ende sochten my te verslinden gaer,
\\Ick sach dan myn vianden in gevaer,
\\Struyckelen end vallen al overhoop.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Als waert dat my veel heerkrackten omvinghen,
\\So sal doch (Heere) myn hert’ hem vreesen niet.
\\Komme die wil, om my nu te bespringen,
\\Ick stae vast op Godt in al myn verdriet.
\\Een dingh heb ick beghert, end tot den endt,
\\Sal ick’t oock begheeren (Heer) met ootmoet,
\\Dat ick in u huys daer ghy sijt bekent,
\\Myn leven langh blyve tot myn behoedt.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Op dat ick daer magh mercken end’ aenschauwen,
\\(Heere) uwes huys seer schoone heerlickheit.
\\End den tempel vry sijnde van benauwen,
\\Wel magh alsins doorsien met vroylickheit.
\\Want als ick sal wesen beswaert met noot,
\\Ick sal daer verborgen sijn t’aller tydt,
\\End in een heymelick oort sijn bevrydt,
\\End daernae verhooght sijn in eeren groot.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Godt doet my gaen met den hoofd’ opgeheven,
\\Vrymoedigh onder myn vianden al,
\\Dies wil ick hem lof prys end eere gheven,
\\Met sangh’ in sijn huys ick hem loven sal.
\\Als ick u Heer bidde, my doch verhoort,
\\Wilt myn begheert’ genaedelick verstaen,
\\In den noot wilt myn klachten nemen aen,
\\End sijt my ontfermhertigh nae u Woort.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Myn hert’ heeft Heer gevoelt in alle hoecken,
\\U Woort, d’welck my inwendigh aldus leert:
\\Beneerstight u om myn aenschijn te soecken.
\\Ghy siet dat ick’t gesocht hebb’ end gheeert.
\\Keert doch van my niet Heer u aenschyn reyn,
\\In uwen toorn verstoott niet uwen knecht,
\\Ghy sijt Heer myn helper trauw’ end’ oprecht,
\\Verlaet my niet Godt myn Heylandt alleyn.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Vader end Moeder hebben my verlaeten,
\\Maer Godt bewaert my als een kindt seer teer,
\\Ick ben seer benauwt doer hen die my haeten,
\\Dies leert my ingaen den rechten wegh Heer,
\\Al myn vianden soecken myn verdriet,
\\Valsche tuyghen staen op, der welcker mondt,
\\Niet dan onrecht en spreeckt tot aller stondt,
\\Dies en gheeft my in haeren handen niet.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Hadt ghy my dien troost niet laeten verwerven,
\\Dat ick noch in dit leven soud’ ontfaen,
\\T’gebruyck uwer goederen voor myn sterven,
\\Ick waer’ onder den last des drucks vergaen.
\\Daer om langhmoedighlick den Heer verwacht,
\\Sijt altijt wel getroost end’ onvertzaeght,
\\Godt sal endtlick helpen u die nu klaeght,
\\Verbeydt den Heer’, op sijn toekomst’ hebt acht.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {28} {Psalm XXVIII.}

\begin {vers} {1}
O Heer ghy sijt myn sterckte machtigh,
\\Tot u is’t dat ick bidde klachtigh,
\\Swyght niet stil, O myn Godt ghepresen,
\\Of anders so moet ik nu wesen,
\\Eenen mensche gantschlick ghelyck,
\\Die men begraeft in dat eerdrijck.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Wilt Heer verhooren al myn klaegen,
\\Als ick schreye sijnde verslaegen,
\\In u heyligh huys vol met eere,
\\Laet my met hen niet een sijn Heere,
\\Die nergent in blijdschap ontfaen,
\\Dan in dat quaedt dat se begaen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Se spreken van vred’ aller weghen,
\\Doch haer hert’ is tot quaedt geneghen.
\\Wilt hen nae haer verdiensten gheven,
\\End nae haer meyningen daer neven.
\\Maeckt dat se overkommen snel,
\\Den loon haerer boosdaeden fel.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Om dat haer herten niet bemercken,
\\Uwe heerlicke wonderwercken,
\\End die kennisse gantsch niet achten,
\\Uwer daeden (Heer) vol van krachten,
\\Se werden verworpen voort aen,
\\Sonder naemals meer op te staen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Geloeft sy Godt die myn gebeden,
\\Verhoort heeft nae syne goetheden,
\\Godt is myn schildt, ende borcht krachtigh,
\\Van hem kompt myn hulpe waerachtigh.
\\Dies moet myn hert’ wesen verblijdt,
\\End myn mondt hem singen altijdt.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Hy geeft myn volck kracht om te strijden,
\\Synen Koningh hy t’allen tijden
\\Bewaert: Dies laet t’volck uwer erven,
\\Uwen seghen O Heer verwerven,
\\Wilt dat bringen ter heerlickheit,
\\End voeden in der eewicheit.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {29} {Psalm XXIX.}

\begin {vers} {1}
Ghy Princen end ghy Heeren,
\\Begaeft met grooter eeren,
\\Schryft Godt toe alle t’saemen,
\\Syn kracht end lof bequaeme.
\\Wilt hem sulcken prys bewysen,
\\Als sijn macht niet om vol prysen,
\\Toestaet, end’ in sijn woningh’ goet,
\\Buyghet hem die knyen met ootmoet.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Godts stem werdt gehoort krachtigh,
\\Op die wateren machtigh,
\\In s’hemels wolcken seer klaer,
\\Werdt oock Godts kracht openbaer.
\\Sijn stemme niet om verstercken,
\\Ghetuyght van sijn groote wercken,
\\Sijn stemm’ is vol t’allen stonden,
\\Van heerlicke kracht bevonden.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Godts stem slaet met onweder,
\\Die Cederboomen neder,
\\Op Liban den bergh gheplantt,
\\End’ ander berghen in’t landt.
\\Hy doet die springhen te deghen,
\\So die jonghe kalvers pleghen,
\\End’ als die jongh’ Eenhoornen doen,
\\Die opspringen in bosschen groen.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Godts stem doersnijdt end scheydet,
\\T’vuer end sijn vlamm’ wtbreydet,
\\Hy doet t’dal Cades beven,
\\Met den daelen daer neven.
\\Hy schrickt die hinden kleenmoedigh,
\\End doet se misvallen spoedigh,
\\Hy doet die bosschen groen end groot,
\\Doer sijn kracht werden dorr’ end bloot.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Maer jeghlick gaet bin desen,
\\In Godts tempel ghepresen,
\\End daer hy plach te beven,
\\Hy loeft hem al sijn leven.
\\Des waters dat men vreest seere,
\\Des Sendtvloedts is Godt een Heere,
\\End sijn Koninghrycke voortaen,
\\Sal eewighlick vast blyven staen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Daer om sal die Heer wesen,
\\Sijns volcks kracht wtgelesen,
\\Vred’ end goedt sal hen gheven,
\\Onse Godt hoogh’ verheven.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {30} {Psalm XXX.}

\begin {vers} {1}
Nae dat ghy Heer my hebt bevrijdt,
\\End dat ghy oock nemmermeer lijdt,
\\Dat myn vianden hebben vry,
\\Oorsaeck om te spotten met my.
\\Den prys die ghy hierom sijt werdigh,
\\Te singen wil ick sijn volverdigh.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Als ick u heb’ gheroepen aen,
\\Gesondtheit heb’ ick Heer ontfaen.
\\Ick was ter hellen ghedaelt schier,
\\Als ghy my wt trockt goedertier.
\\T’leven hebt ghy my willen spaeren,
\\Daer ick in t’graf was afghevaeren.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Ghy al die sijn goedtheit bekent,
\\Verbreydt sijn eer, maeckt sonder eyndt
\\Heerlick sijnen naem, nae sijn Woort.
\\Godt is nemmermeer so verstoert,
\\Of sijnen toorn, die elck doet schricken,
\\En vergaet gantsch seer haestelicken.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Maer sijne ghenaed’ end goedicheit,
\\Doer ons gantsch leven hy wtspreydt.
\\Daerom het oock dickwils gheschiet,
\\Dat wy t’savonds hebben verdriet,
\\Maer als den dagh is opghestanden,
\\Komt ons oorsaeck’ van vrueghd voor handen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Als’t my al nae mynen lust ghingh’,
\\By my te spreeken ick aenvingh’:
\\Ick ben nu seker wel versorght,
\\Want u goedtheit was mynen borcht.
\\U kracht onderhielt my Heer goedigh,
\\Ghy ghaeft my alles overvloedigh.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Maer als ghy hebt u aensicht haest,
\\Afghewendt, myn hert wiert verbaest:
\\Dan riep ick tot den Heere goet,
\\End sprack tot hem in groot ootmoet:
\\Heer, wat nut sult ghy doch ontfangen,
\\Als myn leven sal sijn vergangen?
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Als ick tot stof ben gemaeckt Heer,
\\Sal ick dan voorderen u’ eer?
\\Of verbreeden u waerheit klaer?
\\Verhoort my doch in dit gevaer,
\\Wilt my nae u’ goetheit aenmercken,
\\Sijt myn bewaerder, wilt my stercken.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Ghy hebt myn benaudtheit verkeert
\\In vrueghd, end hebt den sack gheweert
\\Des drucks, end my met vrueghd bekleydt.
\\Dies sal met lofsangh sijn verbreydt,
\\Doer my uwen lof end’ u’ krachten,
\\Die bestaen in allen gheslachten.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {31} {Psalm XXXI.}

\begin {vers} {1}
Ick stell’ op u vast myn vertrauwen,
\\En laet my nemmermeer,
\\Tot schanden kommen Heer.
\\Verlost my doch wt dit benauwen,
\\Nae u’ gherechticheden,
\\Bekent in alle steden.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Neyght u tot my die nu ben klachtigh,
\\End om my by te staen,
\\Wilt u haesten voort aen.
\\Weest my Heer een steenrotse krachtigh,
\\Wilt myn siel in dit lyden,
\\Als in een borcht bevryden.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Ghy sijt myn borcht sonder vertzaegen,
\\Dies om uwes Naems wil,
\\Voert my wt dit gheschil.
\\End wt den stricken voorgheslaegen,
\\Treckt my O Godt almachtigh,
\\Ghy sijt myn kracht waerachtigh.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Den geest geef ick in uwen handen,
\\Want ghy hebt my bevrydt,
\\Godt die so getrauw’ sijt.
\\Op u’ heb’ ick alleyn gestanden,
\\Ick haete dat bedriegen,
\\Ydelheit end dat lieghen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Ick sal eens met vrueghd my verblyden,
\\End singhen overbreydt,
\\Heer van uwe goetheit.
\\Als ghy my, die ben in dit lyden,
\\End’ in een groot beswaeren.
\\Sult aensien end bewaeren.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Ghy geeft my niet in der vianden
\\Gewelt, want sy sijn wreet,
\\Sonder eenigh bescheet,
\\Maer ghy geeft my Heer in dees landen
\\Ruymte die my verquicket,
\\Dat ick niet sij verstricket.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Laet my sterckte van u verwerven,
\\Want overvallen gaer,
\\Ben ick met angst end vaer.
\\Men siet myn ghedaente versterven,
\\Myn buyck is inghevallen,
\\T’leven smeltt my met allen.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Doer benaudtheit vergaet myn leven,
\\Ick heb met suchten swaer,
\\Versleten menigh jaer.
\\Doer smaet van myn haeters bedreven,
\\Vergaet myn kracht met eenen,
\\Iae verdwynen myn beenen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {9}
By hen die my om niet verachten,
\\Sijn myn naebueren vry,
\\Die hen schaemen van my.
\\Myn vrienden die my t’eeren plachten,
\\Vlieden end my verlaeten,
\\Se schuwen my op straeten.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Se hebben my gheheel vergeten,
\\Als waer ick doodt verrott,
\\Iae een ghebroken pot.
\\Se smaeden daerse sijn gheseten,
\\So dat aen alle zijden
\\Alle menschen my myden.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
T’saemen sy neerstelick raedplegen,
\\Hoe dat se kleyn end groot,
\\My eens brengen ter doot.
\\Doch hop ick op u aller weghen,
\\Dies spreeckt myn hert’ aendachtigh,
\\Ghy sijt myn Godt almachtigh.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
In u’ hand staet myn leven teere,
\\Van myn vianden quaet,
\\Verlost my met der daet,
\\Bevrijdt my van hen die my seere
\\Vervolghen end belaeden,
\\Iae soecken te verraeden.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Laet over my u aenschijn lichten,
\\Dat my u goedicheit,
\\Bewaer voor teghenheit.
\\Wilt my van mynen wegh berichten,
\\Behoedt my voor oneere,
\\Dat bidd’ ick u O Heere.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {14}
Beschaemt end stom moeten sy wesen,
\\Die lueghensprekers al,
\\Met haer nijdigh gheschal.
\\Die teghen den vromen gepresen,
\\Sijn stout fier end hooghmoedigh,
\\In’t spotten overvloedigh.
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Hoe groot is’t dat ghy hem wilt gheven,
\\Die u met hert’ end geest,
\\O Heer ten rechten vreest.
\\Heerlick is’t end hooghe verheven,
\\Dat ghy hem gheeft genaedigh,
\\Die op u hoept gestaedigh.
\end {vers}

\begin {vers} {16}
By u in uwe woninghe schoon,
\\Verberght ghy dien man goedt,
\\Voor der boosen hooghmoedt.
\\Ghy bewaert oock sijnen persoone,
\\Vry end gantsch onbelaeden,
\\Voor den tonghen die schaeden.
\end {vers}

\begin {vers} {17}
Ick wil u prysen onverdroten,
\\Om dat ghy Heer altydt,
\\My goet end vriendlick sijt.
\\End my in een stadt vast besloten,
\\Bewaert hebt (soo’t magh blycken)
\\End beschermt desgelycken.
\end {vers}

\begin {vers} {18}
So langh’ ick was in myn vertzaegen,
\\Sprack ick: Ghy hebt my gaer,
\\Nu verstooten voorwaer.
\\Doch ghy hebt Heer verhoort myn klaegen,
\\Als ick in tegenheden,
\\Geschreyt hebb’ end gebeden.
\end {vers}

\begin {vers} {19}
Hebt Godt lief ghy sijn wtverkoren,
\\Die de vrome behoedt,
\\End die wreede verdoet.
\\Sijt kloeck, geeft den moet niet verloren,
\\Want Godt wilt die aenschauwen,
\\Die op hem staen end bawen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {32} {Psalm XXXII.}

\begin {vers} {1}
Wel hem, dien sijn misdaedt die hy bedreven
\\Heeft, van Godt wt ghenaeden werdt vergheven,
\\Over wien Godt sijn barmherticheit streckt,
\\Daer doer hy sijn boosheden gantsch bedeckt.
\\Hoe gelucksaeligh is die mensch’ bevonden,
\\Dien Godt niet toe en rekent sijne sonden,
\\In wiens geest niet woent eenige schalckheit,
\\Noch gheen bedrogh ofte gheveynsdicheit.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
In myn elendt, t’sy dat ick heb gesweghen,
\\Ofte gheweent, So ick doe allerweghen,
\\Schreyende tot u altyt dagh end nacht,
\\So sijn doch myn gebeenten gantsch versmacht.
\\Ick heb’ uwe hand gevoelt Heer almachtigh,
\\Seer straf om myner sonden will voordachtigh,
\\So dat myn sap geweest is (doer myn leed)
\\Gantsch gelyck der drooghten des somers heet.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Maer myn sonden heb’ ick u bekent Heere,
\\End niet bedeckt, Dies sprack ick benaut seere:
\\Ick wil den Heer belyden myn misdaet,
\\End ghy verghaeft my all myn sonden quaet.
\\Hierom sullen u tot bequaemen tyden,
\\All’ heylighen bidden in cruys end lyden,
\\So dat hen der benaudtheit watervloedt,
\\Niet schaeden sal doer u’ ghenaede goedt.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Ghy sijt myn borght, die my altydt bewaeret,
\\End my behoedt, dat my gheen angst beswaeret.
\\Als ghy my verlost end bewaert altydt,
\\Ghy gheeft my oorsaeck’ van singhen verblijdt.
\\Komt al tot my, ick wil u onderwysen,
\\Den wegh dien ghy ghaen moett, niet om volprysen,
\\End met myn ooghen sal ick met bescheyd,
\\U recht wysen end geven dat gheleyd.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Wilt den mulen noch den peerden tot desen,
\\Die niet verstaen, doch gantsch niet gelyck wesen:
\\Dien ghy een ghebit legget in den mondt,
\\Als sy moetwilligh sijn t’eenigher stondt.
\\Die godloose werdt getemt doer veel plaegen,
\\Doer teghenheit end oock seer swaere slaegen,
\\Maer die vertrauwt op Godts genaede bloot,
\\Sal omvangen sijn met sijn goetheit groot.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Ghy oprechte wilt u in Godt verblyden,
\\Syn goedicheit wilt al t’samen belyden.
\\Ghy vrome weest vroylick ende verhueght,
\\Roemt onsen god op t’hooghste dat ghy mueght.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {33} {Psalm XXXIII.}

\begin {vers} {1}
Weest nu verhueght al ghy oprechten,
\\In Godt den Heer’ u al verblydt.
\\Dat lof in den mond sijner knechten,
\\Is heerlick end schoon t’aller tyt,
\\Met harpen vol snaeren,
\\Wilt nu openbaeren,
\\Sijnen prys end eer’,
\\Dat Psalters end kelen,
\\Nu singhen end spelen,
\\Onsen Godt end Heer’.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Singht den Heeren sijnde met vrueghden,
\\Nieuw’ lofsangen lieflick en soet.
\\Op den Psalter sijn lof, sijn deughden,
\\Spelet, end maeckt ghenoechte goet.
\\Want t’bevel des Heeren,
\\Dat hy ons wil leeren,
\\Is recht end’ eerbaer.
\\Sijn woorden end wercken,
\\Sijn so men kan mercken,
\\Seker end gantsch waer.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Hy bemindt seer tot allen tyden,
\\Dat recht end die gherechticheit.
\\D’~eerd’ is oock vol aen alle zyden,
\\Van sijn groote barmherticheit.
\\Godt doer t’woort ghepresen,
\\Schiep, also wy lesen,
\\Dat hemelsche pleyn.
\\Doer sijnen geest krachtigh,
\\Maeckte hy waerachtigh,
\\S’hemels krachten reyn.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Godt vergaederd’ in’t Meer te saemen,
\\Als in een vat dat water al,
\\Hy bewaerde dat seer bequaeme
\\In’t afgrondische diepe dal.
\\Dies moet nu elck vruchten,
\\Godt vreesen end duchten,
\\Die’t al maeckt wt niet.
\\Dat een jeghelicke,
\\Godt in krachten rycke,
\\Vrees’ als hy dit siet.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Want al wat de Heer’ heeft gesproken,
\\Is haestelick gheweest ghedaen.
\\Sijn ghebodt heeft niemant gebroken,
\\Maer t’is geschiet van stonden aen.
\\Der heyden raetslaeghen,
\\Die hem niet behaeghen,
\\Hy seer haest verstoort.
\\Der volcken ghedachten,
\\End oock al haer krachten,
\\Verwerpt hy nu voort.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Maer die voorsichticheit des Heeren,
\\Doet sijn voornemen vast bestaen,
\\Dat hy eens besluyt t’sijner eeren
\\Sal sonder hinderingh’ voortgaen.
\\Wel saeligh moet wesen,
\\T’volck dat Godt met desen,
\\Houdt voor sijnen Heer’,
\\Wel saeligh al voren,
\\Sijnse die verkoren
\\Sijn, tot Godes eer.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {7}
Godt siet nederwaerts vroegh end spaede,
\\Wt den hemel in die weerelt groot,
\\Die menschen all’ slaet hy wel gaede,
\\Se sijn al voor sijn ooghen bloot.
\\Godt wt sijnen throone,
\\Die vast’ is end schoone,
\\Met vlijt’ oock acht heeft,
\\Op den mensch’ elendigh,
\\End wat hier behendigh,
\\Hem beweeght end leeft.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Want God doer sijn kracht hoogh’ verheven,
\\Maeckte des menschen hert’ alleyn,
\\Dies weet hy allerbest daer neven,
\\Dat sijn wercken gaer sijn onreyn.
\\Krijghsknechten met hoopen,
\\In stormen end loopen,
\\Konnen doer haer macht,
\\Koningen noch Helden,
\\Helpen in den velden,
\\Doer haer stercke kracht.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Hy dwaelt seer die daer meynt te wesen,
\\Beschermt doer sijn peerdt sterck end groot.
\\Doer sijn kracht werdt niemant genesen,
\\Noch geholpen wt strydt of noot.
\\Maer Godt wilt bewaeren,
\\Alle sijn dienaeren,
\\Die hem vruchten vroedt.
\\End die in’t benauwen,
\\Op hem vast betrauwen,
\\End op sijn Woort goet.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {10}
Hy sal wel bevryden haer leven,
\\Als hen die doodt sal doen geweldt.
\\End sal hen oock haer spyse geven,
\\Als se met honger sijn gequelt.
\\Dat ons hert’ hem pryse,
\\End’ eere bewyse,
\\Met hoop’ onbesorght.
\\Op hem wy ons gronden,
\\Hy is t’allen stonden,
\\Onse schildt en borght.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
In hem sullen wy ons verheughen,
\\Van herten nae sijn Godtlick Woort.
\\Want wy op sijn kracht end vermueghen,
\\Alleyn staen, also dat behoort.
\\O myn Godt almachtigh,
\\Maeckt ons doch deelachtigh.
\\Uwer goedicheit.
\\Want wy op u rusten,
\\End hopen met lusten,
\\In der eewicheit.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {34} {Psalm XXXIIII.}

\begin {vers} {1}
Ick wil sijnde verblijdt,
\\Godt prysen ende maeken groot,
\\Myn mond sal nu sijnen lof bloot,
\\Verkonden breed end wijd.
\\Ick heb geen ander vrueghd,
\\Dan dat gepresen sy de Heer,
\\Op dat sy die benaut sijn seer,
\\Daerdoer werde verhueght.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Pryst Godt met my ghemeen,
\\Ende maeckt seer groot sijnen Naem,
\\Elk van ons love hem bequaem,
\\Wy die hier sijn by een.
\\Myn Godt heeft my verhoort,
\\Als ick hem van herten riep aen,
\\Wt angst daermed’ ick was bevaen,
\\Track hy my, nae sijn Woort.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Die onsen Godt aensiet,
\\Die sal verlicht wesen seer klaer,
\\Hy sal oock nemmermeer voorwaer,
\\Beschaemt sijn in’t verdriet.
\\D’aerme heeft in den noot
\\Geroepen end Godt heeft seer goet,
\\Hem verlost wt den teghenspoet,
\\Wt anghst end wt aenstoot.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
D’enghelen hebben vry,
\\Rondsom den vromen fyn ghemaeckt,
\\Haeren legher, ende ghewaeckt,
\\Op dat elck seker sij.
\\Proeft end smaeckt in’t ghemeyn,
\\Hoe de Heer lieflick sij end soet,
\\Wel saeligh is hy wiens gemoet,
\\Vast staet op Godt alleyn.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Vreest Godt met herten reyn,
\\Ghy al sijn heyligen met vliet,
\\Want die hem vreesen, dien sal niet
\\Ontbreken groot noch kleyn.
\\Die Leeuw’ verhongert wreedt,
\\Vindt dickwils gheen aes waer hy gaet.
\\Maer doer Godts kracht wert hy versaedt,
\\Die hem bidt met bescheedt.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Komt ghy Kinderen al,
\\End my wel neerstelick toehoort,
\\Die vreese Godes wt sijn Woort,
\\Ick u wel leeren sal.
\\Wie is’t van u al t’saem,
\\Die een goet langh leven sien wil,
\\Oock in rusten te wesen stil,
\\End’ in vrede bequaem?
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Uwe tonghe bewaert,
\\Dat se doch niet en spreeck’ onrecht,
\\Dat ghy den mensche goet end slecht,
\\Met bedrogh niet beswaert.
\\Vliedt t’quaede, t’goede doet,
\\Soeckt den vred’ end dien oock naejaeght,
\\Want Godt soeckt die, ende hy vraeght
\\Nae hen, die steedts doen goet.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {8}
Godt seer ernstlick aensiet,
\\Den schalcken end oock haer boos werck:
\\Hy sal maeken doer sijn kracht sterck,
\\Haeren Naem gantsch tot niet.
\\Die vrom’ in dit elendt,
\\Bidden Godt end werden verhoort,
\\Hy behoedts’ oock altydt nu voort,
\\Tot haer hulp’ hy hem wendt.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
By den herten benauwt,
\\Is Godt seer goedertier altydt,
\\Hy helpt wt lyden nood end strydt,
\\Die hy daer in aenschauwt.
\\Die vrom is van gemoedt,
\\Sal seer veel lyden overal,
\\Maer Godt hem haest vry maeken sal,
\\Van cruys end tegenspoet.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Onse Godt wel bewaert,
\\Sijn beenen, so dat daer niet een,
\\Van al, gebroken werdt ontween,
\\Noch eenichsins beswaert.
\\Maer de boose met kracht
\\Werdt verdorven doer sijn misdaet,
\\End die den oprechten doet quaet,
\\Sal vergaen gantsch veracht.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Godt sal steedts gaede slaen,
\\Die vrome die hem dienen bly,
\\Die op den Heer vertrauwen vry,
\\Blyven eewighlick staen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {35} {Psalm XXXV.}

\begin {vers} {1}
Twistt Heer met myn twisters vol pracht,
\\Myn bestryders bestrydt met kracht,
\\Grypt den schildt end waepen in handen,
\\Maeckt u op tot mynen bystande.
\\Treckt dat sweerdt wt, Voor my nu gaet,
\\Hinderts’ ende hen doch wederstaet,
\\Spreeckt tot myn siel, Ick ben’t alleen,
\\Die u bewaert end anders gheen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Dat se schaemroodt sijn end verbaest,
\\Versloeghen end vol schanden haest,
\\Sy die altyt staen nae myn leven,
\\End my benauwen daer beneven.
\\Dat se werden ghelyck dat sandt,
\\Dat de windt snel drijft over t’landt,
\\Gods Enghel moetse jaeghen al,
\\End’ haestelick bringen ten val.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Haer wegh sij glat in’t eerdsche dal,
\\Doer weghen duyster ende smal,
\\Moet se Godts enghel steeds naejaegen,
\\End sonder ophouden seer plaegen.
\\Om dats’ hebben my seer gequelt,
\\End’ heymelick netten gestelt,
\\Iae sonder oorsaeck’ toegeleyt,
\\Om my te dooden met wreedtheit.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Onversiens sij de mensche quaet,
\\Overvallen met schand’ end smaet,
\\Sijn voeten in’t strick moeten hangen,
\\Daermed’ hy my meynde te vangen.
\\Doet hem doch in den kuyl vergaen,
\\Dien hy my te graeven vanght aen,
\\Dan werdt myn siel in Godt verblijdt,
\\Diese bewaert heeft t’aller tijdt.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Dan sullen myn beenen vroylick
\\Seggen: Heer wie is u gelyck,
\\Die den swacken (so elck kan mercken)
\\Bevrijdt van dat gewelt der stercken?
\\Den elenden ghy oock bewaert,
\\Dat hem die boose niet beswaert,
\\Valsch’ ghetuygen seggen my aen,
\\Dat ick noyt en hebbe begaen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Voor goet hebben se quaet gedaen,
\\End nae myn leven oock gestaen:
\\Maer sy met cruys sijnde geslaegen,
\\Ick heb’ met vasten leedt gedraegen.
\\Voor hen hebb’ ick wt s’herten grondt,
\\U Heer ghebeden t’elcker stondt,
\\Voor hen Heer sorghd’ al myn gemoedt,
\\Als voor een vriendt end broeder goet.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Ick was bedroeft ende vertzaeght,
\\Als die over sijn moeder klaeght:
\\Maer als se hoorden van myn lijden,
\\Se loughen te saem met verblijden.
\\Die erghste menschen die ick weet,
\\Sijn my teghen met listen wreet,
\\Sonder schuldt ben ick Heer veracht,
\\Voor hen allen, dagh ende nacht.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Die spotters end vleyers met een,
\\Byten t’saem haer tanden ghemeen,
\\Met de brassers op my vervolghen,
\\Die gern de goed’ tafelen volgen.
\\Maeckt u op Heer, niet langher wacht,
\\Verlost myn siel’, hebt op my acht,
\\Myn siel wt den angst treckt doch snel,
\\Bevrydt die voor den Leeuwen fel.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {9}
Dan sal u dancken myn hert reyn,
\\In’t midden uwes volcks ghemeyn:
\\By u volck sal ick u Heer prysen,
\\End u altyt eere bewysen.
\\Gheeft hen gheen oorsaeck’ uwen knecht,
\\Te bespotten: Want met onrecht,
\\Haeten se my, end vol van nijdt
\\Wencken se my wt smaet end spijt.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Sy spreken noch dencken gantsch niet,
\\Dan op twist schaed’ ende verdriet,
\\End hoe se my die niet ben twistigh,
\\Sullen konnen bedrieghen listigh.
\\My te spotten tot deser stondt,
\\Doen se t’saem open haeren mondt,
\\Met lachen roepen se my naer,
\\Ha ha, siet den schalck, hy is daer.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Heer ghy die deser doen wel siet,
\\Laet doch dit so voorby gaen niet,
\\Wilt u van my nit verre maeken:
\\Maer om te rechten myne saeken,
\\Maeckt u op Heer met groote macht,
\\My recht te doen sijt doch bedacht,
\\Op dat nemmermer verblijdt sijn,
\\Over my die vianden myn.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Op dat se niet segghen met vrueghd,
\\Welaen, sijt goetsmoedts end verhueght,
\\Hy is vergaen: Want se my smaeden,
\\End verblijden in myne schaeden.
\\Laett se wesen vol van oneer,
\\Die in myn cruys verblyden seer,
\\Laett se met schanden sijn bekleedt,
\\Die hen teghen my stellen wreet.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Maer laett hen eerlick sijn verblydt,
\\Die my goet wenschen t’aller tydt,
\\Dat se met vrueghd prysen end singen,
\\Uwe macht end den lof voortbringhen.
\\Van u Heer, die uwen knecht doet,
\\In vrede leven met voorspoedt:
\\So sal myn tongh’ uwe goedtheit,
\\Altyt singhen in eewicheit.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {36} {Psalm XXXVI.}

\begin {vers} {1}
Des boosdoenders wille seer quaedt,
\\Ghetuyght sekerlick met der daedt,
\\Dat hy niet vreest den Heere:
\\Want hy hem in’t boose behaeght,
\\T’welck hy noch haetet noch beklaeght,
\\Maer spott die vrome seere.
\\Seer schaedlick is die leere sijn,
\\Vol van lueghen ende venyn,
\\End’ hy laett hem niet leeren,
\\Des nachts dynckt hy niet dan schalckheit,
\\Hy wilt blyven in der boosheit,
\\End van gheen quaet hem keeren.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Heer u goedheit end u’ Woort waer,
\\Tot der lucht end den hemel klaer,
\\Hen strecken nae ons wenschen.
\\U’ oordeel vast als een bergh staet,
\\U’ recht diep als een afgront gaet,
\\Ghy behoedt vee end menschen.
\\Hoe groot is u goetheit eenpaer,
\\Hen die onder u vleughlen haer,
\\Te begheven ghedincken:
\\Haer begheert vervult ghy met goedt,
\\End aen uwer wellusten vloedt,
\\Voert ghy die dat se drincken.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
In u is des levens fonteyn,
\\End’ u’ klaerheit gheeft ons alleyn,
\\Licht end verstandt om mercken:
\\Over die herten onbevleckt,
\\U’ goedicheit O Heere streckt,
\\Die steedts schynt in u’ wercken.
\\Dat my de voet des menschen wreedt,
\\Niet en vertred’ end my gheen leedt
\\En doe, noch slae midts desen.
\\Hoe die boose vergaen doch siet,
\\Se blyven in eewigh verdriet,
\\Sonder verlost te wesen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {37} {Psalm XXXVII.}

\begin {vers} {1}
Quelt u daer met niet so ghy in dit leven,
\\T’gheluck der godtloosen moet schauwen aen,
\\Den korten voerspoedt die hen Godt wilt geven,
\\Misgunt hen niet: Want sy seer haest vergaen.
\\Sy moeten als dat hoy op t’veldt verdwijnen,
\\End oock ghelyck dat gras verdorren saen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Vertrawt God, laett u’ goede wercken schynen,
\\Ghy sult dat eerdryck besitten hier naer,
\\End gebruycken met vrueghden vry van pynen,
\\In Godt sal u’ blijdschap wesen eerbaer,
\\Hy sal u al uwes herten begheeren,
\\Laeten volghen nae sijn belofte klaer.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Werpt die sorgh’ op god, wilt die van u weeren,
\\Vertrauwt op hem ende hy sal seer snel,
\\Wtrechten u’ saeken, end’ u gheneeren.
\\U’ vromicheit sal hy kondt maeken wel,
\\End openbaeren uwe dueghd ghepresen,
\\Ghelijck den middagh die klaer is end hel.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Laet Godt doen, wacht op hem, wilt stille wesen,
\\Sijt onbeswaert, vergramt u, noch sorght niet.
\\Als die schalcken doer spoedt sijn hoogh’ geresen.
\\Doet u sulcks wee, Laet vaeren sulck verdriet.
\\Verbindt u niet tot boosdoen wat sy kallen,
\\Dat ghy haeren wil niet doet, wel toe siet.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Want een tempeest sal snel over hen vallen,
\\Maer die vastelick verwachten den Heer,
\\Die sullen erven d’eerdryck met hen allen,
\\Die boose sullen vergaen met oneer:
\\So dat als haer stadt gesocht werdt nae desen,
\\Daer van en sal ghevonden sijn niet meer.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
Die vrome sullen een landt wt gelesen
\\Erven, end niemant benauwen aldaer,
\\Se werden verheught, verquickt, jae genesen.
\\Die boose soecken, het is openbaer,
\\Den vromen met angst end noot te belaeden,
\\End byten de tanden t’saemen eenpaer.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Middeler tyt so bespott Godt die quaeden,
\\Want hy seer klaerlick siet ende verstaet,
\\Dat die stond komt sijns vals end sijner schaeden.
\\Se trecken haer sweerden seer obstinaet,
\\End spannen haer boghen sonder vertzaegen,
\\Om den vromen te schieten daer hy gaet.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Maer haer eyghen sweerdt sal hen swaerlick plaeghen,
\\Want haer hert’ sal daermede sijn doerwondt,
\\Haer boghen werden tot stucken geslaegen.
\\Dat kleyn goet des vromen is t’aller stondt,
\\Duysent mael beter dan t’goed overvloedigh,
\\Des boosen is, die grootsch is in den grondt.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Die sterckte des boosen menschens hooghmoedigh,
\\Werdt gebroken: Maer Godt doer sijne kracht,
\\Sal sijn der vromer onderhoudingh’ goedigh.
\\De Heere neemt altyt vaderlick acht,
\\Op der vromen leven die hem behaegen,
\\Haer erfgoet blyft eewigh dagh ende nacht.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Se werden niet beschaemt tot gheenen daeghen,
\\In dieren tydt, Maerse werden ghevoedt,
\\Met broodt als die ander van honger klaegen,
\\Maer die boose verghaen gantsch in kleynmoedt,
\\Die Godt niet lieven, verdwynen end faelen,
\\Gelyck die roock, end als die haegel doet.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {11}
Haer handt ontleent stedes sonder betaelen,
\\Maer die vrome hebben ghenoegh altyt,
\\Om in liefden den naesten te onthaelen.
\\Godt maeckt sijn geseghende seer verblijdt,
\\Hy sal hen een vruchtbaer eerdryck bereyden,
\\Maer die vervloeckte hy te gronde smijt.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Den vromen sal hy in sijnen wegh leyden,
\\End in sijnen padt die engh’ is end smal,
\\Sal hy hem sijn jonst’ ryckelick wt breyden.
\\Doch so hy onversiens komt tot den val,
\\Hy sal dan niet tot stucken sijn geslaeghen,
\\Want Gods handt hem wel onderhouden sal.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Ick was eens jongh end ben nu oudt van daeghen,
\\Doch ick sagh den vromen verlaeten noyt,
\\Noch sijn kindren bedelen ofte klaeghen:
\\Maer hy deeld’ wt den armen seer beroyt,
\\Ende leende: Dies sal sijn saedt verkoren,
\\Ghesegent sijn, waer dat het sy verstroyt.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Vliedt dan dat quaet, t’goede hebt altyt voren,
\\So sult ghy blyven in der eewicheit,
\\Doer Gods goetheit: Hy laett doch niet verloren,
\\Die goede, want hy lieft de vromicheit.
\\Hy bewaert die, se sullen oock steedts blyven
\\Hy verderft se, die doen ongherechtheit.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {15}
De vrome sullen groote vrueghd bedryven,
\\End besitten d’eerde met haere vrucht,
\\Se sullen met haer woningh’ vast beklyven.
\\Des vromen mond leert niet dan eer’ end tucht,
\\Sijn tonghe sal niet dan wysheit verkonden,
\\End dat goedt is, end van een goet gherucht.
\end {vers}

\begin {vers} {16}
Want Gods Wet is in sijn herte bevonden,
\\Daerom sal niet struyckelen sijnen voet,
\\Waer dat hy oock gaet tot eenigen stonden.
\\T’is wel waer dat de boose met hooghmoet:
\\Den vromen bespiedt end soeckt te doen sterven,
\\Hy loert op hem ghelyck een wolf verwoedt.
\end {vers}

\begin {vers} {17}
Maer God sal hem sulcks niet laeten verwerven,
\\Dat hy den vromen benauwe met kracht,
\\Noch dat hy hem met schyn des rechts verderue.
\\Dies wacht op God, end wandelt met aendacht
\\In sijn Wet: Hy sal u in t’goed landt stellen,
\\Ghy sult sien vergaen die boose vol pracht.
\end {vers}

\begin {vers} {18}
Ick sagh dat de boose met sijn ghesellen,
\\Seer was gevreest, ick sagh hem hoogh opgaen,
\\Als een Laurier vol tacken niet om tellen,
\\Maer komende daer ick hem voor sagh staen,
\\So en was hy daer gantsch niet meer te vinden,
\\Maer hy end sijn plaets waeren gantsch vergaen.
\end {vers}

\begin {vers} {19}
Wacht u voor schaede, wilt u onderwinden
\\Wel te doen, want die hebben tot loon reyn,
\\Rust end stilheit, als des Heeren beminden.
\\Maer die boosdaeders sullen groot end kleyn,
\\Vergaen, dat sal haer betaelinge wesen,
\\Met haeren naekommers alle gemeyn.
\end {vers}

\begin {vers} {20}
Onse Godt is die salighheit gepresen,
\\Der vromen die oock altyt wesen sal,
\\Haer sterckt’ als t’cruys groot sal sijn opgeresen.
\\Hy sal hen verlossen in sulcken val,
\\Verlossende sal hy die oock genesen,
\\Want op hem hebben se betrauwet al.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {38} {Psalm XXXVIII.}

\begin {vers} {1}
Wilt in uwen toorn ghestaedigh,
\\Heer genaedigh,
\\My doch straffen niet so seer.
\\Die hitt’ uwes toorns wilt keeren,
\\Van my Heere,
\\Die nu gaer swack ben end teer.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Want u pylen hart gedreven,
\\In my kleven,
\\Seer styf end diepe voorwaer,
\\Ghy wilt dat ick oock sal lyden,
\\Dat castyden,
\\Uwer handt die my druckt swaer.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Myn lyf is vol ongesonden,
\\Nu bevonden,
\\Doer uwen toorne seer groot,
\\Geen rust’ en hebben myn beenen,
\\Al met eenen,
\\Van weghen myn sonden bloot.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Want die straffe myner sonden,
\\Niet om gronden,
\\Seer swaer over myn hooft gaet.
\\Als een last seer swaer om draeghen,
\\T’allen daeghen,
\\Werdt sy meerder met der daet.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Myn wonden my seer vermoeyen,
\\Die daer vloeyen,
\\Van etter stanck end gebloet.
\\Doer myn dwaesheit niet om sommen,
\\Is my kommen,
\\Dit verderf end teghenspoedt.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
Myn lyden my so hart drucket,
\\Dat ghebucket,
\\Ick nu ben, jae oock gantsch krom.
\\Ick moet truerigh end verslaeghen,
\\In myn klaeghen,
\\Den gheheelen dagh gaen om.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Want verdorret t’allen steden,
\\Sijn myn leden,
\\Doer t’cruys dat my t’hert’ doersnijdt.
\\In my is niet ghesondes bleven,
\\Want myn leven,
\\Is vol lydens t’aller tijdt.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Ick die wacker plagh te wesen,
\\Ben midts desen,
\\Gaer ghebroken matt end kranck.
\\So dat ick doer t’cruys myns herten,
\\Vol van smerten,
\\Schreye gantsche daeghen lanck.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Myn begheerten Heere krachtigh,
\\End almachtigh,
\\Sijn voor u gantsch openbaer.
\\Al myn suchten end ghedachten,
\\End myn klachten,
\\Sijn voor u bloot ende klaer.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Myn herte beeft met vertzaeghen,
\\Seer verslaeghen
\\Sijn myn krachten in’t ghemeyn.
\\End my is (dies ick moet schromen)
\\Gantsch ontnomen,
\\T’ghesicht myner ooghen reyn.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Myn vrienden die gaen ter zyden,
\\End myn lyden
\\Sien se onbarmhertich aen.
\\Ende die my sijn die naeste,
\\Met der haeste,
\\Wijdt van my treden end gaen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {12}
Sy die myn siel’ netten stellen,
\\End my quellen,
\\Met hen die my gonnen quaet,
\\Dencken om my te beschaemen,
\\End al t’saemen,
\\Houden teghen my den raedt.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
End ick als die niet kan hooren,
\\Stae daer vooren,
\\Daer se teghen my raedslaen.
\\Ick ben gaer stom tot dees stonde,
\\Wt den monde
\\En laet’ ick gheen woort ontgaen.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Ick ben gheworden als eene,
\\Die gantsch gheene
\\Spraeke, noch gheen gehoor heeft,
\\Als een die sijnde versteken,
\\Niet kan spreken,
\\End geen verantwoordingh’ geeft.
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Maer ick wil Heer op u bauwen,
\\Myn vertrauwen,
\\End wachten uwen bystandt.
\\Ghy sult oock myn Godt verkoren,
\\My verhooren,
\\End my bieden uwe handt.
\end {vers}

\begin {vers} {16}
Ick bidd’ u laet niet verblijden,
\\In myn lyden,
\\Hen die my haeten seer wreedt.
\\Want als myne voeten glyden,
\\Wat bezyden,
\\Sy verheughen in myn leedt.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {17}
Wilt helpen o Heere krachtigh,
\\My die klachtigh
\\Ben, end tot lyden gemaeckt.
\\Ghestaedelick is myn herte
\\Vol van smerte,
\\Daer met ghy my hebt gheraeckt.
\end {vers}

\begin {vers} {18}
Met schaemten ick my seer quelle
\\End vertelle,
\\Myne seer groote misdaedt.
\\Ick en doe niet dan beklaeghen,
\\Al myn daeghen,
\\Al myn swaere sonden quaedt.
\end {vers}

\begin {vers} {19}
Myn vianden sijn ben desen,
\\Hoogh’ ghepresen,
\\End leven in eer’ end pracht.
\\Die my haeten end aenvechten,
\\Gantsch t’onrechten,
\\Wassen in ghetal end kracht.
\end {vers}

\begin {vers} {20}
Sy al teghen my hen stelden,
\\End vergelden
\\Met quaet doen alle myn dueghd.
\\Daerom is’t dat se my smaeden,
\\End belaeden,
\\Om dat ick recht doe met vreughd.
\end {vers}

\begin {vers} {21}
Wilt my Heer in sulcker maeten,
\\Niet verlaeten,
\\Die van jeghlick ben veracht.
\\Dat van my u’ goedtheit rycke,
\\Niet en wycke,
\\Want myn hert’ Heer u’ verwacht.
\end {vers}

\begin {vers} {22}
Komt Heer, wilt u by my maeken,
\\In myn saeken,
\\Tot myn hulp’ u goedtlick wendt.
\\Haest u tot mynen bystande,
\\Goederhande,
\\Ghy die myn heyl sijt bekent.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {39} {Psalm XXXIX.}

\begin {vers} {1}
Ick sprack, ick woude (sijnde wel bedacht)
\\Op al myn weghen nemen acht,
\\Dat ick met spreken niet misded’ onvry,
\\So langh de boose staet voor my:
\\Als soud’ ick moeten mynen mondt altyt,
\\Met eenen toom houden bevrijdt.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Als een stomm’ en sprack ick noch goedt noch quaedt,
\\Iae t’goed versweegh ick, t’welck my schaedt,
\\Dies heeft seer toeghenomen Heer myn smert’,
\\End met angst heeft ghebrandt myn hert’:
\\Dewyl dat ick murmureerde onvro
\\By my: Tot dat ick sprack also:
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Maeckt my, O Heere, openbaer myn eyndt,
\\End den tijdt myns levens bekent,
\\Dat ick verstae den tijdt dien ghy my stelt:
\\Want ghy hebt myn daeghen ghetelt,
\\Die haest voorby loopen, also men siet,
\\End by u gheacht sijn als niet.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Die mensch’ als ydelheit seer haest verdwijnt,
\\Als hy oock best te leven schijnt,
\\Hy is als een stroom die snel gaet voorby,
\\Te vergheefs vroegh end laet’ slaeft hy,
\\Om t’goedt te saemelen: Niet overal
\\Wetende, wien hij’t laeten sal.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Wat is’t doch dat ick verwacht o myn Heer?
\\Myn hope staet op u nu meer,
\\Verlost my van myn sonden groot end swaer.
\\Laett niet toe dat ick sij eenpaer,
\\Een tyt verdryf, end’ oock een spot onreyn,
\\Der dwaesen godtloosen ghemeyn.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Ick heb’ ghedaen als een stom mensch voorwaer,
\\Stilswyghende voor ende naer,
\\Want ghy Heer selv’ hebt my doch sulcks gedaen,
\\Dies houdt op van plaegen end slaen.
\\Want doer u straffen ben ick gantsch versmacht,
\\Ghevoelend’ u handen met kracht.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Als ghy den mensche straft ende castijdt,
\\Hy werdt tot niet in korter tijdt,
\\Sijn schoonheit haest gelyck een kleedt vergaet,
\\Dat die motten veréten quaet.
\\Die menschen sijn (so men spreeckt die waerheit)
\\Anders niet dan een ydelheit.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Hoort myn gebedt, verstaet Heere myn klacht.
\\Op myn schreyen neemt nu doch acht.
\\Want een vremdlingh ben ick die slechts doerreest,
\\So oock myn Vaeders sijn geweest.
\\Laett af van slaen, verquickt Heer myn gemoet,
\\Eer dat ick van hier scheyden moet.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {40} {Psalm XL.}

\begin {vers} {1}
Nae dat ick langhen tijdt hebbe verwacht,
\\Den wille Godts in myn elendt,
\\So heeft hy hem tot my gewendt,
\\End’ heeft verhoort in den noot myne klacht’:
\\Wt den slyck seer onreyne,
\\End’ een afgront niet kleyne,
\\Met kracht hy my wt toogh.
\\Hy heeft myn voeten vast,
\\Tot sijn wegen gepast,
\\Op een steenrots seer hoogh.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
In mynen mondt heeft hy een lofsangh soet,
\\Gegheven, dies wert hy gheeert,
\\Daer doer t’volck oock sal sijn gheleert,
\\Om den Heer te verwachten met langhmoedt.
\\Wel saligh sal hy wesen,
\\Die hoept op Godt ghepresen,
\\End op hem vast blijft staen,
\\Laetende hen die stout,
\\Lieghen seer menighfout,
\\Die haest sullen vergaen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Heer Godt uwe wercken sijn wonderlick.
\\Ghy denckt op ons Heer goedertier,
\\So dat niemant in’t leven hier,
\\Uwe gaeven kan melden sonderlick.
\\Soud’ ick die al t’saem loven,
\\T’ghetal gaet my te boven.
\\Slachtoffer nu voort aen,
\\Laet ick, t’welck ghy niet wilt,
\\Maer ghy hebt Heere mildt,
\\D’oore my opghedaen.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Schultoffer hebt ghy van my beghert niet,
\\Voor die sonde: Dan sprack ick vry:
\\Siet hier ben ick, daer staet van my
\\Gheschreven in u’ Wetboeck, so elck siet,
\\Dat ick uwen wil hilligh,
\\Volbringhen sal ghewilligh,
\\Sulcks doe ick oock myn Godt.
\\Al u’ voornemen goedt,
\\Draegh’ ick in myn gemoedt,
\\End houd’ oock u’ ghebodt.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Ick wil verkonden u’ gerechtheit klaer,
\\In der Ghemeynten overluydt:
\\Ghy weett wt wat hert’ dat sulcks spruyt.
\\Ick hebb’ uwe daeden geroemt eenpaer.
\\Van u’ waerheit stantvastigh,
\\End van u’ hulpe krachtigh,
\\Spreeck’ ick tot groot end kleyn.
\\Ick prijs Heer u’ goedtheit,
\\End’ u’ ghetrouwicheit,
\\Midden in u’ ghemeyn.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Uwe goedheit sult ghy Heer nemmermeer,
\\Van my weeren tot gheener tijdt,
\\Maer my bystaen in desen strijdt,
\\End’ altydt bewaeren tot uwer eer.
\\T’cruys wilt my overvallen,
\\Ende myn sonden alle,
\\T’ghesichte my ontwijckt.
\\Ick heb’ meer lydens styf,
\\Dan haeren aen myn lyf,
\\T’herte my gantsch beswyckt.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
O Godt verlost my nu ghenaedelick,
\\Komt my ter hulp’ O Heer seer haest:
\\Laett doch beschaemt sijn end verbaest,
\\Al die myn doodt soecken ghestaedelick.
\\Dat se schande beërven,
\\Die my willen verderven,
\\End my bespotten koen,
\\Hen toekome met kracht,
\\Dat se hadden bedacht,
\\My listlick aen te doen.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Maer in u sijn se verhueght end verblijdt,
\\Die met noodt sijnde seer benauwt,
\\Op u alleyn hebben betrauwt.
\\Dat se segghen: Godt sij gebenedijdt:
\\Aerm ben ick end elendigh,
\\Maer myn Godt seer bystendigh,
\\Sorght voor my nu voort aen.
\\Ghy helpt my doer u’ kracht,
\\Ghy hebt oock op my acht,
\\Wilt my altydt bystaen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {41} {Psalm XLI.}

\begin {vers} {1}
Wel hem die recht oordeelt van dat cruys groot,
\\Des aermen in den noot
\\Godt sal dien lieflick vertroosten voorwaer,
\\In al sijn lyden swaer:
\\End hem laeten sijn wel fraey end ghesondt,
\\Iae bloeyen t’aller stondt.
\\Hy sal hem nae den wil der boosen niet,
\\Verlaeten in’t verdriet.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Als’t schijnt dat hy op t’bedd’ in t’cruys verstickt,
\\Van Godt werdt hy verquickt.
\\Hy sal verkeeren alle sijn kranckheit,
\\In een ghesondicheit.
\\In myn lyden sprack ick Heer tot u vry,
\\Ontfermt u over my,
\\Gheneest myn siel O Godt, ick hebb’ misdaen,
\\End my grootlicks ontgaen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Myn vianden wenschen my plaegen boos,
\\In haer herten seer loos,
\\Se spreken: Sal hy sterven nemmermeer,
\\Iae vergaen met oneer?
\\My troostende maeckten se groot gherel,
\\End verberghden seer wel
\\Haer listen: Maer gaende van my met pracht,
\\Se hebben my veracht.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Die my haeten, houden over my raedt,
\\End morren t’saem seer quaedt:
\\Een yder woude dat ick waer versmacht,
\\End gantsch tot niet ghebracht.
\\Se spreken: Hy leyt in sulck eenen staet,
\\Om sijn groote misdaet:
\\Hy is so mat, dat hy niet kan opstaen,
\\Noch dit lyden ontgaen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Iae self myn naeste vriendt dien ick oock weet,
\\Die wist’ al myn secreet,
\\Myn vriendt die met my att myn broodt seer goet,
\\Heft teghen my den voet.
\\Maer hebt doch metlyden met my O Heer,
\\Die nu benauwt ben seer,
\\Helpt my: so werdt hen vergolden seer koen,
\\T’quaedt dat se my aendoen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Maer ick mercke doer dit lyden niet kleyn,
\\Tot my u liefde reyn:
\\Want myn vianden hebben gantschlick niet,
\\Om spotten, so men siet.
\\Ghy onderhoudt my doer u’ goedicheit,
\\Om myner vromicheit,
\\End sult my oock in toekommenden tijdt,
\\Eewigh maecken verblijdt.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Ghepresen sij de Godt van Israel,
\\Met eewigh lof end spel,
\\In eewicheit werde ghesonghen Heer,
\\Uwen prijs end’ u’ eer.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
Amen, amen.
\end {tussenschrift}

\end {psalm}

\begin {psalm} {42} {Psalm XLII.}

\begin {vers} {1}
Als een hert ghejaeght, O Heere,
\\Dat verssche water begheert:
\\Also dorst myn siel oock seere,
\\Nae u myn Godt hoogh’ gheeert.
\\End spreeckt by haer, met geklagh:
\\O Heer wanneer komt dien dag,
\\Dat ick doch by u sal wesen,
\\End sien u aenschijn ghepresen?
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Myn traenen ende myn klachten,
\\Sijn myn spijs die my steedts voedt:
\\Als men my vraeght met verachten,
\\Waer is nu u’ Godt so goet?
\\Ick smelt’ als ick denck’ daer aen,
\\Hoe ick voormaels plagh te gaen,
\\Met een hoop volcks hier te lande,
\\Om u Heer te doen offrande.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Waerom wilt ghy u so quellen,
\\End beroerdt sijn, O siel myn?
\\Wilt gantsch u’ hoep op Godt stellen,
\\Van u sal hy ghedanckt sijn.
\\Als hy doer sijn aenschijn klaer,
\\Sal wegh nemen u’ cruys swaer.
\\Dies O Godt van my niet wycket,
\\Want myn hert’ my gantsch beswycket.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Ick ben uwes seer ghedachtigh,
\\Oock aen des Iordaenen kant,
\\End’ uwer goedtheit seer krachtigh,
\\In Hermon dat koude landt,
\\End aen Misar den bergh bloot,
\\Daer d’een diepte d’ander groot
\\Toeschreyt, end daer die tempeesten,
\\Over my gaen minst end meeste.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Al die groote waterstromen,
\\Sijn Heer over my ghegaen,
\\End my over t’hooft gekomen,
\\Maer ghy hebt my byghestaen.
\\S’daeghs toont ghy my u’ goedtheit,
\\End s’nachts u’ barmherticheit:
\\Dies sal ick u Heer belyden,
\\Ghy hoedt myn siel t’allen tyden.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Ick sprack tot Godt: O Godt krachtigh,
\\Waer om vergheett’ ghy my gaer?
\\Waer om moet ick wesen klachtigh,
\\Benauwt doer die boos’ eenpaer?
\\Ick ghevoel’ haer smaeden quaet,
\\D’welck my doer die beenen gaet,
\\Als se tot uwer oneere,
\\Spreken: Waer blijft nu de Heere?
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Waer om wilt ghy u so quellen,
\\End beroert sijn, O siel’ myn?
\\Wilt gantsch u’ hop’ op Godt stellen:
\\Van u sal hy ghedanckt sijn.
\\Om dat hy is, so men siet,
\\Myn heyl, die my jonste biedt,
\\Dies myn siel’ wilt u verblijden,
\\Godt is’t dien ick bidd’ in’t lijden.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {43} {Psalm XLIII.}

\begin {vers} {1}
Neemt myn saeck’ aen, wreckt my o Heere,
\\Nae u’ groote goedheit vermaert,
\\Van hen die valsch end wreedt sijn seere,
\\Iae oock vol listen end’ oneere,
\\Die gantsch booselick sijn gheaert,
\\Myn siel’ doch nu bewaert.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Ghy sijt doch Heer myn sterckte krachtigh,
\\Waerom verstoott ghy my so gaer?
\\Waer om laett ghy my Heer almachtigh
\\Trueren, end’ altijdt weenen klachtigh?
\\End voor myn viandt hier end daer,
\\Veldtvluchtigh sijn eenpaer?
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Laett u’ klaerheit, O Godt waerachtigh,
\\End’ uwe trauw’ ons schynen soet,
\\Dat die ons gheleyden aendachtigh,
\\Tot uwen heylghen bergh’ eendrachtigh,
\\End tot uwen tenten seer goet,
\\Met een nedrigh ghemoet.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Daer sal ick dan vrymoedigh wesen,
\\Om tot Gods autaer vry te gaen:
\\Tot Godt die myn vrueghd is ghepresen,
\\End myn ghenoechte wtghelesen,
\\Dien sal ick vroo die harpe slaen,
\\End prysen nu voort aen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Myn siel’ wat wilt ghy u benauwen,
\\End’ in my maeken sulck misbaer?
\\Op uwen Godt wilt doch betrauwen,
\\Dien ick noch sal sonder verflauwen,
\\Prysen: Om dat hy my voorwaer,
\\Helpt, als myn Godt eerbaer.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {44} {Psalm XLIIII.}

\begin {vers} {1}
Heer u’ wonderwercken verkoren,
\\Hebben wy dickwyls met ons’ ooren,
\\Gehoort van ons’ voorvaders goet,
\\Die ghy voortyts deedt, end noch doet:
\\Die volckeren verdreef u’ handt,
\\Ghy deedt ons’ vaders in’t landt groeyen;
\\Die Heydnen dreeft ghy wt dat landt,
\\End deedt ons kindren daer in bloeyen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Ons vaders hebben doer t’sweerdt krachtigh,
\\T’landt niet inghenomen eendrachtigh.
\\In den noodt die hen is gheschiedt,
\\Heeft hen haeren arm verlost niet.
\\Maer hen is gheweest eenen schildt,
\\U’ rechte handt end’ u sterck’ armen,
\\Iae u’ aenschijn, om dat ghy wilt,
\\U Heer over u volck ontfarmen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Ghy sijt Heer die Koningh alleyne,
\\Die herscht met macht groot in’t ghemeyne,
\\Maeckt dat Iacob u’ volck bemindt,
\\Den gewoenlicken bystandt vindt.
\\Doer u’ hulp’ sullen wy verslaen,
\\All’ ons vianden die ons quellen,
\\Doer uwen naem werden verdaen,
\\All’ die hen (Heer) teghen ons stellen.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Op myn bogh’ wil ick niet vertrauwen,
\\Noch op myn sweerdt wil ick niet bauwen,
\\Want die dinghen alle met een,
\\En doen my hulp’ noch bystandt gheen:
\\Maer ghy alleyn hebt ons bewaert,
\\Teghen allen onsen vianden,
\\Iae ghy die met schanden beswaert,
\\All’ die teghen ons sijn ghestanden.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Godt is alleyn ons’ eer ghepresen,
\\Dies moeten wy ghedachtigh wesen,
\\Hoe wy steedts sullen sijn bequaem,
\\Om groot te maeken uwen naem.
\\Maer ghy Heer, seer verr’ van ons wyckt,
\\Ghy laett ons gantsch werden tot schanden,
\\Onsen Krijghslieden ghy beswyckt,
\\Alsse in noot sijn der vianden.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Ghy doet dat wy t’veldt moeten laeten,
\\Voor die moorders, Heer, die ons haeten,
\\Omringen ons, end oock ons goedt,
\\Nae haeren lust ende hooghmoedt.
\\Ghy maeckt dat ons die boose wreedt,
\\Als slachtschaepen aen alle zyden,
\\Veréten, end verstroyen breedt,
\\Onder hen die ons seer benyden.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Om niet verkoopt ghy u’ volck, Heere!
\\Als een dingh, dat veracht is seere,
\\So dat ghy, als men’t wel siet aen,
\\Daer van gheenen nut hebt ontfaen.
\\Ghy maeckt dat wy sijn vol van smaet,
\\By allen onsen naeghebueren,
\\Wy sijn in den schimp, spot, end haet,
\\Onser bywoners t’elcker uren.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Wy sijn (O Heer) tot allen stonden,
\\Der Heydenen spreeckwordt bevonden,
\\Yder die ons siet, ons veracht,
\\End schudt dat hooft, jae ons belacht.
\\Schaemt’ ende smaet daeghelicks gaen,
\\Voor my, die myn siele seer terghen,
\\Met schand’ end leedt ben ick bevaen,
\\So dat ick myn aensicht moet berghen.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Seer veel smaetheit moeten wy hooren,
\\Veel bitter verwijts komt ons vooren,
\\Veel wraeckghierighe sijn by een,
\\Die hen willen wreken ghemeen.
\\Doch ghy sijt Heer (also men siet)
\\Van ons bin desen niet vergheten,
\\Maer wy hebben ons al met vliet,
\\Nae uws verbondts inhoudt ghequeten.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {10}
Op niemant dan op u alleyne,
\\Heeft (Heer) ghestaen ons hope reyne,
\\Wt u voorschreven weghen goet,
\\Is niet gheweken onse voet:
\\Als hebt ghy ons met draeken wreedt,
\\Ghestraft, jae oock gantsch overvallen,
\\End’ ons in den kuyl diep end breedt
\\Des doodts, gheworpen, Heer, met allen.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Hadden wy niet gheweest ghedachtigh,
\\Onses Heeren end Godts almachtigh,
\\Of ons handen teghen t’ghebodt,
\\Wtghestreckt, dan alleyn tot Godt:
\\De Heer soud’ sulcks straffen voorwaer,
\\Hy die kan sien ende doergronden,
\\S’menschen hert’ end wien openbaer,
\\Alle dinghen sijn t’allen stonden.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Om uwent wil sijn wy gheslachtet,
\\Ommeghebraght end’ oock gheachtet,
\\Als schaepen die daer sijn bereyt,
\\Om op de banck te sijn gheleyt.
\\Waerom slaept ghy Heer in den noot?
\\Ontwaeckt, siet ons, die boven maeten,
\\Benauwt sijn, end toont u’ kracht groot,
\\En wilt ons nu doch niet verlaeten.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Waer om is’t dat ghy u verberghet,
\\Als men ons overlastingh verghet?
\\Waer om hebt ghy metlyden gheen,
\\Als men ons benauwt in’t ghemeen?
\\U’ strafheit die over ons gaet,
\\Maeckt ons vol schanden end onweerden,
\\Midts dat ghy ons so neder slaet,
\\Onse buyck kleeft gaer aen der eerden.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Maeckt u op end slaet ons doch gaede,
\\Helpt ons nae u’ groote ghenaede:
\\End ons doer uwe goedicheit,
\\Verlost van dese teghenheit.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {45} {Psalm XLV.}

\begin {vers} {1}
Myn hert’ wil nu een seer schoon lied voortbringen,
\\Want van den Koningh sal ick vroylick singen,
\\Myn tongh’ sal sijn lof melden overal,
\\Sneller dan een schryver die’t schryven sal.
\\Ghy sijt de schoonst’ onder allen den menschen,
\\Gheen soeter spraeck’ als d’uwe kan men wenschen:
\\Daerom maeckt Godt dat u yder gheslacht,
\\Loeft ende prijst eewighlick dagh end nacht.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
O ghy schoonst’ aller menschen t’allen tyden,
\\Bereydt u, end gordet aen uwer zyden,
\\U sweerdt seer scherp, t’welck u is een cieraet,
\\Van uwen schoonen Koninghlicken staet.
\\Klimt op uwen waegen sijt hoogh’ verheven,
\\Met triumphe: Want ghy hebt u begheven
\\Tot waerheit, trauwe, recht end liefd’ eenpaer,
\\Daer doer sult ghy doen, dinghen groot end swaer.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Met uwe pylen end schichten te saemen,
\\Sult ghy schieten alle d’onghehoorsaemen,
\\Dat volck werdt oock daer met gheraeckt ghemeen,
\\End werdt den Koningh ghehoorsaem met een.
\\O Godt end Koningh uwen stoel gepresen,
\\Is een stoel die eewigh verhooght sal wesen.
\\End de scepter van uwe Maiesteit,
\\Is oock een scepter der gherechticheit.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Ghy haett’ dat quaet, end bemint t’recht gestaedigh,
\\Daerom O Godt, heeft u myn Godt genaedigh,
\\Boven allen met vrueghden oly soet
\\Ghesalft, daer doer hy u welriecken doet.
\\Van Myrrh’, Aloe, met cassye krachtigh,
\\Rieckt u’ gewaet, als ghy o Koningh machtigh,
\\Wt u’ kamer end yvooren throon gaet,
\\Daer jeghlick t’uwer eeren bereydt staet.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Die dochters der Koninghen die ghy eeret,
\\End verciert, hebben uwen staet ghemeeret,
\\Oock staet u die bruydt aen u’ rechte handt,
\\Met Ophirs goudt gheciert in haeren standt.
\\Hoort dochter, die de schoonste sijt bevonden,
\\Verstaet end verneemt dat ick sal verkonden,
\\Wilt doch vergheten u’ volck in’t ghemeen,
\\Iae gantsch oock uwes vaders huys met een.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Want onse Koningh heerlick boven allen,
\\Heeft in uwe schoonheit een groot ghevallen,
\\Hy wil uwe Heer sijn van nu voort aen,
\\End ghy sult hem aenbidden onderdaen.
\\T’volck van Tyro in ryckdom overvloedigh,
\\Sal u met gaeven schoon eeren ootmoedigh,
\\S’Koninghs dochter sal kostlick sijn gekleedt,
\\Met gulden stucken verciert overbreedt.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Met ghestickte kleyderen toebereydet,
\\Sal sy tot den Koningh wesen gheleydet,
\\Met alle haer staetjonghvrauwen seer reyn,
\\End met der dienstmaeghden getal niet kleyn.
\\Vol van vrueghden ende vry van benauwen,
\\Sullen se kommen end al t’saem aenschauwen,
\\Den Koningh in sijn triumphe seer schoon,
\\Daer hy heerlick sal sitten in den throon.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Dies klaeght niet dat ghy u vrienden moet laeten
\\Want doer dit houwelick hoogh boven maeten,
\\Sult ghy kryghen kindren lieflick end fyn,
\\Die ewighlick Koninghen sullen sijn.
\\Ick wil uwen naem end heerlickheit prysen,
\\In eewicheit, end u eere bewysen:
\\End die volckeren sullen t’aller tijdt,
\\U loven end dancken, sijnde verblijdt.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {46} {Psalm XLVI.}

\begin {vers} {1}
Als ons die noot overvalt krachtigh,
\\Ons borght end heyl is Godt almachtigh,
\\Sulcks bevinden wy in den noot,
\\End hebben in hem troost seer groot.
\\Dies vreesen wy in gheenen dinghe,
\\Als waer’t dat die weerelt verghinghe,
\\End die berghen hen wierpen snel,
\\In’t midden Der Zee diep’ end fel.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Als waer’t dat t’water des Meers diepe,
\\Raesde t’saem, end oock overliepe,
\\Als waeren te niet doer sijn kracht,
\\Berghen end steenrotsen ghebracht.
\\Nochtans sullen die béken reyne,
\\Oock menighe klaere fonteyne,
\\Die schoone stadt maeken verblijdt,
\\Daer Godt in woent tot aller tijdt.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Midden in haer woent Godt ghepresen,
\\End wil eewighlick by haer wesen.
\\Niet sal se beweghen voort aen:
\\Want de Heer’ wilts’ altydt bystaen.
\\Veel volcks is ons gheweest seer teghen,
\\Koninghrycken hen oock beweghen,
\\Van haer gherucht, also dat scheen,
\\Verghingh’ d’eerd’ end hemel met een.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
In sulcke stormen ende baeren,
\\Is met ons de Heer der heerschaeren,
\\Godt Iacobs is ons een borght vast.
\\Teghen gheweldt end’ overlast.
\\Komt doch al, wilt sien end bemercken,
\\Onses Gods groote wonderwercken,
\\Die hy hier op der eerden doet,
\\Nae sijne groote wysheit goet.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Hy heeft over t’eerdtryck in’t breede,
\\Ghestilt die orloghen seer wreede,
\\Lancen, boghen, heeft hy in’t landt,
\\Vernielt, end die waeghens ghebrandt.
\\Weest stil (spreeckt hy) sijt doch gedachtigh,
\\Myner grooter sterckheit seer machtigh,
\\Ick ben die Godt seer hoogh gheacht,
\\Boven aller menschen gheslacht.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Kortelick, de Godt der heerschaeren,
\\Is met ons in stormen end baeren,
\\Godt Iacobs is ons een borcht vast,
\\Teghen ghewelt end overlast.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {47} {Psalm XLVII.}

\begin {vers} {1}
Alle volck ghemeyn,
\\Slae die handen reyn,
\\Met vreughden te saem,
\\End met sangh bequaem.
\\Prijst Gods naeme goet,
\\Met hert’ end gemoet.
\\Want hy is de Heer,
\\Dien wy vreesen seer,
\\Een Koningh is hy,
\\Die alsins toont vry,
\\Sijn seer stercke kracht,
\\End sijn groote macht.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Die volcken ghestelt,
\\Onder ons ghewelt,
\\Sullen wy haest sien,
\\Die voor ons haer knien,
\\Buyghen met ootmoet,
\\Vallend’ ons te voet.
\\Hy is die Iacob,
\\Tot sijn volck neemt op,
\\End tot sijn erfdeel,
\\Ons verkiest gheheel,
\\Want hy als sijn kindt,
\\Ons hertlick bemindt.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Ons Godt seer vermaert,
\\Met vreughd hoogh’ op vaert,
\\In een bly gheschal,
\\Der Basuynen al,
\\Die men lieflick hoort,
\\Met een soet accoordt.
\\Singht nu openbaer,
\\Godts onss Koninghs klaer
\\Goedtheit wel bekent,
\\Want tot aen elck eyndt,
\\Streckt hem, so men siet,
\\Sijn macht end ghebiet.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Singht ghy die kloeck sijt,
\\Want hem sijn altijdt,
\\Die volcken voort aen,
\\Gantschlick onderdaen,
\\Hy sitt verciert schoon,
\\Hoogh’ op sijnen throon.
\\Die Princen van naem,
\\Sijn hem ghehoorsaem,
\\End sijn daerom hier,
\\Dat se werden schier,
\\T’volck Gods (minst en meest)
\\Dien Abraham vreest.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Onse Godt vol eer’,
\\Is een krachtigh HEER,
\\Boven hen ghestelt,
\\Die hebben ghewelt,
\\End steedts onbeswaert,
\\D’eerdtryck hy bewaert.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {48} {Psalm XLVIII.}

\begin {vers} {1}
In die heylighe stadt voorwaer,
\\Die Godt hem verkiest openbaer,
\\Is’t dat hy steedts ons wil bewysen,
\\Sijn heerlickheit niet om volprysen.
\\Zion ghelegen in’t Noort,
\\Heeft onse Godt van nu voort,
\\Hem gheheylighet alvoren,
\\In een schoon landt wtverkoren,
\\Daer in alleyn t’allen tyden,
\\Moet hem dat eerdtryck verblyden.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
In haer Palaeys is Godt bekent,
\\Een bewaerder tot in den eyndt,
\\Want de Koninghen spanden t’saemen,
\\End ghewapent teghen haer quaemen,
\\Se hebben Gods kracht ghesien,
\\End waeren verbaest mitsdien,
\\Se vloden met groot vertzaeghen,
\\Seer verschrickt sijnd’ end verslaeghen,
\\End hebben met angst end beven,
\\Hen all’ in de vlucht begheven.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Een smert’ ghelyck des baerens noot,
\\Heeftse bevanghen kleyn end groot,
\\Ghelyck als wan ghy met tempeesten,
\\Die schepen breeckt, minst met den meesten.
\\Wy hebben’t bevonden klaer,
\\Dat ons voorseyt was voorwaer:
\\Te weten dat die woenstede,
\\Des stercken Gods vol van vrede,
\\Is die plaetse daer met lusten,
\\Onse Godt eewigh wil rusten.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Hy heeft also ghemaeckt voortaen,
\\Dats’ eewighlick wel sal bestaen,
\\Midden in u’ huys kan men Heere,
\\Uwe jonste wel mercken seere:
\\Dies werdt allesins verbreydt,
\\Heer uwes naems heerlickheyt,
\\Uwen lof hoort men verkonden,
\\Over al wt allen monden.
\\U’ rechte handt is bevonden,
\\Vol gherechtheit t’allen stonden.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
De bergh Zion is seer verblijdt,
\\Oock houden vierdagh nu ter tydt,
\\Die dochters van Iuda lofwerdigh,
\\Over u’ oordeelen rechtverdigh.
\\Gaet rondsom Zion niet kleen,
\\End telt haer torren met een:
\\Haer sterckheit bemerckt eendrachtigh,
\\Siet oock haer mueren seer krachtigh,
\\Dat Zion den naekomlinghen,
\\Bekent werde doer dees dinghen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Want ons Godt herschet overal
\\Eewighlick: Dies hy oock nu sal,
\\Ons in dit leven wel gheleyden,
\\Tot dat ons de doodt doet verscheyden.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {49} {Psalm XLIX.}

\begin {vers} {1}
Ghy menschen al, hoort end wilt doch verstaen,
\\Ghy volcken al komt end treedt hier voor aen,
\\Ghy ghemeyn volck, oock die als Heeren leeft,
\\Ryck’, aerm, end kranck’ u tot hooren begheeft,
\\Wysheit sal u wtspreken die mondt myn,
\\End van verstandighe reden vol sijn:
\\Goede spruecken hoor ick sonder vervelen,
\\Op myn harp’ wil ick groote dinghen spelen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Waerom sal ick my in angst so verslaen,
\\Al ben ick nu omringht end oock gevaen,
\\Van die boose die op my hebben acht,
\\Dat ick van hen tot niet worde ghebraght,
\\Die hen verlaeten op al haer groot goet,
\\End daer op draeghen eenen hooghen moet,
\\Doch d’een broeder houd d’andren niet in’t leven
\\Hy kan God’ niets tot een Rantsoenghelt geven.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Want dat Rantsoen valt den menschen te swaer
\\Hy kan gheensins dat opleggen voorwaer,
\\Als leeft hy langh’ sonder in’t graf te gaen,
\\Noch moet hy sulcks alles laeten aenstaen.
\\Dat de wyse sterven men daeghlicks siet,
\\Even als die dwaese met groot verdriet.
\\Haer goedt daernae besitten end verswenden,
\\Vremde, die se noyt saeghen noch en kenden.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Doch is haeren lust end haer spreken al,
\\Dat haer huys eewighlick vast blyven sal,
\\End haer plaetsen die nae hen sijn ghenaemt,
\\Kindts kindren erven sullen onbeschaemt.
\\Maer of se schoon hier hebben heerlickheit,
\\Se behouden die niet in eewicheit:
\\Maer die poffhansen geacht groot van staeten,
\\Moeten als t’vee daer van, end alles laeten.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Niet dan ydelheiten is al haer doen,
\\Nochtans van haeren kindren kloeck end koen,
\\Wordt dit ghepresen steedts met grooten vliet,
\\Se doen sulcks nae, nochtans is’t min dan niet:
\\Met hoopen vaeren se ter hellen breedt,
\\End werden doerknaeght van der doot seer wreed.
\\Maer die vrom sijn van herten end van sinnen,
\\Sullen hersschen end die boos’ overwinnen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Der boosen roem end stoutheit sal vergaen,
\\In der hellen blijven se steedts gevaen:
\\Maer daer van sal Godt my bevryden recht,
\\Om dat hy my neemt aen tot sijnen knecht.
\\Daer om en vreest niet als ghy siet of hoort,
\\Dat jemandt ryck werdt end getrocken voort,
\\Want stervende draeght hy met hem geen haeven,
\\Sijn eere werdt oock met hem niet begraeven.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Se troosten hen in desen overvloet,
\\End prysen die, die maeken goeden moet:
\\Maer se moeten tot haer vaeders haest vlien,
\\Daer se Gods heerlickheit niet sullen sien,
\\Summa, als een mensch komt tot heerlickheit,
\\So werdt hier doer sijn onverstandicheit,
\\Den vee ghelyck, grootlicks tot sijner blaemen,
\\Welckens siel’ ende lyf vergaen te saemen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {50} {Psalm L.}

\begin {vers} {1}
Godt die der Goden Heer is, spreken sal,
\\End t’saemen roepen dat gantsch eerdsche dal,
\\Van den Opgangh tot den Nedergangh breedt,
\\Wt Zion komt Godt die daer is bekleedt,
\\Met heerlickheit end schoonheit hoogh’ ghepresen,
\\Onse Godt komt die niet stille sal wesen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Voor hem gaet een fel verslindende vier,
\\Een groot onweder komt met hem tot hier,
\\Hy sal hemel end eerd’ aenspreken wel,
\\End sijn volck rechten, segghende seer snel:
\\Versaemt my myn heylghen, die met vertrauwen
\\Offeren, end myn verbondt onderhauwen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
End ghy hemels sult melden overbreydt
\\Gods des rechters groote gherechticheit.
\\Hoort myn volck, ick spreeck’ u aen in’t ghemeen,
\\Ick ben u’ Godt daer is oock anders gheen.
\\Ick sal u niet straffen om u’ offranden,
\\Die ick hebbe gheheyscht van uwen handen.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Van u jet te nemen hebb’ ick gheen noot,
\\Ossen noch bocken t’sy kleyn ofte groot,
\\Want al het vee der bosschen dat is myn.
\\Oock die dieren die met duysenden sijn,
\\Op den berghen, jae die voghelkens kleyne,
\\End t’ghedierte des velds is myn alleyne.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Als hongherde my, ick en seydt u niet,
\\Want d’eerdtryck is myn met al dat men siet.
\\Meynt ghy dat ick Ossenvleesch eten moet?
\\Of tot dranck behoeve der Bocken bloedt?
\\Neen ick, maer offert danckseggingh’ met singen,
\\End wilt u’ beloften doen end volbringen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Roept my aen, end ick sal u in den noot,
\\Helpen, end ghy sult myn’ naem maeken groot,
\\Maer God spreeckt die schalken aen seer verstoort,
\\Waerom verkondight ghy also myn Woort,
\\End neemt myn bondt in uwen boosen monde,
\\Dewyl ghy myn straffe haett in den gronde?
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Nae dat ghy ooc hebt myn gebodt versmaet,
\\End als ghy noch een dief siet, met hem gaet,
\\Dien sijt ghy ghelijck, jae hem toeghedaen,
\\Van eehebrekers wilt ghy u niet onslaen,
\\Den mondt opent ghy tot schenden end smaeden,
\\U’ tonghe kan niet dan lieghen end schaeden.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Ghy sitt’ end relt van uwen broeder quaet,
\\End met achterklap ghy hem seer belaedt,
\\Dit doet ghy, end om dat ick swyghe stil,
\\Ghy meynt dat ick u ghelyck wesen wil,
\\Maer ick sal u noch onder ooghen stellen,
\\U’ sond’, end’ u daerom straffen end quellen.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Och wilt doch dit mercken end wel verstaen,
\\Ghy die God gantsch vergheet, hoort dit vermaen,
\\Op dat ghy niet sonder hulp haest vergaet.
\\Die danckoffert, die eert my met der daedt,
\\Spreeckt God, end die desen wegh gaen end treden,
\\Sullen myn heyl overkommen in vreden.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {51} {Psalm LI.}

\begin {vers} {1}
Ontfermt u over my aermen sondaer,
\\Heer nae uwe goedtheit niet om volprysen,
\\Wilt my dit mael u’ ghenaede bewysen,
\\End vergheeft my myn sonden groot end swaer.
\\Wascht my O Godt, maeckt my suyver end klaer,
\\Van myn leelicke stinckende misdaeden,
\\Die my voor u onreyn maeken voorwaer,
\\Reynight my doer t’water uwer ghenaeden.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Want doer veel klaeghens myn hert’ my verflauwt,
\\Als ick (och aerm) ghevoel’ myn groote sonde.
\\End dat meer is, voor my staen t’elcker stonde,
\\Myn sonden al, dies ick Heer ben benauwt.
\\Voor u end teghen u hebb’ ick misdaen,
\\Dies blijft ghy rechtverdigh in uwen weghen,
\\Als ghy my straft end te gronde laet gaen,
\\End maeckt beschaemt hen die u spreken tegen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Ick weet wel, end moet bekennen voortaen,
\\Dat ick in ongherechtheit ben gheboren:
\\Oock staet my dit tot aller tyt wel vooren,
\\Dat myn moeder, in sond’ my heeft ontfaen.
\\Ick weet dat ghy lief hebt end begheert seer,
\\Een hert’ dat geheel is oprecht end goedigh,
\\T’welck ick niet heb’ ghehadt, dien ghy o Heer
\\Uwe wysheit openbaert overvloedigh.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Ghy sult my met ysop Heer maeken reyn,
\\So sal ick gheheel suyver sijn bevonden:
\\Ghy sult afwasschen myn smetten end sonden,
\\So werd’ ick witter dan snee in’t ghemeyn.
\\Ghy sult my doen hooren blijdtschap end vrueghdt,
\\End my van nieuws uwe goedtheit gepresen
\\Bewysen Heer, Dan sullen seer verheught,
\\All’ myn beenen end’ all’ myn krachten wesen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Ghy hebt langh’ genoegh gesien myn misdaet
\\Wilt doch u’ toornigh gesicht daervan wenden:
\\End vergheeft my (die nu ben vol elenden)
\\Myn boosheit all’, end oock dees sonde quaet.
\\O God myn schepper, schept sonder verdragh,
\\Een reyn hert’ in my, end een nieuwe leven:
\\End op dat ick u wel behaegen magh,
\\Wilt my O Heer, eenen nieuwen gheest geven.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Ick bidd’ u, werpt my niet van u’ aenschyn,
\\End’ op dat ick besluyte myn begheeren:
\\Uwen heylighen Gheest wilt my niet weeren,
\\Als hy in my van u vernieuwt sal sijn.
\\Doet my oock nu smaeken die sekerheit,
\\Myner salicheit Heer, doer u’ ghenaede,
\\Gheeft my oock den geest der vrymoedicheit,
\\Ende sterckt my daermede vroegh end spaede.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Dan sal ick gaen in u’ weghen bequaem,
\\Den boosen sal ick die oock vlytigh leeren:
\\So dat se hen tot u sullen bekeeren,
\\End volghen myn voetstappen all’ te saem.
\\Wilt my O Godt, Heer myner salicheit,
\\Van dees doodtweerdige bloedschuldt bevryden,
\\So sal myn mondt uwe gherechticheit,
\\End u’ goedtheit singhen ende belyden.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
O Heer wilt my doch open doen den mondt,
\\Anders kan ick niet goeds spreken waerachtigh:
\\Maer als ghy Heer dien sult openen krachtigh,
\\So sal ick uwen lof schoon maeken kondt.
\\Waer’t dat ghy slachtofferen hadt begheert,
\\Der stieren end ossen, of der ghelycken,
\\Ick had’ se gheoffert: Maer gantsch niet weert,
\\Is voor u sulck offren, alsoo’t magh blycken.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Een recht offer dat de Heere neemt aen,
\\Is een ghemoedt benauwt, doer angst end klaeghen:
\\Een nedrigh hert’, end eenen gheest verslaegen,
\\En sal Godt niet verachten, maer ontfaen.
\\O Heer doet Zion wel nae u’ goedtheit,
\\End Ierusalem die op u vertrauwet,
\\D’welck is die stadt die ghy u hebt bereydt,
\\Haer mueren doch ghenaedelick opbauwet.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Dan sullen ons herten sijn seer bequaem,
\\Om te offeren nae u welbehaeghen,
\\Dan sullen die kalvers oock sijn gheslaeghen,
\\Die u Heer sullen wesen aenghenaem.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {52} {Psalm LII.}

\begin {vers} {1}
Seght ghy Tyran, waer op ghy bauwet,
\\Met ghewelt end boosheit,
\\Hoe staet ghy so, ende betrauwet,
\\Op u’ ongherechtheidt?
\\Nochtans is Godts bystandicheit,
\\Ons daeghelicks bereydt.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
U’ tongh’ alleyn schaedet end quellet,
\\End is tot aller tydt,
\\Als een scheermes seer wel ghestellet,
\\Dat seer scherpelick snijt:
\\Ghy bemindt valschheit end dat quaet,
\\Meer dan t’recht met der daet.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Om woorden die seer konnen schaeden,
\\Te spreken sijt ghy snel:
\\Maer Godt sal u straffen end smaeden,
\\Ghy valsche tonghe fel.
\\Ghy werdt doersneden end verdruckt,
\\Iae wt u’ plaets gheruckt.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Ghy boose, ghy werdt wtgehauwen
\\Tot de wortel met een,
\\T’welck die vrome sullen aenschauwen,
\\Met een vreese niet kleen:
\\End lachende met uwen val,
\\Sullen se spreken al:
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Dit is hy die niet heeft verkoren,
\\Godt tot sijn hulp’ alleyn,
\\Maer op sijn ryckdommen alvoren,
\\Steld’ hy sijn hert’ onreyn:
\\Hy heeft hem ghesterckt met boosheit,
\\End’ ongherechticheit.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Maer ick die nu ben end sal wesen,
\\Alleyn stout ende koen,
\\Op Gods goedicheit hoogh’ ghepresen,
\\Als een Olyfboom groen,
\\Sal gheplant sijn midden eenpaer,
\\Van Godes huys eerbaer.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Dan sal ick voor dees wraeke Heere,
\\U steets prysen voortaen,
\\End op u vol van macht end eere,
\\Gronden end blyven staen.
\\Want u’ goedtheit veel goeds doen sal,
\\Uwen volck’ overal.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {53} {Psalm LIII.}

\begin {vers} {1}
Die dwaes die spreeckt in sijn herte seer quaet,
\\Daer is geen God: End’ hy verwoest midts desen,
\\Sijn leven gantsch doer sijn grouwelick wesen,
\\Daer is niet een die met t’woord of die daedt,
\\Wat goeds begaet.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Godt des hemels die weerelt oversiet,
\\Ende bemerckt die menschen hier te lande,
\\Of daer een is, die met goeden verstande,
\\Om Gods goedtheit te soecken hem bevliet,
\\T’welck niet gheschiet.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Alles gemerckt, hy vindt dat s’in’t gemeyn,
\\All’ afwycken, end gaen op boose weghen:
\\Growlick sijn se, jae tot quaet gantsch genegen,
\\Die wat goedts werckt en is onder hen gheen,
\\Iae niet tot een.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Sijn dan die boose so dwaes al te saem,
\\Dat se niet dan quaet doen sonder afkeeren?
\\Die myn arm volck als dat broot gantsch verteeren,
\\End altyt om t’anroepen s’Heeren naem,
\\Sijn onbequaem.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Sonder reden sijn se bevreest gaer seer,
\\Want Godt die breeckt aller vianden beenen,
\\Dewyl dat hy die al veracht met eenen,
\\Ghy sult hen noch aendoen O Zion teer,
\\Schand’ end’ oneer.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Och dat die hulp’ over Israel, Heer,
\\Quaem’ wt Zion, end dat Godt wt t’verlangen,
\\Wilde verlossen sijn aerm volck gevangen,
\\Israel end Iacob souden in eer,
\\Verblijdt sijn seer.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {54} {Psalm LIIII.}

\begin {vers} {1}
Och Heer’ almachtigh helpt doch my,
\\Doer uwen Naem end sterckte krachtigh:
\\Neemt myn saeck’ aen, weest myns gedachtigh,
\\Laet uwe macht verschynen vry.
\\T’ghebedt dat ick nu doe verhoort:
\\Wilt (Heer) neygen tot my u’ ooren,
\\Op dat ghy moeght goedichlick hooren,
\\Die woorden die ick bringhe voort.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Met een wreedt herte, so elck siet,
\\Kommen my nu toe myn vianden:
\\Nae myn leven sijn se ghestanden,
\\Se hebben Godt voor ooghen niet.
\\Nochtans doet Godt my onderstandt,
\\Doer hulp’ die hy my heeft bewesen,
\\Hy is by my in allen desen,
\\End’ onderhoudt my met sijn handt.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Hy is’t die daer doet vallen swaer,
\\Op myn vianden all’ sijn plaeghen,
\\Als se van hem werden verslaeghen,
\\Dan werdt uwe trauw’ openbaer.
\\Dan sal ick vrywilligh O Heer,
\\Een vroylick offer u toebringhen,
\\Uwen naem lovende met singhen,
\\Die vol goedtheits is end vol eer.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Ghy hebt my wt noot end ghepyn,
\\Verlost, end my laeten aenschauwen,
\\Mynen lust, in dat swaer benauwen,
\\End die straff der vianden myn.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {55} {Psalm LV.}

\begin {vers} {1}
O HEER wilt myn ghebedt verhooren,
\\Keert niet van myn smeeken u’ ooren,
\\Dat ick u o God, doe gestaedigh,
\\Siet my doch aen, hoort myn gewagh,
\\Want ick sucht’ end doe myn geklagh,
\\Tot u schrey’ ick, Weest my genaedigh.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Myn haeters my dreeghen end plaeghen,
\\Met den boosen die my naejaeghen:
\\Haer ghiftigh hert’ vol loose treken,
\\Op myn schaede neerstigh bedenckt,
\\Ick ben van hen vervolght, ghekrenckt,
\\Haer ghemoedt is met toorn ontsteken.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Myn hert’ is vol angst ende beven,
\\Vol doodlicke vrees’ is myn leven,
\\Ick ben verbaest end seer verslaeghen,
\\Met schricken end benaudtheit groot,
\\Ben ick nu bedeckt in den noot,
\\Dies moet ick u Heer also klaeghen:
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Och of my vlueghelen toequaemen,
\\Als duyfkens die daer vlieghen t’saemen,
\\Op dat ick nu mocht wegh gheraeken,
\\End’ haest erghens wel bevrijdt sijn:
\\Ick soud’ vlieghen in een woestijn’,
\\Ende daer mynen legher maeken.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Ick soud’ my haest versien ter zyden,
\\End voor desen stormwindt my vryden,
\\Tot dat hy waer voorby gheleden.
\\Maeckt Heer’ oneens haer tonghen snel,
\\Verderft se, want van gheweldt fel,
\\End van onrecht sijn vol haer steden.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Moetwilligh ghewelt t’allen stonden,
\\Is binnen haer mueren ghevonden,
\\Moeyt’ aerbeydt end’ al sulcke wercken,
\\Onrecht end’ oock groote boosheit,
\\Lieghen, bedrieghen, listicheit,
\\Hersschen by hen, so men kan mercken.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {7}
Waer’t dat myn viandt dien ick kende,
\\My vervolghd’ end my also schende:
\\Of dat die my mercklick benyden,
\\My benaudden, ick soudt voorwaer,
\\Beter lyden, of hier, of daer,
\\Voor hen my berghen, end hen myden.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Maer ghy die alleyn pleeght te wesen,
\\Myn ghesell’ end vriendt wtghelesen,
\\Die my waert lief end’ aenghenaeme,
\\End wist boven dien myn secreet,
\\Wy wandelden fyn met bescheet,
\\Iae ghinghen in Gods huys te saeme.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Die doodt moets’ al haestelick haelen,
\\End dat se oock levende daelen
\\Ter hellen: Want onrecht en schaede,
\\Woent onder dese boose rott,
\\Maer ick aenroepe mynen Godt,
\\Die my beschermt doer sijn ghenaede.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Des morgens vroegh voor den daeghraede,
\\S’middaeghs end oock des avonds spaede,
\\Bidd’ ick Godt, end’ hy sal my hooren,
\\End’ ick sal doer hem sijn bevrijdt,
\\Van desen voorghestelden strijdt,
\\End van hen all’ die my verstooren.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
D’onbeweghlicke Godt ghenaedigh,
\\Wiens ryck eewighlick blyft ghestaedigh,
\\Salse straffen van haeren sonden,
\\Want se Godt niet en vreesen gaer.
\\Maer sijn verhart, verstockt voorwaer,
\\In haer erghheit end loose vonden.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Des schalcks handen staen met verlangen,
\\Om sijnen vriendt listigh te vanghen,
\\Teghen t’ghen’ dat hy heeft ghesworen.
\\Sijn woorden sijn als boter soet,
\\Nochtans neemt hy in sijn ghemoet,
\\Niet dan twist end’ onvrede voren.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Sijn woorden sijn soet t’allen tyden,
\\Als oly’: maer nochtans se snyden,
\\Als sweerden scherp sijn se gheraeden.
\\Werpt u’ sorgh’ op Godt, so sal hy
\\U helpen, end niet dulden vry,
\\Dat ghy met onrust’ werdt belaeden.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Ghy sult die boose Heer’ almachtigh,
\\In den kuyl diep werpen seer krachtigh,
\\Die bloetdorstighe wreede honden,
\\Kommen voorwaer tot der helft niet,
\\Haerer daeghen, also men siet:
\\Maer ick hop’ op Godt t’allen stonden.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {56} {Psalm LVI.}

\begin {vers} {1}
Ontfermt u myns die nu benauwt ben seer,
\\Want ick ben schier half verslonden, jae meer,
\\Van den schalck die my beleghert O Heer,
\\Die my steedts wilt bestryden.
\\Myn vianden schenden my met verblyden,
\\Veel sijn daer my teghen aen alle zyden,
\\Maer als my Heer vreese quelt in myn lyden,
\\Tot u sal ick dan gaen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Ick sal Godt lofsanghen singen voortaen,
\\Van sijn beloft’ end op hem sal ick staen,
\\So kan my niet doen vreesen noch verslaen
\\Wat de menschen voorstellen.
\\Myn woorden al verkeeren dees ghesellen,
\\T’voornaemste daer van dat se t’saemen rellen,
\\Is, hoe se my plaeghen sullen end quellen,
\\Met all’ haer sterckt’ end kracht.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Se rotten t’saem met ghewelt onbedacht,
\\Se loeren end bespieden dagh end nacht,
\\Myn ganghen, end soecken in haere macht,
\\Te hebben myn siel’ reine.
\\Op haer listicheit staet haer hop’ alleyne,
\\Se meynen daer doer t’ontkommen gemeyne,
\\Maer ghy Heere doer u’ straffe niet kleyne,
\\De sulcke doch verslaet.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Ghy hebt getelt myn vluchten vroegh end spaet
\\In een flessche myn traenen ghy ontfaet,
\\Myn lyden, myn benaudtheit ende smaet,
\\Hebt ghy HEER opgheschreven.
\\Als ick u bidde so loopen end beven,
\\Myn vianden, sijnde van u verdreven,
\\Dit’s seker, want doer u O Godt verheven,
\\Sal ick wesen bevrijdt.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Gods beloften roem ick breedt ende wijdt,
\\Dies sal ick hem loven sijnde verblijdt,
\\Want hy sal my geven nae deser tijdt,
\\Wat hy beloeft waerachtigh.
\\Myn hope staet op mynen Godt almachtigh,
\\Ick vreese geen listen der menschen krachtigh:
\\Maer ick heb Heer myn beloften eendrachtigh,
\\U ghedaen met ootmoedt.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Die sal ick betaelen haest met der spoedt,
\\End’ u prysen so ghy weerdt sijt Heer goedt,
\\Om dat ghy my ghenaedelick behoedt,
\\Voor den val sonder sterven.
\\Ghy bewaert my voor t’~schaedelick verderven,
\\Dies wandel’ ick met dat volck uwer erven,
\\Voor u, jae met hen dien ghy laett verwerven,
\\O Heer u’ klaerheit soet.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {57} {Psalm LVII.}

\begin {vers} {1}
Ontfermt u Heer, ontfermt u over my,
\\Want ick betrauw op u met herten bly
\\Tot dat die boose vergaen sullen wesen,
\\Sal ick altydt myn toevlucht nemen vry,
\\Onder uwe vlueghelen Heer ghepresen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Tot den hooghsten God myn stem kommen sal,
\\Tot hem die een eyndt maeckt myns lydens al,
\\Gods goedheit end waerheit sullen hen t’saemen
\\Verbinden, tot myn hulp’ in dit misval,
\\nd’ hem, die my verslinden wilt beschaemen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Myn siel is in’t midden der leeuwen snel
\\My hebben omringhet moortbranders fel,
\\Scherp als spiessen end pylen sijn haer tanden,
\\Haer tonghe ghelyckt den sweerde seer wel,
\\Want se scherp snijdt end maeckt alles tot schanden.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Verheft u boven den hemel O Heer,
\\Laett over al verbreydt wesen u’ eer,
\\Se stellen stricken allen mynen ganghen,
\\End se verdrucken myn siele gaer seer:
\\Se graeven eenen kuyl om my re vanghen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Maer se sijn in den kuyl diep’ nu ter tydt,
\\Ghevallen, dies is myn hert’ seer verblijdt,
\\End lacht, sijnde bereyt tot desen stonden,
\\Om uwen lof te singhen breedt end wydt,
\\End dees verlossingh’ alsins te verkonden.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Dies sijt wacker myn tongh’ end myn gemoedt,
\\Staet haest op Psalter end myn harpe soet,
\\Des morgens seer vroegh wil ick my opmaeken,
\\Heer’ om te verbreyden u’ eere goet,
\\In allen landen end in allen spraeken.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Tot den hemel streckt haer uwe waerheit,
\\End tot de wolcken uwe ghetrauwheit,
\\Verheft u Heer, laett u’ kracht sien op d’eerde,
\\Toont dat in hemel woent u’ Maiesteit,
\\Doet dat u’ eer’ over al ghemerckt werde.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {58} {Psalm LVIII.}

\begin {vers} {1}
Ghy Raedsheeren laet my doch hooren,
\\Die my teghen sijt alle gaer:
\\Seght my eens ter trauwen voorwaer,
\\Is’t oock recht dat ghy u neemt voren?
\\Seght ghy Adams kindren wel aen:
\\Soeckt ghy recht te doen yderman?
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Och neen ghy: Maer in uwen daeghen
\\En bedenckt ghy niet dan boosheit,
\\En allerley ongherechtheit,
\\Met u’ valsche maeten end waeghen.
\\Die boose sijn van Godt so saen
\\Veruremdt, als sy t’leven ontfaen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
So haest se verwerven dit leven,
\\Doer lueghenen wycken se af.
\\Se gaen swangher met ghift seer straf,
\\Als een slanghe tot quaedt begheven,
\\Als een Ader boos die niet hoort,
\\Des ghesanghs niet een ynckel woort.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Se wilt den toovernaer niet hooren,
\\Hoe lief end schoon dat hy oock spreeckt.
\\Die keel’ end tanden Heer’ hem breeckt,
\\Doer u’ kracht die ghy pleeght t’erbooren,
\\Breeckt hen die tanden, want so fel
\\Sijn se als jonghe Leeuwen snel.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Als water dat daer vloeyt op eerden,
\\Sullen se oock van selfs vergaen.
\\Haer pylen die se schieten saen,
\\Sullen t’saemen ghebroken werden,
\\Se werden haestelick versmacht,
\\Als flecken die niemant en acht.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Ghelyck een ontydigh kindt stervet,
\\Eer’t den dagh siet of Sonnenschyn:
\\Ghelyck onrype vruchten sijn,
\\Haest verdwynt, also oock verdervet,
\\Godt die jonghe doornen met smaet,
\\Eer se ryp werden end gantsch quaet.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Dan sal die vrome verhueght wesen,
\\Die met benauwtheit was bevaen,
\\Siende de godtloosen vergaen,
\\Doer de wraeke Godes ghepresen.
\\Hy sal hem baeden in dat bloedt
\\Des boosen, end so spreken vroedt.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Die rechtveerdighe sal niet lyden,
\\Te vergheefs, dat is openbaer.
\\Hy sal sulcks ghenieten hier naer,
\\End hem seer heerlick noch verblyden,
\\Want een Rechter sal die Godt myn,
\\Over goed’ ende quaede sijn.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {59} {Psalm LIX.}

\begin {vers} {1}
O HEER ick ben van myn vianden,
\\Omringht, verlost my wt haer handen.
\\Van die boose wilt my ontslaen,
\\Die wt haet nae myn leven staen.
\\Van den boosdaeder wilt my vryden,
\\Die niet dan quaet soeckt t’allen tyden,
\\Van den bloedighen handen fel,
\\Deses bloedhonds verlost my snel.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Want siet se loeren nae myn leven,
\\In een verbondt se hen begheven,
\\All’ die sterckste vanghen sulcks aen,
\\Daer ick hen niet hebbe misdaen.
\\Daer toe is’t dat se hen nu stellen,
\\Op dat se my t’onrechte quellen,
\\Dies waeckt op Heer’ end daer in siet,
\\Voorkomt my doch in dit verdriet.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Iae ghy O Heere der heerkrachten,
\\Die Israels Godt sijt vol machten,
\\Waeckt op, siet doch wat nu seer koen,
\\Alle volcken end’ heydnen doen.
\\Bewijst doch Heer dien gheen ghenaede,
\\Die wt moetwillen doen dat quaede.
\\S’nachts sijn se hier end daer by een,
\\End huylen als honden onreen.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Omher gaen se t’saem met quaet spreken,
\\Haer woorden als sweerden scherp steken,
\\Se segghen onder hen midtsdien,
\\Wie sal ons hooren ofte sien.
\\Maer ghy sult haer roemen O Heere,
\\Nochtans een mael bespotten seere,
\\Die hooghmoedighe sult ghy daer,
\\Belachen Heer’ in’t openbaer.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Sonder u is Heer haer macht gheene,
\\Daer om beghev’ ick my alleene,
\\Tot u Heer die myn toevlucht sijt,
\\End myn bewaringh’ t’aller tyt.
\\Godt wiens goedtheit ick heb’ gesmaeket,
\\Voorkomt myn ongheluck, end maeket,
\\Dat ick noch mynen lust sien sal,
\\Aen myn vianden over al.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
Maer laetse niet doodt sijn ghesmeten,
\\Dat die myne sulcks niet vergheten:
\\Maer verstroytse doer uwe kracht
\\Over al, end maecktse veracht.
\\Heer die onse schildt sijt bevonden,
\\Slaetse doer u’ kracht gantsch te gronde,
\\Haerer lippen sonden seer groot,
\\Verdienen recht angst ende noot.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Verstrickts’ in haer hooghmoedigh wesen,
\\Haer boosheit is hoogh’ opgheresen,
\\Alle haer doen is in’t ghemeen,
\\Vloecken ende lieghen met een.
\\Laett uwen toorn wesen ontsteken,
\\Wilt se verdoen end gantsch verbreken,
\\Verderfts’ in onghenaeden Heer,
\\Ende verdilchtse langhs so meer.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Doet dit Heer, dat men magh bemercken,
\\Die Godt Iacobs niet om verstercken,
\\Die eeuwigh herschet met bescheed,
\\Over t’gheheel eerdtrycke breed.
\\Se sullen t’savonds wederkeeren,
\\Huylen end raesen met oneeren,
\\Se sullen als honden met haest,
\\Die straeten omloopen verbaest.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Daer nae sal hen de hongher stranghe,
\\Omher der stadt doen loopen banghe,
\\Se sullen moeten slaepen gaen,
\\Sijnde met hongher scherp bevaen.
\\Dan sal ick singhen end verkonden,
\\Opentlick end tot allen stonden,
\\Uwe kracht end goedtheit so saen,
\\Als den dagh klaer sal vanghen aen.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Want ghy sijt myn toevlucht alleyne,
\\End’ in noot myn beschuttingh’ reyne,
\\Daerom sal ick altyt O Heer,
\\Met lofsangh verbreeden u’ eer’.
\\Want Got is myn sterckheit ghepresen,
\\Die my in myn elendigh wesen,
\\Dat my steedts is ghekommen aen,
\\Ghenaedelick heeft by ghestaen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {60} {Psalm LX.}

\begin {vers} {1}
Heer die ons hebt verstooten al,
\\End verstroyt in kruys end misval,
\\Die op ons toornigh gheweest sijt,
\\Troost ons wederom, nu ter tyt.
\\Ghy die d’eerde beweeght met kracht
\\End die schuert, jae klieft met der macht:
\\Wilt haer schaed’ end bruecken genesen,
\\Want gansch vervallen is haer wesen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Ghy hebt u’ volck swaerlick ghekrenckt,
\\Ende met tuymelwijn ghedrenckt,
\\So datse sijn ghevallen slecht.
\\Maer ghy hebt weder opgherecht,
\\Een teecken uwen knechten t’saem,
\\Die trauwlick vreesen uwen Naem,
\\Dat sij’t hoogh’ wtsteken end thoonen,
\\End sekerlick daer onder wonen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Op dat Heer’ u ghelieft volck sy,
\\Van den vianden ghemaeckt vry,
\\So helpt ons met u’ rechte handt,
\\Hoort my in desen aermen standt.
\\Maer Godt wt sijnen throon heeft my
\\Verhoort ende ghemaeckt seer bly.
\\Sichem sal noch myn erfdeel wesen,
\\End Suchot dat schoon dal ghepresen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
T’gheheele landt Gilead reyn,
\\Sal my ghegeven sijn alleyn,
\\Van Manasse t’gheheele goedt,
\\Sal myn wesen met overvloedt.
\\In Ephraim met sijn volck al,
\\Myn hooft ick lieflick rusten sal,
\\Iuda sal oock sijn desghelycke,
\\T’voornaemste van myn Koninghrycke.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Maer Moab sal sijn met oneer,
\\Ick en achte hem oock niet meer,
\\Dan een waschvat, daer in dat myn
\\Voeten sullen ghewasschen sijn.
\\Edom acht’ ick met sijn volck koen,
\\Niet beter dan myn oude schoen.
\\Philistea sal met ghesangen,
\\End met eerbiedingh’ my ontfanghen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Wie gheleydt my van dat volck myn,
\\In een stadt daer ick vry sal sijn,
\\Die sterck is? wie sal wederom,
\\My bringhen in dat landt Edom?
\\Sult ghy dat niet doen Heer hier naer,
\\Ghy die ons verstroyt hier en daer,
\\Ghy die met onsen legher koene,
\\Niet ghinght also ghy pleegt te doene?
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Doet ons bystandt Heer in den noot,
\\Teghen den gheweldighen groot,
\\Want menschen hulp’ so men nu siet,
\\Is in den noot veel min dan niet.
\\Maer Godt sal ons maeken seer sterck,
\\Teghen ons vianden in~’t perck,
\\Hy sal vertreden ons vianden,
\\End die t’saemen bringhen ter schanden.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {61} {Psalm LXI.}

\begin {vers} {1}
Als ick roep’ verstaet myn reden,
\\Myn ghebeden,
\\O Godt verhoort n’t ghemeyn
\\Myn siel’ met angst beswaert seere,
\\Tot u Heere,
\\Heeft haeren toevlucht alleyn.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Op een steenrots Heer ghepresen,
\\Laett my wesen
\\Ghestelt, daer ick vry sijn sal.
\\Ghy sijt myn’ toevlucht bevonden,
\\T’allen stonden,
\\Teghen myn vianden al.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
In uwen tempel seer schoone,
\\Is myn woone,
\\Altydt O Godt met ootmoedt.
\\Onder u’ vleughelen sijnde,
\\Ick bevinde,
\\Toevlucht end beschermingh’ goedt.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Want ghy gheeft my Heer ghenaedigh,
\\End ghestaedigh,
\\Al myn begherten niet kleyn.
\\Want ghy laett my Heer toekomen,
\\Aller vromen
\\Erfdeel, die u vreesen reyn.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Ghy sult die jaeren vermeeren,
\\End vereeren,
\\Uwes Koninghs openbaer.
\\So dat hy vast sal beklyven,
\\Ende blyven
\\Noch menigh gheslacht end jaer.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Voor u oock Heer desghelycke,
\\Sal sijn rycke,
\\Sekerlick end vast bestaen.
\\Dat u’ waerheit end ghenaede,
\\Vroegh end spaede,
\\Dat behoede nu voort aen.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
So sal ick uwen lof singhen,
\\End voortbringhen,
\\End groot maeken uwen naem.
\\Ick sal met vliet dan betaelen,
\\Sonder draelen,
\\Myn beloften Heer’ al t’saem.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {62} {Psalm LXII.}

\begin {vers} {1}
Hoe seer dat myn siel’ is ghequelt,
\\In Godt werdt sy gherust ghestelt:
\\Want hy is myn toevlucht alleene,
\\Myn troost, myn bystandt in der noot,
\\Myn kracht die my voor den val groot,
\\My wel bewaert end anders gheene.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Hoe langhe sult ghy alle staen,
\\Om te schaeden end doodt te slaen?
\\Ghy werdt noch met schanden versteken,
\\Als een wandt die daer valt, sult ghy,
\\End als een oude muer daerby,
\\Van selfs vergaen, scheuren end breken.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Sy en ghedencken anders niet,
\\Dan om t’onderdrucken met vliet,
\\Hem dien ghy wilt verheffen Heere,
\\Lueghen behaeght hen met der daedt,
\\Haer woort is soet, maer t’herte quaedt,
\\Is vol vloeckens end vol oneere.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Maer ghy myn siel wilt doch voort aen,
\\Met ghedult op den Heere staen,
\\Op hem staet myn hop’ end betrauwen,
\\Hy is myn troost end niemant el,
\\Myn heylandt die my bewaert wel,
\\Gheen schand’ noch leedt kan my benauwen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Godt is myn eer’, myn heyl, myn kracht,
\\Myn toevlucht, myn sterckte, myn macht.
\\Ghy volckeren wilt hem vertrauwen,
\\Komt end stortet doch alle gaer,
\\Voor Godt uwe herten eerbaer,
\\Op hem alleyn willen wy bauwen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Maer die menschen machtigh end ryck,
\\Sijn ydelheit alle ghelyck,
\\Yder van hen te feylen pleghet:
\\Weeght ydelheit, end oock met dien,
\\De menschen al, so sult ghy sien,
\\Dat ydelheit veel swaerer weghet.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Op onrecht u doch niet verlaett,
\\Op ghewelt noch stelen niet staet,
\\Wilt aen ydel dinghen niet hanghen.
\\Komt u t’goet toe met overvloedt,
\\Wilt daermed’ u’ hert’ end ghemoet,
\\Gheensins laeten wesen bevanghen.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
De Heer spreeckt dickwils in sijn Woort,
\\Also ick dat hebbe ghehoort:
\\Dat hy alleyne sy almachtigh.
\\Ghy sijt Heer vol ghenaeden soet,
\\Die den mensche wat recht is doet,
\\Nae sijn verdienst doer u’ handt krachtigh.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {63} {Psalm LXIII.}

\begin {vers} {1}
O Godt gheen God heb’ ick dan u,
\\Van s’morgens aen bidd’ ick u Heere,
\\Myn siel verlanght nae u gaer seere,
\\Die gantsch in my versmeltet nu.
\\Gheheel verdrooght is myn lichaeme,
\\Myn krachten vergaen al ghelyck,
\\My dorstet als een dorr’ eerdryck,
\\Nae u in dees plaets’ onbequaeme.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Op dat ick noch eens aensien magh,
\\U’ heerlickheit nae dit benauwen,
\\So ick die lieflick te aenschauwen,
\\In uwen schoonen tempel plagh.
\\Want veel beter is u’ ghenaede,
\\Dan s’menschen leven self hier is,
\\Daer sal oock mynen mondt gewis,
\\Uwen lof spreken vroegh end spaede.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Daer sal ick singhen u’ eer’ klaer,
\\So langh’ als ick werd’ in dit leven,
\\U met handen hoogh’ op gheheven,
\\Sal ick O Godt aenroepen daer.
\\Dit souden myns herten vreughd wesen,
\\End’ oock al myn ghenoecht’ alleyn,
\\Mocht’ ick met hert’ end monde reyn,
\\U altyt loven Heer ghepresen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Als ick rust’ op dat bedde myn,
\\End overleggh’ al uwe krachten,
\\So moeten dan al myn ghedachten,
\\Des nachts met u onledigh sijn.
\\Want in myn verdriet end myn sorghen,
\\Hebt ghy my geholpen eenpaer,
\\Dies prys’ ick u, ghy hebt voorwaer,
\\Met u’ vleughelen my verborghen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Myn siel’ hanght u so vastlick aen,
\\Dat se van u gheensins kan wycken,
\\U’ handt bewaert my desghelycken,
\\Voor allen die my teghen staen,
\\Maer sy die myn siel’ met onweerde,
\\Overvallen willen met leedt,
\\Sullen in den afgront seer wreedt,
\\Verstooten werden onder d’~eerde.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Versneden werdt tot stucken kleyn,
\\Met den sweerd’ end tot roof ghegeven.
\\Den vossen end dieren daerneven,
\\T’goedt myner vianden ghemeyn.
\\Dan sal de Koningh hem verblyden,
\\In uw overwinninghe Heer’,
\\Wie u kent sal u’ lof end eer’,
\\Wtbreyden klaer aen allen zyden.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Daer om die lueghenmonden al,
\\Hoe valschelick dat se oock spreken,
\\Sullen ghestopt sijn end versteken,
\\So datse niemant helpen sal.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {64} {Psalm LXIIII.}

\begin {vers} {1}
Als ick roep’ Heer’ hoort myn stem klachtigh,
\\End’ helpt my dan wt myn gequel,
\\Op dat myn vianden seer fel,
\\My niet dooden, want se sijn krachtigh,
\\O Heer almachtigh.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Verberght my nu, O Heer ghepresen,
\\Voor myn vianden schalck end quaet,
\\Voor die rotten end voor den raet
\\Der boosen, die met al haer wesen,
\\Seer sijn mispresen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Haer tonghen seer krachtelick snyden,
\\Als sweerden die scherp sijn end fyn,
\\Haer ghiftighe woorden die sijn,
\\Als pylen fel, die sy in’t stryden,
\\Schieren ter zyden.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Op dat se so (Heer) in’t verborghen,
\\Met list schieten den vromen man:
\\Veel goede sijn also daer van,
\\Doerschoten, die se sonder sorghen,
\\Heymlick verworghen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
In’t quaet doen se hen seer verstercken,
\\Om my te verstricken se staen,
\\End spreken stoutelick, wel aen:
\\Wie sal ons doen end onse wercken,
\\Konnen bemercken?
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
Se dichten schalckheit t’allen stonden,
\\Daer toe doen se t’saem haeren vliet,
\\Een yder die diepte doersiet,
\\Sijns herten, om so te doergronden,
\\Listighe vonden.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Maer Godt op wien ick rust’ alleyne,
\\Sal sijnen bogh’ afschieten saen,
\\Gheheel onversiens sal’t toegaen,
\\Se sullen verwondt sijn ghemeyne,
\\Groot ende kleyne.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Haer tonghe die niet kan dan schaeden,
\\Hen plat te gronde werpen sal.
\\Dies sullen se die dit sien al,
\\Hen met bespottinghe belaeden,
\\Ende versmaeden.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Dan werden in~’t ghemeen beleden,
\\Des Heeren groote daeden reyn:
\\Die vertzaeghde sullen ghemeyn,
\\Verstaen des Heeren wonder eden
\\In allen steden.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Maer de vrome sullen verblyden,
\\In Godt den Heere al te saem,
\\End sy die staen op sijnen naem,
\\Sullen sijn eer’ tot allen tyden,
\\Alsins belyden.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {65} {Psalm LXV.}

\begin {vers} {1}
Men loeft u Heer met stemmen reyne,
\\Tot Zion openbaer:
\\Die beloefde gaeven ghemeyne,
\\Betaelt men u oock daer.
\\End dewyl dat ghy daer wilt hooren,
\\T’ghebedt uwes volcks goedt,
\\So sullen daer u’ wtverkoren,
\\U vallen Heer te voet.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Al myn misdaeden end myn sonden
\\Waeren seer groot end swaer,
\\Maer u’ goedtheit niet om doergronden,
\\Vergaf die al voorwaer.
\\Wel hem dien ghy hebt wtghelesen,
\\Dat hy by u sij Heer,
\\Die oock altyt by u magh wesen,
\\Sonder te scheyden meer.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Wy sullen met d’heerlickheit schoone,
\\Uwes huys versaedt sijn.
\\T’rijckdom Heer van t’huys uwer woone,
\\Sal ons wel voeden fyn.
\\Ghy die nae u’ goedtheit verheven,
\\Ons beschermt end bewaert,
\\Sult ons een goed’ antwoorde gheven,
\\Nae u’ kracht seer vermaert.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
T’gheheel eerdtryck aen u Heer hanget,
\\Met een vertrauwen reyn,
\\Al die dat groote Meer omvanghet:
\\Staen vast op u alleyn.
\\Ghy maeckt doer u’ schricklicke krachten,
\\Seer vast die berghen groot,
\\Van sterckheit end van groote machten,
\\Sijt ghy O Heer niet bloot.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Ghy kondt oock dat brullen haest stillen,
\\Des Meers als~’t is beweeght,
\\Die menschen oock die woeden willen,
\\Ghy haest te stillen pleeght.
\\Als die volckeren wel bemercken,
\\Die omher sijn O Heer,
\\Dees groote wonderlicke wercken,
\\Se sijn verwondert seer.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
Heer van den Oosten tot den Westen,
\\Nae u’ goedtheit end Woort,
\\Laett ghy voortkommen ons ten besten,
\\Allerley blydtschap voort.
\\So haest als droogh’ is ons eerdtrycke,
\\Ghy besoeckt dat voorwaer,
\\Met daw end reghen desghelycke,
\\Maeckt ghy’t ryck’ end vruchtbaer.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
T’water springend’ wt die fonteynen,
\\Maeckt dat eerdtrycke goet,
\\Tot taerw’ end ander vruchten reyne,
\\In grooten overvloedt,
\\Die gheploeghde voren bequaeme,
\\Watert ghy t’sijner tydt,
\\Ghy breeckt d’~eerdtryck, end sijn vrucht t’saeme
\\Ghy seer ghebenedydt.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Ghy verciert dat jaer overvloedigh,
\\Met u’ goederen schoon,
\\End laett t’vette reghenen goedigh,
\\Boven wt uwen throon.
\\Die hutten selfs in de woestyne,
\\Sijn vol vruchten met een,
\\Die berghen seer vruchtbaer van wyne,
\\Staen lustigh groot end kleen.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Dan siet men in beemden end weyden,
\\T’vee in groot ghetal gaen,
\\T’veldt (van den berghen afghescheyden)
\\Siet met vol koorne staen.
\\Also schynt dat eerdtryck’ t’ontspringhen,
\\End te verblyden seer,
\\Dies moeten wy juychen end singhen,
\\In u, van herten Heer.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {66} {Psalm LXVI.}

\begin {vers} {1}
Singht den Heer in den gantschen lande,
\\Met ghesangh loeft nu sijnen naem,
\\Pryst hem met mond’ end met verstande,
\\Roemt sijn goedtheit alle te saem.
\\Spreeckt: Hoe wonderlick sijt ghy Heere,
\\In al u wercken groot end kleyn,
\\Uwe vianden beschaemt seere,
\\Bidden om vred’ alle ghemeyn.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Dat u dan O myn Godt ghepresen,
\\Die weerelt roeme met ootmoet.
\\U’ lof moet oock ghesonghen wesen,
\\Alsins met stemmen klaer end soet.
\\Komt hier end wilt doch wel aenmercken,
\\Die daeden Gods des Heeren myn,
\\Hoe wonderlick dat oock syn wercken,
\\By der menschen kinderen sijn.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Hy verdrooght dat groote Meer krachtigh,
\\Dat men droogsvoets kan gaen daer doer.
\\Dies wy sijn volck in liefd’ eendrachtigh,
\\Hem seer vroylick dancken daer voor.
\\Sijn heerschappy sal eewigh blyven,
\\Sijn ooghe die volcken aensiet:
\\Wie van hem wyckt sal niet beklyven,
\\Maer vernedert werden tot niet.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Ghy volckeren wilt u begheven,
\\Om Godt te prysen boven al.
\\Dat sijn naem seer hoogh’ sij verheven,
\\Van allen in dit eerdsche dal.
\\Hy is’t die ons bewaert ons leven,
\\Die voor ons sorght tot ons behoedt,
\\Op dat wy niet vallen noch beven,
\\Iae dat niet slibber’ onsen voet.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Ghy hebt ons doersocht Heer ghenaedigh,
\\Ende beproeft alle ghelyck,
\\Also men doer dat vuer ghestaedigh,
\\Dat silver loutert van den slyck’.
\\Ghy hebt ons van den onbekenden
\\Vianden, laeten sijn ghevaen,
\\End hebt ons Heer op onsen lenden,
\\Met een groot last swaerlick belaen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
Men heeft op ons hoofden gheklommen,
\\So men beklemt een kemeldier:
\\Als beesten werden wy alommen,
\\Ghedreven doer water en vier.
\\Daer nae hebt ghy ons Heere goedigh,
\\Vertroost, Dies ick tot u’ huys reyn,
\\Wil bringhen myn offranden bloedigh,
\\End myn beloften groot en kleyn.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Myn beloften sal ick betaelen,
\\Die myn lippen hebben ghedaen,
\\Die in den noot end in myn quaelen,
\\Wt mynen monde sijn ghegaen.
\\Ick wil u Heer veel vett’ offranden,
\\Der rammen op uwen autaer,
\\End der bocken met vuer verbranden;
\\Daer toe oock veel Runderen swaer.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Ghy al die Godt vreest, weest doch stille,
\\Komt tot my, hoort end wilt verstaen,
\\Want te verhaelen hebb’ ick wille,
\\Dat goet dat my Godt heeft ghedaen.
\\Als ick hem hebb’ ghebeden klachtigh,
\\Hy heeft my haest verhoort voorwaer,
\\Dies heeft myn tongh’ oorsaeck’ waerachtigh,
\\Hem te loven vry openbaer.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Waer’t dat ick hadd’ ghenomen vooren,
\\In myn ghemoedt eenigh onrecht,
\\So hadde Godt niet willen hooren,
\\Dat ghebedt van my sijnen knecht.
\\Maer ick magh met rechte wel spreken,
\\Dat my Godt altyt verhoort heeft,
\\Myn smeeken heeft hy noyt versteken,
\\So langh’ als ick hebbe gheleeft.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Gheloeft sy myn Godt vol ghenaeden,
\\Die myn ghebeden niet verstoott,
\\Die van my (met elendt belaeden)
\\Niet afwendt sijn goedicheit groot.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {67} {Psalm LXVII.}

\begin {vers} {1}
Onse Godt sij ons nu ghenaedigh,
\\End seghen’ ons met overvloedt.
\\Hy verlicht’ ons alle ghestaedigh,
\\Met sijn aenschyn lieflick end soet.
\\Op dat ons sijn weghen,
\\Bekent recht van deghen
\\Werden: end met een,
\\Die heydenen leeren
\\Hem tot den wegh keeren,
\\Onses heyls alleyn.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Dat doch Heer die volcken met singhen,
\\U seer dancken vry openbaer.
\\End met vrueghd uwen lof voortbringen,
\\Hen in u verheugend’ eenpaer.
\\Ghy hebt allen lieden,
\\Alsins te ghebieden,
\\Nae u’ goedtheit reyn.
\\Iae t’gheheel eerdtrycke,
\\Ghy in der ghelycke,
\\Regiert Heer alleyn.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Die volckeren met soeten toone,
\\Dancken daer om uwen naem’ goet,
\\Om dat t’eerdtryck draeght vruchten schoone,
\\Seghent ons Heer tot ons behoet.
\\Die Heere seer goedigh,
\\Gheeft ons overvloedigh,
\\Den seghen ghewis.
\\Dat hem dies elck vruchte,
\\End onsen Godt duchte,
\\Die almachtigh is.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {68} {Psalm LXVIII.}

\begin {vers} {1}
Staet op Heer toont u onvertzaeght,
\\So werden verstroyt end verjaeght,
\\Seer haest all’ u’ vianden.
\\Die Godt altydt hebben ghehaett,
\\Sullen voor hem met schand’ end smaedt,
\\Vlieden in alle landen.
\\Ons Godt met een verdryven sal,
\\Sijner vianden t’gantsch ghetal,
\\Iae als roock doen verswinden:
\\Ghelyck dat was smeltt voor dat vier,
\\Sal hy alle godtloosen hier,
\\Verteeren end verslinden.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Doch sullen die vrome verblydt,
\\Heer’ uwen naem singhen altydt,
\\End’ haer in u verblyden.
\\Se werden van herten verhueght,
\\End sullen voor Godt maeken vrueghdt,
\\Iuychende t’allen tyden.
\\Singht nu vroylick end loeft den Heer,
\\Verbreydt met vreughdt sijnes naems eer,
\\Pryst sijn heerlickheit t’saeme.
\\Die op de wolcken vlieght end vaert,
\\End’ een Heer is seer wijdt vermaert,
\\Eewigh Godt is sijn Naeme.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Verblydt u in Godt met ootmoedt,
\\Hy is der weesen vader goedt,
\\End’ een beschermer krachtigh,
\\Der weduwen in billicheit.
\\In den tempel vol hillicheit,
\\Heeft hy sijn woenst’ eendrachtigh.
\\Hy is’t die den eensaemen gheeft,
\\Een huys dat vol van kindren leeft,
\\Nae haer langhwyligh wachten.
\\Die ghevangenen hy ontslaet,
\\End verstrickt die boosdaeders quaet,
\\Iae laets’ in’t landt versmachten.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Als ghy u’ volck Heer hebt gheleydt,
\\End ghinght voor hen wijdt ende breydt,
\\In die groote woestyne.
\\Doe beefde dat eerdtryck met een,
\\Die hemelen druypten ghemeen,
\\Heer voor uwen aenschyne.
\\Oock desen bergh Sina so groot
\\Voor u’ aenschijn O Heer verschoott
\\Godt Israels ghepresen.
\\Ghy hebt ons den reghen vruchtbaer,
\\Ghegeven, end ghetroost daer naer,
\\U’ erfdeel wtghelesen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Ghy verquickt u’ volck goedertier,
\\End’ maeckt dat een jeghelick dier,
\\Daer woent sonder verderven.
\\Uwen kindren deelt ghy u’ goedt,
\\In’t kruys gheeft ghy hen goeden moedt,
\\Sonder troost sy niet sterven.
\\Ghy hebt nae uwe goedicheit,
\\Den reynen jonghvrauwen bereydt,
\\Een oorsaeck’, soo’t magh blycken,
\\Om te singhen in’t gantsche land,
\\Als onse vianden met schand’,
\\Veldtvluchtigh moeten wycken.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Die Koninghen seer groot gheacht,
\\Sijn haestelick met all’ haer macht,
\\Ghevloden, so wy weten.
\\Gods huysghenooten hebben stil,
\\T’goedt deses volcks nae haeren wil,
\\Ghedeelt end wtghemeten.
\\Als is’t dat ghy, die al ghemeyn,
\\Gods volck sijt wt ghenaed’ alleyn,
\\Hier voormaels hebt gheleken,
\\Den ghenen die daer sitten hart,
\\Tusschen ketels als kolen swart,
\\In oneeren versteken.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Nochtans als ghy sult trecken wt,
\\In t’veldt met basuynen gheluydt,
\\Ghy werdt schooner in d’ooghen,
\\Als der duyven vlueghelen kleyn,
\\Sijnde met goudt end silver reyn,
\\Verciert end’ overtoghen.
\\Als ons Godt doer t’landt henen ghingh,
\\Ende die Koninghen aenvingh,
\\Te roeyen wt haer wone,
\\So wiert dat landt reyn wit end klaer,
\\Ghelyck de snee is voor end naer,
\\Op Salmon den bergh schoone.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {8}
Gods bergh die is seer wonderbaer,
\\Ghelyck Basan de bergh voorwaer,
\\Staet hy hoogh’ onbesweken.
\\Wat is’t dat ghy berghen rebel,
\\Met al uwen steenrotsen fel,
\\Gods bergh soeckt te versteken?
\\Godt heeft desen bergh breydt end’ wyt,
\\Verkoren tot sijn woenst’ altydt,
\\Nae sijn goetheit ghepresen:
\\Daer hy eewigh van nu voortaen,
\\Sal wonen sonder te vergaen,
\\Dit sal sijn ruste wesen.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Veel duysent Enghelen seer schoon,
\\Dienen den Heer’ voor sijnen throon,
\\End sijn oock sijn heerkrachten.
\\Doer hen doet hy seer groot gheweldt,
\\So hy tot Sina heeft in’t veldt,
\\Voormaels ghetoont met machten.
\\O Heer ghy sijt ghevaeren op,
\\Brekende der vianden kop,
\\Nemende die ghevanghen.
\\Ghy hebt heerlicke gaeven fyn,
\\Ons die verstroyt hier end daer sijn,
\\Rycklick laeten ontfanghen.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Ghy hebt u’ vianden verjaeght,
\\Om by u’ volck seer onvertzaeght,
\\Te wonen vroegh end spaede.
\\Gheloeft sij Godt die ons met een,
\\Onderhoudt end seghent ghemeen,
\\Doer sijn kracht end ghenaede.
\\Godt die Heer is ons salicheit,
\\Hy toont ons sijn goedjonsticheit,
\\Doer verlossinghen machtigh.
\\Het is Godt die sijn volck vry stelt,
\\End meackt dat het blijft onghequelt,
\\Van s’doods gheweldt seer krachtigh.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {11}
Het is Godt die in stucken breeckt
\\Den kop, jae in den grondt versteeckt,
\\T’ghetal onser vianden.
\\Hy sal gantsch breken end verslaen,
\\Dat hooft der ghener die voortgaen,
\\In haer’ sonden end schanden.
\\Godt spreeckt: Myn wtverkoren al,
\\Wt Basan ick verlossen sal,
\\Die nu is seer hooghmoedigh:
\\Ick wil se fray ende ghesondt,
\\Wt des Meers aller diepsten grondt,
\\Trecken met myn handt goedigh.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Ghy sult dan baeden uwen voet,
\\In all’ uwer vianden bloedt,
\\Die ghy slaen sult end jaeghen:
\\Daer sal lecken een yder hondt,
\\T’bloedt uwer haeters die ghewondt
\\Sullen sijn, end verslaeghen.
\\Men sagh daer O myn Godt end Heer,
\\Opbreken end voortgaen met eer,
\\D’Arck des verbondts ghepresen,
\\Die sanghers voor haer henen gaen,
\\End die speellieden volghen aen.
\\Met ghesangh wtghelesen.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Die jonghe maeghden loven t’saem
\\Met ghesangh daer des Heeren naem,
\\Met haer trommelen reyne.
\\End segghen: O ghy Israel,
\\Loeft den Heer’ met ghesangh end spel,
\\Onder u in’t ghemeyne.
\\Daer is Benjamin die nu heeft,
\\Groote macht om dat ghy hem gheeft,
\\Te herschen over velen.
\\Iuda, Zabulon, Nephtalin,
\\Met haer Vorsten sijn kommen in,
\\Vroylick voor u te spelen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {14}
Israel, Godt gheeft u, dat ghy
\\Sijn Koninghryck aenschauwet vry,
\\Hy regiert all’ u’ wercken.
\\Wilt doch Heer ghy die ons bemindt,
\\T’werck dat ghy nu in ons beghindt,
\\Volvoeren, end ons stercken.
\\Om uwes tempels will’ O Heer,
\\Sullen u die Koninghen eer’,
\\Bewysen, met offranden.
\\Dies wilt met kracht over al snel,
\\Die boose met haer waepen fel,
\\T’saemen bringhen ter schanden.
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Wilt die wreede stieren verdoen,
\\End jaeghen die volckeren koen,
\\End haer heerkrachten dwinghen.
\\Heer bringht die stoute tot ootmoedt,
\\Op dat se u vallen te voet,
\\End u tribuyt toe bringhen.
\\De Heeren AEgypti seer ryck,
\\End die Mooren alle ghelyck,
\\Met toeghevouden handen,
\\Sullen hen begheven al t’saem,
\\Tot u, end prysen uwen naem,
\\End loven met verstande.
\end {vers}

\begin {vers} {16}
Pryst dien Godt, die hoogher ghewis,
\\Opvaert, dan self de hemel is,
\\Dien hy ghemaeckt heeft reyne.
\\Hy is’t, die dat donderen maeckt,
\\Daer van de hemel beeft end kraeckt,
\\Doer sijn sterckheit alleyne.
\\Sijn almachticheit doch bekent,
\\Sijn heerlickheyt schynt sonder eyndt,
\\In t’landt Israels binnen.
\\Hy is’ die alsins blycken doet,
\\Sijn groote kracht in overvloedt;
\\Die niet is om verwinnen.
\end {vers}

\begin {vers} {17}
Ghy sijt O Heer seer wonderbaer,
\\In al die plaetsen daer ghy klaer,
\\U’ heerlickheit toont krachtigh.
\\Israels toeverlaet ghy sijt,
\\End uwes volcks kracht, dies altyt,
\\Loeft men u HEER’ almachtigh.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {69} {Psalm LXIX.}

\begin {vers} {1}
Ick bidd’ u, helpt my O Godt goedertier,
\\Want t’water is tot aen myn siel geklommen,
\\In den onreynen slyck ben ick ghekommen,
\\Daer gheen grondt is, Ick ben versoncken schier.
\\T’water seer sterck treckt my wegh met der vloedt,
\\Myn keel werdt heesch, end’ sal doer t’roepen drooghen,
\\Als ick wachte dat my Godt bystandt doet,
\\Vergaen is my dat ghesicht myner ooghen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Ick heb’ och armen (doch sonder myn schuld)
\\Meer vianden, dan ick hebb’ op t’hooft haeren,
\\Die om myn schaede te soecken voortvaeren,
\\Die werden met kracht end ryckdom vervult.
\\Also moet ick betaelen, dat ick niet
\\Hebbe gherooft, Maer ghy bekent O Heere,
\\Myn dwaesheit groot, daer beneven ghy siet,
\\Myn sonden all’, die my mishaeghen seere.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
O Heer, die doet uwe seer groote macht,
\\Die sterckte der heerkrachten kont doen beven:
\\Maeckt dat se die hen u gantsch overgeven,
\\Doer my niet beschaemt werden noch veracht.
\\O Godt, hen die u aenroepen bystaet,
\\Dat se niet beschaemt werden doer myn schaeden,
\\Om uwes naems wil ben ick so ghesmaedt,
\\Om uwent will’ ben ick met schandt belaeden.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Myn broeders houden my als een vremdt man,
\\Als eenen onbekenden se my achten,
\\Om dat uwes huys liefde my met krachten,
\\Heeft verteert, end dat ick u’ saeck neem’ aen.
\\Die smaedt der boosen daer met dat ghy Heer
\\Seer werdt versmaedt, is over my ghevallen.
\\Ick hebb’ altyt ghevast, jae gheweent seer,
\\Doch was ick daer om bespott van hen allen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Ick hebb’ my eenen sack gegordt aen’t lijf,
\\Maer se hebben daer met den spot gedreven.
\\Dan brassers die hier seer hoogh sijn verheven,
\\Ben ick daeghlicks een spot end tydtverdryf.
\\Maer ick bidd’ u O Heer ghestaedelick,
\\Laett myn ghebedt u wesen aenghenaeme,
\\Nae uwe goedicheit ghenaedelick,
\\Staet my ghetrauwlick by ter tyt bequaeme.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Treckt my wt den slyck, tot my u begeeft,
\\End laett O Heer my daer in niet versincken.
\\Helpt my van myn haeters: niet laett verdrincken,
\\My in’t diep’ water, t’welck geen gront en heeft
\\Maeckt dat ick niet versmoor’ in desen vloedt,
\\Dat die diepten my niet te gronde trecken,
\\End dat de kuyl hem niet open en doet,
\\Om my te verslinden end te bedecken.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Uwe ghenaed’ is vol troost O Heer goet,
\\Daerom wilt nu myn begheeren verhooren:
\\Wilt teghen my uwe goetheit oorbooren,
\\End toont my u’ lieflick aenschyn seer soet.
\\Wilt uwen knecht u’ aensicht bergen niet,
\\Want ick ben vol van angst niet om doergronden:
\\Dies haest u Heer in den noot my aensiet,
\\Verhoort doch myn klaegen tot desen stonden.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {8}
Maeckt u op Heer in dese teghenheit,
\\Om myn siele te behouden in’t leven:
\\Tot spyt myner vianden hoogh’ verheven,
\\Helpt my wt des banden end smaedicheit.
\\U is myn verachtheit seer wel bekent:
\\Myn schaemt’ end schand daer ick in ben versteken,
\\Myner vianden boosheit sonder eyndt,
\\Is oock voor u openbaerlick ghebleken.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
T’herte my breeckt doer desen smaet onvry,
\\Ick quell’ end ben van yderman verlaeten:
\\Ick wachte (maer vergheefs in aller maeten)
\\Of jemant metlyden hadde met my.
\\Want als ick langh’ op hen hebbe gewacht,
\\T’is al om niet, gheenen troost se my schincken,
\\Se spijsden my met galle dagh end nacht,
\\End gaeven my niet dan edick te drincken.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Maeckt haer taefel, end maeltijden niet kleyn,
\\Hen tot een strick, jae dat se daer van sterven:
\\Laett hen altijt dienen tot haer verderven,
\\Haer wellusten end haer vrueghden onreyn,
\\Laett haer ooghen also verblendet sijn,
\\Dat se gantsch niet konnen sien noch aenschauwen,
\\Breeckt hen die lendenen doer smert’ end pijn,
\\Maeckt dat haer beenen onder hen verflauwen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {11}
Stortt over hen Heer’ uwe toornicheit,
\\Omringht se met u’ onghenaede krachtigh:
\\Dat niemant in haer steden sij wonachtigh,
\\Maer woest blyven tot in der eewicheit.
\\Want de boose hebben hen niet geschaemt,
\\Hem te quellen, dien ghy slechts wilt castyden,
\\Als ghy jemant tuchtight, soo’t u betaemt,
\\Dien bespotten se t’saem met een verblijden.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Vermenight haer sonden, maeckt se beschaemt,
\\Van u’ goedtheit laet se wesen versteken:
\\Haer naem sij wt t’boeck des levens gestreken,
\\Laets’ onder den vromen niet sijn ghenaemt.
\\Maer hoe wel ick elendigh ben end kranck,
\\Ghy sult nochtans myn troost end toevlucht wesen:
\\Ick sal uwen naem loven met ghesangh,
\\Met danckbaerheit werdt ghy van my gepresen.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Sulcks is den Heer dancklicker t’aller tijt,
\\Dan ossen die klauwen end hoornen draegen:
\\Dit sullen sien d’elendighe verslaeghen,
\\End sullen daer in seer wesen verblijdt.
\\Haer hert’ sal wederom t’leven ontfaen,
\\Want Godt verhoort den benauden end aermen,
\\Hy sal sijn volck oock niet laeten vergaen,
\\In den put, maer hem daer over ontfaermen.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Ghy hemel end eerde prijst sijn goetheit,
\\Ghy Zee end visschen die in’t water leven:
\\Want Godt wilt hem tot Zions help’ begheven,
\\Hy sal Iuda bauwen in sekerheit.
\\Daer sullen wonen Godes knechten al,
\\Ende haer saet sal al sulcks oock beërven:
\\Een yder die Gods naem beminnen sal,
\\Die sal daer een vry woninghe verwerven.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {70} {Psalm LXX.}

\begin {vers} {1}
O Godt op wien myn hope staet,
\\Haest u helpt my, vrydt my van schanden,
\\Tot mynen bystandt streckt u’ handen,
\\Verdoet all’ myn u anden quaet.
\\Die nae myn siel’ listelick jaeghen,
\\Moeten vol schandt sijn end verdriet,
\\Die my willen bringhen tot niet,
\\Moeten vlieden end sijn verslaeghen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Die my jaeghen segghen eenpaer,
\\Ha, ha, daer, daer, met open kele,
\\Laett hen toekommen schanden vele,
\\Die se my wenschen voor end naer.
\\Maer dat hy in u’ hulp’ verblyde,
\\Die sijnen toevlucht tot u heeft,
\\End hem gantschlick tot u begheeft,
\\Dat hy u love t’allen tijde.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
O Heer wilt u haesten seer snel,
\\Tot my, die aerm ben end’ elendigh,
\\Ghy sijt myn helper seer bystendigh,
\\Haest u, helpt my wt dit ghequel.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {71} {Psalm LXXI.}

\begin {vers} {1}
Myn hop’ stell’ ick op u ghestaedigh,
\\Wilt my bewaeren Heer,
\\Voor een eewigh’ oneer.
\\Verlost my O myn Godt ghenaedigh,
\\Doer u’ goedtheit ghepresen,
\\Wilt my bystandigh wesen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Helpt my end’ opent my u’ ooren
\\Weest doch myn toeverlaet,
\\In den noot my bystaet.
\\Ghy hebt my te helpen ghesworen,
\\Gheen sterckten groot noch kleyne,
\\Hebb’ ick, dan u alleyne.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Wt der boosen handen onreene,
\\Wt der tyrannen handt,
\\Die gheweldt doen in’t landt.
\\Helpt my: Want troost noch helpe gheene,
\\En hadd’ ick al myn leven,
\\Dan u O Heer verheven.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
So haest als ick hier was gheboren,
\\Wt myns moeders lichaem,
\\Hebb’ ick op uwen naem,
\\Myn hop’ ghestelt Heer wtverkoren,
\\Uwen naem t’allen tyden,
\\Verbreydd’ ick met verblyden.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Men houdt my voor een seer vremt wonder,
\\Doch ghy sijt Heer myn kracht,
\\Myn toevlucht dagh end nacht.
\\Maeckt dat ick magh sijn een verkonder,
\\Uw’s lofs end uwer eeren,
\\End die steedts magh vermeeren
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Als ick Heer oudt end koudt sal wesen,
\\End swack, vol van verdriet,
\\Wilt my verwerpen niet.
\\Als ick oock sal sijn Heer’ ghepresen,
\\Elendigh boven maeten,
\\Wilt my dan niet verlaeten.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Want teghen my houden te saeme,
\\Myn vianden seer quaet,
\\Eenen listighen raet.
\\End teghen my wreedt end grousaeme,
\\Met een se hen verbinden,
\\Die my willen verslinden.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Sy spreken: Haest laet ons hem vanghen,
\\Want gheen hulpe voorwaer,
\\Vindt hy verre noch naer.
\\Dies wilt van my in dit verlanghen,
\\Niet wycken, maer u Heere,
\\Tot myn hulp’ haesten seere.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Die haeters die my staen nae t’leven,
\\Moeten beschaemt sijn al,
\\End haest kommen ten val.
\\Die tot myn schaede hen begheven,
\\Laets O Heer sijn mispresen,
\\End met spot bedeckt wesen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {10}
Boven de daeghlicksche lofsanghen,
\\Sal van my sijn verbreydt,
\\Heer u’ gherechticheit.
\\Die gaeven die ick hebb’ ontfanghen,
\\Die niet sijn om doergronden,
\\Sal ick altyt verkonden.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Ick sal vrymoedighlick daer treden,
\\End sien die wercken aen,
\\Die ghy Heer hebt ghedaen.
\\Van my werden altyt beleden,
\\U’ oprechte voetpaeden,
\\End u’ groote weldaeden.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Van jonghsaen hebb’ ick Heer ghepresen,
\\Uwe wercken verstaen,
\\Daer van doende vermaen.
\\Dies als ick oudt end grys sal wesen,
\\Wyckt dan niet van my Heere,
\\Dien ick alleyn vereere.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Tot dat ick allen die nu leven,
\\End’ oock haeren gheslacht,
\\Verklaert hebb’ uwe macht.
\\U’ oordeelen sijn hoogh’ verheven,
\\Daer doer ghy, so wy mercken,
\\Doedt seer veel wonderwercken.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {14}
Wie is met u te verghelycken?
\\Die my proeft met angst groot,
\\Kruys end’ allerley noot.
\\Die my geeft van nieuws soo’ tmagh blycken,
\\T’leven tot myn oorboren,
\\T’welck scheen tesijn verloren.
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Wt den diepen put onder d’eerde,
\\Hebt ghy my ghevoert Heer,
\\End myn ryck verbreydt seer.
\\End’ als ick overweldight werde,
\\Met u’ aenghesicht krachtigh,
\\Troost ghy my, Heer almachtigh.
\end {vers}

\begin {vers} {16}
Dies sal ick op den Psalter spelen.
\\End singhen met bescheydt,
\\Van u’ ghetrauwicheit.
\\Godt Israels, sonder vervelen
\\Sal ick u’ lof voortbringhen
\\Op die harp’ end u singhen.
\end {vers}

\begin {vers} {17}
Myn lippen haer in u verblyden,
\\End prysen oock eenpaer,
\\Uwe heerlickheit klaer.
\\Myn siel’ die ghy hebt wt dat lyden,
\\Ghebroght, die is ontsteken,
\\Met vrueghdt Heer onbesweken.
\end {vers}

\begin {vers} {18}
Myn tongh’ wilick u overgheven,
\\Om u’ gherechticheit,
\\Te melden overbreydt.
\\Ghy verderft die boos’ onghenaedigh,
\\Dat se met schanden sterven,
\\Die soecken myn verderven.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {72} {Psalm LXXII.}

\begin {vers} {1}
Wilt doch u’ ghericht’ overgheven,
\\Uwen Koningh O Heer,
\\End u’ gherechticheit daer neven,
\\Sijnen sone met eer’.
\\Op dat hy al u’ volck voortrede,
\\In der gherechticheit,
\\End d’aerme bescherme met vrede,
\\In aller billicheit.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Dat de berghen den vrede rycke,
\\Onder t’volck bringhen voort,
\\End die huevelen desghelycke,
\\Dat recht Heer nae u’ Woort.
\\Hy sal die by dat recht bewaeren,
\\Die met noot sijn ghequelt,
\\End wtroeyen diese beswaeren,
\\Met kracht ende ghewelt.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Van een yder der onderdaenen,
\\Sult ghy steedts eer’ ontfaen,
\\So langh’ als de Sonn’ end de Maene,
\\Sullen schynen voort aen.
\\Hy daelt als de reghen bequaeme,
\\Op t’veldt aen elcken kant,
\\End als de daw seer aenghenaeme,
\\Op dat verdorde landt.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Onder sijn ryck, sullen schoon bloeyen,
\\Die goede menschen al.
\\In paeys sullen se so langh’ groeyen,
\\Als de Maen’ schynen sal.
\\Van d’een Zee streckt sijn ryck’ ghepresen,
\\Tot d’ander Zee bekent.
\\Van Euphrates sal’t verbreydt wesen,
\\Tot aen der weerelt eyndt.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Hem sullen met ghevouden handen,
\\Mooren vallen te voet,
\\Oocksullen kussen sijn vianden,
\\D’eerde met groot’ ootmoedt.
\\Die in’t Meer hersschen, end d’eylanden,
\\Sullen gheschenck doen reyn,
\\D’Arabers sullen met verstande,
\\T’selve doen al ghemeyn.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
Alle Koninghen sullen t’saeme,
\\Hem aenbidden met een.
\\Die heydnen sullen sijnen naeme,
\\Prysen groot ende kleen.
\\Hy sal den aermen t’sijner baeten,
\\Verlossen die nu schreyt,
\\End helpen hem die is verlaeten,
\\Wt sijn elendicheit.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Hy sal den aermen end den kleenen,
\\Ghenaedigh sijn end goedt,
\\Den ghenen die schreyen end weenen,
\\Werdt hy vriendtlick end goedt.
\\Hy sal se voor t’ghewelt bewaeren,
\\End voor bedrogh seer quaedt,
\\Hy sal oock t’bloedt sijner dienaeren,
\\Hoogh’ achten vroegh end spaedt.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Den aermen sal hy oock wtgheven,
\\Dat Arabische goudt,
\\Se sullen hem alle haer leven,
\\Dienen t’saem met eenvoudt.
\\Dat koorn sal overvloedigh wesen,
\\T’veld vol sijnd’ over al,
\\Ghelyck die boomen hoogh’ gheresen,
\\Des Libans ruysschen sal.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Dan sullen bloeyen in de steden,
\\Borgher ende koopman,
\\Se sullen toenemen in vrede,
\\Ghelyck t’groen gras voort aen.
\\Des Koninghs naemsal bekent blyven,
\\Elck sal dies doen vermaen:
\\Sijn roem sal so langhe beklyven,
\\Als Sonn’ end Maene staen.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Der heydenen alle gheslachten,
\\Werden hem onderdaen:
\\Se sullen hem gheluckigh achten,
\\End prysen hem voort aen.
\\Sprekende: Gheloeft sij de Heere,
\\Des volcks van Israel,
\\Die in’t werck is wonderlick seere,
\\Iae hy end niemant el.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Heerlick gheloeft werde sijn naeme,
\\Tot in der eewicheit,
\\Die landen moeten vol sijn t’saeme,
\\Van sijner heerlickheit.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {73} {Psalm LXXIII.}

\begin {vers} {1}
Godt is nochtans troostlick end soet,
\\Israel, oock yderman goedt,
\\Die met een hert’ end ghemoedt reyne,
\\Bewaert sijn woorden groot end kleyne.
\\Doch so hadden myn voeten schier,
\\Ghestruyckelt wt mynen wegh, hier,
\\Ick lagh by nae ghevallen plat,
\\Gheweken wt den rechten padt.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
T’verdroot my seer dat ick aensagh,
\\Der boosen spoet menighen dagh:
\\Ick konde seer swaerlick ghehinghen,
\\Haer groot gheluck in allen dinghen.
\\Want se staen niet in s’doods ghevaer,
\\Maer se blyven vastlick eenpaer,
\\Fyn ende gesondt se voortghaen,
\\Als palaeysen verciert sy staen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Als ander menschen sijn gheplaeght,
\\Se blyen vry end’ onvertzaeght,
\\Als ongheluck komt over allen,
\\Se gaen daer gheen slaeghen en vallen.
\\Dies is haer trotzen goedt gheacht,
\\Een kostlick dingh heet haere kracht:
\\Datse met ghewelt vanghen aen,
\\Moet goedt heeten end welghedaen.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Haer ooghen pruysten seer hoogh’ op,
\\Wt haeren vetten dicken kop:
\\Se gaen slechts om met sulcken rencken,
\\Als se voornemen end bedencken.
\\Se bringhen alle dingh tot niet,
\\End roemen van t’quaedt end t’verdriet,
\\Dat se den vromen doen, dies sy
\\Daer nae trotzelick spreken vry.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Se steken stoutlick den mondt snel,
\\Nae den hemel, end spreken fel:
\\Haer tonghe wreedt (doch kleen van weerde)
\\Relt valschlick over die gantsch’ eerde.
\\Dies struyckelt Godts volck ende valt,
\\End twyffelt in sulck een ghestalt:
\\Men schenckt hem end het drinckt met leydt,
\\Als water al dees’ teghenheit.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Se spreken vermetelick seer,
\\Soud’ oock wt sijnen throon de Heer,
\\Ons doen aensien ende bemercken?
\\Soud’ Godt acht nemen op ons wercken?
\\Dit sijn de godtloosen seer quaet,
\\Doch siet men dat het hen wel gaet,
\\End dat se werden sat end ryck,
\\Hier op eerden alle ghelyck.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Salt om niet sijn dat myn siel’ heeft
\\Onstraffelick end wel gheleeft?
\\Hebb’ ick om niet in allen standen,
\\Met onschuldt ghewasschen myn handen?
\\Hebb’ ick vergheefs gheweest ghequelt,
\\Is al myn smert’ als niet ghetelt?
\\Is myn kruys (dat t’allen stonden
\\My toequam) niets weerdt bevonden?
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Maer wild’ ick met sulck onverstandt
\\Spreken: Ick soud’ sondighen, want
\\Ick moest’ verdommen end beswaeren,
\\Al u’ kindren Heer die oyt waeren,
\\Daer om hebb’ ick aerbeydt ghedaen,
\\Om dit stuck eens recht te verstaen,
\\Doch het blyft my voor ende naer,
\\Schier onbegrypelick end swaer.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Tot dat ick in dat heylighdom,
\\Uwes tempels Heer ghingh al om:
\\Dan kond’ ick den wtgangh aenschauwen,
\\Der godtloosen met groot benauwen.
\\Daerom wandelen se voorwaer,
\\Op eenen platten wegh eenpaer,
\\Daer van se ghestoort sijn terstondt,
\\End vaeren haest ter hellen grondt.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {10}
Dan is verwondert yderman,
\\Dat se so haest kommen daer van,
\\End so tot niet werden gheslaeghen,
\\Te gronde met schricken end tzaeghen.
\\De schyn haers ryckdoms haest vergaet,
\\Se sijn veracht end seer versmaedt,
\\Ghelyck als een droom onghewis
\\Vergaet, alsmen ontwaeket is.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Doch ghingh my sulcks seer nae altyt,
\\Het queld’ end maeckte my vol spyt’,
\\Iae t’heeft my die nieren doersteken,
\\Veel harder dan ick kond’ wtspreken.
\\Ick was wtsins insulck verdriet,
\\Iae ick was by my selven niet,
\\Maer als een kalf onwys end bot,
\\Als ick so murrde teghen Godt.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Nochtans wat my Heer wedervaert,
\\Ick hangh’ u aen sijnde beswaert,
\\Want in’t lyden dat my benauwet,
\\Met u’ handt ghy my onderhauwet.
\\Ghy gheleydt my nae uwen raet,
\\Trauwelick Heer myn toeverlaet,
\\Tot dat ick fyn werde ghebracht,
\\Ter eeren Heer doer uwe kracht.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Alsick dan u hebb’, O Heer myn,
\\Soud’ daer jet anders myn Godt sijn?
\\Soud’ ick erghent groot ofte kleyne,
\\Een Godt hebben dan u alleyne?
\\Maer ick werde nu gantsch versmacht,
\\Myn hert’ verliest al sijne kracht,
\\Doch ghy sijt Heer myn troost gheheel,
\\Myn borcht, myn toevlucht, myn erfdeel.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Want sy die van u wycken af,
\\Sullen vergaen end sijn als kaf,
\\Se sullen voor u niet beklyven,
\\Die valsche Godtsdiensten bedryven.
\\Tot u Heer wil ick houden my,
\\End mynen toevlucht nemen vry,
\\Dat is my t’beste: dies ick sal,
\\Altyt melden sijn wercken al.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {74} {Psalm LXXIIII.}

\begin {vers} {1}
Hoe komt dat ghy ons verstroyt O Godt myn?
\\Dat u’ gramschap over ons seer ontsteken,
\\Dicken roock wtwerpt, soo’t hier heeft ghebleken,
\\Die wy doch schaepen uwer weyden sijn.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Uwes volcks dat ghy hebt verworven reyn,
\\Ghedenckt doch eens, end’ u’ erfdeel bevrydet,
\\Ghedenckt des berghs Zion, die nu angst lydet,
\\Dien ghy verlost end ghekocht hebt alleyn.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Staet op Heer, end gantschlick te nieten doet,
\\Den hoop der godtloose vianden t’saemen,
\\Die moedtwillighlick sonder hen te schaemen,
\\U’ huys wreedelick treden onder voet.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Daer u’ wercken voortyds waeren vertelt,
\\Daer hoort men se brullen end wreedlick tieren,
\\Haer schandtlicke teeckenen end banieren,
\\Hebben se daer opgherecht end ghestelt.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Een yder van hen arbeydt nu met vliet,
\\Om uwen heylghen tempel te verderven,
\\Met bylen sy even hauwen end kerven,
\\So sulcks in eenen grooten bosch gheschiedt.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
T’heerlick schutwerck wtgesneden so wel,
\\T’welck een ciraet uw’s huys was onderwylen,
\\Hebben se met hawmessen end met bylen,
\\Ontstucks ghehauwen end verwoest seer fel.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Se hebben oock met den vuere verbrandt,
\\U’ heyligh huys t’welck seer hoogh’ was verheven,
\\Se hebben’t oock ontheylighet daer neven,
\\Verdorven, jae gemaeckt slecht als dat landt.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Haest spreken se: Laett ons dees worghen al,
\\Se hebben oock met herten seer moordaedigh,
\\U’ heylghe plaetsen, wreed end onghenaedigh,
\\Verbrandt, end over al ghebroght ten val.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {9}
Ach wy sien geen teeckene meer voortaen
\\Uwer gonst, die Propheten ons ontbreken,
\\Niemant wil voor ons, noch stryden, noch spreken,
\\Wanneer sal uwen toorn van ons doch gaen?
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Hoe langhe sult ghy noch dulden O Heer,
\\Dat die boos uwen naem so sullen schenden?
\\Sal oock dat lasteren nemmermeer eynden,
\\Daer met sy uwe kracht bespotten seer?
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Hoe komt dat ghy uwe handt so still’ haudt,
\\End’ over ons u’ rechte handt niet strecket,
\\Nochtans is’t noot dat ghy die noch eens trecket
\\Wt den schoot, ter hulp’ uwes volcks benawt.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Ghy sijt doch myn Koningh van ouder tyt,
\\Die my wilt end kont openlick bewaeren.
\\Als my swaeren noot hier is wedervaeren,
\\Ghy hebt my duysentmael daer van bevrydt.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Ghy hebt gedeelt dat Meer doer uwe kracht
\\Die schricklicke draeken hebt ghy verslaegen,
\\So dat wy die waterkanten vol saeghen,
\\Van monstren die ghy Heer hadt omgebracht.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Ghy slaet den walvisch Heer met krachten doodt,
\\Den volck’ in die woestyne tot een spyse,
\\Ghy bringht oock voort gantsch op een nieuwe wyse,
\\Waterfonteynen wt steenrotsen groot,
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Ghy stilt die vloedt der waterstromen breedt,
\\Dagh ende nacht hoor’ u toe desghelycken,
\\Die Sonn’ end die sterren sonder afwycken,
\\Houdt ghy in gewissen ghangh met bescheedt.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {16}
Die landtpaelen hebt ghy gestelt alleyn,
\\Over die gantsche weerelt, Heer almachtigh,
\\Den somer heet, Winter end dat ys krachtigh,
\\Sjin uwer handen wercken al ghemeyn.
\end {vers}

\begin {vers} {17}
Ghedenckt’ Heer’ hoe uwe vianden fel,
\\U’ eer’ verminderen end booslick schenden,
\\Hoe dat wtsinnigh volck aen allen eynden,
\\Uwen naem schoon lastert met sijn opstel.
\end {vers}

\begin {vers} {18}
Wilt desen wreeden overgheven niet,
\\Die siel’ uwes tortelduyfkens demoedigh,
\\Wilt ooc niet eewigh vergheten Heer goedigh,
\\U’ aerm volck, t’welck men nu troosteloos siet.
\end {vers}

\begin {vers} {19}
Ghedenckt Heer’ aen u’ opgherecht verbondt,
\\De wyl t’eerdtryck so hart is onderdrucket,
\\End dat het onder t’ghewelt end last bucket,
\\Der boosen die veel sijn tot deser stondt.
\end {vers}

\begin {vers} {20}
Laett uwen aermen knecht niet beschaemt sijn,
\\Maer geeft hem veel eer oorsaeck om te singen,
\\Van uwen naem, dat se moghen ontspringhen.
\\Die benauwtheit lyden met smert’ end pyn.
\end {vers}

\begin {vers} {21}
Heer voert u’ saeck’ wt, van den slaep opstaet,
\\End wilt dees groote smaetheit niet vergheten,
\\Die u daeghlicks met spotten werdt verweten,
\\Van dit volck, t’welck uwen naem steeds versmaedt.
\end {vers}

\begin {vers} {22}
Dat bitter roepen end tieren aenhoort,
\\Der vianden die gantsch wtsinnigh raesen,
\\Haer schreyen vol van hooghmoet opgeblaesen,
\\Werdt langhs so grooter end vaert altyt voort.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {75} {Psalm LXXV.}

\begin {vers} {1}
Wy dancken u Godt end Heer,
\\Wy prysen u’ wercken al:
\\Want die roem uwes naems sal,
\\Ons bysijn langes so meer,
\\End wy sullen singhen klaer,
\\U’ daeden seer wonderbaer.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Als daer komt myn tyt bequaem,
\\Ick sal richten richtelick:
\\Dat eerdtryck smeltt gantschelick,
\\Met de jnwoenders al t’saem,
\\Maer sijn pilaeren niet kleyn,
\\Onderhoud’ ick vast alleyn.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Ick sprack die hooveerdigh’ aen,
\\Die roemen sonder verstandt:
\\Verheft u niet hier in’t landt,
\\Wiltop u’ ghewelt niet staen,
\\Steeckt uwen hoorn’ onbeschaemt,
\\Niet hoogher op dan’t betaemt.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Oost noch West, noch oock dat Noordt,
\\En maeken all’ t’saemen niet,
\\Dat de mensch’ also men siet,
\\Werdt so seer ghetrocken voort:
\\Maer van Godt werdt verhooght d’een,
\\End d’ander ghemaeckt seer kleen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
In Gods handen is een kop,
\\Vol gemaeckt met stercken wyn:
\\Hy sal daer wt schenken fyn
\\Sijn’ kindren: doch den grondtsop,
\\Sullen al die boos’ onreyn,
\\T’saemen wtdrincken ghemeyn.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Ick sal dan noch met ghesangk,
\\Des Gods Iacobs wercken schoon,
\\Verbreyden met soeten toon.
\\End der boosen hoorne kranck
\\Breken: Maer die vrome goedt,
\\Werden gheeert in voorspoedt.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {76} {Psalm LXXVI.}

\begin {vers} {1}
Godt is in Iudaea seer wel,
\\Bekent end’ over al vermaert:
\\Sijn naem end kracht in Israel,
\\Sijn gheroemt end gheopenbaert,
\\In Salem end tot Zion schoone,
\\Staet dat huys fyn van sijner wone.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Daer siet men dat hy breeckt seer kleen,
\\Krachtlick den bogh’ end pylen t’saem,
\\Schilden, sweerden, end oock met een,
\\Den krygh met sijn rustingh’ bequaem.
\\End toont dat hy meer sy te vruchten,
\\Dan men die straetroovers moet duchten.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Slaepende sijn die stoute saen,
\\Berooft haerer goederen groot,
\\Die kryghers die op haer kracht staen,
\\Laeten vallen de handen bloot.
\\Uwen toorn doet haest in slaep vallen,
\\Peerden end waghenen met allen.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Ghy sijt verschrickelick gaer seer,
\\Ghy O myn Godt end niemant el,
\\Wie sal voor u bestaen O Heer,
\\Wanneer ghy toont u’ gramschap fel?
\\Als ghy u’ oordeel hebt ghegeven,
\\Moet dat eerdtryck schricken end beven.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Dan stondt ghy op, end hebt verkondt,
\\U’ oordeelen, end ghemaeckt vry,
\\Die elende ter selver stondt,
\\End’ hebt die ghetroostet seer bly,
\\Als die menschen teghen u stryden:
\\Ghy behaelt eer’ aen allen zyden.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Ghy sult ombringhen t’gansche rott,
\\Der woedende boosdaeders quaet.
\\Elck doe beloften onsen Godt,
\\End volbringhe die met der daedt,
\\Doet sulcks ghy die daer woent beneven,
\\Des Heeren woningh’ hoogh’ verheven.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Bringht Godt gaeven, die vreeslick is,
\\End wreeckt sijnen smaedt ende schandt:
\\Iae hem die doer sijn kracht ghewis,
\\Den Koninghen neemt haer verstandt,
\\Die schricklick is end groot van weerden,
\\Allen Koninghen op der eerden.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {77} {Psalm LXXVII.}

\begin {vers} {1}
Ick hebb’ myn stem opgheheven,
\\End myn schreyen daer beneven,
\\Tot u Heer’ end nae u’ Woort,
\\Hebt ghy my voormaels verhoort,
\\In mynen noot end benauwen,
\\Stondt op u al myn vertrauwen,
\\Ick hebb’ myn handen Heer goet,
\\Tot u gestreckt met demoet.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Myn siel in dit groot verlanghen,
\\En wil gheenen troost ontfanghen,
\\Iae als ick aen u denck’ Heer,
\\Bedroeft ben ick des te meer.
\\Als hebb’ ick van gantscher herten,
\\Ghebeden in angst end smerten,
\\So blyft doch myn hert’ eenpaer,
\\Vol benaudtheits end angsts swaer.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Ghy hebt my O Heer ghenaedigh,
\\Wacker ghehouden ghestaedigh,
\\Ick ben so krachtloos daer van,
\\Dat ick schier niet spreken kan.
\\Als ick met druck ben doersneden,
\\Ghedenck ick des tydts voorleden,
\\D’oude jaeren dagh end nacht,
\\Werden van my overdacht.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Dat schoon lieflick spel der snaeren,
\\Kan wt mynen sin niet vaeren,
\\Myn hert’ vol smerten voorwaer,
\\Ghedenckt daer aen voor end naer.
\\Daer nae tracht ick t’allen stonden,
\\Of ick dat eynd mocht’ doergronden,
\\Deses dinghs: end dat verstaen,
\\Dies vangh’ ick so myn klacht’ aen:
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Sal my Godt altyt versteken?
\\Is hy gantsch van my gheweken?
\\Is my nu in eewicheyt,
\\Gheen ghenaede meer bereydt?
\\Sal Gods goedtheit hoogh’ ghepresen,
\\Hier met nu gantschlick wt wesen?
\\Sullen sijn beloften fyn,
\\Hier met gantsch ten eynde sijn?
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
Heeft Godt t’mywaert gaer vergheten,
\\Sijner goetheit onghemeten?
\\Gaet nu sijne toornicheit,
\\Boven sijn’ barmherticheit?
\\Alsulcks sprack ick tot dien tyden,
\\Myn Godt wilt dat ick sal lyden,
\\Hy heeft verwisselt sijn handt,
\\Die my voortyts gaf bystandt.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Daer nae wierdt ick oock indachtigh,
\\Der wonderdaeden Gods krachtigh,
\\Die hy voormaels heeft ghedaen,
\\Deser ded’ ick oock vermaen.
\\Maer als ick so ghingh aenmercken,
\\Sijn heerlicke wonderwercken,
\\End’ all’ sijn doen groot end kleyn,
\\Dan sprack ick by my alleyn:
\end {vers}

\begin {vers} {8}
O Godt heyligh sijn u’ weghen,
\\Niemant kan u’ spreken teghen,
\\Waer isser breedt ofte wydt,
\\Een alsulck Godt als ghy sijt?
\\Ghy laett uwe daeden blycken,
\\Doer macht niet om verghelycken,
\\Ghy doet die heydnen vol pracht,
\\Ondervinden uwe kracht.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Ghy hebt doer u’ handt almachtigh,
\\U’ volck verlost, Heere krachtigh,
\\Die kindren des Iacobs goedt,
\\End des vromen Iosephs vroedt,
\\Uwe vrees’ is, Heer ghekomen,
\\Over al die waterstromen,
\\Voor u’ Maiesteit terstondt,
\\Beefde Heer de diep’ afgrondt.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Die wolcken seer dicht ghesloten,
\\Hebben water wtgheghoten,
\\End des donders groot gheluyt,
\\Streckt hem in den wolcken wt.
\\Die vuerstraelen hen wtspreyden,
\\Donderslaeghen hen wtbreyden,
\\De blixem met den schyn fel,
\\Ontstack t’gansch eerdtrycke snel.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Den eerdtbodem sagh men beven,
\\End ghy gaeft eenen wegh even,
\\Doer t’Meer tot uws volcks oorboor,
\\Daer gheen voetpadt was te voor.
\\Ghy leydet u’ volck bequaeme,
\\Als een kudde schaepen t’saeme,
\\Doer Mosis end Aarons handt,
\\In dat schoon beloefde landt.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {78} {Psalm LXXVIII.}

\begin {vers} {1}
O myn volck wilt myn leeringh’ nu aenhooren,
\\Neyght u’ verstandt, Wilt open doen u’ ooren,
\\Verneemt myns monds schoon’ end heerlicke reden.
\\Van my werden Godes wercken beleden,
\\Van sijn grootdaeden wil ick doen vermaen,
\\Die onse Godt hier voormaels heeft ghedaen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Die daeden die ons voortyts sijn vermondet,
\\Die ons, ons grootvaeders hebben verkondet,
\\Dat se die kindren oock wisten alvoren,
\\Die noch naer hen souden werden gheboren.
\\Op dat se wisten den roem end die kracht,
\\End wercken groot onses Gods hoogh’ geacht.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Godt heeft in Iacob sijn verbondt gegeven,
\\End in Israel sijn gheset ghedreven,
\\Dat onse voorvaeders hen souden keeren,
\\Om van gheslacht tot gheslacht die te leeren,
\\Op dat se den kindren klaer ende bloot,
\\Verkondighen des Heeren wercken groot.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Op dat s’op Godt alleynlick mochten bauwen,
\\Sijn groote wercken vastelick onthauwen,
\\End sijn wetten bewandlen end beleven.
\\Niet als haer vaeders, die waeren begheven,
\\Tot moetwille met een hert’ ergh end fel,
\\End teghen Godt steedts gheweest sijn rebel.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Sulcks is in Ephraim seer wel ghebleken,
\\Die in den strydt van Godt sijn afgheweken:
\\Of se schoon met boghen ghewaepent waeren,
\\End in’t schieten konstelick wel ervaeren.
\\Want se hielden niet des Heeren verbondt,
\\End verwierpen sijn Wet tot aller stondt.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Se hebben des Heeren schoon wonderwercken,
\\Die se hebben konnen sien end self mercken,
\\Vergheten end veracht wt boosen gronden,
\\Iae die se ghesien hadden end bevonden.
\\In AEgypten end in dat veldt Soan,
\\Die haer grootvaeders self daer saghen aen.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Hy deelde t’Meer end oock die waterstromen,
\\End liet all’ sijn volck drooghsvoets daer doer komen,
\\T’water bleef als mueren vast in sijn stede.
\\Doer een wolcke leydd’ hy t’volck s’daeghs met vrede,
\\End s’nachts doer een colomne vuers seer klaer,
\\Om sijn volck te leyden sonder ghevaer.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Godt brack die steenrotsen doer sijn kracht spoedigh,
\\Op dat sijn volck mocht’ drincken overvloedigh,
\\In de woestyne, daer hy wt den steynen,
\\End wt den klippen voortbracht die fonteynen,
\\End ghaf t’water met sulcken overvloedt,
\\Dat daer stromen liepen des waters soet.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {9}
Doch se hebben al t’saem ghedaen veel sonden,
\\En God tot toorn verwecket tot dien stonden:
\\Se hebben hem versocht nae haere wyse,
\\In de woestyn’, end daer begheert met spyse,
\\Nae haeren lust versaedt te sijn wel seer,
\\Se murmureerden so teghen den Heer:
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Soud’ Godt, seyden se, ons in dees woestyne,
\\Den disch konnen decken met spys’ end wyne?
\\Wt den geslaeghnen steen die stromen drongen,
\\End die wateren seer haest daer wt spronghen.
\\Soud’ Godt ons hier konnen geven ons broot,
\\End ons spysen met vleesch in desen noot?
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Want daer se sulcken noot hebben beseven,
\\Godt hadde den wolcken ghebodt ghegeven,
\\End den hemel ontdaen in’t openbaere,
\\Hy reghende t’Manna der gantscher schaere,
\\So datse sijn gheworden tot dier stadt,
\\Des hemelbroots gheheel vol ende sadt.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Die sterflicke mensch daer sijnde geseten,
\\Heeft van dat broot der Enghelen ghegeten,
\\Dies is hy haest sadt gheweest boven maeten.
\\Godt heeft die winden seer sterck waeyen laeten,
\\Den eenen wt den Zuyden doer sijn kracht,
\\Den andren heeft hy wt Oosten ghebracht.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {13}
Daernae heeft hy dat vleesch van smaeke goedigh,
\\Ghereghent wt den hemel overvloedigh.
\\End ghelyck des sandts veel is in ghetaele,
\\Ghaf hy hen voghels t’eten all’ te maele,
\\Die vielen op den legher overbreydt,
\\In den tenten hebben se die bereydt.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
So wiert desen hoop swaerlick om versaeden,
\\Seer vol sijnde met dees spys overlaeden,
\\Haeren lust koelden se op deser wyse.
\\Doch se aeten noch steedts van deser spyse,
\\Iae hadden noch even tot deser stondt,
\\T’vleesch tusschen den tanden in haeren mondt,
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Als Godt gram wierdt end dit volck liet verderven,
\\End die voornaemst’ onder hen ooc liet sterven,
\\Iae haestlick storven die voornaemste seere.
\\Doch heeft dese boos’ aert Godt haeren Heere,
\\Voortaen vergramt, end sijn eere gherooft,
\\End sijner wonderwercken gheen ghelooft.
\end {vers}

\begin {vers} {16}
Daerom sijn se ghestorven in elenden,
\\End hebben haest haeren tyt moeten eynden:
\\Dies als se sulcks onder malkander saeghen,
\\Beghondense nae Godt den Heer te vraeghen,
\\Een yder heeft vroegh, jae voor den daeghraet,
\\Ghesocht Godes ghenaed’ in sulcken staet.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {17}
Dan bedachten se dat Godt in’t benauwen,
\\Een toevlucht is daer op men magh vertrauwen,
\\Die doer sijn kracht end sterckte wonderdaedig,
\\Die verlost, die hem vertrauwen ghestaedigh.
\\Maer se huychelden steedts met haeren mondt,
\\Haer tongh’ sprack niet dan lueghen in den grondt.
\end {vers}

\begin {vers} {18}
Met herten wilden se Godt niet aenkleven,
\\In sijn verbondt sijn se oock niet ghebleven,
\\Doch so ghenaedigh is die Heer bevonden,
\\Dat hy hen verghaf haer schandlicke sonden.
\\Hy keerde sijn gramschap groot van hen af,
\\End stilde dickwils sijnen toorne straf.
\end {vers}

\begin {vers} {19}
Hy bedachte dat haer swacke nature,
\\Niet anders dan een vleesch was t’elcker ure,
\\End als een windt die doervlieght sonder keeren.
\\Hoe dickwils hebben se den Heer der Heeren,
\\Tot toorn verweckt end seer bedroeft gemaeckt,
\\In de woestyne die van hitten blaeckt.
\end {vers}

\begin {vers} {20}
Dit volck om Godt te terghen gaer gheneghen,
\\Heeft hem versocht altyt end aller weghen.
\\Iae heeft willen meesteren t’allen tyden
\\Den heylighen Israels sonder myden,
\\Niet denckend’ aen sijn handt daer doer dat sy
\\Van haer vianden ghemaeckt waeren vry.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {21}
Hy heeft hen wonderteeckenen gegeven,
\\Die hy in AEgypten hadde bedreven.
\\In Soan heeft hy sijn daeden vermeeret,
\\Daer hy t’water haest in bloet heeft verkeeret,
\\Die beken waeren bloet, dies met verdriet,
\\Verghingh’ t’volck end konde sulcks drincken niet,
\end {vers}

\begin {vers} {22}
Dan sand’ hem God wormen boos boven maeten
\\Die’t al, jae selfst tot in den bedden aeten:
\\Vorschen plaeghden hen oock aen allen zyden,
\\In den vruchten moesten se schaeden lyden,
\\Van den rupsen diese hebben ghequelt,
\\Die springhhaenen verdorven t’gantsche veldt:
\end {vers}

\begin {vers} {23}
Haer wyngaert wierdt met den haegel geslaeghen,
\\Over die fyghboomen vielen veel plaeghen,
\\Met haeghel is al haer vee omgekommen:
\\T’vuer verteerde die kudden oock alommen,
\\Summa, hy heeft over hen in’t ghemeen,
\\Sijnen toorn groot wtghestortet met een.
\end {vers}

\begin {vers} {24}
Hy liet se seer straffen in allen saeken,
\\Doer d’Enghelen die bereydt sijn ter wraeken,
\\Hy maeckte plaets’ in sijn gramschap seer krachtigh,
\\Niemaent en verschoonde die Heer almachtigh,
\\Haer vee, jae sy self storven seer verbaest,
\\Doer de pestilentie wel met der haest.
\end {vers}

\begin {vers} {25}
In AEgypten waeren seer snel verdorven,
\\De eerstghebornen, die haestelick storven.
\\T’verraederisch’ gheslacht van Cham gheboren,
\\Heeft Godt ommeghebracht in sijnen tooren:
\\Dan track sijn volck wt als schaepen seer goet,
\\Die hy heeft in de woestyn’ opghevoet.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {26}
Hy leyde t’volck sekerlick tot dien stonden,
\\Die Zee heeft al die vianden verslonden,
\\Sijn volck wilde hy so den wegh bereyden,
\\End hem tot haer erfgoet seer schoon geleyden,
\\Tot den heerlicken bergh dien hy hen gheeft,
\\Dien hy doer sijnen aerm verworven heeft.
\end {vers}

\begin {vers} {27}
Die volckeren heeft hy voor hen verdreven,
\\End haer landt seer vruchtbaer ooc ingegeven,
\\Den stammen Israels als d’onvertzaeghde,
\\Doch sy versochten hem. t’welck hem mishaeghde,
\\Se hebben t’saem den Heer vergramt eenpaer,
\\End niet ghehouden sijn gheboden klaer.
\end {vers}

\begin {vers} {28}
Volghende der voorvaederen ghebreken,
\\Als verachters sijn sy van Godt gheweken,
\\Se waeren ghelyck loose boghen alle,
\\Doer afgoden sijn se ghebracht ten valle,
\\Daer doer de zeloerscheGodt wierdt verstoort,
\\End gheterght, teghen sijn ghebodt end woort.
\end {vers}

\begin {vers} {29}
Want als Godt beghan haer boosheit te mercken,
\\Hy kreegh een mishaegen van haeren wercken,
\\End wierdt toornigh over sijn huysghenooten:
\\Dies hy tot Silo sijn huys heeft verstooten,
\\Ende sijn woninghe verlaeten gaer,
\\Daer hy ghewoent hadde so menigh jaer.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {30}
D’Arcke des verbondts quam in vremde landen,
\\End haer heerlickheit tot haeren vianden,
\\Sijn volck wiert van d’onbesnednen gevangen.
\\Te vuer end te sweerde niet om verstranghen,
\\Also was Godt vergramt gantsch end gheheel,
\\Over Israel sijn gheliefd’ erfdeel.
\end {vers}

\begin {vers} {31}
T’vuer nam haeren jonghelingen dat leven,
\\Die maeghden sijn steedts ongetrauwt gebleven,
\\Eensaem bedruckt heeft men s’alleyn gevonden.
\\Doer t’sweert sijn ghedoodt de priesters vol wonden,
\\Die weduwen in desen swaeren strydt,
\\En hadden om trueren schier gheenen tydt.
\end {vers}

\begin {vers} {32}
Maer gelyck een dronck mensch hem dan opmaeket,
\\Als de wyn wel verteert is end ontwaeket,
\\Die seer luyd tiert end maeckt een seltsaem wesen:
\\Also is oock onse Godt opgeresen,
\\End sloegh t’achterdeel der vianden quaet,
\\T’welck hen een eewighe schand’ is end smaet.
\end {vers}

\begin {vers} {33}
Hy verstiet t’huys Iosephs des wtverkoren,
\\End den stam Ephraim in sijnen tooren:
\\End nam Iuda dat sijn huys daer soud’ wesen,
\\Op Zion den bergh van hem wtghelesen,
\\Daer hy sijn woningh’ ende sijnen throon,
\\Heeft opghericht seer cierlick end seer schoon.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {34}
Sijn woninghe heeft Godt de Heer ghepresen,
\\Voor eewighlick seer wel gegrondt mits desen.
\\So vast als d’eerdtbodem staet nu ten tyden.
\\End wt sijn volck verkoos hy met verblyden,
\\David sijn knecht, daer hy die schaepkens kleyn,
\\Ghehoedet heeft op’t veldt in’t groene pleyn.
\end {vers}

\begin {vers} {35}
Godt nam hem daer hy die schaepen moest weyden,
\\End beval dat hy t’volck soude gheleyden,
\\End Israel sijn erfdeel wel bewaeren,
\\T’welck ghedaen heeft David sijn trauw dienaere.
\\Hy heeft dat volck met verstandt end wysheit,
\\Gheregiert end ghevoedt in heylicheit.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {79} {Psalm LXXIX.}

\begin {vers} {1}
Die heydnen sijn in u’ erfdeel ghevallen,
\\Se hebben ontheylight onder hen allen,
\\Den tempel schoon end daer toe afgheloopen,
\\Ierusalem, jae ghemaeckt tot steenhoopen.
\\Die lichaemen daer naer,
\\Uwer knechten eerbaer,
\\Den raven se voorstelden,
\\T’vleesch uwer knechten goet,
\\Wierpen se met hooghmoet,
\\Den dieren op den velden.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Se hebben Heer uwe knechten verstooten,
\\End t’bloet rontsom Ierusalem verghoten,
\\Als waeter klaer, het welck kleen is van werden,
\\Niemant heeft se draeghen willen ter eerden.
\\Wy sijn een spot end smaet,
\\Onsen naebueren quaet,
\\Se schimpen seer vermeten,
\\End spotten sonder eyndt,
\\Sy die ons sijn ontrent,
\\Met woninghe gheseten.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Ach hoe langh sult ghy noch o Heer gepresen,
\\Op ons also vergramt end verstoort wesen?
\\Hoe langh’ sal noch uwe toorn sijn ontsteken,
\\Als een vuer, t’welck men met kracht siet wtbreken?
\\Stort uwen toorne swaer,
\\Over t’volck dat voorwaer,
\\U niet wil kennen Heere,
\\Die Koninghrycken t’saem,
\\Slaet Heer, die uwen naem,
\\Niet aenroepen met eere.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Se hebben schier Iacobs huys gantsch vereten,
\\End sijn naekommelingen al verbeten,
\\Sijn woninghen oock gheworpen te gronde,
\\Iae gantsch verwoest, als’t blyckt tot deser stonde.
\\Wilt Heer ghedencken niet,
\\Der sonden die gheschiet
\\Voor u sijn in voortyden,
\\Haest u Heer, komt doch voort,
\\End helpt ons nae u’ Woort,
\\Want wy sijn in groot lyden.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Helpt ons Heer, ghy sijt ons toevlucht alleyne,
\\Op dat gheeert werd’ uwen naeme reyne,
\\Verlost ons end wilt ons t’saemen vergheven,
\\Ons sonden doer u’ goetheit hoogh’ verheven.
\\Dat men tot uwen spot,
\\Niet seggh’ waer is haer Godt?
\\Die boose wilt benauwen,
\\End wraeck’ over al doet,
\\Van uwer knechten bloet,
\\Dat wy’t moghen aenschauwen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Laet tot u kommen dat suchten end klaegen,
\\Der ghener die in banden sijn gheslaeghen,
\\Laet die vry sijn, schenckt hen o Heer dat leven,
\\Die tot der doodt gheeyghent sijn, end beven.
\\Onsen naebueren fier,
\\In haeren schoot wilt schier,
\\Sevendobbel verghelden,
\\Den smaet ende die blaem,
\\Daer met se uwen naem,
\\Steedts lasteren end schelden.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Dan sullen wy die schaepen uwer weyden,
\\End u’ volck sijn, met blydschap groot wtbreyden
\\Uwes naems eer, oock werden uwe krachten,
\\Altyt vertelt van gheslacht’ tot gheslachten.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {80} {Psalm LXXX.}

\begin {vers} {1}
Ghy Heerder Israels wilt hooren,
\\Die de kudde Iosephs verkoren,
\\Wtghevoert hebt als schaepen goet:
\\Toont ons u’ lieflick aenschyn soet,
\\Ghy die hoogh’ sijt in uwen throon,
\\Boven den Cherubinen schoon.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Laett uwe kracht Heere verschynen,
\\Ephraim tot nut end den sijnen,
\\Oock Manasse end Benjamin:
\\Keert doch tot ons Heer uwen sin,
\\Troost ons met u’ lieflick aenschyn,
\\Op dat wy van schaeden vry sijn.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Hoe men ons handelt kondt ghy mercken,
\\Dies wilt ons doer u’ goetheit stercken.
\\Slaet over ons t’ghesicht’ eenpaer,
\\Uwer vriendtlicker ooghen klaer,
\\So sullen wy van t’kruys niet kleyn,
\\Vry sijn doer u’ ghesicht alleyn.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Hoe langh’ sal O Heer der heerkrachten,
\\Uwen toorn noch branden met machten,
\\Teghen uwes volcks ghebedt reyn?
\\Ghy hebt ons met traenen ghemeyn,
\\Ghespyst, oock was bitter gheklagh
\\Onse dranck Heer den gantschen dagh.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Ghy hebt ons ghemaeckt den naebueren,
\\Tot twist end ghekyf t’allen uren.
\\Ons vianden spotten ons seer,
\\Verlost ons wt schaeden O Heer,
\\Laet ons schauwen u’ aenschyn bly,
\\So werden wy seker end vry.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
Uwen wijngaert wt AEgypten landt,
\\Braght ghy Heer, end ghy hebt hem gheplant,
\\Daer verdilcht sijn die volcken wreet,
\\Ghy maecktet hem een plaetse breet,
\\Daer hy ghewortelt vastlick kleeft,
\\So dat hy t’landt vervullet heeft.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
De berghen sijn seer schoon bedecket,
\\Met sijn schaduwe die wyt strecket:
\\Sijn rancken hoogh’ klimmen end gaen,
\\Ghelyck de Cederboomen staen,
\\Sijn tacken sijn ghewasen bloot
\\Van t’water tot aen de Zee groot.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Waerom hebt ghy den tuyn doen breken,
\\End sijt den rooveren gheweken?
\\Hoe komt dat wilde swynen fel,
\\Daerin ghevallen sijn so snel?
\\Waerom heeft t’wildt tot deser stondt,
\\Hem so verdorven in den grondt?
\end {vers}

\begin {vers} {9}
O Godt die een Heer sijt der Heeren,
\\Siet ons aen, wilt u tot ons keeren.
\\Besoeckt end siet den wynstock reyn,
\\Dien u’ handt gheplant heeft alleyn,
\\Wilt dien wederbauwen voort aen,
\\Dat ghy daer van prys moeght ontfaen.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Hy sal schier tot asschen verbranden,
\\End is nu gantsch ghemaeckt te schanden.
\\Hy vergaet doer u’ gramschap haest,
\\Streckt u’ handt wt, maeckt onverbaest
\\T’volck Heer dat op u alleyn bauwt,
\\End van herten vastlick vertrauwt.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Wy sullen ons niet meer begheven,
\\Tot afwyckinghe, laet ons leven,
\\Wy sullen steedts singhen u’ eer,
\\Troost ende helpt ons langhs so meer,
\\U’ aensicht gheve sijnen schyn,
\\So sullen wy gheholpen sijn.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {81} {Psalm LXXXI.}

\begin {vers} {1}
Singht den Heere bly,
\\Die ons sterckt’ is krachtigh.
\\Verhueght u oock vry,
\\In Godt Israel.
\\Bewyst hem met spel,
\\Prys end’ eer’ aendachtigh.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Singht Psalmen seer goet,
\\End lieflick om hooren.
\\Die Tamboeren soet,
\\Harpen bequaeme,
\\End Psalters t’saeme,
\\Wilt met vrueghdt oorbooren.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Op de nieuwe Maen,
\\Met basuynen singhet.
\\End vroylick voort aen,
\\Der loovertenten,
\\Iaerlicksche renten,
\\Betaelt end volbringhet.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Dit’s in Israel,
\\Een ghebruyck ghewesen:
\\Godt end niemant el,
\\Dit bevolen heeft,
\\End tot teecken gheeft,
\\Sijns bondts hoogh’ ghepresen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Sulcks heeft hy ghedaen,
\\Als t’volck wt den landen
\\AEgypti ghegaen
\\Is: Daer’t die taelen,
\\Hoorde verhaelen,
\\Die’t niet heeft verstanden.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
Haer lasten aldaer,
\\Heeft hy weghghenomen:
\\Van den potten swaer,
\\Lastigh om draeghen,
\\Sijn se ontslaeghen,
\\End gantsch vry ghekomen.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Ghy riept my daer aen,
\\End ick in u’ lyden,
\\Hebb’ u byghestaen,
\\End verhoort in noot,
\\Als de donder groot
\\My deckte ter zyden.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Ick proefd’ u voorwaer,
\\Aen’t twistwater klachtigh,
\\End vandt u daernaer,
\\Verherdt van sinnen,
\\Doch ick wt minnen,
\\Sprack u aen eendrachtigh:
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Myn volck my doch hoort,
\\Myn bondt sal ick maeken,
\\Met u van nu voort.
\\Wilt my doch hooren,
\\Opent u’ ooren,
\\End wilt myn woort smaecken.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Maeckt u myn volck vroet,
\\Gheenderly afgoden,
\\Gheenen dienst hen doet,
\\Wiltse niet eeren,
\\Noch tot hem keeren,
\\Want ick heb’t verboden.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Want ick ben u’ Godt,
\\Eewigh end almachtigh:
\\Dit landt tot u’ lot,
\\Ghaf ick u goedigh,
\\End track u spoedigh,
\\Wt AEgypten krachtigh.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {12}
Opent uwen mondt,
\\Seer wydt onbelaeden
\\Ick sal hem terstondt,
\\Met goeder spyse,
\\Nae myne wyse,
\\Ryckelick versaeden.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
T’volck dat ick verkoos,
\\Is van t’woort gheweken,
\\Verstockt is’t end boos,
\\Ick heb’t ghebeden,
\\T’heeft doch myn reden,
\\Gantschelick versteken.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Ick in toornicheit,
\\Ghast over met allen,
\\Sijner verstocktheit,
\\Om self sijn saeken,
\\Voortaen te maeken,
\\Nae sijn welghevallen.
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Och of t’volck rebel,
\\My ghehoorsaem waere,
\\End dat Israel,
\\Waere ghebleven,
\\Op den padt even,
\\Vast in’t openbaere.
\end {vers}

\begin {vers} {16}
Ick soud’ haest verdaen
\\Hebben sijn vianden,
\\Myn handt sterckt in’t slaen
\\Hadd’ boven maeten
\\Haest die hem haeten,
\\All’ ghebracht ter schande.
\end {vers}

\begin {vers} {17}
Sijn vianden al,
\\Souden druck bedryven,
\\End komen ten val,
\\Dat se al t’saemen,
\\Souden met blaemen,
\\Eewigh verdruckt blyven.
\end {vers}

\begin {vers} {18}
Taerw’ in overvloet,
\\Hadd’ ick hen ghegheven,
\\End met honigh soet,
\\T’welck vloeyt wt steenen,
\\Ghespyst met eenen,
\\Hadd’ icks’ al myn leven.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {82} {Psalm LXXXII.}

\begin {vers} {1}
Godt is in die vierschaer gheseten,
\\Der Rechteren seer stout vermeten,
\\Onder den Princen hoogh’ gheacht,
\\Is hy Rechter met voller macht.
\\Hoe langh’ sult ghy Rechters vol treken,
\\Onrechtveerdigh oordeel wtspreken?
\\End met den godloosen mits dien,
\\So schandtlick doer de vinghers sien?
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Wilt doch wat recht is doen den aermen,
\\Oordeelt de weesen met ontfaermen,
\\Helpt den elenden tot sijn recht,
\\End den verdruckten mensche slecht.
\\Verlost wt versmaetheit end slaeghen,
\\Hem die benauwt sijnde moet klaeghen,
\\Van den tyrannen hem vry stelt,
\\Die overlastt is met ghewelt.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Maer wat wil ick hen t’goede prysen,
\\Haer hert is niet om onderwysen,
\\Se volghen nae haer blindt verstandt,
\\Als soude vergaen t’gantsche landt.
\\Ghy sijt, t’is waer, ick wilt belyden,
\\Als kleyn goden tot desen tyden,
\\Ghy herschet met eere vermaert,
\\Als of ghy Godts kinderen waert.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Doch ghy moet al tesaem verderven,
\\End ghelyck ander menschen sterven:
\\End ghy Princen moet al voortaen,
\\Ghelyck ander te gronde gaen.
\\Wilt u haestlick O Heer opmaeken,
\\Oordeelt hier beneden ons saeken.
\\Want u behoort toe t’aller tydt,
\\Dat volck der gantsche weerelt wydt.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {83} {Psalm LXXXIII.}

\begin {vers} {1}
Wilt doch niet langher swyghen Heer,
\\Wilt so stille niet wesen meer,
\\Houdt u niet so gantsch sonder spreken:
\\Want t’saem woeden al u’ vianden,
\\Raesende maeken sy ter schanden,
\\End t’hooft stoutelick sy opsteken.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Se raetslaeghen met listen quaet,
\\Teghen t’volck Heer dat op u staet:
\\Over dien bruycken se haer krachten,
\\Die vrymoedelick sonder sorghen,
\\Onder u willen sijn verborghen,
\\Veel loose vonden se betrachten.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Se spreken: Laett nu sijn voortaen,
\\Dit volck omghebracht end verdaen,
\\Dat het gheen volck meer sij so krachtigh,
\\Dat niet ghenaemt sij in eerweerden,
\\De naem Israels op der eerden,
\\Dat men des niet meer sij ghedachtigh.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Teghen u maeken se een bondt,
\\End binden hen t’saem nu terstondt,
\\Edom end die Ismaëliten:
\\Moabs end oock Agars gheslachte,
\\Die Gebaliters groot van machte,
\\Sijn u teghen met d’Ammoniten.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Philistaea, Amalek ryck,
\\End die van Tyro all’ ghelyck,
\\Bruycken haer verstandt end haer krachten:
\\Die Assyriers hoogh’ verheven,
\\Hulp’ end’ onderstandt sy t’saem gheven,
\\Den kindren Lots die u verachten.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Doedt hen so ghy deedt Madian,
\\Dat haerer gheen komme daet van,
\\So ghy tot Kison aen die béken,
\\Iabin end Sisara hooghmoedigh,
\\Versloeght, daer oock t’~volck overvloedigh,
\\Als dreck in Endor bleef versteken.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {7}
Haeren oversten vorsten doet,
\\Als Oreb end Seëb onvroet,
\\Dat Zeba, Salmana gheschiede,
\\Die daer seyden met hooghmoet prachtigh,
\\Dat se souden t’huys Gods almachtigh,
\\Innemen tot haeren ghebiede.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Maeckts’ onghestaedigh als een radt,
\\End als dat stof der eerden plat,
\\Om hooghe van den windt ghedreven:
\\So die vuervlammen t’houdt verbranden,
\\End die berghen maeken te schanden,
\\Hoe hoogh’ oock dat se sijn verheven.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Vervolghtse so met groot tempeest,
\\Doer onweder maeckt se bevreest,
\\Wilt se hier end daer met angst jaeghen,
\\Haer aenghesichten wilt beschaemen,
\\Op dat se met handen te saemen,
\\In ootmoet nae u O Heer vraeghen.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Laet se beschaemt sijn end verbaest,
\\Verschrickts’ end bringhts’ om met der haest,
\\Dat se moghen verstaen end gronden,
\\Dat ghy een Heere sijt alleene,
\\Die allerhoogst’ end anders gheene
\\In der weerelt kan sijn bevonden.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {84} {Psalm LXXXIIII.}

\begin {vers} {1}
Hoe lieflick O Heer end hoe reyn,
\\Sijn uwe woninghen niet kleyn?
\\Lustigh sijns’ end schoon boven maete.
\\Myn hert’ verlanght met allen seer,
\\End sucht nae uwen tempel Heer,
\\Myn siel’ end lyf in desen staete,
\\Sijn in den waeren Godt verblydt,
\\End seer verhueght tot deser tydt.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Die musschen end swaelwen t’saeme,
\\Vinden eenen nest bequaeme,
\\Och Heere der heerschaeren krachtigh.
\\O Godt myn troost end helper myn,
\\Waer is’t dat u’ autaeren sijn,
\\Daer ghy woent O myn Heer almachtigh?
\\Wel hen die in u’ huys eerbaer
\\Wonen, die loven u eenpaer.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Saeligh is hy t’allen stonden,
\\Wiens kracht Heer ghy sijt bevonden,
\\Die neerstigh bewaert uwe weghen.
\\Als se doer dit jamerdal gaen,
\\Se sullen met vliet recht voortaen,
\\Putten te graeven sijn gheneghen,
\\Die werden ghemaeckt water ryck.
\\Doer den reghen alle ghelyck.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Se sullen gaen van dueghdt tot dueghdt,
\\Tot dats’ in Zion al met vrueghdt,
\\Kommen, end daer den Heer aenschauwen.
\\O Heer der heerkrachten seer schoon,
\\Wt den hooghen hemelschen throon,
\\Hoort myn ghebedt in dit benauwen:
\\Ghy Iacobs Godt my doch verhoort,
\\Verneemt myn smeeken nae u’ Woort.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Heer, tot wien wy in den noot vlien,
\\Wilt uwen ghesalfden aensien:
\\Want veel beter is slechts een ure,
\\In u’ huys, dan elders, dit’s klaer,
\\Duysent sijn: Beter is oock daer,
\\Een wachter te sijn aen die duere,
\\Dan’t is in den palaeysen soet,
\\Der godtloosen met overvloet.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Want ons Godt is viendtlick end goet,
\\Een Sonn’ end schilt tot ons behoet,
\\Die ons gheeft eer’ ende ghenaede.
\\Die den vromen in gheenen noot,
\\Verlaeten sal tot in den doodt,
\\Geen dingh onbreeckt hem vroegh noch spaede.
\\Saeligh is hy die op hem bauwt,
\\End hem van herten gantsch vertrauwt.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {85} {Psalm LXXXV.}

\begin {vers} {1}
Ghy sijt Heer met u’ volck nu te vreden,
\\Iacobs ghevanghenen maeckt ghy oock vry,
\\End vergheeft des volcks boosheit voorleden,
\\Sijn sonden wt ghenaeden bedeckt ghy,
\\Uwe gramschap doet ghy van hem seer wydt,
\\End maetight uwen toorn tot deser tydt,
\\O Heer ghy die ons heylandt sijt alleyn,
\\Helpt ons op, stilt uwe gramschap niet kleyn.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Wilt ghy nu Heervoort aen toornigh wesen?
\\Wert ghy van gheslacht tot geslacht verstoort?
\\Neen: Maer ghy sult ons troosten nae desen:
\\Dies sal u’ volck hem verblyden nu voort.
\\Of wy schoon swaerlick hebben Heer misdaen,
\\Nochtans bewyst ons u’ goetheit voort aen,
\\End wilt ons helpen O Heer end Godt myn
\\Als is’t dat wy all’ aerme sondaers sijn.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Doch wil ick hooren wat Godt sal spreken,
\\Want den vromen sal hy den vrede goet,
\\Verkonden, end dien laeten wtbreken:
\\Daer doer werden sijn kindren wys end vroet.
\\Maer die in Godts vreese soecken bystandt,
\\Den selven sal Godt steedts bieden de handt.
\\Op dat by ons wederom wone, Heer,
\\Uwe heerlickheit end uwes naems eer.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Ghenaed’ end waerheit kommen in’t gemoet,
\\T’recht end paeys kussen malkandren met vliet,
\\T’gheloof sal wt der eerden spruyten soet,
\\Gherechticheit van boven neder siet.
\\Godt sal vruchten gheven in overvloet,
\\Die ons dat eerdtrycke voortbringhen moet.
\\In’t regiment salt oprechtighlick staen,
\\Alle dinghen sullen oock recht toegaen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {86} {Psalm LXXXVI.}

\begin {vers} {1}
O HEER opent my u’ ooren,
\\Wilt my goedighlick verhooren,
\\Want ick vermagh gantsch niet meer,
\\Benauwt sijnde nu so seer.
\\Wilt doch myn leven bevryden,
\\Ick wil weldoen met verblyden,
\\Bewaert doch uwen knecht vroet,
\\Die u vertrawt o Heer goet.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Wilt my Heer ghenaedigh wesen,
\\Nae uwe goetheit ghepresen,
\\Die u bidde met ootmoet,
\\End daeghlicks valle te voet.
\\Verhueght nu uwen knecht klachtigh,
\\Die u Heer aenroept aendachtigh,
\\Want ick heffe t’hert’ alleyn,
\\Tot u in den noot niet kleyn.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Ghy sijt Heer vriendtlick end goedigh,
\\Barmhertigh end seer langhmoedigh,
\\Den ghenen die tot u gaen,
\\End in den noot roepen aen.
\\Verhoort my Heer wtverkoren,
\\Laet myn stem u kommen vooren,
\\Verstaet myn klachten seer swaer,
\\Want t’is meer dan tyt voorwaer.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Als ick ben in noot end schaeden,
\\Tot u schrey ick seer belaeden,
\\Om dat ghy verhoort altydt,
\\Myn stemm’, end maeckt my verblydt.
\\By u O Heer des eerdtrycken,
\\Is gheen Godt te verghelycken,
\\Daer is oock niemant so koen,
\\Die u’ wercken kan nae doen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Alle volcken die ghy krachtigh,
\\Hebt gheschaepen Heer almachtigh,
\\Sullen vereeren te saem,
\\End groot maeken uwen naem.
\\Ghy sijt groot niet om verstercken,
\\End doet wonderlicke wercken,
\\Ghy hebt den naem breedt end wydt,
\\Dat ghy alleyn een Godt sijt.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
U’ weghen wilt my doch leeren,
\\Dat ick recht gae t’uwer eeren,
\\Op dat ghy van my oock meest,
\\Ten rechten moeght sijn ghevreest.
\\Ick wil u Heer hoogh’ verheven,
\\Altydt prys end’ eere gheven:
\\Ick wil uwen naem seer klaer,
\\Groot maeken in’t openbaer.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Ghy hebt wt louter ghenaeden,
\\My bewesen veel weldaeden,
\\End my verlost wt den noot,
\\Der hellen, end van der doodt.
\\Heer die wreed’ onder hen allen,
\\Met kracht my gantsch overvallen,
\\Nae myn leven sy al staen,
\\Sonder u te mercken aen.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Maer ghy sijt goet end ghenaedigh,
\\Barmhertigh ende weldaedigh,
\\Langhmoedigh tot toornicheit,
\\Bestendigh in der waerheit.
\\Wilt my goedighlick aenschauwen,
\\Sterckt my oock in dit benauwen,
\\Helpt my end maeckt onvertzaeght,
\\Den knecht van uwer dienstmaeghdt.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Wilt my doch een teecken gheven,
\\Op dat myn vianden beven,
\\Als se sien sullen Heer mildt,
\\Dat ghy my steedts bystaen wilt.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {87} {Psalm LXXXVII.}

\begin {vers} {1}
Godt heeft sijn huys vast ghegrondet met vreden,
\\Op den heylghen berghen die hy bemint.
\\Tot Zions poorten is hy meer ghesint,
\\Dan tot alle Iacobs schoone woensteden.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Men hoort van u o stadt Godts hoogh’ verheven,
\\Groote dingen: Aegypten end Babel,
\\Werden (spreeckt Godt) onderwesen so wel,
\\Dat se tot myn volck werden aengheschreven.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Tyriers, Palestyners end die Mooren,
\\Sullen in myn kercke voortghebracht sijn,
\\Men sal spreken: dat in dat Zion myn,
\\Allerley volck by een my wert gheboren.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Godt sal Zion bauwen met sijn handt krachtigh,
\\Wt allen spraeken hy die sijne sal
\\Roepen: dan wert gheseyt van desen al
\\Dats’ in Zion al t’saemen sijn wonachtigh.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Dies wilt nu opentlick end vroylick singen,
\\Op den basuynen verkondight sijn eer:
\\In u, Zion, sal wesen (spreeckt de Heer)
\\Rijckdom end overvloet van allen dinghen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {88} {Psalm LXXXVIII.}

\begin {vers} {1}
Heer die my duslangh’ hebt behoedt.
\\Ick roep’ altyt met groot verlanghen,
\\Laet tot u kommen, wilt ontfanghen,
\\Myn ghebedt wt ghenaeden goet,
\\Wilt vriendelick neyghen u’ ooren,
\\End myn ghestaedigh klaeghen hooren.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Want myn siel’ is vol angst end noot,
\\Ter hellen is ghedaelt myn leven,
\\Ick magh met hen wel sijn gheschreven,
\\Die t’ondergaen doer lyden groot.
\\Men magh my hem wel ghelyck achten,
\\Die hulpeloos is, sonder krachten.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Ick ben onder den dooden al,
\\Versteken end oock gantsch verlaeten,
\\Als een die vermoort is op straeten,
\\Dien men seer haest begraeven sal.
\\Want ghy ghedenckt myner niet Heere,
\\U’ handt hebt ghy afghekeert seere.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Ghy werpt my diep’ in den afgrondt,
\\Die duyster end diep’ is, met suchten,
\\U’ gramschap die seer is te vruchten,
\\Druckt my seer hart tot deser stondt.
\\Ghy overvalt my met die roeden,
\\End met toorn’ als met watervloeden.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Mynen vrienden ben ick ghemaeckt,
\\Vremdt end veracht, jae een afgrysen,
\\Met vingheren nae my sy wysen,
\\Ick ben overvallen, gaer naeckt.
\\Alle middlen sijn my benomen,
\\Wt den banden kan ick niet komen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
Door t’kruys is myn ghesicht ontstelt
\\Ick bidd’ u daeghlicks Heer almachtigh,
\\End streck’ wt steedts myn handen klachtigh,
\\Wanneer toont ghy eens u’ ghewelt?
\\Wanneer sullen wy doch aenmercken,
\\Die schier doodt sijn, u’ wonderwercken?
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Sullen die dooden hervoort gaen,
\\End u’ wonderdaeden vermonden?
\\End uwer goetheit niet om gronden,
\\In haeren graevendoen vermaen?
\\Sullen se van u’ waerheit spreken,
\\Die doodt sijnde noch in’t graf steken?
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Werden uwe wondren bedacht,
\\In’t duyster daer men niets kan weten?
\\Sal men daer all’ dingh wert vergheten,
\\Op u’ gherechtheit hebben acht?
\\Nochtans bidd’ ick u Heer ghestaedigh,
\\Van s’morghens vroegh, weest my genaedigh.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Waerom O Heer verstoott ghy my?
\\Waerom is u’ aensicht verborghen?
\\Van der jonckheit ben ick vol sorghen,
\\Duysentfout beangst seer onvry.
\\Ick ben doer schricken gantsch verslaeghen,
\\Benauwt vol vreese met vertzaeghen.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Uwe gramschap over my gaet,
\\Uwe verschrickinghen my drucken,
\\Waterstroomen my gantsch wegh rucken,
\\In desen seer benauwden staet.
\\Alles wat my angst kan toebringhen,
\\Wil my nu al met een omringhen.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Ghy hebt van my ghedaen seer wydt,
\\Myn beste vrienden al met eene,
\\Myn secreetste vrienden ghemeene,
\\Sijn wydt van my in desen strydt.
\\In alle myn swaere elenden,
\\Van my wycken se die my kenden.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {89} {Psalm LXXXIX.}

\begin {vers} {1}
Van des Heeren goetheit sal ick singhen altydt,
\\Sijn waerheit sal ick roemen met herten verblydt:
\\Want t’is openbaer dat sijn ghenaede sal blyven,
\\Tot in der eewicheit, also men siet beklyven,
\\Den hemel dien hy heeft ghemaeckt, om te bewysen,
\\Die sekerheidt sijner waerheit niet om volprysen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Ick hebbe, spreeckt de Heer, gemaeckt een vast verbondt,
\\Met David mynen knecht, dien ick voors’ weerelts grondt,
\\Verkoren hebb’ end met eedt sekerlick ghesworen,
\\Dat voort aen soud’ erven t’gheslacht van hem gheboren,
\\Dese ghenaede, dat de Koninghlicke kroone,
\\Soud’ blyven ervelick in sijn geslachte schoone.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
D’hemelen prysen Heer, u’ wercken wonderbaer,
\\In u’ gemeynte goet, schynt uwe waerheit klaer
\\Niemant isser so hoogh’ gheklommen t’heeft ghebleken,
\\Die by u in sterckheit kan wesen vergheleken.
\\Geen engelen sijn in kracht so hoogh’ opgeresen,
\\Die ghelyck konnen sijn uwen godlicken wesen.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
In de ghemeynte sijner heyligen seer goet,
\\Is Godt sterck, ooc wert hy ghevreeset met ootmoet.
\\Heer der heerscharen ghy doet buyghen alle krachten,
\\O eewigh Godt seer sterck, wie is u ghelyck t’achten?
\\Het is rondtsom end alsins vol van uwer trauwen,
\\End uwer waerheit welcker ghy niet sult berauwen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Ghy herschet over t’gantsche Meer diep ende breedt,
\\Sijn baeren stilt ghy als se overloopen wreedt.
\\Ghy hebt AEgypten omghebracht doer t’sweert end plaeghen:
\\Uwer vianden kracht hebt ghy ontstucks gheslaeghen.
\\Hemel end eerd is uw’, ghy hebt ghemaeckt alleyne,
\\T’eerdtryck’ end’ alles wat daer in is groot end kleyne.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Dat Noord’ end t’Zuyde ghy geschaepen hebt O Heer,
\\In uwen naem juychen Hermon end Thabor seer.
\\Ghy hebt eenen aerm sterck, krachtigh sijn uwe handen,
\\U’ rechte handt verhooghet is in allen landen:
\\Uwe throon staet vast in billicheit end t’gerichte,
\\Ghenaed’ end waerheit gaen voor uwen aenghesichte.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Wel saeligh is dat volck dat hem in u verblydt,
\\Dat sal voorspoedigh sijn nu end tot aller tydt.
\\In’t licht uwes aenschyns sullen se gaen al t’saeme,
\\End hen verhueghen in den roem van uwen naeme,
\\Als se sullen wesen doer u’ gherechticheden,
\\Verciert daeghlicks met gaeven schoon end ooc met vreden.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
So wy sterck sijn, daervan hebt ghy alleyn die eer’,
\\Vermueghen wy oock jet, sulcks alles komt O Heer,
\\Van u’ goetheit, die ons beschermingh’ is bevonden.
\\Is’t dat wy benauwt sijn nu of t’eenigen stonden,
\\Ghy O heylighe Godt Israels hoogh’ verheven,
\\Sijt ons Koningh tot wien wy ons gantschlick begheven.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {9}
Ghy hebt voormaels o Heer doer uwe goedicheit,
\\Tot uwen knecht doer een openbaeringh geseyt:
\\Ick heb’ eenen stercken jonghelingh wtverkoren,
\\Dien wil ickbystandt doen, dat hy kracht magh oorbooren:
\\Ick heb’ David alleyn wt myn volck wtgelesen,
\\Hy sal boven all’ andre my getrauwe wesen.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Ich hebbe hem ghesalft, met heyligh’ oly soet,
\\Onderhouden sal hem myn handt in teghenspoedt.
\\In wederweerdicheit sal hem myn handt verstercken,
\\So dat sijn vianden doer haer krachten end wercken
\\Hem niet sullen overweldigen noch verdrucken,
\\Noch bringhen onder voet, doer all’ haer loose stucken.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Maer veel meer sal ick sijn vianden all’ verslaen,
\\Die hem haeten sullen met veel plaeghen vergaen.
\\Myn waerheit end goetheit, sullen van hem niet wycken,
\\Doer my sal sijnen hoorn verhooght sijn desghelycken.
\\Hy sal over t’~Meer die handt met ghewelt wtstrecken,
\\Tot die rivieren sal hy sijn rechte handt recken.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
End sal spreken, Ghy sijt myn vader end myn Godt,
\\Myn troost, myn steenrotse, myn borght end myn vast slot.
\\Ick wil hem nemen op tot mynen eersten sone,
\\End boven den Vorsten eeren in sijnen throone,
\\Myn ghenaede wil ick hem eewighlick bewaeren,
\\Myn verbondt sal met hem vast blyven en voort vaeren.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {13}
Eewighlick sal voorwaer overblyven sijn saet,
\\Sijn rycke blyft so lang’ als de hemel bestaet.
\\So sijn kindren daer nae myn woort haestlick vergheten,
\\End dat kleyn achten wt hooghmoedicheit vermeten,
\\End niet en wandelen in myn wetten ghestaedigh,
\\Maer myn insettinghen ontheylighen boosdaedigh:
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Ick wil besoecken haest’ haere misdaeden al,
\\Met plaegen ick die scherpelick ooc straffen sal.
\\Doch sal ick myn goetheit van hem niet gantsch afwenden,
\\Myn waerheit sal ick niet laeten feylen noch eynden.
\\Ick wil gantsch niet afwycken van mynen verbonde,
\\Noch oock van t’woort t’welck is ghegaen wt mynen monde.
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Ick hebb David by myn heylicheit eenen eedt,
\\Gedaen, die sal niet feylen noch my wesen leedt,
\\Dat sijn saet eewighlick blyven sal overvloedigh.
\\End sijn throon so langh’ als die Sonn’ end Maene spoedigh,
\\Sullen schynen seer schoon in haer hemelsche klaerheit,
\\D’welck teeckenen sijn van myn bestendighe waerheit.
\end {vers}

\begin {vers} {16}
Doch ghy hebt uwen knecht verworpen nu so gaer,
\\Op uwen ghesalfden sijt ghy toornigh voorwaer:
\\U’ verbondt houdt ghy nu gantschlick van gheener weerden,
\\Ghy tredet sijn kroone schier gantsch end gaer ter eerden:
\\In sijn steden breeckt ghy die mueren af in’t ronde,
\\Sijn bollewercken laet ghy raeseren te gronde.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {17}
Hy wert berooft van hen die slechts daer gaen voorby,
\\Sijner naebueren spot tot aller tydt is hy,
\\Ghy hebt verhooght end ghesterckt alle sijn vianden,
\\End sijn haeters verblydt, die daer soecken sijn schanden.
\\Ghy hebt sijn sweerdt ghemaeckt bot dat het niet kan snyden,
\\Hy wert overwonnen van hen die hem bestryden.
\end {vers}

\begin {vers} {18}
Denckt hoe kort myns levens tydt sij Heer, end ontwaeckt,
\\Soudt ghy den mensch’ also vergheefs hebben ghemaeckt?
\\Wie is hy die ontgaet den doodt niet om verstranghen?
\\Die oock in’s grafs ghewelt, hiernae niet wert ghevanghen?
\\Ach waer magh die ghenaede des ouden tydts wesen,
\\Die ghy David toeseyt nae u’ waerheit ghepresen?
\end {vers}

\begin {vers} {19}
Ghedenckt des smaets die uwen knechten is ghedaen,
\\End dat ick in den schoot al den spot moet ontfaen,
\\Veeler menschen die u O Heer schenden end smaeden,
\\End ooc verachten uwes ghesalfden voetpaeden.
\\Gheloeft sij Godt altyt met eewigh lof end prysen.
\\Het sy also: dies sal hem jeghlick eer’ bewysen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {90} {Psalm XC.}

\begin {tussenschrift}
Een ghebet Mosis des dienaers Godts.
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {1}
Ghy sijt gheweest ons toevlucht Heer ghenaedigh,
\\End t’aller tyt ons toeverlaet ghepresen,
\\Iae selfs eer die berghen waeren in’t wesen:
\\Eer dat ghemaeckt wierdt t’eerdtryck onghestaedigh,
\\So waert ghy Godt also ghy nu ooc sijt,
\\End voortaen blyven sult t’eewiger tyt.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Als gy wilt, de mensche moet haest’ beswycken,
\\Ghy spreeckt: O mensch sterflick van kleyner weerden,
\\Ick wil dat ghy haest wert tot stof der eerden.
\\Want by u sijn duysent jaer te ghelycken,
\\Als by ons een dagh die nu is vergaen,
\\Oft een nachtwaeke die haest loopt voort aen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Ghy laet den menschen een tempeest toekommen,
\\So vergaen se als een droom onbequaeme:
\\In eener morghenstondt sijn se al t’saeme,
\\Afghemaeyt, so men op’t veldt snydt die blommen,
\\Die s’morgens staen lieflick end schoon by een,
\\Maer t’savents hebben verwe noch kracht geen.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Vergaen doet ons u’ gramschap seer belaeden,
\\End maeckt dat wy sijn wonderlick verslaegen:
\\U’ toorn doet dat wy gantschelick vertzaeghen:
\\Als ghy Heer voor u neemt al ons misdaeden,
\\End doergrondt ons herten scherplick met vliet,
\\Iae ons verborghen ghedachten doersiet.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
So eynden ons daegen die haest voortvaeren,
\\Doer u’ gramschap gaet recht voorby ons leven,
\\Als een spreeckwoort van den menschen gedreven.
\\Want ons daegen sijn slechts seventigh jaeren,
\\Of t’achtentich als’t ten besten gheraeckt,
\\End nae dat het een sterck mensch lange maeckt
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Noch is t’beste van ons elende daeghen,
\\Niet dan moeyt’ end aerbeit, jae ooc swaer lyden,
\\T’welck vergaet, so wy ooc doen t’allen tyden.
\\Wie kan den last uwer gramschap verdraghen?
\\Ofte verstaen? want so groot u’ kracht is,
\\So groot is oock uwe toorne ghewis.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Daer om O Heer leert ons verstaen end mercken,
\\Hoe kort dat ons leven is vol van smerten,
\\Dat wy verstaen moghen end recht beherten,
\\Uwe wijsheit in u’ Woort end’ u’ wercken.
\\Keert tot ons, hoe langh’ sullen klaeghen wy?
\\Van uwer gramschap maeckt u’ knechten vrij.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Maeckt ons s’morghens vroegh vol uwer ghenaede,
\\Op dat wy met vrueghdt end vroylicken singen,
\\Den loop onses levens moghen volbringhen,
\\Verhueght ons Heer al t’saem vroegh ende spaede,
\\Nae dat ghy ons nu hebt so menigh jaer,
\\Seer hart benauwt in uwen toorne swaer.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Over uwe knechten laett u’ werck blycken,
\\Laet over ons kindren schynen u’ eere,
\\End u’ heerlickheit klaer blincken O Heere.
\\Regiert ons doen O Godt Heer des eerdtrycken,
\\End stiert ons doch in eenen rechten ghanck,
\\Regiert ons doen, want wy sijn menschen kranck.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {91} {Psalm XCI.}

\begin {vers} {1}
Die in Godes bewaeringh’ sterck,
\\Begeeft hem onbesweken,
\\Die woent in een vast bollewerck,
\\Dies hy seer wel magh spreken:
\\End segghen by hem t’aller stondt:
\\Godt is myn hulpe krachtigh,
\\Myn borght end oock myn vaste grondt,
\\Daer ick op hop’ eendrachtigh.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Van des jaeghers valstricken al,
\\End van t’ghewelt seer machtigh,
\\Van schaedelicke pesten sal,
\\Hy u oock helpen krachtigh.
\\Hy sal met den vlueghelen fijn
\\U decken end bevryden,
\\Sijn hulp’ sal u in noot end pyn,
\\Een schildt sijn t’allen tyden.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
S’nachts sult ghy dat dingh vreesen niet,
\\Dat die menschen doet beven,
\\Noch die pylen die s’daeghs met vliet,
\\Gheschoten sijn daerneven.
\\Oock voor gheen sterven scherp noch groot,
\\Dat t’volck des nachts bespringhet,
\\Noch voor t’haestighe, t’welck den doodt
\\Den menschen s’daeghs toebringhet.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Als storven aen u’ lincke zijd’
\\Duysent, end tien duyst t’saeme,
\\Ter rechter: noch sijt ghy bevrydt,
\\Voor schaeden onbequaeme.
\\Ghy sult onbevreest schauwen aen,
\\Die boos in haer verderven,
\\End hoe se haeren loon seer saen
\\Ontfanghen end beërven.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Om dat ghy tot Godt spreeckt eenpaer
\\Ghy behoedt my O Heere:
\\End op Godt in alle ghevaer,
\\Hoept, end hem doet dees eere:
\\Met gheen schaeden wert ghy beswaert,
\\Noch gheen plaeghen met allen
\\En sullen u’ huys wel vermaert,
\\Gheensins dan overvallen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Hy gheeft den Enghelen bevel,
\\Sijnde tot u gheneghen,
\\Dats’ op u, steedts acht hebben wel,
\\In allen uwen weghen.
\\Se sullen in handen, dit’s klaer,
\\U draeghen fyn besloten,
\\Dat ghy niet vallen sult daer naer,
\\Noch u aen den steen stooten.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Ionghe leeuwen end slanghen wreedt,
\\Leeuwen end draeken mede,
\\Sult ghy al sonder schaed’ of leedt,
\\Onder den voeten treden.
\\Want dit spreeckt Godt van u voorwaer
\\Om dat hy my vereeret,
\\Ick sal hem helpen wt noot swaer,
\\Want mijn naem hy vermeeret.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Roept hy my aen, hy wert verhoort,
\\In den noot sal ick wesen
\\By hem, t’aller tydt van nu voort
\\Hy wert van my ghepresen.
\\Ick sal hem vervullen seer goet,
\\Met veel vroylicke daeghen,
\\End hem oock laeten smaeken soet,
\\Myn hulp’ nae myn behaeghen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {92} {Psalm XCII.}

\begin {vers} {1}
Het sijn heerlicke dinghen,
\\Als men u loeft O Heer,
\\Als men des hooghsten eer,
\\Met herten goet magh singen,
\\Als men s’morgens verkondet,
\\Des Heeren goedicheit,
\\End sijn ghetrauwicheit,
\\Des nachts oock steedts vermondet.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Op dat spel van tien snaeren,
\\End op den Psalter soet,
\\Iae oock op harpen goet,
\\Wil ick sijn lof verklaeren.
\\Want u’ heylighe wercken,
\\Verhueghen mijn hert’ seer:
\\End uwe daeden Heer,
\\Roem’ ick, so men kan mercken.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Hoe heerlick sijn mits desen,
\\Uwe wercken bekent?
\\Hoe groot end sonder eyndt,
\\Is u’ wysheit ghepresen?
\\Dit en kan niet betrachten
\\De mensche dwaes end bot,
\\Een onverstandigh sot
\\Kan dit te recht niet achten.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Dat de godtloose groeyen,
\\Als t’gras doet op dat veldt.
\\Die quaet doen met ghewelt,
\\In voorspoedt t’saemen bloeyen.
\\Op dat sy daernae vallen,
\\End eewighlick vergaen.
\\Maer ghy Heer sijt voortaen,
\\Godt gheeert boven allen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Want siet Heer u’ vianden,
\\Sullen verderven al,
\\Die boosdoenders ten val
\\Sullen kommen met schanden.
\\Myn hoorne daer en teghen,
\\Sal seer verhooghet sijn,
\\Ghy sult my doen gaen fyn
\\Also d’Eenhoornen pleghen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Heer met oly vol trauwen,
\\Werd’ ick ghesalft seer klaer,
\\Aen myn vianden daer
\\Sal ick myn lust aenschauwen.
\\Myn ooren sullen hooren,
\\Haeren luit haest end snel,
\\Aen der boosen val fel,
\\Die my willen verstooren.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Dan sal wassen end bloeyen,
\\De mensch’ oprecht end vroom,
\\End als de Palmeboom,
\\End Cederboom oock groeyen.
\\Sy die de Heer wilt planten,
\\In sijn voorhoven reyn,
\\Sullen al in’t ghemeyn,
\\Groenen aen allen kanten.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Iae oock oudt sijnd’ al t’saeme,
\\Sullen se sijn vruchtbaer,
\\End groen sijn voor end naer.
\\Vol vruchten aenghenaeme.
\\Dat van hen sij beleden,
\\Dat Godt myn toevlucht is,
\\Suyver end reyn ghewis,
\\Van ongherechticheden.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {93} {Psalm XCIII.}

\begin {vers} {1}
Godt regiert sijnde met eeren bekleedt,
\\Hy is verciert met kracht wydt ende breedt:
\\End heeft t’eerdtryck vast ghemaeckt over al,
\\Dat het onbeweeghlick wel blyven sal.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Uwe stoel Heer eewighlick vast bestaet,
\\Ghy sijt voorwaer eewigh Godt met der daet.
\\Die waterstroomen hen verheffen Heer,
\\Se tieren end raesen met allen seer.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Doch hoe wel dat s’Meers waterbaeren fel,
\\Hen verheffen seer grouwelick end snel,
\\Die in den hemel woent, is de Godt myn,
\\Die sal noch veel hoogher end stercker sijn.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
O Heer seker is voor my uwe knecht,
\\Die leer’ uwes mondts, jae goet end oprecht.
\\U’ heylicheit is een cieraet seer schoon,
\\Uwes huyses, welck’ Heer is uwen throon.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {94} {Psalm XCIIII.}

\begin {vers} {1}
O Godt, ghy die Godt sijt der wraeken,
\\End hart straft all’ onrechte saeken,
\\Verschynt, toont u in’t openbaer.
\\Maeckt u op ghy die richtt t’eerdtryck,
\\Betaelt den stouten all’ ghelyck,
\\Nae verdienst haers hooghmoets seer swaer.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Hoe langh’ sullen die boose t’saemen,
\\Hen des quaets roemen sonder schaemen,
\\End hen verblyden met hooghmoet?
\\Hoe langh’ sullen se roemen koen,
\\Die niet anders dan boosheit doen,
\\End stoutelick poffen onvroet?
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Se slaen O Heer u’ volck ontstucken,
\\U’ erfdeel sy gantschlick verdrucken,
\\Dan rooven se dat gantsche landt.
\\Weduwen end den vramden man,
\\Dooden sy, end gaen vry daervan,
\\Iae spreken noch sonder verstandt:
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Godt en weet niet van onsen wercken,
\\Godt Iacobs kan noch sien noch mercken
\\Ons doen, t’welck is beschickt so fyn.
\\Merckt doch menschen onwys end sot,
\\Wilt ghy blyven so dwaes end bot,
\\End altydt so wtsinnigh sijn?
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Godt die u heeft ghemaeckt die ooren,
\\End d’ooghen, soude hy niet hooren?
\\Of sien? Soud’ hy niet mercken aen?
\\Hy die de volckeren castydt,
\\End gheeft verstandt tot sijner tydt,
\\Soud’ hy u’ niet straffen end slaen?
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
Doch de Heer weet s’menschen gedachten,
\\End dat se met all’ haere krachten,
\\Ydel sijn end gantschelick niet.
\\Wel hem dien ghy onderwyst Heer,
\\End die oock in uwes Woortsleer’,
\\Daeghlicks toeneemt met allen vliet
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Op dat hy hem niet en derf schromen,
\\Als die tydt sal wesen ghekomen,
\\Die vol van angst wert end weemoet,
\\Dewyl dat men den put wtgraeft,
\\Voor hem die steedts tot boosheit draeft,
\\T’welck t’eynd’ is van sijner voorspoet.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
De Heer’ en sal niet gantsch verderven,
\\Noch verlaeten t’volck sijner erven,
\\Dat op hem vast betrauwen sal.
\\Maer hy sal sijn gherechticheyt
\\Toonen, dan sullen met bescheydt,
\\Die vrome hem toevallen al.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Waer is hy die my is bystandigh,
\\Teghen die boosdaeders viandigh,
\\End teghen dees godtloosen hier?
\\Hadd’ my de Heer niet byghestaen,
\\Ick waer’ langhe t’onderghegaen,
\\Iae myn siel’ waer’ in’t graf nu schier.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Ick dacht’ dat myn voet onghestaedigh,
\\Schier viel, maer u’ goetheit ghenaedigh,
\\Onderhielt my altydt O Heer.
\\Myn hert’ was vol droefheit end noot,
\\Maer u’ schoon vertroostinghe groot,
\\Heeft daernae myn siel verhueght seer.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Wat hebt ghy ghemeyns met hen allen,
\\Die u’ volck swaerlick overvallen,
\\Onder den schyn des rechts seer goet?
\\Nae t’leven des vromen sy staen,
\\End storten hier end daer voort aen,
\\Seer wreedelick t’onschuldigh bloet.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Maer Godt is my beschuttingh’ machtigh,
\\Myn toeverlaet end troost seer krachtigh,
\\Haer quaet hen wert vergholden haest.
\\Hy sal se wtroeyen ghemeyn,
\\Om haere misdaeden niet kleyn,
\\Godt maeckt se te niet end verbaest.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {95} {Psalm XCV.}

\begin {vers} {1}
Komt laet ons blyd’ sijn in den Heer:
\\End met sangh’ verbreyden sijn eer,
\\Hy is ons troost end heyl alleyne.
\\Laet ons met dancksegginghe gaen,
\\Voor sijn aengesicht, end voort aen,
\\Hem singhen met vrueght psalmen reyne.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Want hy een groot Godt is gheacht,
\\Een Koningh van veel grooter macht,
\\Dan die Goden sijn: want t’eerdtrycke
\\Heeft hy in sijn handt, welcks vrucht al
\\Hem toebehoort, die bergh end dal
\\Steedts voortbringhen beyde ghelycke.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Die Zee hem alleyn toebehoort,
\\Hy heeft die ghemaeckt doer sijn Woort,
\\End schiep oock t’eerdtrycke bequaeme.
\\Komt laet ons al t’saem met demoet,
\\Vallen voor onsen Godt te voet,
\\Hy heeft ons gheschaepen al t’saeme.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Hy is een Godt die ons behoedt,
\\Wy sijn t’volck end die schaepen goet,
\\Die van hem wel gheweydet werden.
\\Hoort ghy hedent sijn stemme klaer,
\\Wilt doch uwe herten so gaer,
\\Niet verstocken noch oock verherden.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
So tot Massa end Meriba,
\\Uwe Vaders voor ende na,
\\In de woestyne te doen plaeghen:
\\Se terghden my met herten quaet,
\\Ende beproefden vroegh end spaedt,
\\All’ myn wercken die sy daer saeghen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Daer ick veertigh jaeren eenpaer,
\\Met hen veel aerbeydts hadd’ voorwaer,
\\Dies klaeghd’ ick aldus onversweghen:
\\Dit volck is gantsch sonder verstandt,
\\Van herten gaer dwaelende, want
\\Se willen niet leeren myn weghen.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Dies als ick van hen wierdt versmaet,
\\Ick was toornigh doer sulck een daet,
\\End hebb’ in myn gramschap ghesworen:
\\Dat dit boos end verkeert gheslacht’,
\\Nimmermeer soude sijn ghebracht,
\\Ter ruste myner wtverkoren.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {96} {Psalm XCVI.}

\begin {vers} {1}
Singht een nieuw liet den Heer ghepresen,
\\Singht ghy volcken, wilt vroylick wesen,
\\Loeft end pryst sijnen naem altydt,
\\End verkondight breedt ende wydt,
\\Godts verlossinghen groot mits desen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Laet die heydenen sijn eer’ mercken,
\\Maeckt ghewagh van sijn wonderwercken,
\\Want hoogh’ verheven is de Heer,
\\Die ghevreest moet wesen veel meer,
\\Dan d’afgoden in allen percken.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Want die goden die t’volck doen beven,
\\Sijn gantschlick niet, want se niet leven.
\\Maer Godt schiep den hemel seer reyn,
\\Sijn heerlicheit end kracht niet kleyn,
\\Gaen voor hem: hoogh’ is hy verheven,
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Maiesteit end kracht t’allen stonden,
\\Sijn in sijn heyligh huys bevonden:
\\Daerom ghy volcken komt doch hier,
\\Gheeft Godt den Heere goedertier.
\\Eer’ end vreese met hert’ end monden.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Loeft ende pryst den Heer’ eendrachtigh,
\\Maeckt groot den naeme Godts almachtigh,
\\Ghy volcken bringht hem met demoet,
\\Gheschencken end veel gaeven goet,
\\Komt in sijn huys, sijt daer aendachtigh.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Komt t’saemen, doet in sijn woensteden
\\In heylicheit uwe ghebeden,
\\In sijn woninghe tot hem gaet,
\\Dat alle menschen met der daet,
\\Hem vreesen end dienen met vreden.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Ieghelick moet nu openbaeren,
\\Dat ons Godt herscht, end sulcks verklaeren.
\\Dies sal t’eerdtryck seer vastlick staen,
\\Als doer sijn handt werden voort aen
\\Rechtlick gherichtet alle schaeren.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Dat de hemelen hen verblyden,
\\T’eerdtryck dat lach’ in desen tyden,
\\T’Meer verheffe met vrueghdt den kop,
\\T’veldt end oock al wat groeyt daer op,
\\End bosschen moeten Godt belyden.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
De Heer komt, de Heer komt seer spoedigh,
\\Om t’eerdtryck met herten sachtmoedigh,
\\Te richten in gherechticheit,
\\End die volcken in billicheit,
\\Te leyden nae sijn waerheit goedigh.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {97} {Psalm XCVII.}

\begin {vers} {1}
Een Koningh is de Heer,
\\Dies moet verblyden seer,
\\In hem dat gantsch’ eerdtrycke,
\\D’heylanden desghelycke.
\\Der wolcken duysterheit,
\\Verberght sijn Maiesteit,
\\End sijn stoel met der daet,
\\Seer vastelick bestaet,
\\Doer sijn gherechticheit.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Een groot vyer voor hem gaet,
\\T’welck rondtsomme verslaet,
\\End doet al sijn vianden
\\Gantsch tot asschen verbranden.
\\Den blixem fel hy schiet,
\\Over t’eerdtryck met vliet,
\\Hy weerlicht hier end daer,
\\T’eerdtryck is vol van vaer,
\\End beeft als’t dit aensiet.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Die berghen niet bestaen,
\\Maer als dat was vergaen,
\\Voor Godt een herscher machtigh,
\\Des eerdtbodems seer krachtigh.
\\Die hemelen doen kondt,
\\End t’firmament vermondt,
\\Godts gherechticheit goet,
\\End eerdtryck bemerckt vroet,
\\Sijn eer tot deser stondt.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Dat sy werden beschaemt,
\\Die daer (t’welck niet betaemt)
\\Tot beelden sijn ghevloden,
\\End dienen den afgoden.
\\Ghy Enghelen al t’saem,
\\Aenbidt den Heer’ bequaem:
\\Zion die Godes Woort,
\\Met vrueghden heeft ghehoort,
\\Verblyd’ in sijnen naem.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
O Heer u’ regiment,
\\Den dochteren bekent,
\\Van Iuda wtghelesen,
\\Wert seer van sy ghepresen.
\\Want ghy nu verhooght sijt,
\\In allen landen wijdt:
\\Meer sijt ghy doer u’ kracht,
\\Dan die goden gheacht,
\\Nu end tot aller tijdt.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Ghy die den Heer bemindt,
\\End hertelick versint,
\\Wilt doch die boosheit haeten,
\\End gantschelick verlaeten.
\\Want Godt t’leven bewaert,
\\Sijner knechten vermaert,
\\Die hy verlossen sal,
\\Van den godtloosen al,
\\End maekens’ onbeswaert.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Den vromen sal voort aen,
\\T’licht des troostes opgaen:
\\Blydtschap komt nae veel smerten,
\\Allen oprechten herten.
\\Komt dan ghy vrome reyn,
\\Verblydt u groot end kleyn,
\\In den Heer’ u verhueght,
\\End pryst sijnde vol vrueghdt,
\\Sijn goetheit in’t ghemeyn.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {98} {Psalm XCVIII.}

\begin {vers} {1}
Wilt onsen Godt een nieuw’ liet singhen,
\\Want hy heeft groot wonder ghedaen,
\\Doer sijn handt kan hy alle dinghen,
\\Overwinnen end gantsch verslaen.
\\Hy heeft ons t’heyl gheopenbaeret,
\\Daer doer dat wy all’ sijn bevrydt,
\\End sijn gherechticheit verklaeret,
\\Den volckeren breedt ende wydt.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Hy heeft ghedacht aen sijn ghenaede,
\\Nae sijne goedicheit seer groot,
\\End aen sijn waerheit vroegh end spaede,
\\Tot troost Israels in den noot.
\\T’heyl dat ons Godt nu wilt toesenden,
\\Is alsins bekent nu ter tydt,
\\Dies moeten des eerdtbodems eynden,
\\Iuychen end singhen seer verblydt.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Loeft den Heer met der harpen snaeren,
\\Trompetten end basuynen klaer,
\\Dat se met Psalmen nu verklaeren,
\\End singhen sijnen lof eenpaer.
\\Iuychet voor onsen Godt ghepresen,
\\Die een Koningh sterck wesen sal.
\\Dat die Zee ontspringhe mits desen,
\\End eerdtryck met sijnen volck’ al.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Dat die waterstroomen seer krachtigh,
\\Verblydt sijn end t’saemen verhueght,
\\Dat oock alle berghen eendrachtigh,
\\Ghenoechte bewysen end vrueghdt.
\\Want Godt komt richten hier beneden,
\\De weerelt in gherechticheit,
\\Ende hy sal herschen met vreden,
\\Over t’volck in der billicheit.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {99} {Psalm XCIX.}

\begin {vers} {1}
Onse Godt die is,
\\Een Koningh ghewis,
\\Daerom ooc nu raest,
\\Dat volck gantsch verdwaest.
\\Op Cherubin voort,
\\Vaert god ongestoort,
\\Dies moet dat gantsch eerdryck,
\\Hem vreesen al gelyck.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Seer groot is de Heer,
\\Verheven in eer,
\\In Zion met kracht,
\\Dies yder gheslacht,
\\Moet den naeme sijn,
\\Met sangh prysen fyn:
\\Want hy is wonderbaer,
\\End seer heyligh voorwaer.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Die Koningh niet slecht,
\\Heeft seer lief dat recht,
\\End rechtveerdicheit,
\\Met die billicheit.
\\Daer leydt die Heere,
\\Iacob met eere,
\\Nae sijn Woort met bescheydt,
\\In der gherechticheit.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Lovet nu dan vry,
\\Onsen Godt seer bly,
\\End valt met ootmoet,
\\Voor hem nu te voet,
\\Sijn naem is hilligh.
\\Moses goetwilligh,
\\End Aäron die t’saem,
\\Gods dienaers sijn bequaem.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Die end Samuel
\\Sijn nae Godts bevel
\\Biddende, verhoort,
\\Nae sijn Godtlick Woort.
\\U’ volck beladen,
\\Als sy u baden,
\\Waeren van u ontfaen,
\\End verhoort van stond’ aen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Wt den wolcken klaer,
\\Sprack hy met hen daer.
\\End toonde hen bloot,
\\Die colomne root,
\\Sy onbeswaeret,
\\Hebben bewaeret,
\\Sijn Woort ende verbondt,
\\T’welck quam wt sijnen mondt.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Ghy die ons Godt sijt,
\\Hebt verhoort altijdt
\\U’ volck: die misdaedt
\\Hebt ghy vroegh end spaedt,
\\Hen gantsch vergheven:
\\Doch ghy daerneven,
\\Hebt sonder onderlaet,
\\Ghestraft haer sonden quaet.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Den Heere nu pryst,
\\Hem eere bewijst,
\\Wilt hem bidden aen,
\\Op sijnen bergh saen,
\\Nae sijn ghevallen.
\\Want boven allen,
\\Is hy heyligh end goet,
\\Dies elck hem loven moet.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {100} {Psalm C.}

\begin {vers} {1}
Ghy volckeren des eerdtrycks al,
\\Singht den Heere met bly gheschal,
\\End dient hem met herten verhueght,
\\Verschynt voor sijn aenschyn met vrueght.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Bekent dat hy een Heere sy,
\\Die ons sonder ons toedoen vry,
\\Ghemaeckt heeft: end verworven fyn,
\\Tot schaepkens goet der weyden sijn.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Wilt tot sijnen tempel ingaen,
\\Doet van lof end danck oock vermaen,
\\In sijn schoone voorhoven soet,
\\End pryst daer sijnen naeme goet.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Want vol van goetheit is de Heer,
\\Sijn ghenaede duert jmmermeer:
\\Sijn godtlick Woort end sijn waerheit,
\\Blyven tot in der eewicheit.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {101} {Psalm CI.}

\begin {vers} {1}
Van Gods goetheit end oordeel wil ick singen.
\\Ick wil hem schoone lofpsalmen toebringhen,
\\Daermet dat ick Godt den Heer boven al,
\\Groot maeken sal.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Ick wil wandlen met oprechten ghemoede,
\\Wan sal ick herschen met vred’ in voorspoede?
\\Dan wil ick myn volck trauwelick voorstaen,
\\End vooren gaen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Van der boosheit heb’ ick Heer’ een afgrysen,
\\End die anders met der daet niet bewysen,
\\Dan ergheit, die sullen in dat huys myn
\\Nemmermeer sijn.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Oock die verkeerde menschen al te maele,
\\Moeten wycken wt myn hof end myn saele.
\\Hy sal van my die hem tot boosheit wendt,
\\Niet sijn ghekent.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Die met achterklap haeren naesten schaeden:
\\Die met grootscheit end hooghmoet is belaeden,
\\Die sal ick t’saemen wtroeyen met vliet,
\\End lyden niet.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Myn ooghen sullen sien nae den oprechten,
\\Op dat sulcke moghen wesen myn knechten,
\\My sullen dienen die vrom’ ende goet,
\\Sijn van ghemoedt.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Die tot bedrogh end list hem wilt begeven,
\\Die sal van my in dienst niet sijn verheven,
\\Die lueghenspreker en sal oock by my
\\Niet wesen vry.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Vroegh met ernst sal ick dryven wt den lande,
\\Die boosen all’, end t’saem bringen ter schande,
\\Op dat Gods huys van boosheit groot end kleyn,
\\Gantsch werde reyn.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {102} {Psalm CII.}

\begin {vers} {1}
Wilt myn ghebedt Heer verhooren,
\\Laet kommen tot uwen ooren,
\\Myn suchten, end in den noot,
\\Verberght u niet, hy is groot.
\\In desen tydt der elenden,
\\Wilt u’ ooren tot my wenden,
\\End als ick u bidd’ ootmoedigh,
\\Verhoort my haest’ O Heer goedigh.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Verteert is nu myn leven saen,
\\End als roock is’t gheheel vergaen,
\\Myn beenen sijn droogh’ doer smert’,
\\Als een vyerbrandt: end myn hert’,
\\Moet ghelyck t’dorre gras werden,
\\T’welck ghemaeyt light op der eerden:
\\So dat ick hebbe vergheten,
\\Myn broodt end myn spyse t’eten.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
T’vleesch end beenen t’saemen kleven,
\\Doer myn swaer suchten end beven:
\\End myn huylen end gheklagh,
\\Gheduert altydt nacht end dagh.
\\Den Roerdomp ick ghelyck schyne,
\\Die still’ woent in der woestyne,
\\Den steenwl ben ick gheleken,
\\Die alleyn woent gantsch versteken.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
So d’eensaem mussche moet waeken,
\\In stilheit onder den daeken,
\\So moet ick oock voor end naer,
\\Wacker sijn met lyden swaer.
\\Daeghelicks aen allen eynden,
\\Myn vianden my seer schenden,
\\Sy spotten myns, end’ wt wraeken,
\\Van my een spreeckwoort sy maeken.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Ick ete d’assche in’t ghemeyn,
\\Als broot in myn lyden niet kleyn:
\\Vermenghet is myn dranck klaer,
\\Met mynen traenen voorwaer.
\\Doer uwen toorn niet om lyden,
\\Want ghy die my hadt voortyden,
\\Grootelicks end seer verheven,
\\Hebt my nu te grond’ ghedreven.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Als een schaduwe vergaen snel,
\\Myn daeghen doer dit lyden fel:
\\Ick ben verdorret als gras,
\\Dat voormaels afghemaeyt was.
\\Maer ghy sult Heer eewigh blyven,
\\End tot den eyndt vast beklyven,
\\End die ghedachtnis ghepresen,
\\Uwes naems fal eewigh wesen.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Ghy sult u Heer nu och aermen,
\\Opmaeken, end’ u ontfaermen,
\\Over Zion goedertier,
\\Uwe woenste: want t’is schier,
\\Meer dan tydt om te bewysen,
\\U’ goetheit niet om volprysen,
\\Die stondt is daer, wilt doch mercken,
\\End uwe woningh’ verstercken.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Gherne saeghen uwe knechten,
\\Dat ghy die stadt woudt oprechten:
\\Want sy gantschelick ghewis,
\\Overhoop gheworpen is.
\\Op dat u die volcken vruchten,
\\End voor u beven end suchten,
\\Die Koninghen des eerdtrycken,
\\End u’ eeren desghelycken.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
T’vervallen Zion opbauwen,
\\Sal onse Godt vol van trauwen:
\\Hy die ons gheholpen heeft,
\\Ende sijn klaerheit ons gheeft.
\\Hy sal dat bidden end klaeghen,
\\Der ghener die schier vertzaeghen,
\\Verhooren end verstaen goedigh,
\\Nae sijn goetheit overvloedigh.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {10}
Dat sulcks doch werde beschreven,
\\Op dat sy die sullen leven
\\Nae ons, ghedencken hier aen,
\\End den kindren doen verstaen.
\\Dat Godts volck van hem verkoren,
\\End nieuwlick wedergheboren,
\\Hem love tot allen stonden,
\\Voor dees weldaet niet om gronden.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Want de Heer nae sijn goetheit schoon,
\\Heeft van boven wt sijnen throon,
\\Op sijn volck ghenomen acht,
\\Dat hier onder t’kruys versmacht.
\\Dat hy t’suchten end verlanghen,
\\Hoort der aermen ghevanghen,
\\End vry maeck’ wt des doodts banden,
\\End sijn volck verloss’ wt schanden
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Op dat des Heeren naem end eer,
\\Bekent tot Zion werd’ O Heer,
\\End tot Ierusalem reyn,
\\Sijn lof verbreydt sij ghemeyn.
\\Als die volckeren demoedigh,
\\T’saemen sullen kommen spoedigh,
\\End die rycken sullen eeren
\\End dienen den Heer’ der Heeren.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {13}
Godt vernedert gantsch myne kracht,
\\Op den wegh: Ende heeft ghebracht,
\\Tot niet myn daeghen voorwaer,
\\Dies spreeck’ ick tot hem eenpaer:
\\Heer laet my niet sijn verslaeghen,
\\In’t midden van mynen daeghen:
\\Want steedts blyven end voortvaeren,
\\Heer uwe daeghen end jaeren.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Ghy hebt ghemaeckt vast’ dat eerdtryck,
\\End die hemelen all’ ghelyck,
\\Doer u’ kracht seer vast sy staen:
\\Nochtans moeten sy vergaen,
\\Maer ghy sult blyven bestendigh,
\\Daers’ oudt werden end elendigh,
\\Als een doeck seer kleyn van weerden,
\\End t’kleedt eens menschen op eerden.
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Als een verrott kleedt end ghewaet,
\\Wert oock verandert haere staet,
\\Hoe heerlick dats’ oock nu sijn,
\\Vergaen sal doch haeren schyn.
\\Maer ghy O Heer daer en teghen,
\\Onverandert aller weghen,
\\Sult blyven in’t wesen krachtigh,
\\Sonder eyndt een Heer almachtigh.
\end {vers}

\begin {vers} {16}
Daerom sullen der oprechten,
\\Uwer dienaeren end knechten
\\Kindren nu end t’aller tydt,
\\Blyven vast, end sijn verblydt.
\\Dat saet uwer wtverkoren,
\\Sal wassen end vrueghdt oorbooren,
\\End sal in overvloedt wesen,
\\Ryck end vruchtbaer, Heer ghepresen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {103} {Psalm CIII.}

\begin {vers} {1}
Myn siele wilt den Heer met lofsangh prysen,
\\Al wat in my is moet hem eer’ bewysen,
\\End sijnen heylghen naem loven met vliet.
\\Wilt hem prysen end roemen onbelaeden,
\\O ghy myn siel loeft des Heeren weldaeden,
\\Die ghy ontfanghen hebt, vergheet die niet.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Loeft hem die doer sijn goetheit hoogh’ verheven,
\\Die sonden all’ u gantschlich heeft vergheven,
\\End u gheneest van u’ ghebreken groot.
\\Pryst hem, die u heeft vry ghekocht u’ leven,
\\Van der doot, de welck’ u seer heeft doen beven,
\\Die u nu omringht met ghenaede bloot.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Die uwen mondt volmaeckt met goet end vrueghden,
\\End u jongh maeckt, end daertoe ooc vol jueghden,
\\Also men den Arent jongh werden siet.
\\Hy is de Heer, die ghedenckt t’allen tyden,
\\Ghenaedelick hen die hier onrecht lyden,
\\Dat recht is te doen in al haer verdriet.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Hy heeft Mosi dat wy niet souden dwaelen,
\\Sijn weghen verklaert end willen verhaelen,
\\Israel heeft hy ghetoont sijn doen al.
\\Hy is een Heer barmhertigh end seer goedigh,
\\Hy vergheeft haest’, end is tot toorn langhmoedigh,
\\Volmaeckt in goetheit, t’welck hy blyven sal.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Het is wel waer, dat als wy onghestaedigh
\\Hem vergrammen, so straft hy ons ghenaedigh,
\\Nochtans blyft hy niet verstoort langhen tydt.
\\Hy handelt met ons niet nae onse sonden,
\\Hy is vriendtlick, end straft tot gheenen stonden,
\\Ons nae verdienst, maer scheldt ons alles quyt,
\end {vers}

\begin {vers} {6}
So hoogh’ als de hemel staet van der eerden,
\\So groot is sijn goetheit, hen die aenveerden
\\Die heylighe vreese sijns Woorts voortaen.
\\Veel wyder dan’t Ooste klaer is ghestanden,
\\Van den Westen: so heeft sonden end schanden,
\\Ons Godt van ons wt ghenaeden ghedaen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {7}
Ghelyck een vader hem pleeght te erbaermen,
\\Over sijn kindt, so wilt hem Godt ontfaermen
\\Over hen, die hem vreesen in’t ghemeyn.
\\Wat de mensche sij, dat bekent de Heere,
\\Hij weet oock wel, dat wy vol van oneere,
\\Niet anders sijn dan stof end stanck onreyn.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Als gras end hoy is hier des menschen leven,
\\Die heerlick bloeyt sijnd’ een wyle verheven,
\\Als een schoone blomme staend’ op dat veldt.
\\Maer als de windt een mael daer over dryvet,
\\Sy vergaet haest, so dat niet langher blyvet
\\Haer plaetse daer se voormaels was ghestelt.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Maer Godts barmherticheit sal eewigh dueren,
\\Hen die hem vreesen: end tot elcker uren,
\\Over s’kindts kindt blyft sijn gherechticheit,
\\Dien die sijn bondt houden sonder afwycken,
\\Die sijnen wille steedts den desghelycken,
\\Wt s’herten grondt met aller vlieticheit.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Godt heeft sijnen stoel vastelick bereydet,
\\In den hemel, end sijn ryck wtghebreydet,
\\Den welcken alles onderworpen is.
\\Dies loeft hem ghy Engelen sterck in krachten,
\\Ghy die daer wtrechtt met vliet end met machten,
\\Sijn bevel met haest end met vrueghdt gewis.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Loeft den Heer’ alle ghy hemelsche schaeren,
\\End maeckt hem groot ghy sijn trauwe dienaeren,
\\Die sijnen wille tot aller tydt doet:
\\Wilt al sijn doen over al heerlick loven.
\\End ghy myn siel wilt den Heer’ van hier boven,
\\Altydt groot maecken met hert’ end ghemoedt.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {104} {Psalm CIIII.}

\begin {vers} {1}
Wel aen myn siel ghy moet Godt prijsen seer,
\\Och hoe groot end hoe heerlick is nu Heer,
\\Uwe goetheit over al wtghebreydet,
\\Ghy sijt met heerlickheit end eer’ bekleydet.
\\Ghy sijt met klaerheit gantschelick bedeckt,
\\Als waer’ een kleedt over u wtghestreckt:
\\Tot een tente hebt ghy des hemels throone,
\\Dien ghy wt spant als een kortyne schoone.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Ghy welft uwe kaemers met waeter reyn,
\\Die wolcken sijn uwe waeghens niet kleyn:
\\Die winden dryvende nae u’ behaeghen,
\\Trecken met haer vlueghelen uwen waeghen.
\\Van den winden die licht sijn ende snel,
\\Maeckt ghy uwe posten end boden wel:
\\Vyer end tempeest sijn die dienaers bequaeme,
\\Uwer gherechtickeit alle te saeme.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Ghy hebt d’eerd’ in haeren pas vast in’t rondt,
\\Onbeweeghlick end ordentelick ghegrondt,
\\So dat se niet beweeght kan sijn ter zyden,
\\Maer blyft steedes vast staende t’allen tyden.
\\Te vooren was dat gantsch eerdrijcke breet,
\\Overghedeckt als met een seer schoon kleedt,
\\Doer t’water, t’welck daer over is ghedreven,
\\Boven die berghen die hoogh’ sijn verheven.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Maer so haest als ghy die aenspraeckt seer straf,
\\Se sijn ghevloden end gheloopen af,
\\End voor de stem uwes donders seer krachtigh,
\\Sijn se t’saemen gheweken Heer almachtigh:
\\De berghen die seer hoogh’ verheven sijn,
\\End die diepe daelen schoon groen end fyn,
\\Sijn tot den plaetsen haestlick voortgevaeren,
\\Die hen van u voortyts bereydet waeren.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Ghy hebt die paelen des Meers gemaeckt vast,
\\Daer’t niet over en komt noch oock en wasst,
\\Op dat het niet meer bedeckte t’eerdtrycke,
\\Deedt ghy Heer dat heerlick werck desgelycke.
\\Ghy deedt t’water in den daelen aldaer,
\\End liet springhen schoone fonteynen klaer,
\\Die seer lievelick langhs den berghen vlieten,
\\End met gherucht in den daelen voortschieten.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Op dat also alle beesten op t’veldt,
\\Drincken moghten sijnde met dorst ghequelt.
\\End dat in den béken end den rivieren,
\\Hem verquickten alle die wilde dieren.
\\Aen den béken end alsins daer ontrent,
\\Wonen die voghelkens elck aen sijn eyndt,
\\Die tusschen den tacken der boomen springhen,
\\End lievelick met soete stemmen singhen.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Ghy maeckt die steenighe berghen eenpaer,
\\Doer u’ kracht van boven vocht end vruchtbaer,
\\So dat eerdtryck vol vruchten is niet kleyne,
\\Die ghy verleent den menschen in’t ghemeyne.
\\Ghy doet t’graf wassen op bergh’ end in’t dal,
\\Op dat dat vee daer van magh leven al,
\\Ghy laet dat saet voortkommen wt der eerden,
\\Daermet dat ooc die menschen gevoedt werden.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Den wyn die t’herte des menschen maeckt bly,
\\End broot ooc om hem te stercken gheeft ghy.
\\Ghy wilt hem daertoe met oly beschincken,
\\Op dat sijn aensicht schoon end klaer magh blincken.
\\Die boomen wassen end seer hoogh’ opgaen,
\\Met den Cederen die op Liban staen,
\\Die u’ goetheit die niemant kan volprysen,
\\Self heeft gheplant so die wercken bewysen.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Daer maeken die voghelkens haeren nest,
\\End gheneeren hen een yder om best:
\\Op den hooghen dennen tot elcken jaeren.
\\Nestelen die wydtvlieghende hoyvaeren.
\\Die berghen vol van allerley gherucht’,
\\Sijn den gheyten end hinden een toevlucht.
\\In holen daer die Sonne niet kan schynen,
\\Behelpen hem die haesen end konynen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {10}
Wat sal ick meer segghen? Die Maene klaer,
\\Maecktet ghy om af te deelen dat jaer,
\\Der Sonnen loop hebt ghy so afghemeten,
\\Dat se haeren onderganck steedts kan weten.
\\Van der duysterheit hebt ghy doer u’ kracht,
\\Seer wyselick O Heer ghemaeckt de nacht,
\\In de welck’ yder dier nae sijn begheeren,
\\Hem kan roeren end’ over al gheneeren.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Alsdan kommen die jonghe leeuwen voort,
\\Wt den holen brieschende seer verstoort,
\\Nae eenen roof loopende wel ghemoedet,
\\Dat aes gheeft ghy hen, die alle dingh voedet.
\\So haest als die Sonne daer naer opstaet,
\\Een yder van hen in sijn ruste gaet,
\\Daer se blyven tot der nacht sonder sorghen,
\\End rusten ghemackelick in’t verborghen.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Als dan gaet de mensch wt sonder ghevaer,
\\Om te volbringhen sijnen aerbeydt swaer,
\\Om’t ackerwerck daer met hy is belaeden,
\\Te doen van s’morghens vroegh tot t’savents spaede.
\\O Godt hoe heerlick end hoe wonderbaer,
\\Sijn uwe wonderwercken verr’ end naer?
\\Hoe wyselick doet ghy doch alle saeken?
\\Alle creaturen u’ goetheit smaeken.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Wie kan wtspreken tot eenigher tydt,
\\Die dieren die hen roeren in’t Meer wydt?
\\Die groote visschen met den kleynen pleghen,
\\Daer in te swemmen end hen te beweghen.
\\Daer vaeren die schepen niet sonder noot,
\\Die walvisschen die schricklick sijn end groot,
\\Die ghy o Heere hebt ghemaeckt om velen,
\\Siet men alsins in den wateren spelen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {14}
Alle dieren kommen Heer tot u vrij,
\\Se sien op u, end verwachten dat ghy
\\Hen haer spyse gheeft in bequaeme tyden,
\\Als se noot hebben ende hongher lyden.
\\So haest als ghy dan hen haer voeder gheeft,
\\Se nemen dat, so dat elck daer van leeft,
\\Als ghy u’ handt opent end hen begnaedight,
\\Dan werden se met goederen versaedight.
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Maer als ghy van haer u’ aensicht afwendt,
\\So verschricken se seer in groot elendt,
\\Ghy neemt Heer den aesem ende sy sterven,
\\End werden stof, daer in sy oock verderven.
\\Is’t dat noch eens uwen aesem wtgaet,
\\Ghy doet se weder leven met der daet,
\\So se te voor waeren in sulcker weerden,
\\End vernieuwt die ghestaltenis der eerden.
\end {vers}

\begin {vers} {16}
Dat nu voortaen des Heeren heerlickheit,
\\Vast blyve staen tot in der eewicheit:
\\De Heer’ wille doch met ghenaed’ aenmerken,
\\End aenschauwen alle sijn schoone wercken.
\\De Heer’ (seggh’ ick) die als hy d’eerd’ aensiet,
\\Haer doet verschricken dat se van hem vliedt,
\\Die de berghen doet t’woort van hem gesproken,
\\Haest doet beven, sweeten ende seer roocken.
\end {vers}

\begin {vers} {17}
Ick wil den Heere gantsch myn leven langh,
\\Sonder stilswyghen prysen met lofsangh,
\\Myn Godt wil ick, so langh’ als ick sal leven,
\\Psalmen ghesangh end vereeringhe gheven.
\\Ick bidde hem dat myn ghebedt end woort,
\\Hem behaeghen magh end wesen verhoort,
\\T’welck so het gheschiedt, ick wil my verblyden
\\In den Heer’ mynen godt aen allen zyden.
\end {vers}

\begin {vers} {18}
D’ongheloovigh’ end godtloose bekent,
\\Moeten vergaen end haest nemen een eyndt.
\\Wel aen myn siel den goeden Godt wilt loven,
\\Die weerelt gantsch pryse den Heer hier boven.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {105} {Psalm CV.}

\begin {vers} {1}
Een yder moet tot desen tyden,
\\Die hooghheit des Heeren belyden,
\\End prysen sijnen naeme goet.
\\Elck verkondighe met der spoet,
\\Allen volckeren nu voortaen,
\\Die wercken die hy heeft ghedaen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Wilt hem loven end van hem singhen,
\\End sijn wonderwercken voortbringhen:
\\Roemt seer sijnen heylighen naem,
\\Ghy die hem soeckt van herten t’saem.
\\Wilt oock wesen tot deser tydt,
\\In hem verhueght end seer verblydt.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Soeckt den Heer’ end sijn wonderwercken,
\\Soeckt sijn aenschyn, der op wilt mercken:
\\Vergheet sijn groote daeden niet,
\\Vertelt sijn wonderen met vliet,
\\Roemt sijn oordeelen end sijn Woort,
\\Die de Heer self ghebracht heeft voort.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Ghy dat saet Abrahams al vooren,
\\T’welcke hem God heeft wtverkoren:
\\End desghelycks ghy Iacobs saet,
\\T’welck Godt seer lief heeft met der daet,
\\Godt is ons Godt, end blyven sal,
\\Hy herschet met kracht overal.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Want Godt ghedenckt altyt ghenaedigh,
\\Aen sijn verbondt, t’welck blyft ghestaedigh,
\\End’ aen dat Woort dat hy heeft klaer,
\\Toegheseyt, end wilt houden waer,
\\In’t duysenste gheslacht’ dat leeft
\\So hy Abraham beloeft heeft.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Die eedt en sal niet sijn verloren,
\\Die hy Isaäc heeft ghesworen,
\\End oock Iacob, maer hy sal fyn
\\Eewighlick vast’ end seker sijn:
\\In Israel sal dit verbondt,
\\Vast blyven staen tot aller stondt.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Ick sal myn volck sprack Godt verheven,
\\T’schoone landt Chanaän ingheven.
\\Dat sal ghewis end voor een slot,
\\Uwes erfdeels wesen dat lot.
\\Als waeren sy weynigh end kleyn,
\\End vremdelinghen in’t ghemeyn.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Van t’een rycke tot t’ander krachtigh,
\\Trocken se, end tot volcken machtigh,
\\Maer Godt wilde toelaeten niet,
\\Dat men hen aendede verdriet:
\\Iae self die Koninghen hy niet,
\\Om haeren will’ onghestraft liet.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {9}
Myn ghesalfden (sprack hy) niet schaedet,
\\Myn Propheten doch niet versmaedet.
\\Hy liet hongher kommen in’t landt,
\\Dat men schier daer gheen broot en vandt:
\\Maer hy sandt voor hen een man groot,
\\Die sijn volck hielp wt honghers noot.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Dat was Ioseph, die daer behendigh,
\\Verkocht was tot een knecht elendigh,
\\Die in stocken vast lagh end styf,
\\Met veel ysers rontsom aen t’lyf:
\\Tot die tydt quam, was hy ghequelt,
\\Die Godt daertoe hadde ghestelt.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Doe hem ghenoegh hadde, jae seere,
\\Doerloutert end beproeft de Heere,
\\Doe sandt de Koningh tot hem saen,
\\End liet Ioseph los end vry gaen:
\\Hy was een groot Heer’, doch liet hy
\\Ioseph haelen end maeken vry.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Hy maeckte hem sijner dienaeren,
\\Een meester, hoe hoogh’ dat sy waeren,
\\Hy maeckte hem regieret vroet,
\\Van al sijn ryckdom end sijn goet,
\\Om te gheven een recht verstandt
\\Den wysen in AEgyptenlandt.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {13}
Doe reysd’ in AEgypten landt spoedigh,
\\Met sijn kinderen Iacob goedigh:
\\Als een vremdelingh hy daer quam,
\\In’t landt van den vervloeckten Cham.
\\Daer sijn vianden seer vol pracht,
\\Ghestelt wierden onder sijn macht.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Godt die daer is die hooghst gheeerde,
\\Der vianden herten verkeerde:
\\So dat se gram wierden end fel,
\\Over Godts lieve knechten snel,
\\Se versierden veel listen quaet,
\\Om die te verdrucken met smaet.
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Mosen end Aäron ghepresen,
\\Sandt Godt, die hy hadd’ wtghelesen,
\\Tot sijn knechten: die t’saem ghelyck,
\\Al sijn wonderwercken seer ryck’,
\\Souden doen end laeten gheschien,
\\Dat yderman die konde sien.
\end {vers}

\begin {vers} {16}
Hy liet hen duysterheit toekommen,
\\End maeckte’t gantsch doncker rontsommen,
\\Dese twee waeren oock voort aen,
\\Der stemmen Godts gantsch onderdaen,
\\Haer water wiert bloet over al,
\\Dies starf veel vischs in groot ghetal.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {17}
Hy maeckte der vorschen seer vele,
\\Dat die stanck quam tot in die kele,
\\Iae tot in s’~Koninghs kamer reyn.
\\Godt sprack end daer wierden ghemeyn,
\\Luysen ende wormen seer wreedt,
\\Over t’gantsche landt wydt end breedt.
\end {vers}

\begin {vers} {18}
Hy ghaf haeghel in stadt van reghen,
\\Met vuervlammen was t’landt ghesleghen,
\\Den vyghboom end en wyngaert teer,
\\Sloegh Godt end oock veel boomen meer.
\\Hy sprack, end haest quamen daer bloot,
\\Kevers end veel springhhaenen groot.
\end {vers}

\begin {vers} {19}
So wiert dat gras alle vereten,
\\Die vrucht des veldts wiert oock verbeten,
\\D’eerste gheboren sijn vergaen,
\\Die sterckste waeren oock verdaen.
\\Godt voerd’ wt sijn volck menighfoudt,
\\Ghelaeden met silver end goudt.
\end {vers}

\begin {vers} {20}
Daer was onder den hoop ghemeyne,
\\Gantsch gheen kranckheit noch groot noch kleyne.
\\AEgypten was tot deser tydt,
\\Doer des volcks wttrecken verblydt,
\\Want sy alle minst ende meest,
\\Voor dit volck seer waeren bevreest.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {21}
Met een wolcke Godt sijn volck deckte,
\\Om s’nachts te lichten hy verweckte,
\\Een vuer t’welck brande met ghewelt,
\\End verlichte dat gantsche veldt.
\\Sy baeden Godt die hen haest ghaf,
\\Veel quackelen van boven af.
\end {vers}

\begin {vers} {22}
Met hemelschbroot spysd’ hy sy allen,
\\Ende met dorst sijnd’ overvallen,
\\Ghaf hy wt den steen water soet,
\\In de woestijn’ met overvloet,
\\Want hy heeft by hem overleydt
\\Wat Abraham was toegheseydt.
\end {vers}

\begin {vers} {23}
Hy voerde sijn volck wt met vrueghden,
\\Sijn kindren op den wegh verhueghden,
\\End songhen sijn daeden seer schoon,
\\Tot dat Godt hen tot eenen loon,
\\Der heydenen erfgoet ghaf in,
\\Ende met een al haer ghewin.
\end {vers}

\begin {vers} {24}
Op dats’ als sijn trauwe dienaeren,
\\Sijn gheboden souden bewaeren,
\\End bereydt souden sijn eenpaer,
\\Om te houden Godts Wet seer klaer.
\\Dies moet sijn lof wesen verbreydt
\\Met lofssangh in der eewicheit.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {106} {Psalm CVI.}

\begin {vers} {1}
Danckt Godt want hy is vriendelick,
\\End sijn goetheit duert eewighlick.
\\Waer is hy die doch kan wtspreken,
\\Des Heeren wonderwercken al,
\\End sijn schoon daeden klaer ghebleken,
\\Ghenoeghsaem konnen prysen sal?
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Wel dien die houdt u’ ghebodt goet,
\\End in allen dinghen recht doet.
\\Ghedenckt myns Heer’ nae u’ ghenaede,
\\End nae uwe vriendelickheit,
\\Laet my toekommen vroegh end spaede,
\\Uwen bystandt end goedicheit.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Dat wy sien end hooren ghemeyn,
\\T’heyl uwer wtverkoren reyn,
\\End ons daer in moghen verblyden,
\\Dat het uwen volcke wel gaet.
\\Dat ick magh roemen t’allen tyden,
\\Met u’ erfdeel in desen staet.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Wy endt onse vaders met een,
\\Hebben u vergramt groot end kleen,
\\Gantsch verkeert sijn Heer onse weghen:
\\Wy sijn trauwloos aen u gaer seer,
\\Ons vaders in AEgypten pleghen,
\\U’ wercken te vergheten Heer.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Sy en hebben niet recht bedacht,
\\Uwer goetheit seer groote kracht,
\\Maer and die Zee sijn sy al t’saeme,
\\Den Heere gheweest seer rebel:
\\Doch hy hielp se (doer sijnen naeme,
\\End doer sijn macht) end niemant el.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Hy heeft ghestraft die Zee seer wydt,
\\Sy wierdt droogh’ end des waters quyt:
\\Hy voerde se doer dat Meer krachtigh,
\\Als doer een woestijne seer breedt,
\\End hielp se doer sijn handt almachtigh,
\\Van all’ haer vianden seer wreedt.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Hy heeft se los end vry ghestelt,
\\Van haerer vianden ghewelt.
\\In’t Meer sijn die alle versopen,
\\Die sijn volck haeten, t’welck heeft fyn,
\\Godt vertrauwt, end met grooten hoopen,
\\Ghelooft end gheroemt den Godt sijn.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {8}
Maer se hebben vergheten saen,
\\Die wercken die Godt hadd’ ghedaen:
\\Sijnen raet sy niet en verwachten,
\\Maer wierden in de woestyn’ daer,
\\Belust, end hebben met verachten,
\\Godt gheterght end ghelastert swaer.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Hy ghaf hen haerer herten lust,
\\Dat haer begheerte wierdt gheblust:
\\Maer hebben haest die walghde kreghen.
\\Se hebben Mosi wederstaen,
\\End oock Aäron aller weghen,
\\Die de heylghe kleyders hadd’ aen.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Onder Dathan ghingh t’eerdryck op,
\\End viel Abiram op den kop:
\\T’vyer wierdt haest’ onder hen ontsteken,
\\T’welck die boose heeft verbrandt gaer.
\\End tot Oreb gantsch afgheweken,
\\Maeckten end dienden t’kalf daer naer.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
So waeren se verdwaelt gantsch seer,
\\End hebben Godt, welck was haer eer’,
\\By een weydende kalf gheleken.
\\End die wercken vergheten snel,
\\Die Godt hadd’ met kracht onbesweken,
\\In Aegypten ghedaen seer wel.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {12}
Sijn daeden verghaeten sy haest,
\\Die doch t’landt Cham maeckten verbaest:
\\End oock alle sijn wonderwercken,
\\Die by t’roode Meer sijn gheschiedt:
\\Daerom liet Godt sijn gramschap mercken,
\\End wilde t’volck bringhen tot niet.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Maer Moses Godts verkoren knecht,
\\Heeft hem tusschen beyden ghelecht,
\\End Godts toornicheit afghewendet:
\\So dat hy sijn straffe naeliet,
\\Dat sijn volck niet gantsch wierdt gheschendet,
\\Met so veel plaeghen end verdriet.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Se verachtden t’beloefde landt,
\\Vol goederen aen elcken kant.
\\Sijnen woorden sy niet vertrauwden,
\\Maer murmureerden voor end naer,
\\In den hutten die sy hen bauwden,
\\End verachtden Godts stemme klaer.
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Daerom hief de Heer’ op sijn handt,
\\Teghen hen, end heeft se met schandt,
\\Met hoopen te neder gheslaeghen.
\\Onder den volckeren aldaer,
\\Sijn sy met haer saet doer veel plaeghen,
\\Verstroyt in Godts toorne seer swaer.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {16}
Baäl Peor hinghen se aen,
\\End hebben te eten bestaen,
\\Der dooden afgoden offranden:
\\Se maeckten Godt met haer doen gram,
\\Dies nam se de Heer’ wt den landen,
\\In den toorn die over hen quam.
\end {vers}

\begin {vers} {17}
Doe quam Pinehas met der daet,
\\End straft’ een sulck schandelick quaet,
\\Daermet wierden ghestilt die plaeghen.
\\T’welcke werck van Godt was gheacht,
\\Voor een werck nae sijn wel behaeghen,
\\In der gherechticheit volbracht.
\end {vers}

\begin {vers} {18}
Sy vergramden oock Godt altydt,
\\Aen’t twistwater me haeren strydt:
\\Mosen se oock jammerlick plaeghden,
\\Bedroefden hem so seer sijn hert’,
\\Dat hy wat sprack dat Godt mishaeghde,
\\Doer ongheduldicheit end smert’.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {19}
De heydenen so Godt beval,
\\Braghten se niet om overal.
\\Maer spaerden die t’werck was verboden:
\\End leerden doen haer boosheit groot,
\\Se dienden haer vervloeckt’ afgoden,
\\Die hen waeren eenen aenstoot.
\end {vers}

\begin {vers} {20}
Den veldtduyvelen seer onreyn,
\\Hebben sy gheoffert ghemeyn,
\\Haer sonen end dochteren t’saemen:
\\Se verghoten t’onschuldigh bloet,
\\Haerer kinderen, in den naemen
\\Der afgoden in overvloet.
\end {vers}

\begin {vers} {21}
Se hebben t’landt met bloet bedeckt,
\\Der onschuldighen, end bevleckt,
\\Met haer onreynheit niet om lyden.
\\Se hebben schendtlick gheboeleert,
\\End daeghelicks aen allen zyden,
\\Met den afgoden ghehoereert.
\end {vers}

\begin {vers} {22}
Godt wierdt over t’volck seer beroert,
\\Dat hy so wydt hadde ghevoert,
\\End kreegh een walghingh’ sijner erven.
\\Dies ghaf hy sijn volck in der nacht,
\\Der heydenen, die haer verderven
\\End verdruckingh’ sochten met kracht.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {23}
Haer haeters hebbens’ onder voet
\\Ghehaet, end ghebracht tot ootmoet:
\\Godt maeckte se vry onbelaeden.
\\Maer se dreven moetwillicheit,
\\Niet ter weerelt konde hen schaeden,
\\Dan alleyn haer eyghen boosheit.
\end {vers}

\begin {vers} {24}
Doch aensagh de Heer in den noot,
\\Sijn volck, end wt ghenaede bloot,
\\Hoorde hy haer bidden end klaeghen:
\\Aen sijn verbondt heeft hy ghedacht,
\\End sijns toorns heeft hy leet ghedraeghen,
\\Nae sijn goetheit seer hoogh’ gheacht.
\end {vers}

\begin {vers} {25}
By hen daer sijn volck was ghevaen,
\\Vonden se gunst van stonden aen.
\\Wilt ons Heer goedighlick bevryden,
\\End verlossen doer uwen naem,
\\Van den heydenen t’allen zyden,
\\So sullen wy u prysen t’saem.
\end {vers}

\begin {vers} {26}
Gheloeft sij Godt van Israel,
\\In eewicheit end niemant el:
\\Hy sij altyt heerlick ghepresen.
\\Dies moet het volck spreken verhueght,
\\Het moet also eewighlick wesen,
\\Godt sij alsins gheloeft met vrueghdt.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {107} {Psalm CVII.}

\begin {vers} {1}
Wilt Godt lof end eer gheven,
\\Groot is sijn vriendtlickheit,
\\End sijn goetheit verheven,
\\Blyft in der eewighheit.
\\Sy die vry sijn ghekocht,
\\Sullen sijn naem verklaeren,
\\End die Godt heeft ghebrocht,
\\Wt angst end groot beswaeren.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Hy bringht dat volck te saemen,
\\Wt Oost’ end t’Weste breedt,
\\End wt t’Noord’ onbequaeme,
\\End oock wt t’Zuyde heet.
\\So sy dolen met een,
\\In onghebaende weghen,
\\Ende doch vinden gheen
\\Plaetse hen welgheleghen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
So sy doer s’honghers krachten,
\\End met dorst sijn ghequelt,
\\End dat schier oock versmachten,
\\Siel end lyf op dat veldt:
\\So sy dan Godt seer goet,
\\Bidden in haer elenden,
\\Hy sal hem met der spoet,
\\Haest tot haeren troost wenden.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Hy bringht se dan seer goedigh,
\\Op eenen rechten padt,
\\Tot dat se kommen spoedigh,
\\In een bewoende stadt.
\\Alsdan singhen sy reyn,
\\Godts goetheit die se prysen,
\\Van sijn wondren niet kleyn,
\\T’volck sy fyn onderwysen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
De Heer’ verquickt dat herte,
\\Dat van dorste vergaet,
\\Dat oock lydt s’honghers smerte,
\\Van hem sijn spys’ ontfaet.
\\Sy die ghevanghen sijn,
\\In moordtkuylen verstooten,
\\Vol van angst vrees’ end pyn,
\\In ketenen ghesloten.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
Om dat se niet betrachtet
\\Hadden des Heeren Woort,
\\Maer hadden stout verachtet,
\\Godts ghebodt voort end voort.
\\Doch als se sijn in noot,
\\End ootmoedelick klaeghen,
\\End in lyden seer groot
\\Benauwt sijn end verslaeghen:
\end {vers}

\begin {vers} {7}
So sy bidden den Heere,
\\In al haer lyden swaer:
\\Haer kruys om sijns naems eere,
\\Weert hy hen haest’ daer naer.
\\Wt den moordtkuylen fel,
\\Wt angst end oock wt schanden,
\\Verlost hy die seer snel,
\\End wt yseren banden.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Godts goetheit die se prysen,
\\Alsdan singhen se reyn,
\\T’volck sy fyn onderwijsen,
\\Van sijn wondren niet kleyn.
\\Om dat hy breeckt met een,
\\Al die metaelen dueren,
\\End grendels slaet ontween,
\\Doer sijn kracht tot dier uren.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Die met kruys sijn belaeden,
\\Om haerer sonden stanck,
\\End sijn om haer misdaeden,
\\Wtdrooghende seer kranck:
\\Als sy in sulck gheval,
\\Niet eten tot dien stonden,
\\Maer werpen’t wt met al,
\\End sijn half doodt bevonden:
\end {vers}

\begin {vers} {10}
So sy bidden den Heere,
\\In al haer lyden swaer,
\\Haer kruys om sijns naems eere,
\\Weert hy hen haest daer naer.
\\Als hy spreeckt een woort goet,
\\Ghesondtheit sy verwerven,
\\Daer doer sijn sy behoedt,
\\Van der doodt end t’verderven.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Godts goetheit die sy prysen,
\\Alsdan singhen sy reyn,
\\T’volck sy fyn onderwysen,
\\Van sijn wondren niet kleyn.
\\Sy doen Godt t’sijner tydt,
\\Danckofferen bequaeme,
\\End melden seer verblydt,
\\Met vrueghdt sijn doen al t’saeme.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {12}
Die in Galeyen blyven,
\\Ter Zee hier ende daer,
\\Ende te water dryven,
\\Haeren handel eenpaer.
\\Die sien altydt seer wel,
\\Godts wonderlicke wercken,
\\In’t Meer vol baeren fel,
\\Konnen se die bemercken.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Als Godt beveelt den winden,
\\Se blaesen met ghewelt,
\\So dat men haest kan vinden,
\\T’Meer met baeren ontstelt.
\\Sy vaeren hoogh seer haest,
\\Dan vallen se te gronde,
\\Dat het volck wert verbaest,
\\End half doodt schier bevonden.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Sy suyselen end vallen,
\\Als dronckaerts in’t ghemeen,
\\End verliesen met allen,
\\Sin end verstandt met een.
\\So se dan Godt seer goet,
\\Bidden in haer elenden,
\\Hy sal hem met der spoet,
\\Haest tot haeren troost wenden.
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Hy maeckt die winden stille,
\\Die baeren, so men siet,
\\Moeten nae sijnen wille,
\\Still’ sijn end roeren niet.
\\Die tempeesten stilt hy,
\\Dies sy met blydtschap slaven,
\\End bringht se daer nae vry,
\\In een ghewisse haven.
\end {vers}

\begin {vers} {16}
Godts goetheit die se prysen,
\\Alsdan singhen sy reyn,
\\T’volck sy fyn onderwysen,
\\Van syn wondren niet kleyn.
\\By t’volck sonder verdragh,
\\Godts naeme sy vereeren,
\\End doen daer van ghewagh,
\\By eersaemen Raetsheeren.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {17}
Hem die de waterstromen
\\Maeckt een drooghe woestyn’,
\\End die béken alommen,
\\Gantsch wtghedrooght doet sijn.
\\Die dat eerdtryck vruchtbaer
\\Plaeght met onvruchbaerheden,
\\Om der menschen die daer
\\In dryven haer boosheden.
\end {vers}

\begin {vers} {18}
Die den dorren eerdtrycke,
\\Gheeft waters overvloet,
\\Op heyden desghelycken,
\\Die béken loopen doet:
\\End daer by een versaemt,
\\Volck met hongher belaeden,
\\Die steden seer vernaemt,
\\Daer bauwen sonder schaeden.
\end {vers}

\begin {vers} {19}
Die daer nae t’veldt besaeyen,
\\Planten oock wyngaert soet,
\\Daer van sy daer nae maeyen,
\\Iaerlicks die vruchten goet.
\\Daer werden sy versaedt,
\\Sy nemen toe end bloeyen,
\\Men siet in sulcken staet,
\\Haer vee wassen end groeyen.
\end {vers}

\begin {vers} {20}
Dan werden sy ghemindert,
\\End seer kleyn in’t ghetal,
\\Doer teghenheit ghehindert,
\\End doer noot over al.
\\Ryck, edel seer vernaemt,
\\Werden verstroyt te maele,
\\In onweghen, beschaemt,
\\Achter lande sy dwaelen.
\end {vers}

\begin {vers} {21}
Doch helpt Godt end bevrydet,
\\D’aermen wt teghenspoet,
\\Sijn saet ghebenedydet,
\\Godt, ghelyck schaepkens goet.
\\Die vrome die dit sien,
\\Verhueghen onverdroten,
\\Maer die godtloose vlien,
\\Met den mondt toeghesloten.
\end {vers}

\begin {vers} {22}
Die wijs is sal sulcks achten,
\\End dit al gaede slaen,
\\End Godts goetheit betrachten,
\\So sal hy die verstaen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {108} {Psalm CVIII.}

\begin {vers} {1}
Myn hert’ is O Heer recht bereydt,
\\Met ernst ende met vyericheit,
\\Om dichten end u met gesangh,
\\Te loven, met harpen gheklangh.
\\Ghy myn Psalter ontwaeket vry,
\\End ghy myn harpe wilt oock bly,
\\Godt loven, want s’morghens bequaeme,
\\Wil ick vroegh prysen sijnen naeme.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Ick wil u dancken O myn Heer,
\\Onder den volckeren gaer seer:
\\Ick wil uwen roem maeken kondt,
\\Met Psalmen nu end t’aller stondt.
\\Want uwe ghenaede seer soet,
\\Gaet so wydt als de hemel doet,
\\Uwe waerheit haer so wydt recket,
\\Als de hemel in’t breede strecket.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Verheft u seer hoogh’ Heer’ mits dien,
\\Laett u’ heerlickheit alsins sien,
\\End op dat u’ volck verlost sij,
\\Helpt my met u’ handt, end hoort my.
\\Maer Godt heeft verhoort t’ghebedt myn,
\\Van sijnen bergh, dies moet ick sijn
\\Verblydt, Want hy heeft my ghegheven,
\\Sichem end t’dal Suchot daerneven.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
T’gheheele landt Gilead reyn,
\\Sal my ghegheven sijn alleyn,
\\Van Manasse t’gheheele goet,
\\Sal myn wesen met overvloet.
\\In Ephraim met sijn volck al,
\\Myn hooft ick lieflick rusten sal,
\\Iuda sal oock sijn desghelycke,
\\T’voornaemste van myn Koninghrycke.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Maer Moab sal sijn met oneer,
\\Ick en achtet gantschlick niet meer,
\\Dan een waschvat, daer in dat myn
\\Voeten sullen ghewasschen sijn.
\\Edom acht’ ick met sijn volck koen,
\\Niet beter dan myn oude schoen,
\\Palestina sal met ghesanghen
\\End’ eerbiedinghe my ontfanghen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Wie gheleydt my van dat volck myn,
\\In een stadt daer ick vry sal sijn?
\\Die sterck is? Wie sal wederom
\\My bringhen in dat landt Edom?
\\Sult ghy dat niet doen Heer’ hier naer,
\\Ghy die ons verstroyt hier end daer?
\\Ghy die met onsen legher koene,
\\Niet ghinght also ghy plaght te doene?
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Doet ons bystandt Heer’ in den noot,
\\Teghen den gheweldighen groot,
\\Want menschen hulp’ so men nu siet,
\\Is in den noot veel min dan niet.
\\Maer Godt sal ons maeken seer sterck,
\\Teghen onse haeters in’t perck,
\\Hy sal vertreden ons vianden,
\\End sy t’saemen bringhen te schanden.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {109} {Psalm CIX.}

\begin {vers} {1}
O HEER myn roem end eer’ ghepresen,
\\Wilt doch voort aen niet stille wesen.
\\Die boos’ openen haere monden,
\\Teghen my, end t’saemen verkonden,
\\Valschheit end veel lueghenen quaet,
\\Met tonghen erg end obstinaet.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Sonder oorsaeck’ sy steedts quaet spreken,
\\Met haet fel sy hen aen my wreken.
\\Voor liefde die ick t’allen tyden,
\\Hen doe, seer hart sy my bestryden.
\\Maer in myn teghenheit niet kleyn,
\\Is’t ghebedt myn toevlucht alleyn.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Voor t’goede, quaet sy my bewysen,
\\End voor liefde haer met afgrysen:
\\Dies wilts’ O Heer met angst end beven,
\\Den godtloosen wreedt overgheven,
\\Dat hem stae aen die rechte handt,
\\Tot sijn verderf sijne viandt.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Als hy voor dat recht sal verschynen,
\\Laet hem veroordeelt sijn met pynen,
\\Laet sijn ghebeden hem verkeeren,
\\Tot sond’ end tot sijner oneeren.
\\Laet sijn daeghen haestlick vergaen,
\\End andere sijn ampt ontfaen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Laet oock sijn kindren weesen werden,
\\End sijn wyf een weduw’ op eerden.
\\Laet se dwaelen end beyde t’saemen,
\\Broot bedelen, wilt se beschaemen,
\\Verderft se gaer, maeckt se beroyt,
\\Laets’ wtlandisch sijn end verstroyt.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Laet die woeckeraers gantsch wtsuypen,
\\Sijn goet: End dat hem onderkruypen
\\Die vremde, jae rooven ghestaedigh.
\\Dat hem niemant en sij ghenaedigh,
\\Noch oock hem ontferm’ in’t ghemeyn
\\Over syn aermen weesen kleyn.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {7}
Dat syn naekommers haest versmachten,
\\End vergaen in’t tweede gheslachte.
\\Syn huys sy te gronde ghesmeten,
\\Dat nemmermeer werde vergheten,
\\Syner vaederen sonden swaer,
\\Die sy ghedaen hebben eenpaer.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Wilt Heer oock syner moeder sonden,
\\Ghedachtigh sijn tot allen stonden,
\\Laett die boosheit die sy bedryven,
\\T’eewigher tydt Heer voor u blyven.
\\Laett haer ghedachtenisse saen,
\\Van der eerden gantschlick vergaen.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Om dat hy noyt en hadd’ ontfaermen,
\\Over den bedruckten end aermen,
\\Maer vervolghde hen die daer saeten,
\\Met elendt benauwt boven maeten:
\\Die beswaerde met angst end noot,
\\Vervolghde hy wreedt tot der doodt.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Hy heeft den vloeck ghewenscht alommen,
\\Laett dien nu Heer over hem kommen.
\\Hy begheerde noyt gheenen seghen,
\\Dies gheeft hem dien in gheenen weghen,
\\Laett hem met ongheluck end leedt,
\\Als met eenen rock sijn ghekleedt.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Ghelyck men t’water pleeght te drincken,
\\Wilt hem also den vloeck inschincken,
\\So d’oly die beenen doerdringhet,
\\Laett hem oock so wesen omringhet,
\\End’ alsmet een rieme seer snel,
\\Omghegort sijn met vloecken fel.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Dit sij den loon in allen landen,
\\Myner moetwilligher vianden.
\\Laett sulcks die quaed’ tonghen beërven,
\\Die met list soecken mijn verderven.
\\Maer ghy O Heer’ in desen noot,
\\Helpt my om uws naems wille groot.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {13}
Heer myn troost staet op u’ ghenaede,
\\Verlost my nu staet my in staede:
\\Want ick ben elendigh vol plaeghen,
\\Myn hert’ in my is gantsch verslaeghen,
\\Ick vaere wegh in desen staet,
\\Ghelyck een schaduwe vergaet.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Dickwyl ben ick verjaeght met traenen,
\\So men in’t veldt jaeght die springhhaenen.
\\Myn knien sijn swack end sonder krachten,
\\Van vasten daeghen langh end nachten,
\\Myn vleesch is maegher, want gaer net,
\\Is verteert al myns lichaems vett’,
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Noch moet ick Heer’ aen alle zyden,
\\Duysent spotrednen van hen lyden,
\\Als sy my sien die boose kudden,
\\T’hooft over my sy t’saemen schudden.
\\Maer ghy myn Koningh end myn Heer’,
\\Helpt my ghenaedelick nu meer.
\end {vers}

\begin {vers} {16}
Op dat se Heer moghen bemercken,
\\Dat dit sijn uwer handen wercken,
\\End dat sy sulcks moghen belyden,
\\Dat ghy my wilt end kondt bevryden.
\\Se sullen my vloecken vol spydt,
\\Maer ghy sult seghenen altydt.
\end {vers}

\begin {vers} {17}
Is’t dat se hen teghen my stellen,
\\Ghy sult se met smaet neder vellen:
\\End sult my met blydtschap verhooghen,
\\Daer se sullen sijn aenghetoghen
\\Met smaet: want haer kleedt wesen sal,
\\Schandt end groot’ oneer’ overal.
\end {vers}

\begin {vers} {18}
Ick wil Godt met myn ghesang prysen,
\\In den Ghemeynten sal oprysen
\\Sijn roem, want hy heeft byghestanden,
\\Den aermen, dien hy laett wt handen
\\Der boosen, so dat ledigh komt
\\Hy die t’onrechte was verdomt.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {110} {Psalm CX.}

\begin {vers} {1}
De Heer’ heeft ghesproken tot mynen Heere,
\\Sett u nu fyn tot myner rechter handt,
\\Tot dat ick u’ vianden met oneere,
\\Tot eenen voetbanck maeck’ in’t gantsche landt.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Godt sal dat scepter van u’ Koninghrycke,
\\Wt Zion strecken over d’eerde breedt.
\\End hy sal tot u spreken des ghelycke:
\\Herschet over al u’ vianden wreedt.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Vrywilligh sal t’volck gheschenck doen met vreden,
\\Op den dagh van uwe krooninghe fyn.
\\Ghelyck die daw ryckelick valt beneden,
\\Sullen u veel kindren gheboren sijn.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Godt heeft met ernst geseyt, ende gesworen,
\\Met eenen eedt die vastlick sal bestaen:
\\Ghy sijt een eewigh priester wtverkoren,
\\Nae Melchisedechs ordeningh voortaen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Tot uwer rechterhandt sal Godt verderven,
\\Al uwe vianden met grooter kracht,
\\Die boose Koninghen sal hy doen sterven,
\\Ter tydt sijner gramschap met voller macht.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Hy sal hem oock aen die heydenen wreken,
\\End t’landt vol maeken met lichaemen doot,
\\End endtlick dat hooft gantsch in stucken breken,
\\T’welck nu herschet over veel landen groot.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Iae hy sal oock op den wegh wt die béken,
\\Haest drincken van t’loopende water klaer,
\\End sal daernaer sijn hooft heerlick opsteken,
\\End hebben die overwinningh’ eenpaer.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {111} {Psalm CXI.}

\begin {vers} {1}
Den lof end prys gantsch over al,
\\Met herten vry ick roemen sal,
\\Myns Heeren end Godts van hier boven.
\\In sijn ghemeynte seer bequaem,
\\Daer die vrome kommen te saem,
\\Sal ick den Heer dancken end loven.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Godts wercken sijn groot ende goet,
\\Wie die waerneemt met herten vroet,
\\Die heeft daer in een groot behaeghen.
\\Wat hy maeckt is heerlick end soet,
\\Dies sijn gherechtheit sal end moet,
\\Vast blyven ten eewighen daeghen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Godt heeft doer sijn daeden niet slecht,
\\Een ghedachtenis opgherecht,
\\Sijner goedicheit seer ghenaedigh.
\\Hy spyst die hem vreesen eerbaer,
\\End sijn verbondt dat blyft hier naer,
\\Eewighlick vast ende ghestaedigh.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Den sijnen maeckt hy bekent hier,
\\Sijn daeden, end gheeft goedertier
\\Tot erfgoet der heydenen landen.
\\Die waerheit end gherechticheit,
\\Welcke blyven in eewicheit,
\\Sijn t’saem die wercken sijner handen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Syn gheboden louter end klaer,
\\Syn oprecht, oock is sijn woort waer,
\\Die vast staen sullen end beklyven,
\\Hy heeft sijn volck verlost met kracht,
\\End een bondt te weghe ghebracht,
\\T’welck bestendigh end vast sal blyven.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Heyligh end heerlick is sijn naem,
\\Oock sal Godes vreese bequaem,
\\T’beghin der rechter wysheit wesen.
\\Hy is wel kloeck ende wel vroet.
\\Die Godt vreest, end sijnen will’ doet,
\\Die wert in eewicheit ghepresen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {112} {Psalm CXII.}

\begin {vers} {1}
Wel hem die altydt is begheven,
\\Tot Godts vrees’ in alle sijn leven.
\\Die lust tot sijn Woort heeft verkreghen,
\\Syn saet sal seer gheweldigh wesen,
\\Doer Godts ghenaede hoogh’ ghepresen,
\\Verkryghen die vrome den seghen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Ryckdom end volheit aller dinghen,
\\Sal Godt deses mans huys toebringhen,
\\Syn gherechticheit sal beklyven.
\\Den vromen sal een licht verschynen,
\\T’welck die duysterheit sal verdwynen,
\\Doer Godts goetheit die vast sal blyven.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Wel hem die wtleent doer metlyden,
\\Die t’sijne doet tot allen tyden,
\\Oprechtlick sonder jemants schaeden:
\\Die sal in eewigh’ eere blincken,
\\Men sal sijner eerlick ghedincken,
\\In allen plaetsen vroegh’ end spaede.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Als daer vallen seer swaere plaeghen,
\\So wert hy doer angst niet verslaeghen.
\\Want hy hoept vast op Godt almachtigh.
\\Dies is hy ghetroost end vrymoedigh,
\\End sal syn lust sien overvloedigh,
\\In den val der vianden krachtigh.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Hy deelt syn goet wt met ontfaermen,
\\Den behoeftighen end den aermen,
\\Syn gherechticheit blyft ghestaedigh.
\\Seer hoogh’ wert syn hoorne verheven,
\\Oock sal hem een sulck’ eere gheven,
\\Die eewigh blyft, de Heer ghenaedigh.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Die godtloose sullen Godts daeden,
\\Met verdriet sien: end seer belaeden,
\\Byten die tanden, end hen quellen.
\\Se sullen wtdrooghen end sterven,
\\End in haer lusten boos verderven,
\\Hoe se hen oock daer teghen stellen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {113} {Psalm CXIII.}

\begin {vers} {1}
Ghy kindren die den Heer’ dient vry,
\\Loeft ende pryst sijnen naem bly,
\\Laett die hooghheit Godts sijn ghepresen:
\\Laet seer heerlick nu sijn verklaert,
\\Des Heeren naem seer wydt vermaert,
\\End eewighlick voort verhooght wesen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Van der Sonnen opghangk seer klaer,
\\Tot den ondergangk moet eenpaer,
\\Gheloeft wesen uwen naem Heere.
\\Die over allen volcken wreedt,
\\Herschet end so wydt end so breedt,
\\Als de hemel is streckt sijn eere.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Wie is onsen Heere ghelyck,
\\Die in sijn hemelsch Koninghryck,
\\So verheven is met eerweerde?
\\End van daer sijn ooghen afslaet,
\\Siende hoe’t allesins toegaet,
\\In den hemel end oock op d’eerde.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Hy heft seer fyn op wt den stof,
\\Die kleyne tot sijn eer’ end lof,
\\Wt den dreck verhooght hy den aermen.
\\Dat hy hem by den Vorsten groot,
\\Iae by den Vorsten sijns volcks bloot,
\\Verheffe nae sijn groot ontfaermen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
T’huys des wijfs t’welck was onvruchtbaer,
\\Gheeft hy vol kinderen eerbaer,
\\Die in~’t huys spelen end op straeten.
\\So dat d’onvruchtbaere veracht,
\\Kindren ghewint met grooter macht,
\\Dies sy verblydt wert boven maeten.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {114} {Psalm CXIIII.}

\begin {vers} {1}
Doe Israel AEgypten landt verliet,
\\End als t’huys Iacobs gantschelick afschiedt,
\\Van t’vremdt volck, end sijn wesen:
\\Iuda wiert Godts heyligh’ eere seer klaer,
\\End Godt wierdt Israels Heer’ openbaer,
\\Iae een HEER hoogh’ gepresen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Die Zee sagh sulcks aen end weeck seer verbaest,
\\De Iordaen oock was ghedwongen met haest,
\\Haer achterwaert te keeren.
\\Als schaepen spronghen die berghen met een,
\\End die huevelen ende berghskens kleen,
\\Ghelyck lammerkens teere.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Wat was u Zee, dat ghy wegh vloodt so saen,
\\Ende waeromme sijt ghy O Iordaen,
\\So te rugghe ghedreven?
\\Berghen waerom spronght ghy als schaepen vet?
\\Ghy berghskens waerom hebt ghy u ontsett?
\\Als lammerkens die beven?
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Voor Godts aenschyn die alle dingh vermagh,
\\Voor Iacobs Godt, voor wien so men daer sagh,
\\T’eerdtryck beefde waerachtigh.
\\Voor dien Godt, die maeken kan eenen steyn
\\Tot een Meer, end doet springen een fonteyn’,
\\Wt een steenrotse krachtigh.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {115} {Psalm CXV.}

\begin {vers} {1}
Niet ons niet ons, maer u behoort O Heer’,
\\Om uwes Woorts wille alleyn die eer,
\\T’welck is end blyft waerachtigh.
\\Waerom souden die heydenen met spott,
\\Lachende segghen: Waer is nu haer’ Godt,
\\Dien sy aenroepen klachtigh?
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Onse Godt woent in den hemel voorwaer,
\\Hij maeckt end doet alles in’t openbaer,
\\Wat hy wilt in den landen.
\\Maer aller heydenen afgoden sijn,
\\Niet dan goudt end silver gheloutert fyn,
\\Wercken der menschen handen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Se hebben monden end spreken gaer niet.
\\End ooghen der welcken gheene jet siet,
\\Het zijn al doode dinghen.
\\Sy hebben ooren, maer gantsch gheen gehoor,
\\Nuesen, nochtans wat men hen stellet voor,
\\Gheenen rueck’ sy inbringhen.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Sy hebben handen end grypen niets aen,
\\Haer voeten konnen gantschelick niet gaen,
\\Haer kele kan niet spreken.
\\Die se maeken sijn hen ghelyck voort aen,
\\End die se besoecken end daer op staen,
\\Sijn daerby vergheleken.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Maer ghy Israel hoept op den Heer reyn,
\\Hy is uwe hulp’ end u’ kracht alleyn,
\\End uwen schilt bevonden.
\\Ghy huys Aärons op Godt vast betrauwt,
\\Hy is u’ sterckheit als ghy sijt benauwt,
\\Die u helpt t’allen stonden.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Ghy die Godt vreest laett u’ hop’ sijn gestelt,
\\Op Godt die u’ kracht is end u’ ghewelt,
\\Voor wien die boose beven.
\\De Heer ghedenckt onser, hy wilt oock goet,
\\Israel en Aärons huys met spoet,
\\Sijn segheninghe gheven.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Allen dien die Godt vreesen in’t gemeyn,
\\Het sij dat se groot sijn of oock seer kleyn,
\\Doet Godt veel goedts ghenaedigh.
\\De Heer sal u meer seghenen altydt,
\\End uwe kinderen maecken verblydt,
\\Doer syn goetheit weldaedigh.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Ghy sijt dat volck dien God wt liefden geeft,
\\Veel goets: Die den hemel end d’eerde heeft,
\\Ghemaeckt seere bequaeme.
\\Die hemelen sijn des Heeren alleyn,
\\Der menschen kinderen dat eerdtsche pleyn
\\Ghaf hy in, al te saeme.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Die Iooden en sullen Heer uwen lof,
\\Niet verkonden: noch sy die nu in’t stof,
\\End in’t graf sijn gheleghen.
\\Maer wy die leven sullen over al
\\U altyt loven met blyde gheschal,
\\End prysen aller weghen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {116} {Psalm CXVI.}

\begin {vers} {1}
Ick hebb’ den Heer lief, want hy heeft verhoort,
\\Myn stemm’ ende bidden in myn swaer klaegen,
\\Ick sal hem bidden in myn quaede daeghen,
\\Om dat hy hem tot my neyght nae sijn woort.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Die stricken des doots hadden my omvaen,
\\Ick was belaeden met angsten der hellen,
\\Ick was in noot in suchten end in quellen,
\\Doch ick riep des Heeren naem also aen:
\end {vers}

\begin {vers} {3}
O Heer verlost myn siel’ wt desen noot,
\\End ick bevondt dat hy was seer weldaedigh,
\\Seer vriendelick end oock seere ghenaedigh,
\\Die wel behoudt d’eenvoudighe seer bloot.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Want als ick ter neder lagh onder voet,
\\Gheholpen heeft my onse Godt almachtigh,
\\Dies weest te vreden O myn siele klachtigh,
\\Nae dien dat de Heer u dees weldaet doet.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Ghy hebt Heer myn siel’ bevrijdt van den doot
\\Myn ooghen van traenen, myn voet voor vallen:
\\Dies wil ick wandelen myn daeghen alle,
\\Vromelick voor u O myn Godt seer groot.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
Ick gheloove dies spreeck’ ick in’t gemeyn:
\\Doch wert myn siel’ seer jammerlick geplaeget.
\\Dies sprack ick met een ghemoet gaer vertzaeghet,
\\Alle menschen sijn lueghenaers met een.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Hoe sal ick doch Godt sijn weldaeden al
\\Verghelden? Ick sal den beker heylsaeme,
\\Nemen in der handt: end des Heeren naeme,
\\Met danckbaerheit ick verkondighen sal.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Ick wil myn beloften in’t openbaer,
\\Betaelen in Godts ghemeynte ghepresen.
\\Die doot der heylighen voor Godt sal wesen,
\\Een dingh dat kostelick is end dierbaer.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Heer’ ick ben u’ knecht, jae ick ben u’ knecht,
\\End’ een Sone van uwer dienstmaeght kleyne:
\\Myn banden hebt ghy ghebroken alleyne,
\\Dies wil ick u danckofferen oprecht.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Dat is, ick wil uwen naem maeken kondt,
\\Die heerlick is end seer hooghe verheven:
\\Ick wil den Heere myn belofe gheven,
\\Midden onder sijn volck tot deser stondt.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
In den voorhoven des Heeren seer reyn
\\Wil ick van herten hem lofsanghen singhen,
\\Ick wil tot Ierusalem hem toebringhen
\\Synen prys: Loeft hem met my in’t ghemeyn.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {117} {Psalm CXVII.}

\begin {vers} {1}
Ghy heydenen loeft t’saem den Heer’,
\\Ghy volckeren bewyst hem eer’,
\\Want groot is sijn ghenaede goet,
\\Over ons al in overvloet,
\\Bestendigh is oock sijn waerheit,
\\Over ons in der eewicheit.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {118} {Psalm CXVIII.}

\begin {vers} {1}
Dancket den Heer’ seer hoogh’ ghepresen,
\\Want groot is sijn vriendelickheit,
\\Syn goedertierenheit sal wesen,
\\Bestendigh in der eewicheit.
\\Israel moet hem nu begheven,
\\Om te verkonden met bescheydt,
\\Dat Godts barmherticheit verheven,
\\Gheduert tot in der eewicheyt.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Dat huys Aärons al te saemen,
\\Moet nu bekennen wydt end breydt,
\\Dat des Heeren goetheit bequaeme,
\\Gheduert tot in der eewicheit.
\\Sy all’ die Godt vreesen ootmoedigh
\\Moeten spreken met vlieticheit,
\\Dat onses Godts ghenaede goedigh,
\\Gheduert tot in der eewicheit.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Als ick Heer’ in angst was ghestaedigh,
\\So riep ick Godt den Heeren aen,
\\End hy verhoorde my ghenaedigh,
\\Met troost heeft hy my byghestaen.
\\Die Heer is met my t’allen tyden,
\\Dies vrees’ ick niet wat menschen koen
\\Die my haeten ende benyden,
\\Voor kruys end verdriet my aendoen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Godt is met my dien ick vertrauwe,
\\Met allen die my jonstigh sijn,
\\Dies sal ick mynen lust noch schauwen,
\\Aen alle die vianden myn.
\\Het is beter op Godt te hopen,
\\Dan op menschen die haest vergaen,
\\Veel beter is’t tot Godt te loopen
\\In noot, dan op Princen te staen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Veel menschen my listigh omringhen,
\\Aen allen zyden openbaer,
\\Doch ick wil se t’saemen ombringhen,
\\In des Heeren naeme voorwaer,
\\Sy omringhen my nu ten tyden,
\\Met grooter kracht ende ghewelt,
\\Maer Godt sal my voor hen bevryden,
\\Sy werden haest nederghevelt.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Als van den bien was ick besloten,
\\Van den dwaesen die met der schandt
\\Ghedempt sijn, t’welck hen heeft verdroten,
\\Als t’vyer t’welck die doornen afbrandt.
\\Ghy viandt ghy hebt my versteken,
\\End ghesocht te bringhen ten val,
\\Maer Godt heeft my, t’heeft wel ghebleken,
\\Onderstandt ghedaen over al.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Godt seer sterck is myn kracht alleyne,
\\Myn roem ende myn eere groot,
\\Ende myn lofsangh in’t ghemeyne,
\\Myn saelighmaeker in den noot.
\\Die vrom’ in haeren hutten singhen,
\\Sijnde verblydt end verhueght seer,
\\Van u’ handt sterck, die alle dinghen
\\Krachtelick overwindt O Heer.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {8}
Die stercke rechter handt des Heeren,
\\Is seer verhooght tot deser tydt,
\\End behoudt t’veldt met kracht end eeren,
\\Sulcks singht dat volck sijnde verblydt.
\\Maeckt u van hier al myn vianden,
\\Ick sal niet sterven noch vergaen,
\\Maer leven: end’ in allen landen,
\\Van Godts weldaeden doen vermaen.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Godt heeft my (t’is waer) ghecastydet,
\\End vaderlick ghetuchtight wel,
\\Doch hy heeft my tot nu bevrydet,
\\Ghenaedelick van der doot fel.
\\Die groote poorten doet doch open,
\\Des tempels daer die vrom’ in sijn,
\\Op dat ick vry daer in magh loopen,
\\End heerlick loven den Godt myn.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Die poorten schoon kostlick verheven,
\\Sijn des Heeren poorten voort aen,
\\Die vrome tot dueghden begheven,
\\Sullen al t’saem daer doer ingaen.
\\Daer wert ghy Heer van my beleden,
\\Ende groot ghemaeckt van nu voort,
\\Want in myn meeste teghenheden,
\\Hebt ghy my verlost end verhoort.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {11}
Die steen dien de bawheeren t’saeme
\\Verworpen hebben end verachtt,
\\Is gheworden seere bequaeme
\\Die hoecksteen die t’huys houdt met kracht.
\\Dit wonder is doer Godts vermoghen,
\\End doer sijn macht also gheschiet,
\\Dit is voorwaer in onsen ooghen,
\\Een wonderwerck t’welck men hier siet.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Dit is die dagh schoon wtghelesen,
\\Dien de Heer self nu ghemaeckt heeft,
\\Dies moeten wy seer verhueght wesen,
\\End verblydt sijn, want Godt sulcks gheeft.
\\Ick bidd’ u Heer’ in myn verdrucken,
\\Uwen Koningh doch hulpe doet,
\\Ende laett doch nu wel ghelucken
\\S’Koninghs inganck: end hem behoedt.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Gheloeft sij hy die komt ghereden,
\\Tot ons in des Heeren naem reyn,
\\Seghen sij over u in vreden,
\\Ghy Godts huysghenooten ghemeyn.
\\De Heer is een Godt vol ghenaeden,
\\Die ons alle verlichtt seer klaer,
\\Bindt den slachtoffer onbelaeden,
\\Aen de hoornen van den autaer.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Ghy sijt myn Godt, dien ick doe eere.
\\Met lofsanghen van soeten toon,
\\U alleyn aenbidd’ ick O Heere,
\\End prys’ u steedts met psalmen schoon.
\\Dancket den Heer’ seer hoogh’ ghepresen
\\Want groot is sijn vriendelickheit,
\\Syn goedertierenheit sal wesen,
\\Bestendigh in der eewicheit.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {119} {Psalm CXIX.}

\begin {tussenschrift}
ALEPH. I.
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {1}
Ghelucksaeligh is die mensche die leeft,
\\In een ghemoet dat oprecht is bevonden,
\\Die hem gheheel tot Godts wetten begheeft,
\\Wel hem die neerstigh is tot allen stonden,
\\Om te houden Godts gheboden seer soet,
\\End syn kennisse met vliet te doergronden.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Die sulcke sijn niet boos, maer wys end vroet,
\\Die altyt gaen in Godts wetten end weghen,
\\End soecken te doen wat recht is end goet.
\\Ghy wilt Heer dat een yder sij gheneghen,
\\Te houden uwe gheboden seer klaer,
\\Met vyericheit so u’ kinderen plegen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Och waer’t dat ghy myn leven gantsch end gaer,
\\Schicktet nae uwe Wet, doer u’ ghenaeden
\\Dat ick niet af en viele hier noch daer.
\\Solangh’ werd ick bevrydt voor schand’ end schaeden.
\\Als ick u’ Woort met vliet sal mercken aen,
\\End my sal soecken daer met te beraeden.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Dan sult ghy van my prys end’ eer’ ontfaen,
\\Wt een reyn hert’ als ick werd’ onderwesen,
\\Van u’ rechten die met dat recht bestaen.
\\Ick wil houden uwe Wet wtghelesen,
\\Dies bidd’ ick sijnde met kranckheit bevaen,
\\Verlaett my niet langher O Godt ghepresen.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
BETH. II.
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {5}
Hoe sal een jonghman onstraffelick gaen,
\\In sijn weghen: Als hy hem recht sal draeghen,
\\Nae u’ ghebodt end goddelick vermaen.
\\Ick soeck’ u Heer met een neerstigh naevraegen
\\Dies van uwer Wett en laet my doch niet
\\Afwycken nu, noch oock tot gheenen daegen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
In myn hert’ end ghemoet also men siet
\\Draegh’ ick u’ Woort dat ick niet overtrede,
\\Maer trauwlick wandel in u’ woort met vliet.
\\O Heer uwe naem moet wesen beleden,
\\Van my end hoogh ghepresen boven al,
\\Leert my verstaen uwe rechten end zeden.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Met mynen lippen ick vertellen sal,
\\Uwe rechten, die ick steedts wil vermonden,
\\Sonder jet te vergheten groot of smal,
\\In u’ ghetuyghenissen hebb’ ick bevonden,
\\Meer troost end vruegt dan een mensch onversaedt
\\Vindt in s’weerelts ryckdom t’eenigen stonden.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Ick spreke van u’ gebodt vroegh end spaedt,
\\End soecke te verwerven nu ten tyden,
\\T’verstandt uws weghs, daernae dat my t’hert’ staet.
\\In u’ geboden sal ick my verblyden,
\\End mercken op u’ Woort end uwen raet,
\\Dien ick bewaeren sal ende belyden.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
GIMEL. III.
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {9}
Stortt uwe gaeven op my uwen knecht,
\\Op dat ick Heer eewigh daer doer magh leven,
\\End onderhouden u’ ghebodt oprecht.
\\Reynight myn duyster oogen, wilt my geven
\\Een reyn ghesicht, op dat ick mercken kan
\\Die wonderen uwer Wet hoogh verheven.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Ick ben een gast, end gelyck een vremd man,
\\Daerom wilt my Heer die kennisse schincken,
\\Uwes woorts dat ick niet wycke daer van.
\\Myn siel’ is krachteloos van steeds te dincken,
\\Met groot verlangh nae dat rechte verstandt,
\\Uwer rechten die schoon ende klaer blincken.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Ghy straft de stouten end bringht se ter schand,
\\Oock sijn sy die moetwillens van u wycken,
\\Gantschlick vervloeckt in sulck verkeert verstandt.
\\Voor smaet, oneer end alles desghelycken,
\\Behoedt my, want uwe tuyghnissen reyn
\\Houd’ ick seer vast’ sonder eenigh beswycken.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Versaemelt sijn nu die Heeren by een,
\\End met ghemack in spot van my sy spreken,
\\Maer u’ knecht spreeckt van u’ wetten alleen.
\\Als ick die hebbe, my kan niet ontbreken.
\\Sy sijn myn Raetsheeren gheacht niet kleen,
\\Welcker troost in noot my niet heeft besweken.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
DALETH. IIII.
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {13}
Ick ben voorwaer hem gelyck die daer leyt
\\In’t graf bedeckt, maer wilt my O Heer krachtigh,
\\Verquicken so ghy my hebt toegheseyt.
\\Ick hebb’ in noot u aengheroepen klachtigh,
\\End ghy hebt my verhoort, wilt my voort aen,
\\Hooren, end leeren u’ rechten waerachtigh.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Onderwyst my in uwes ghesets leer,
\\So sal ick die wonderheden betrachten,
\\Uwes Woorts, end die melden t’uwer eer.
\\Ick ben bedruckt, t’herte denckt my versmachten,
\\Sterckt my met u’ beloften end u’ Woort,
\\Ick bidd’ u Heer wilt my doch niet verachten.
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Van onrechten weghen bevrydt my voort,
\\End gheeft my uwe Wet tot myn oorbooren,
\\Die my sekerlick gheleyd’ onghestoort.
\\Ick heb den wegh der waerheit wtverkoren,
\\End slae op u’ ghebodt in desen strydt
\\Myn ooghen, op dat ick niet gae verloren.
\end {vers}

\begin {vers} {16}
Dewyl’ ick dan Heer met een hert verblydt,
\\Uwe Wet so neerstelick hebb’ bewaeret,
\\Van schanden end oneer my doch bevrydt.
\\Ick sal vrywilligh gaen end onbeswaeret,
\\In den wegh uwer gheboden altydt,
\\Als uwen troost my sal wesen verklaeret.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
HE. V.
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {17}
Leert my Heer uwen wegh gantsch ende gaer,
\\Die volmaeckt is bekennen end bewaeren,
\\Dat ick dien houde tot den eynd’ eenpaer.
\\Geeft my uwen geest dat ick magh ervaeren
\\U’ Woort, ick sal dat houden onderdaen,
\\Van herten in’t midden uwer dienaeren.
\end {vers}

\begin {vers} {18}
Geleyt my doch, maeckt dat ick recht magh gaen,
\\Sonder wycken in allen uwen paeden,
\\Want mynen lust hebb’ ick alleyn daer aen.
\\Beweegt myn hert, end wilt my wel beraeden,
\\Tot uwen insettinghen, maer gantsch niet,
\\Tot giericheit die niet is om versaeden.
\end {vers}

\begin {vers} {19}
Wendt myn oogh’ af, maeckt dat se niet en siet.
\\Ydel dinghen wilt die kracht in my wercken,
\\Dat ick in uwen weghen gae met vliet.
\\Bevestight Heer end wilt in my verstercken,
\\Uwe beloften, want ick Heere goet,
\\Hop’ op u end vrees’ u so ghy kondt mercken.
\end {vers}

\begin {vers} {20}
Keert van my den smaet die men my aendoet
\\Dien ick vreese: maer u’ gherechticheden,
\\Sijn ghemenghelt met barmherticheit soet.
\\Ick hebbe begheert in mynen ghebeden,
\\U’ Wet met ernst: Dies vermaeckt myn gemoet,
\\Doet u’ ghenaed’ end troostelicke reden.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
VAV. VI.
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {21}
Laet my smaeken die kracht uwer goetheit,
\\End voor ghevaer behoedt my Heer genaedigh,
\\Want ghy hebt selve my sulcks toegheseyt:
\\Op dat ick hem die my bespott seer smaedich,
\\Stoppe den mondt: want ick my Heer alleyn,
\\Verlaet op u’ Woort vast ende ghestaedigh
\end {vers}

\begin {vers} {22}
Neemt van my niet wegh uwe waerheit reyn,
\\Maer laett myn lippen die altyt vermonden:
\\Want aen uwe Wet houd’ ick my ghemeyn.
\\Ick wil se oock seer vastlick t’allen stonden,
\\Onderhouden nu end t’~eewighertydt,
\\Want oprecht end heyligh is sy bevonden.
\end {vers}

\begin {vers} {23}
Dan sal yder sien dat ick ben bevrydt,
\\Opentlick: mits dat ick soeck’ u’ bevelen,
\\Te verstaen, van herten sijnde verblydt.
\\Voor den Princen end Koninghen om velen,
\\Sal ick vry van u’ ghetuyghnissen klaer,
\\Spreken, end die selve niemant verhelen.
\end {vers}

\begin {vers} {24}
Alsdan sal ick my met een hert’ eerbaer
\\In de Wett die ons gheleydt seer verblyden,
\\Die ick altyt bemint hebb’ voor end naer:
\\Ick schicke my daer nae tot allen tyden
\\Met handen end ghemoedt doe ick eenpaer
\\Vrywilligh wat u behaeght sonder myden.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
ZAIN. VII.
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {25}
Ghedenckt Heer’ aen sulcks als ghy uwen knecht
\\Hebt toegheseyt, daer op ick myn vertrauwen
\\Hebbe ghestelt, want u’ Woort is oprecht.
\\Het is myn troost, als my t’hert’ wil verflauwen,
\\Die my verhueght end kracht geeft O myn God,
\\Als my lyden toekomt end groot benauwen.
\end {vers}

\begin {vers} {26}
Die stout’ in myn kruys hebben my bespott,
\\Maer myn hert’ doer haere woorden seer prachtigh,
\\Wyckt niet af Heer van u’ lieflick ghebodt.
\\Ick ben veel meer met vliet geweest gedachtigh
\\Der oordeelen die ghy van t’beghin aen,
\\Gedaen hebt, die my getroost hebben krachtigh.
\end {vers}

\begin {vers} {27}
Als ick by my te dencken wil bestaen,
\\T’quaet der ghener die uwe Wet verhaeten,
\\Ick ben met schricken end beven bevaen.
\\Ick heb daer van veel sanghen boven maeten
\\Ghedichtt ende ghesonghen met aendacht,
\\Als ick vremd was van yderman verlaeten.
\end {vers}

\begin {vers} {28}
Ick hebb’ niet afghelaeten in den nacht
\\U te bidden, op dat ick mocht beleven
\\U’ Woort, als ick in angst schier was versmacht.
\\Ghy hebt my oock dese gaeve ghegheven,
\\Dat ick begheert hebbe met voller macht,
\\Dat ick moght houden uwe Wet verheven.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
HETH. VIII.
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {29}
Ghy sijt Heer mijn erfdeel end al myn goet:
\\Ick hebb’ voor my ghenomen onverdroten,
\\U’ Woort steedts te bewaeren met ootmoet.
\\Dies troost my nu, wilt my doch niet verstooten.
\\Dat bidd’ ick u, nae uwe goedicheit,
\\End houdt t’~woort vast dat ghy eens hebt besloten.
\end {vers}

\begin {vers} {30}
Ick heb’ myn doen neerstelick overleydt,
\\Daerom wil ick myn voeten met vliet strecken,
\\Nae uwer ghetuyghenissen bescheydt.
\\Om sulcks te doen wil ick’t niet langh’ vertrecken,
\\Maer ick gheve my haest tot uwer Wet,
\\Op dat ick andre daer toe magh verwecken.
\end {vers}

\begin {vers} {31}
Die boos’ hebben my berooft met opset,
\\Myns goets, doch niet tegenstaende die schaeden,
\\Uws woorts vergat ick noyt in myn ghebedt.
\\S’middernachts stae ick op, jae vroegh end spaede,
\\Om te prysen u’ oordeelen nu voort,
\\Die oprecht sijn, in allen uwen daeden.
\end {vers}

\begin {vers} {32}
By dien die uwe Wet hebben ghehoort,
\\End ghehouden oock vreesen uwen naeme,
\\Houd’ ick my Heer altyt met goet accoort.
\\D’eerd’ is vol van Gods goetheit seer bequaeme,
\\Die hy geeft: dies leert my verstaen u’ Woort,
\\End onderhouden u’ rechten al t’saeme.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
TET. IX.
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {33}
Ghy hebt wtghestortt over uwen knecht,
\\Uwe goedren, nae u’ beloft’ O Heere,
\\Die ick verwacht hebb’ nae u’ Woort oprecht.
\\Gheeft my O Godt uwe ghesonde leere,
\\T’rechte verstandt, want ick heb t’aller tydt
\\Uwe Wet gaer recht gheacht t’uwer eere.
\end {vers}

\begin {vers} {34}
Eer dat ick Heer van u was ghecastydt,
\\So dwaeld’ ick seer in allerley onweghen,
\\Maer nu houd’ ick u’ Woort sijnde verblydt.
\\Ghy sijt o Heer tot goetheit gantsch gheneghen,
\\Een mildt ghever uwer gaeven voort aen,
\\Laett uwe rechten my niet sijn versweghen.
\end {vers}

\begin {vers} {35}
Met valschen klachten ben ick nu belaen,
\\Van den hooveerdighen seer lueghenachtigh,
\\Doch ick sal in uwer Wet stracks voort gaen.
\\Haer hert’ is bedeckt met haer vett smeer krachtigh,
\\Dies sy niets konnen verstaen: maer myn vrueghdt
\\Sal altydt sijn in uwe Wet waerachtigh.
\end {vers}

\begin {vers} {36}
Gheen meerder goet Heer ghy my gheven mueght,
\\Dan dat ghy my vernedert end maeckt kleyne,
\\Dat ick leer’ uwe Wet die my verhueght.
\\Veel silvers end goudts geloutert seer reyne,
\\Is niet so kostelick noch goet van dueghdt,
\\Als u’ Woort is end uwe Wet alleyne.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
IOD. X.
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {37}
Uwe handen hebben my toebereydt,
\\Ende ghemaeckt, wilt my uwen gheest geven,
\\Dat ick magh houden u’ Wet met bescheydt.
\\Dan sullen sy die in u’ vreese leven,
\\Als sy my sien vast staen op u’ Woort klaer,
\\Hen oock verblyden in u’ Woort verheven.
\end {vers}

\begin {vers} {38}
Als ghy die weereldt straft met u’ handt swaer,
\\Ghy doet haer recht, nae u’ gherechticheden:
\\Ghy vernedert my oock te recht’ eenpaer.
\\Ick bidd’ u Heer wilt my doer u’ goetheden,
\\In desen angst troosten myn herte bloot,
\\So ghy my toeseyt in tyden voorleden.
\end {vers}

\begin {vers} {39}
Hebt metlyden met my in dit kruys groot,
\\So kan ick leven: Want in uwer leere,
\\Hebb’ ick grooten lust end troost in den noot.
\\Dat sy beschaemt werden end vol oneere,
\\Die my verdrucken in gheveynsdtheit quaet,
\\Maer myn hert’ denckt alleyn aen u’ woort Heere.
\end {vers}

\begin {vers} {40}
Dat sy tot my kommen vroegh ende spaedt,
\\Die u Heer eeren ende herten vruchten,
\\End verstaen uwe Wet end uwen raet.
\\Laet myn hert’ oprecht blyven sonder duchten
\\In uwen weghen: dat ick met der daet
\\Beschaemt sijnde niet behoeve te suchten.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
CAPH. XI.
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {41}
Myn siel’ heeft op uwe salicheit acht,
\\Die ghy my beloeft in u’ Woort ghestaedigh,
\\So dat se schier doer t’~verlanghen versmacht.
\\Myn oogen sijn seer moed’ o Heer genaedigh,
\\Van t’wachten uwer hulp’, dies seggh’ ick klaer,
\\Wanneer sult ghy my troosten Heer’ weldaedigh?
\end {vers}

\begin {vers} {42}
Ick ben geworden doer angst end noot swaer,
\\Als een blas’ in den roock sijnd’ opghehanghen
\\Doch ick gedenck’ aen u’ Woort voor end naer.
\\Hoe langh sal ick noch wachten met verlangen,
\\Dat ick sie dat ghy hen eenmael doet recht,
\\Die my vervolghen end t’hert’ maeken banghe.
\end {vers}

\begin {vers} {43}
Die menschen quaet soecken my uwen knecht,
\\Te doen vallen, dies sy my kuylen graeven,
\\Teghen Uwe Wet die klaer is end slecht.
\\Uwe gheboden sijn waer: doch sy slaeven,
\\Om my te verdrucken Heer’ met ghewelt,
\\Helpt Heer, wilt my met u’ jonste begaeven.
\end {vers}

\begin {vers} {44}
Se hebben my so vervolght end ghequelt,
\\Dat ick schier gaer was te neder gheslaeghen,
\\Doch hebb’ ick steeds nae u’ woort my ghestelt.
\\Verquickt my Heer’ nae u’ goet welbehagen,
\\Op dat ick houd’, end van my sy vertelt,
\\Die Wet uwes mondts nu end t’allen daeghen.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
LAMED. XII.
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {45}
So langh’ Heer’ als de hemel sal bestaen,
\\Sal oock u’ Woort O my Godt vast beklyven,
\\Het welcke nemmermeer en sal vergaen.
\\Gelyck d’eerd’ eewiglick seer vast moet blyven,
\\Also blyft uwe waerheit, die ghy reyn,
\\Ende seer klaer ons hebt laeten beschryven.
\end {vers}

\begin {vers} {46}
Alle dingh dat ghy hebt gemaeckt alleyn,
\\Bestaet noch vastelick O Heer almachtigh,
\\End is u onderdaen groot ende kleyn.
\\Ick waer’ Heer in myn elenden seer krachtigh,
\\Gantschlick vergaen waer’t dat my steeds u’ woort
\\Niet hadde verhueght end getroostt eendrachtigh.
\end {vers}

\begin {vers} {47}
Ick wil u’ bevel dat ick hebb’ ghehoort,
\\Niet vergheten, want ghy troost my daermede,
\\End vermaeckt mynen geest daer met nu voort.
\\Ick ben uwe, bewaert my doch in vrede,
\\Want uwe Wet, die my seer wel bevrydt,
\\Soeck’ ick, end spreek’ daervan tot elcker stede.
\end {vers}

\begin {vers} {48}
Die godtloosen loeren wt haer end nydt,
\\Om my t’onderdrucken in myn elenden,
\\Doch ick ben in uwer Wet seer verblydt.
\\Ick sie alles verkeeren end omwenden,
\\Iae gantsch vergaen, maer u’ ghebodt altydt,
\\Bestaet vast, t’welcke nemmermeer sal eynden.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
MEM. XIII.
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {49}
O Heer hoe hebb’ ick so lief u’ bevel
\\Met een hert’ t’welck men in yver siet branden?
\\Daer van spreek’ ick, ende nerghent van el.
\\U’ Woort doet dat ick alle myn vianden,
\\Verr’ overtreff’ in uwer wysheit goet,
\\Het is die, dien ick steedes hebb’ in handen.
\end {vers}

\begin {vers} {50}
Ick ben wyser dan al myn leeraers vroet,
\\So wel hebt ghy my O Heer onderwesen,
\\Der Wet onderwerp’ ick my met ootmoet.
\\Veel wyser dan die Raedtsheeren ghepresen,
\\Ben ick, het welcke daer doer komt O Heer,
\\Dat ick u’ Woort doersoecken wil end lesen.
\end {vers}

\begin {vers} {51}
Ick bewaere myn voeten langhs so meer,
\\Op dat ick niet en gae in boosen weghen,
\\Op dat ick onderhoud’ u’ Woort end leer.
\\Van uwen rechten Heer ick niet en pleghe
\\Af te wycken: Want ghy maeckt my die kondt,
\\End my die te leeren sijt ghy gheneghen.
\end {vers}

\begin {vers} {52}
Och hoe soet’ is Heer u’ Woort mynen mondt
\\Veel soeter dan honigh of honighraeten,
\\Als ick dat recht smaeke t’eenigher stondt.
\\Uwe Wet maeckt my kloeck, end doet my haeten,
\\Alle valsche weghen wt s’herten grondt,
\\Dat ick die verachte gantsch boven maeten.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
NVN. XIIII.
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {53}
U’ Woort is ghelyck een fackel seer klaer,
\\End een schoon licht Heer aen mynen voetpaeden,
\\Om my den wegh recht te wysen eenpaer.
\\Ick hebb’ beloeft, end wil’t doen onbelaeden,
\\Naemelick, houden die rechten vermaert,
\\Uwer Wet die ons gantsch recht kan beraeden.
\end {vers}

\begin {vers} {54}
Ick ben Heer wonderlicken seer beswaert,
\\Daerom troost my end bevrydt my van schande,
\\Nae die beloft’ die ghy my hebt verklaert.
\\Wilt goedighlick ontfanghen dees offrande,
\\Die ick u vrywilligh hebb’ toeghebracht,
\\Leert my uwe rechten menigherhande.
\end {vers}

\begin {vers} {55}
Myn siel’ is in ghevaer dagh ende nacht,
\\Even als hadd’ ick die in mynen handen,
\\Doch wert u’ Woort altyt van my bedacht.
\\Heer veel stricken legghen my myn vianden,
\\Maer noch en ben ick beweeght gantschlich niet
\\Van u’ Wet te wycken in sulcken stande.
\end {vers}

\begin {vers} {56}
Uwe ghetuyghenissen hebb’ ick met vliet,
\\Voor myn erfgoet vastelick wtverkoren,
\\Want se sijn myn vrueghdt end troost in verdriet.
\\Ick sal altyt mijn neersticheit oorbooren,
\\Om u’ Woort te houden wat my gheschiet,
\\Daertoe hebb’ ick gantsch mynen lust alvooren.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
SAMECH. XV.
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {57}
Ick hebbe steedts al die menschen gehaett,
\\Die tot schalckheit eenpaerlick sijn ghenegen,
\\Maer tot u’ Wet al myn begheerte staet.
\\Ghy sijt Heer myn beschermingh’ aller wegen,
\\Mynen toevlucht hebb’ ick tot u alleyn,
\\Ick verwacht’ u’ hulpe ter tydt gheleghen.
\end {vers}

\begin {vers} {58}
Wyckt van my ghy boose groot ende kleyn,
\\Ick wil my houden aen Godts Wet verheven,
\\Dat ick die doe nae sijnen wille reyn.
\\Onderhoudt my Heere, dat ick magh leven,
\\Nae u’ Woort: trekt my wt der doot nu meer,
\\Laet my van myn hope niet sijn ghedreven.
\end {vers}

\begin {vers} {59}
Weest myne kracht, versterckt my nu o Heer:
\\In alle myn lyden end teghenheden,
\\Sal ick tot uwer Wet belust sijn seer.
\\Ghy sult hen die niet houden uwe zeden,
\\Die niet dan bedrogh dryven, met der spoet,
\\Te niet doen end onder u’ voeten treden.
\end {vers}

\begin {vers} {60}
Als schuym verwerpt ghy al die boos’ onvroet,
\\Dies hebb’ ick lief u’ gebodt hoogh’ gepresen,
\\End houde dat met een vroylick ghemoet.
\\Ick moet verschrickt end gantsch verslaeghen wesen,
\\Als ick die oordeelen die ghy Heer doet,
\\Bedenck’, ick moet my ontsetten mits desen.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
AIN. XVI.
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {61}
Ick doe yderman recht in billickheit,
\\Dies overgheeft my Heer in gheenen dingen,
\\Hen die my haeten wt nydt end boosheit.
\\Stiert uwen knecht ende wilt hem ooc dwingen
\\Tot allerley dueghdt end’ eere voort aen,
\\Op dat my die boose niet t’onderbringhen.
\end {vers}

\begin {vers} {62}
Myn ooghen sijn vermoeyt met op te slaen,
\\In’t verwachten des heyls my toeghesproken,
\\In u’ Woort, t’welck vastelick sal bestaen.
\\Doet met uwen knecht van geeste gebroken,
\\Leert my uwe Wet, nae u’ goedicheit,
\\In gramschap laet myn quaet niet sijn gewroken.
\end {vers}

\begin {vers} {63}
Ick ben u’ knecht, dies ghy, die myn Heer sijdt,
\\Geeft my den geest end verstandt om te mercken,
\\Die verborghenheit uwer Wet altydt.
\\Het werdt tyt dat ghy Heer niet om verstercken,
\\T’quaet straft: daer is gheen Wet noch trauw’ voorwaer,
\\Die t’volck hindert alle boosheit te wercken.
\end {vers}

\begin {vers} {64}
Maer ick beminn’ u’ gheboden eerbaer,
\\Meer dan kostelick goudt seer groot van weerde,
\\Iae dan edel ghesteenten seer dierbaer.
\\Ick acht’ uwe rechten, die ick aenveerde,
\\Recht te wesen: maer ick haete, dit’s klaer,
\\Die valsche weghen end t’quaet op der eerde.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
PE. XVII.
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {65}
Uwe ghetuyghnissen sijn schoon end goet,
\\Daer in sijn secreeten niet om doergronden,
\\Dies houd’ ick die met vliet in myn ghemoet.
\\In uwe Wet is een sulck licht ghevonden,
\\Daer doer dat sy die oprecht sijn end slecht,
\\Verstandigh end wys werden t’allen stonden.
\end {vers}

\begin {vers} {66}
Ick hebb’ dickwyl begheert met een hert’ recht,
\\Te volbringhen uwe wetten al t’saeme,
\\Daertoe heeft Heer’ eenen lust uwe knecht.
\\Aensiet my end toont my u’ hulp’ bequaeme,
\\Also ghy hen te doen ghewone sijt.
\\Die lief hebben end eeren uwen naeme.
\end {vers}

\begin {vers} {67}
Gheleydt my op den wegh, end my bevrydt,
\\Doer u’ Woort, end wilt die sonde niet laeten,
\\Herschen over my tot eenighe tydt.
\\Hoe seer dat se my quellen die my haeten
\\Bewaert my Heer, so sal ick oock nu voort,
\\Leven nae u’ ghebodt goet boven maeten.
\end {vers}

\begin {vers} {68}
Laett u’ aenschyn over my nae u’ Woort,
\\In ghenaeden lichten, end wilt my leeren
\\Verstaen t’recht t’welck ghy overal oorboort.
\\Ick schrey’ altyt, myn klachten hen vermeeren,
\\So yderman daeghelicks siet end hoort,
\\Dat u’ Woort niet ghehouden wert in eeren.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
ZADE. XVIII
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {69}
Heer ghy sijt volmaeckt in gherechticheit,
\\Daerom oock wat ghy doet tot allen tyden,
\\Gheschiet met recht ende met billickheit.
\\Recht doen, end waerheit spreken sonder myden
\\Sijn twee stucken, die ghy over al bloot,
\\Begheert met dreyghementen t’allen zyden.
\end {vers}

\begin {vers} {70}
Der godtloosen boosheit my so verdroot,
\\Dat ick in’t spreken my schier hadd’ vergheten,
\\Siend’ u’ Woort so veracht van kleyn’ end groot.
\\U’ Wort is reyn t’welck ick wel hebb’ gheweten,
\\Daerom hebb’ ick daer in mynen lust reyn,
\\Laet dat van my nemmermeer sijn versmeten.
\end {vers}

\begin {vers} {71}
Als ben ick veracht, verworpen, alleyn,
\\Doch hebb’ ick uwe gheboden seer goedigh,
\\Niet vergheten in myn lyden niet kleyn.
\\Uwe rechten sijn gantsch recht Heer sachtmoedigh,
\\Die eewighlick sullen seer vast bestaen,
\\Se sijn in waerheit volmaeckt overvloedigh.
\end {vers}

\begin {vers} {72}
Angst ende noot kommen my altyt aen,
\\Nochtans hebb’ ick grooten troost Heer verheven,
\\Wt u’ Woort tot allen tyden ontfaen.
\\Uwe gherechticheit blyft Heer daer neven,
\\Eewighlick vast: leert my u’ Woort verstaen,
\\So sal ick dat voortaen met vliet beleven.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
COPH. XIX.
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {73}
Ick hebb’ u ghebeden van herten vry,
\\Gheeft my dat ick bidde, wilt my verhooren,
\\So sal ick houden u’ gheboden bly.
\\Myn geklagh komt stedes tot uwen ooren,
\\Helpt my dat ick uwe wetten seer goet
\\Onderhoude, want ick hebb’ s’~wtverkooren.
\end {vers}

\begin {vers} {74}
Ick roepe tot u s’morghens met ootmoet,
\\Voor den daeghe, want ick wil alleyn bauwen
\\Op u’ Woort, t’welck lievelick is end soet.
\\Ick waeke vroegh op in al myn benauwen,
\\End’ ick spreke van uwen woord’ eenpaer,
\\Daerop dat ick vast stelle myn vertrauwen.
\end {vers}

\begin {vers} {75}
Doer u’ goetheit verhoort myn stemme klaer,
\\Gheeft my weder myn afnemende krachten,
\\Op dat ick gae in uwe Wet eerbaer.
\\Die my vervolgen end steedts op my wachten,
\\Willen my overvallen met ghewelt,
\\Daer se doch uwe Wet altyt verachten.
\end {vers}

\begin {vers} {76}
Maer als ick Heer met noot seer ben ghequelt,
\\Wilt my bystaen end helpen t’allen stonden,
\\Want t’is enckel waerheit dat ghy vermelt.
\\Uwe tuyghnissen sijn recht in den gronde,
\\Vast ghefondeert end so seker ghestelt,
\\Dats’ eewigh ende waer werden bevonden.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
RES. XX.
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {77}
Siet aen myn lyden end myn groot elend’,
\\End verlost my, want ick ben steedts gedachtigh,
\\Uwer Wet, daer ick gantsch toe ben ghewendt.
\\Voert myn saeck’ wt, end met uwe handt krachtigh,
\\Helpt my, end wilt O Heer seer goet bekent,
\\My troosten doer u’ waerheit Heer’ almachtigh.
\end {vers}

\begin {vers} {78}
Van den godtloosen in boosheit versmoort,
\\Is die saelichheit seer wydt afgheweken,
\\Want se verachten u’ Wet voort end voort.
\\Uwe goetheit en kan ick niet wtspreken,
\\Dies toont u so ghy pleeght te doen in noot,
\\Maeckt my seker, end laett my niet ontbreken.
\end {vers}

\begin {vers} {79}
Myner vianden hoop is nu seer groot,
\\Die my vervolghen, doch wil ick niet wycken
\\Van uwe Wet gantsch doer gheenen aenstoot.
\\Myn herte dinckt my vergaen end beswycken,
\\Als ick die verachters sie met verdriet
\\Die u’ Woort verspotten alle ghelycke.
\end {vers}

\begin {vers} {80}
Dat ick u’ ghebodt lief hebbe doch siet,
\\Ghy myn Godt, daerom wilt my wt ghenaeden,
\\Verhueghen end my vertroosten met vliet.
\\Heer u’ Woort is waerachtigh vroegh end spaede,
\\Ende gantsch gherechtigh, het welck’ oock niet
\\Sal vergaen, maer blyven tot myn beraeden.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
SIN. XXI.
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {81}
Die vorsten hebben my vervolght al t’saem,
\\Doch ick vrees’ haer kracht niet, maer t’allen tyden,
\\Vrees’ ick u’ Woort end uwe Wet bequaem.
\\In u’ Woort sal ick my veel meer verblyden,
\\Dan als of ick vond’ een schatt end groot goet,
\\Of eene buet die men verkryght in~’t stryden.
\end {vers}

\begin {vers} {82}
Ick haete dat lueghenachtigh ghemoet,
\\Want t’is een grouwel groot voor u O Heere,
\\Maer ick hebbe lief uwe Wet seer soet.
\\Seven mael s’daeghs verbreyd’ ick uwe eere,
\\End mercke die groote wonderlickheit,
\\Die in uwe Wet is end in u’ leere.
\end {vers}

\begin {vers} {83}
Sy sullen Heer vred’ hebben end stilheit,
\\Die van herten u’ gheboden beminnen,
\\End niet struyckelen in die teghenheit.
\\Ick verwachte Heer dat ick magh gewinnen
\\U’ saelicheit: dies ick in desen strydt,
\\Wil u’ ghebodt houden ende versinnen.
\end {vers}

\begin {vers} {84}
Myn siel’ onderhoudt nu end t’aller tydt,
\\Uwe ghetuyghenissen seer ghepresen,
\\Sy heeft die lief, daer in is sy verblydt.
\\Uwe goede gheboden wtghelesen,
\\End uwe Wet houd’ ick sijnde bevrydt:
\\Al myn doen kan u niet verborghen wesen.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
THAV. XXII.
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {85}
Heer laett kommen tot u al myn gheklagh,
\\Wilt my daer nae vaderlick onderwysen,
\\Op dat ick u’ Woort wel beleven magh.
\\Laet myn stem tot u O myn Godt oprysen,
\\Verlost my so ghy voortyts hebt ghedaen,
\\Nae u’ waerachtigh Woort niet om volprysen.
\end {vers}

\begin {vers} {86}
Dan sullen Heer’ myn lippen vanghen aen,
\\Te loven uwe heerlicke weldaeden,
\\Als ghy u’ Woort my recht sult doen verstaen.
\\Myn tonghe sal u’ Wet end u’ ghenaeden
\\Spreken, end een jeghelicken doen kondt,
\\Dat gaer recht sijn u’ wetten end voetpaeden.
\end {vers}

\begin {vers} {87}
Laett my sien uwe handt tot deser stondt,
\\Wtgestreckt t’myner hulp’, want my is bange,
\\Doch verkies ick Heer t’Woort van uwen mondt.
\\Nae u’ heyl Heer hebb’ ick seer groot verlanghen,
\\Ick en hebb’ oock nergent in lust voorwaer,
\\Dan in t’woort welcks liefde my heeft bevangen.
\end {vers}

\begin {vers} {88}
Laett my leven, op dat ick u eenpaer
\\Pryse, want ghy gheeft my Heer uwen seghen,
\\Ende sult my niet verlaeten hier naer.
\\Och Heer’ ick hebb’ ghedwaelt in veel onweghen,
\\Soeckt uwen knecht ick hebb’ u’ Woort niet gaer
\\Vergheten, maer t’hert’ is daertoe gheneghen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {120} {Psalm CXX.}

\begin {vers} {1}
Als ick met swaer kruys ben belaeden,
\\Ick roepe tot Godt vol ghenaeden.
\\Myn ghebedt komt tot sijnen ooren,
\\Hy pleeght my altydt te verhooren.
\\Voor die lueghenachtighe monden,
\\End valsche tonghen t’allen stonden,
\\Wilt myn siel’ nae u’ goedicheit,
\\Verlossen Heer’ in eewicheit.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Wat kan die valsche tonghe stichten?
\\Wat kan die lueghenaer wtrichten?
\\Wat sullen sijn listighe sinnen,
\\End valsche tonghe doch ghewinnen?
\\U’ woorden sijn als scherpe pylen,
\\Die een sterck man schiett onderwylen,
\\Uwe reden sijn vol venyn,
\\Als gloeyende kolen sy sijn.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Wee my dat ick vremdlinck moet wesen,
\\In Mesech vervloeckt end mispresen,
\\Dat ick in Cedars tenten blyven
\\Moet, daer sy niet dan boosheit dryven.
\\Dat ick so langhe ben verlaeten,
\\By hen die steedts den vrede haeten,
\\Ick die paeys soecke sonder dwangh,
\\Ben by hen gheweest veel te langh.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Ick spreke met hen van den vrede,
\\Sy verwillighen niet daer mede,
\\Als nae den paeys staet myn verlanghen,
\\Als dan sy eerst den krygh aenvanghen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {121} {Psalm CXXI.}

\begin {vers} {1}
Tot den berghen heff’ ick op myn
\\Oogen: ende van daer,
\\Verwacht’ ick hulp’ eenpaer,
\\Maer op Godt die ghemaeckt heeft fyn,
\\Hemel end d’eerd’ in’t ronde,
\\Wil ick my vastlick gronden.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Godt sal niet laeten uwen voet
\\Struyckelen, want altydt
\\Waeckt hy, end u bevrydt:
\\Hy slaept niet die Israel hoedt,
\\Maer waeckt aen allen zyden,
\\End sluymt tot gheenen tyden.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Godt sal van boven u bystaen,
\\Die u ter rechterhandt,
\\Staet tot uwen bystandt.
\\S’daeghs sal u die Sonne niet slaen,
\\Die Maene koudt met schaeden,
\\Sal u s’nachts niet belaeden.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Godt behoedt u voortaen van quaet,
\\Hy sal u’ siel’ voorwaer,
\\Behoeden voor ghevaer:
\\End’ als ghy wt of oock ingaet,
\\Sal hy u steedts bevryden,
\\End met gaeven verblyden.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {122} {Psalm CXXII.}

\begin {vers} {1}
So haest’ als ick hoore spreken:
\\Welaen laett ons alle seer saen,
\\In dat huys onses Heeren gaen.
\\Met vrueghdt is myn hert’ ontsteken,
\\Dat ons voeten sullen hier naer,
\\Staen binnen die poorten eerbaer,
\\Van Ierusalem wel gestichtet,
\\Ierusalem is ghebauwt vast,
\\End doer vrede t’saemen ghepast,
\\End tot een stadt Godts fyn gherichtet.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Daer sal dat volck kommen tesaem,
\\Die stammen Israels met een,
\\Om Godt te prysen in’t ghemeen,
\\Nae sijn lieflick ghebodt bequaem.
\\Dit is die plaetse die Godt goet,
\\David gheeft, end wil dat men doet,
\\Recht end gherechticheit daerbinnen.
\\Laett ons wenschen Ierusalem,
\\Gheluck, het moet oock welgaen hem,
\\Die onses Godts stadt sal beminnen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Binnen u’ mueren wonen sal,
\\Liefde, vrede, met eenicheit,
\\Die huysen end palaeysen breydt,
\\Sijn vol van Godts seghening’ al.
\\Om den will’ der broederen myn,
\\End der vrienden die binnen sijn,
\\Wensch’ ick u vred’ in allen hoecken.
\\Om dat oock Godts tempel seer reyn
\\Staet binnen u’ mueren niet kleyn,
\\Wil ick steedts uwen voorspoet soecken.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {123} {Psalm CXXIII.}

\begin {vers} {1}
Tot u HEER myn ooghen heff’ ick altydt,
\\Die in den hemel sijt.
\\So die ooghen eens knechts in sijn benauwen,
\\Sijnen meester aenschauwen:
\\So die maeghdt siet op haerer vrauwen handen,
\\Wy oock in kruys end schanden,
\\Sien so op u Heer, end wachten in noot,
\\U’ hulp end goetheit groot.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Sijt ons nu ghenaedigh O Heere myn,
\\Wilt ons barmhertigh sijn.
\\Die menschen all’ ons also gaer verachten,
\\Dat wy in smaet versmachten.
\\Wy sijn der stouten spot aen allen zyden:
\\Wy sijn tot desen tyden,
\\Van den hoveerdighen seer fel end quaet,
\\Veracht end gansch versmaet.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {124} {Psalm CXXIIII.}

\begin {vers} {1}
Men magh nu wel segghen in Israel,
\\Hadd’ ons de Heer’ selve niet byghestaen,
\\Hadd’ hy ons saeken niet ghenomen aen,
\\Als ons die volcken overvielen fel,
\\Om ons wt te roeyen end te verslaen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Levendigh waeren wy verslonden wreedt,
\\Want in toorne waeren sy seer verstoort,
\\Wy waeren langh’ in dat water versmoort:
\\Want die baeren ghinghen hoogh’ ende breedt,
\\Die hadden ons overdeckt rechtevoort.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Die stroomen hadden gegaen met ghewelt,
\\Over onse hoofden ter selver tydt:
\\Maer ghedanckt sij Godt die ons heeft bevrydt,
\\End syn volck in der macht niet heeft ghestelt
\\Sijner vianden vol van haet end nydt.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
So die voghel den voghelvangher snel
\\Ontkomt: so is onse siel’ ontgaen reyn:
\\T’strick is ontwee, t’welck’ ons omvingh’ ghemeyn,
\\Wy sijn vry, Godt helpt ons, end niemant el,
\\Die hemel end d’eerd’ heeft ghemaeckt alleyn.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {125} {Psalm CXXV.}

\begin {vers} {1}
Die op den Heere vast betrauwen,
\\Die sullen niet vergaen,
\\Maer eewigh blyven staen:
\\Iae so vast’ in allen benauwen,
\\Als die berghen van Zion pleghen,
\\Sonder beweghen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Ghelyck Ierusalem rontsommen,
\\Met berghen is bevrydt,
\\So sal oock t’aller tydt,
\\Godt sijn kindren te hulpe kommen,
\\In haeren noot, nae sijn oorkonden,
\\Tot allen stonden.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Godt sal t’leven niet altydt laeten
\\Der sijner, in der handt
\\Van den wreeden Tyrant:
\\Op dat hen die vrome niet gheven
\\Tot quaet, end die handt niet wtsteken,
\\Tot veel ghebreken.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Helpt Heer’ die vrome vroegh end spaede,
\\Maer straft die menschen loos,
\\Die gaen in weghen boos,
\\Met hen die lust hebben in quaede.
\\Doch Israel sal hebben vrede,
\\End voorspoet mede.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {126} {Psalm CXXVI.}

\begin {vers} {1}
Als Godt Zions ghevanghnen al,
\\T’saem verlost heeft nae sijn gheval,
\\So waeren wy verhueght al t’saem,
\\Ghelyck sy die droomen bequaem.
\\Onse mondt is gantsch vol ghewesen,
\\Van vrueghdt end lofsanghen ghepresen,
\\Dan sprack t’volck allesins, wel aen,
\\Godt heeft sijn volck wat groots ghedaen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Godt die heeft op dit mael voorwaer,
\\By ons ghedaen een werck seer klaer,
\\Daer in dat wy tot deser tydt
\\Hertelick vroo sijn end verblydt.
\\Heer wilt ghenaedelick afwenden,
\\Ons ghevanghenis end elenden,
\\Dat wy moghen wesen ghelyck,
\\Een schoon wel ghewatert eerdtryck.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Sy die met traenen end verdriet,
\\Haer goet saet saeyen, so men siet,
\\Sullen wederkeeren met vrueghdt,
\\End dat maeyen sijnde verhueght.
\\Sy sayen haer goet saet met weenen,
\\End sullen haest groot ende kleene,
\\Kommen end bringhen met vrueghdt groot,
\\Haer volle schooven in den schoot.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {127} {Psalm CXXVII.}

\begin {vers} {1}
So Godt niet self dat huys oprecht,
\\Te vergheefs is die aerbeyt al,
\\Des ghenes die dat bauwen sal.
\\Dat waeken is gaer niet end slecht,
\\So Godt nae sijn’ vaderlick aert,
\\Die stadt niet self hoedt end bewaert.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Het is vergheefs so vroegh opstaen,
\\End te waeken tot s’nachts seer spaed’,
\\End spaerlick t’eten in dien staet,
\\Sijn broot met sorghen swaer belaen,
\\Want Godt schier al slaepende gheeft,
\\Sulcks den ghenen die hy liefheeft.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Als die mensch’ bekomt een kindt kleyn,
\\Om te erven sijn goet al t’saem,
\\Sulck is Godts gaeve seer bequaem.
\\Die vrucht des lichaems is alleyn,
\\Een vry gheschenck des Heeren goet,
\\T’welck hy sijnen kinderen doet.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Ghelyck als een ruese met kracht,
\\Nae sijnen wille van hem schiet
\\Die pylen snel, daer men op siet:
\\So werden ons kindren gheacht,
\\Als sy jonghe ghesellen fyn
\\End sterck end groot gheworden sijn.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Wel hem die sijnen koker groot,
\\Vol heeft van die pylen vernaemt,
\\Die sal nemmermeer sijn beschaemt,
\\In teghenheit noch ander noot:
\\Maer sijne vianden hy sal
\\Ter schanden bringhen end ten val.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {128} {Psalm CXXVIII.}

\begin {vers} {1}
Saeligh is hy bevonden,
\\Die Godt vreest end dient recht.
\\Die ooc gaet t’allen stonden,
\\In sijnen weghen slecht,
\\Doer t’werck, t’welck ghy sult dryven,
\\Wert ghy hier wel ghevoedt,
\\U’ doen sal wel beklyven,
\\Spoedigh met overvloedt.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
U’ wyf sal ghelyck wesen,
\\In u’ huys seer verblydt,
\\Den wynstock wtghelesen,
\\Die vrucht draeght t’sijner tydt.
\\Aen den disch in een kroone,
\\Sullen u’ kinders staen,
\\Als olyfspruyten schoone,
\\Nae melckandren voort aen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Dese schoone weldaeden,
\\Ontfanght hy in’t ghemeyn,
\\Die met t’quaet niet belaeden,
\\Is, maer vreest Godt alleyn.
\\Godt wt Zion ghepresen,
\\U dees ghenaede doet,
\\Dat ghy sult sien nae desen,
\\Ierusalems voorspoet.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Ghy sult wt uwen saede,
\\Kindts kindren sien seer wel,
\\Ende doer Godts ghenaede,
\\Veel vred’ in Israel.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {129} {Psalm CXXIX.}

\begin {vers} {1}
Van der jueght aen hebben sy my gequelt,
\\Duysentmael, dies spreeck’ Israel met sinnen,
\\Van der jueght aen leverden sy my t’veldt,
\\Maer sy hebben my niet konnen verwinnen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Ick draeghe die merckteekenen aen’t lyf,
\\So dat ick gantsch doerploeght te wesen schyne,
\\Op den rugghe met voren diep’ end styf,
\\Gantsch ontween is myn aerm vleesch doer dees pyne.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Maer Godt die alles rechtveerdelick doet,
\\Heeft der godtloosen banden afghesneden,
\\Dat sy ter schanden werden die onvroet,
\\Zion wenschen t’verderf angst met onvreden.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Dat sulck mensch’ als gras werd’ aen elcken kant,
\\T’welck op mueren end daeken onbequaeme
\\Groeyt, t’welck haest verdrooght, daerom’ oock niemant,
\\Aerbeyden wil, op dat hy’t bringhe t’saeme.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Men sagh noyt dat eenigh maeyer daervan,
\\Een handtvol heeft ghebracht t’eenighen tyden,
\\Veel min heeft daer van jet ghebracht die man,
\\Die schooven bindt op’t velt aen allen zyden.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Sy alle die daer wandelen voorby,
\\Spreken niet, Die segheninghe des Heeren
\\Sy over u: Wy seghenen u vry,
\\In den naem Godts die verhooght is in eeren.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {130} {Psalm CXXX.}

\begin {vers} {1}
Wt die diepten O Heere,
\\Myner benauwtheit groot,
\\Roep’ ick tot u gaer seere,
\\In mynen angst end noot.
\\Heer wilt myn stem’ verhooren,
\\Want het nu tydt sijn sal,
\\Laett kommen tot u’ ooren,
\\Myn klachtigh bidden al.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Wilt ghy met ernst die sonden,
\\Toerekenen voortaen,
\\Wie kan t’eenighen stonden,
\\In u’ oordeel bestaen?
\\Maer ghy wilt Heer vergheven,
\\Die sonden minst end meest,
\\Dies sijt ghy in dit leven,
\\Seer bemindt end ghevreest.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Den Heer’ wil ick verwachten,
\\Myn siel staet altydt voort
\\Op hem: met gantschen krachten
\\Hop’ ick vast op sijn Woort.
\\Myn siel’ verwacht langhmoedigh,
\\Van d’een nachtwaeke swaer,
\\Tot dat d’ander komt spoedigh,
\\End die dagh opstaet klaer.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Dat Israel vast bauwe,
\\Op Godt die hope syn,
\\Want vol ghenaed’ end trauwe,
\\Is die Heer end Godt myn.
\\Hy is’t die onbesweken,
\\Israel gantsch bevrydt,
\\Van sonden end ghebreken,
\\Die hy met een schelt quyt.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {131} {Psalm CXXXI.}

\begin {vers} {1}
Myn hert’ is Heer’ in groot eenvoudt,
\\Ootmoedigh: oock en sijn niet stout
\\Myn ooghen: Ick derr’ niet bestaen,
\\Dinghen die my te boven gaen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Hebb’ ick myn boose lusten wilt,
\\Niet overwonnen end ghestilt,
\\Hebb’ ick my also niet verkleent,
\\Als een kindt dat die moeder speent.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Hebb’ ick my niet ghelyck O Heer,
\\Gheacht als een kindeken teer,
\\Iae als een ghespeent kindt seer fyn,
\\Met recht’ magh ick verstooten sijn.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Israel sal van nu voort aen,
\\Op den Heer sijnen Godt vast staen,
\\End hopen op sijn goedicheit,
\\Van nu tot in der eewicheit.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {132} {Psalm CXXXII.}

\begin {vers} {1}
Ghedenckt doch des Davids O Heer,
\\End oock aen al sijn lyden swaer:
\\Die u eedt ded’ in’t openbaer,
\\End u’ Godt Iacobs vol van eer,
\\Beloften altydt ded’ eerbaer.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Heer die beloefd’ ick u (sprack hy)
\\Ick en wil in myn huys niet staen,
\\Noch op myn bedde slaepen gaen,
\\Iae oock niet eenmael sluymen vry,
\\Ick sal myn ooghen niet toeslaen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Tot dat ick Godt een plaetse reyn,
\\Vinde die voor hem sij bequaem,
\\Daer die Heer onse Godt eersaem,
\\Wonen end blyven magh alleyn,
\\End des stercken Godts hooghe naem.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Wy verstaen end ons wert vertelt,
\\Dat hem Ephrata t’schoone dal,
\\Behaeght boven die plaetsen al,
\\Wy hebben ghevonden in’t veldt,
\\Een oort t’welck voor u wesen sal.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Daer sullen wy sijnde verblydt,
\\Hem besoecken, end t’aller stondt,
\\Hem bidden wt des herten grondt:
\\Dies maeckt u op Heer nu ter tyt,
\\Ghy end d’Arcke van u’ verbondt.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Laett die priesters daer bekleydt sijn
\\Met die waere gherechticheit:
\\Uwe heylghen met vroylickheit,
\\Vervult, end bewaert t’rycke fyn,
\\Uws ghesalfden voor teghenheit.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {7}
Godt heeft David een eedt ghedaen,
\\Die blyft vast end onwackelbaer,
\\End sprack: Op uwen stoel seer klaer,
\\Sal een uwer kindren voort aen,
\\Regteren met voorspoet eenpaer.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Is’t dat u’ kinderen myn Woort,
\\End myn leere bewaeren vry,
\\Die sy verstaen: so sullen sy,
\\Met haeren kinderen nu voort,
\\Eewigh regieren onghestoort.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Godt heeft verkoren Zion schoon,
\\Hy heeft lust te wonen aldaer,
\\Dit’s myn ruste spreeckt hy voorwaer,
\\Myne lust, end myns herten kroon,
\\Daer wil ick wonen voor end naer.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Haer spys’ ick steedts seghenen sal,
\\End den aermen gheven haer broot,
\\Die priesters wil ick in den noot,
\\Met heyl kleyden, end over al,
\\Vervullen met blydtschap seer groot.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
David sal daer bloeyen met spoet,
\\Verheven wert sijn hoorn met kracht:
\\Ick hebb’ hem te weghe ghebracht,
\\Een lampe die steedts lichten moet,
\\Tot allen tyden dagh end nacht.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Ick wil met schand’ end smaedicheit
\\Syn haeters bekleyden ghemeyn,
\\Hen tot schand’ end’ oneer’ met eyn,
\\Sal ick doen dat in heerlickheit
\\Davids kroone bloeyen sal reyn.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {133} {Psalm CXXXIII.}

\begin {vers} {1}
Siet hoe fyn end lieflick is t’allen stonden,
\\Dat broeders in eendrachticheit bevonden,
\\T’saemen wonen in vrede goet.
\\Sulcks is gantschlick ghelyck een balsem soet,
\\Die op dat hooft Aärons was seer klaer,
\\Wtghestortet in’t openbaer.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Die van sijn hooft lievelick nederdaelde,
\\In sijnen baert, so dat s’~oock niet en faelde,
\\In den boort sijner kleydingh’ reyn.
\\Die vred’ is den dauw ghelyck in’t ghemeyn,
\\Die op Hermon end Zions bergh eenpaer
\\Valt, end t’landt omher maeckt vruchtbaer.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
So sal die vreedtsaeme Ghemeynte wesen,
\\End ondervinden Godts goetheit ghepresen,
\\Tot allen tyden voor end naer.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {134} {Psalm CXXXIIII.}

\begin {vers} {1}
Alle ghy knechten des Heeren,
\\Wilt hem nu t’saemen vereeren,
\\Ghy die in sijn huys staet end waeckt,
\\Dient hem end sijnen naem groot maeckt.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Heft die handen in heylicheit,
\\In syn huys op met vlieticheit
\\Om hem te loven t’aller tydt,
\\Pryst hem met hert’ end mondt verblydt.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
U sal de Heer’, die eewigh leeft,
\\Die hemel end d’eerd’ ghemaeckt heeft,
\\Wt Zion met groot overvloet,
\\Seghenen met allerley goet.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {135} {Psalm CXXXV.}

\begin {vers} {1}
Loeft nu vry onses Godts naem,
\\Al ghy dienaers des Heeren,
\\Komt wilt hem prysen al t’saem,
\\Ghy die daer woent met eeren
\\In sijn huys: Wilt hem loven,
\\In sijn schoone voorhoven.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Loeft den Heer, want hy is goet,
\\Sijns naems eer laett nu hooren:
\\Hy is lieflick ende soet,
\\Dies heeft hy hem verkoren,
\\Israel end Iacob vrom,
\\Tot een eewigh eyghendom.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Ick weet wt Godts gheboden,
\\Dat de Heer’ hoogh’ ghepresen,
\\Meerder is dan d’afgoden:
\\Want wat hy wilt, moet wesen,
\\In hemel end d’eerde bloot,
\\In de Zee diep’ ende groot.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Hy doet die wolcken opstaen,
\\Van t’eynde des eerdtrycken:
\\Den blixem laett hy wtgaen,
\\Den reghen desghelycken:
\\Hy bringht den windt voort vol macht,
\\Wt sijn schatkamer met kracht.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
D’eerste gheboren’ in’t landt
\\AEgypti, sijn ghestorven,
\\Mensch’ end vee kaemen ter schand’,
\\End waeren t’saem verdorven.
\\In AEgypten sagh men klaer,
\\Godts teekenen wonderbaer.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Pharao was verslaeghen,
\\Met sijn knechten al t’saemen.
\\Koninghen tot dien daeghen,
\\End volckeren omkaemen.
\\Sihon end Og tot Basan,
\\Verghinghen in Chanaän.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Hy ghaf sijn volck Israel,
\\Haer landt tot eener erven,
\\Om dat te besitten wel,
\\Altydt, sonder verderven.
\\Heer uwes naems heerlickheit,
\\Gheduert in der eewicheit.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {8}
Godts ghedachtenisse fyn,
\\Gheduert tot allen tyden:
\\De Heer’ sal oock dat volck syn,
\\Richten, end doen verblyden.
\\Hy sal sijnen knechten goet,
\\Vriendlick wesen ende soet.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Der heydenen beelden slecht,
\\Silver end goudt steedts blyven:
\\T’maecksel der menschen onrecht,
\\Om boosheit te bedryven.
\\Haer mondt kan gantsch spreken niet,
\\Heen harer ooghen jet siet.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Haer ooren niet hooren gaer,
\\Gheen Gheest komt wt den monden:
\\Die die maeken sijn voorwaer
\\Also: Sy oock die gronden,
\\Vast daer op haer vertrauwen,
\\Ende haer hope bauwen.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
O ghy huys van Israel,
\\Singht, wilt Godt eer’ bewysen:
\\Loeft hen Aärons huys snel,
\\T’huys Levi met hem prysen.
\\Loeft den Heer’, hem oock nu vreest,
\\Pryst hem, danckt hem in de gheest.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Gheloeft end hoogh’ verheven,
\\Sij Godt wt Zion krachtigh,
\\Die hem gantsch heeft begheven,
\\Om te blyven wonachtigh,
\\In die stadt Ierusalem,
\\Loeft hem met herten end stem.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {136} {Psalm CXXXVI.}

\begin {vers} {1}
Dancket Godt nu opentlick,
\\Hy is doch seer vriendelick,
\\Want sijn groote goedicheit,
\\Gheduert in der eewicheit.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Singht Godt, want hy is seer groot,
\\Wydt boven d’afgoden dood’.
\\Want sijn groote goedicheit,
\\Gheduert in der eewicheit.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Wilt onsen Godt vereeren,
\\Hy is een Heer der Heeren.
\\Want sijn groote goedicheit,
\\Gheduert in der eewicheit.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Pryst hem die wonderen doet,
\\Doer sijn kracht in overvloet.
\\Want sijn groote goedicheit,
\\Gheduert in der eewicheit
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Die den hemel ghemaeckt heeft,
\\End een heerlick cieraet gheeft.
\\Want sijn groote goedicheit,
\\Gheduert in der eewicheit.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Die op t’~water d’~eerde swaer,
\\Wydt wtghestreckt heeft voorwaer.
\\Want sijn groote goedicheit,
\\Gheduert in der eewicheit.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Die cierden des hemels throon,
\\Met lichten seer groot end schoon.
\\Want sijn groote goedicheit,
\\Gheduert in der eewicheit.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Die de Maen’ end sterren klaer,
\\Laett herschen des nachts eenpaer:
\\Want sijn groote goedicheit,
\\Gheduert in der eewicheit.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Die de Sonne laet wtgaen,
\\Om den dagh so voor te staen:
\\Want sijn groote goedicheit,
\\Gheduert in der eewicheit.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Die in AEgypten met macht,
\\D’eerst gheboren’ heeft ombrachtt
\\Want sijn groote goedicheit,
\\Gheduert in der eewicheit.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Die sijn volck van Israel,
\\Heeft verlost wt angst seer fel:
\\Want sijn groote goedicheit,
\\Gheduert in der eewicheit.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Doer sijn handt seer sterck met macht,
\\End doer sijnen aerm vol kracht:
\\Want sijn groote goedicheit,
\\Gheduert in der eewicheit.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {13}
End die de baeren seer wreedt,
\\Des Meers deelde wydt end breedt:
\\Want sijn groote goedicheit,
\\Gheduert in der eewicheit.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Die Israel liet voort aen,
\\Drooghsvoets doer t’roode Meer gaen:
\\Want sijn groote goedicheit,
\\Gheduert in der eewicheit.
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Die Pharao met sijn kracht,
\\In’t Meer haest heeft omghebracht:
\\Want sijn groote goedicheit,
\\Gheduert in der eewicheit.
\end {vers}

\begin {vers} {16}
Die oock ghaf den volcke sijn,
\\Dat gheleydt doer die woestyn’:
\\Want sijn groote goedicheit,
\\Gheduert in der eewicheit.
\end {vers}

\begin {vers} {17}
Die de Koninghen rebel,
\\Versloegh in sijn gramschap snel:
\\Want sijn groote goedicheit,
\\Gheduert in der eewicheit.
\end {vers}

\begin {vers} {18}
Die ruesen sterck onbesorght,
\\Heeft de Heer’ selve verworght:
\\Want sijn groote goedicheit,
\\Gheduert in der eewicheit.
\end {vers}

\begin {vers} {19}
Syn handt sloegh den Amorryt
\\Sihon tot niet in den strydt:
\\Want sijn groote goedicheit,
\\Gheduert in der eewicheit.
\end {vers}

\begin {vers} {20}
Og den Koningh tot Basan,
\\Bracht Godt oock also daer van:
\\Want sijn groote goedicheit,
\\Gheduert in der eewicheit.
\end {vers}

\begin {vers} {21}
Dit landt vol met overvloet,
\\Ghaf hy t’volck tot een erfgoet:
\\Want sijn groote goedicheit,
\\Gheduert in der eewicheit.
\end {vers}

\begin {vers} {22}
Dat verkreegh hy in den strydt,
\\Den sijnen t’~eewigher tydt:
\\Want sijn groote goedicheit,
\\Gheduert in der eewicheit.
\end {vers}

\begin {vers} {23}
Hoe wy meer waeren beswaert,
\\Hoe ons meer hielp Godt vermaert:
\\Want sijn groote goedicheit,
\\Gheduert in der eewicheit.
\end {vers}

\begin {vers} {24}
Hy bracht ons wt den handen,
\\Aller onser vianden:
\\Want sijn groote goedicheit,
\\Gheduert in der eewicheit.
\end {vers}

\begin {vers} {25}
Hy is die de spyse gheeft,
\\Allen wat ter weerelt leeft:
\\Want sijn groote goedicheit,
\\Gheduert in der eewicheit.
\end {vers}

\begin {vers} {26}
Loeft den naeme Godts ghewis,
\\Die een Heer des hemels is:
\\Want sijn groote goedicheit,
\\Gheduert in der eewicheit.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {137} {Psalm CXXXVII.}

\begin {vers} {1}
Als wy aen dat water tot Babel klachtigh,
\\Saeten end weenden wesende ghedachtigh
\\Uwes, O Zion huys des Heeren reyn:
\\Daer hebben wy met veel klaegens gemeyn,
\\Onse harpen benauwt met herten banghen,
\\Aen den groenen wilgheboomen ghehanghen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Daer hebben sy die ons hielden gevangen,
\\In spott begheert te hooren ons lofsanghen:
\\End spraeken: Singht ons van Zion een liet:
\\Wy seyden: Hoe souden wy met verdriet
\\Belaeden sijnd’, ende met smaet end schanden,
\\Godts lof konnen singhen in vremden landen?
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Doch so ick u Ierusalem ghepresen,
\\Verghete, so moet myn rechte handt wesen,
\\Onwetende des harpenspels hier naer:
\\Myn tonghe klev’ aen mynen mondt eenpaer,
\\So ick u verghet’, end my kan verblyden
\\Anders dan in u’ welvaert t’allen tyden.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Wilt Heer der Edomiten seer gedachtigh,
\\Die over Ierusalem riepen prachtigh,
\\Als sy die stadt te niet deden seer fel:
\\Ghedenckt dat die sommighe riepen snel:
\\Reyn af, reyn af, dat se gantsch verbrant werde,
\\Ende met een wtgheroeyt tot der eerde.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Maer men sal u Babel noch so verbranden:
\\Gheluckigh sullen oock wesen die handen,
\\Die t’quaet sullen wreken, van u ghedaen.
\\Wel hem dier u’ kindren sal grypen aen,
\\End trecken van uwen borsten onreyne,
\\Om die te verpletteren aen den steyne.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {138} {Psalm CXXXVIII.}

\begin {vers} {1}
Ick danck’ u HEER wt s’herten grondt,
\\Lippen end mondt,
\\U’ eer’ voortbringhen:
\\Voor den vorsten wil ick O Heer,
\\U’ lof end eer,
\\Ghestaedigh singhen.
\\Ick wil in uwen tempel saen,
\\U bidden aen,
\\End eer’ bewysen:
\\End u dancken om u’ goetheit,
\\End ghetrauwheit,
\\Niet om volprysen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Ghy hebt uwen naem ghemaeckt groot,
\\Als ghy in noot,
\\U’ toont waerachtigh:
\\Als ick u aenroepe Heer’, ghy
\\Verhooret my,
\\End troost my krachtigh.
\\Dies moeten die Koninghen al,
\\In desen val,
\\U seer vereeren:
\\Als se verstaen dat steedts u’ Woort,
\\Vast blyft nu voort,
\\O Heer der Heeren.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Sy moeten ghedencken verhueght,
\\In groote vrueghdt,
\\Heer uwer wercken:
\\End bekennen dat Godts lof fyn,
\\Eewigh sal sijn,
\\Weerdigh t’aenmercken:
\\Want ghy seer hoogh’ sittend’ aensiet
\\Dat hier is niet
\\Gheacht, demoedigh.
\\Van verren ghy die stoute kent,
\\Daer van ghy wendt,
\\U’ ooghen goedigh.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Als ick in angst end teghenspoet,
\\Ben in kleynmoet,
\\Ghy my verquicket.
\\Oock teghen myn wreetsten viandt,
\\U’ rechte handt,
\\My hulp’ toeschicket.
\\Ghy sult myn kruys eyndighen schier,
\\Want goedertier,
\\Sijt ghy ghestaedigh.
\\Het werck uwer handen sult ghy
\\Volvoeren vry,
\\O Heer’ ghenadigh.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {139} {Psalm CXXXIX.}

\begin {vers} {1}
Ghy hebt my Heer gantschlick doergrondt,
\\Ghy weet myn kracht voor deser stondt,
\\Het sy dat ick sitt’ ofte stae,
\\Heere ghy slaet sulckes al gae,
\\Ghy verstaet Heer doer uwe krachten,
\\Van verren alle myn ghedachten.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
T’sij dat ick wil rusten of gaen,
\\Ghy komt my met der haesten aen,
\\End doersiet scherp in desen val,
\\Myn doen end oock myn weghen al:
\\Daer is gheen woort in mynen monde,
\\Of ghy en siet dat in den gronde.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Vooren end achter sijt ghy Heer,
\\U’ handt houdt ghy over my seer:
\\Sulcks te verstaen is my voorwaer,
\\Al veel te hoogh’ end oock te swaer,
\\Ick kan uwe heerlicke wercken,
\\Niet verstaen noch ghenoegh bemercken.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Waer sal ick Heer voor uwen Gheest
\\Vlieden, om te sijn onbevreest?
\\Waer sal ick gaen voor u’ aenschyn?
\\Vaer’ ick ten hemel ghy sult sijn
\\Aldaer: Iae dael’ ick in die helle,
\\Daer kont ghy my vinden end quellen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Als naem’ ick haestlick met der daet,
\\Die vlueghelen van den daeghraet,
\\Om te vlieghen tot deser tydt,
\\Over die Zee breedt ende wydt,
\\Daer end over al t’allen stonden,
\\Werd’ ick van u’ handen ghevonden.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Spreeck’ ick: Die duysterheit met kracht
\\My decken sal: doch werdt die nacht
\\So klaer, dat my een yder siet.
\\Want die duysternis voor u niet
\\Kan berghen, maer die nacht sal wesen,
\\So klaer als de middagh ghepresen.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Ghy hebt O Heer in u’ ghewelt,
\\Myn nieren: oock ben ick ghestelt,
\\Van myner moeder lichaem aen,
\\Onder u’ bewaeringhe saen:
\\Dies voor alsulcke wonderdinghen,
\\Wil ick u Heer’ lof end danck singhen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {8}
Wonderbaer syn u’ wercken Heer,
\\T’welck myn siel’ bekent langhs so meer,
\\End neemt daerop vlietelick acht:
\\Voor u en was oock niet myn kracht,
\\Verborghen, als ick was te saeme,
\\Gebeeldet in moeder lichaeme.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Ghy hebt my oock Heer voortghebracht,
\\Wt der eerden doer uwe macht,
\\Ghy saeght my aen seer goedertier,
\\Doe ick noch onvolmaeckt was schier:
\\Die tijdt van myn volghende leven,
\\Was schoon in uwen boeck gheschreven.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Hoe kostlick is my uwen raet?
\\T’ghetal my gantsch te boven gaet,
\\Uwes raets, die beroemt is wijdt:
\\Wil ick die tellen nu ter tijdt,
\\Hy gaet in veelheit dat zandt kleyne,
\\Verre te boven in~’t ghemeyne.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Ick gedencke daer aen eenpaer,
\\Als ick wacker ben s’morghens klaer.
\\O Godt woudt ghy verderven snel,
\\Alle die godtloosen seer fel:
\\Die bloethonden sonder beswijcken,
\\Souden met schanden van my wycken.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Want se spreken Heer met hooghmoet,
\\Van u lasterlick seer onvroet,
\\Sy verheffen hen op onreyn,
\\Dies haet’ ick alle die ghemeyn,
\\Die u haeten: oock die ghesellen,
\\Die hen Heere teghen u stellen.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Met rechten ernst wt s’herten grondt,
\\Haet’ ick O Heer’ die t’aller stondt,
\\Sy sijn myn vianden niet kleyn:
\\Maer ghy die t’herte kent alleyn,
\\Doersoeckt myn hert’, ghy wert ghewaere,
\\Dat ick’t recht meyn’ in’t openbaere.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Myn hert’ end ghemoet wel doersiet,
\\Doergrondt my gantschelick met vliet,
\\Siet of ick in den weghen quaet,
\\Wandele, die ghy Heere haett,
\\End sijt my altydt wel gheneghen,
\\Gheleydt my oock in uwen weghen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {140} {Psalm CXL.}

\begin {vers} {1}
O myn Godt, wilt my nu bevryden,
\\Voor den menschen seer boos end quaet,
\\Behoedt my nu end t’allen tyden,
\\Voor der listighen raet end daet.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Die daeghelicks met haers ghelycken,
\\Teghen my dencken schalckheit loos,
\\Ende my strydt in allen wycken,
\\Van nieuws aendoen met herten boos.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Haer listighe tonghen hooghmoedigh,
\\Scherpen se als slanghen seer fyn,
\\Onder haer lippen overvloedigh,
\\Hebben se Aederen venyn.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Bewaert my voor der boosen handen,
\\End myn ghanghen tot deser stondt,
\\Voor den moetwillighen vianden,
\\Die my willen bringhen te grondt.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Die grootsche hebben nu met listen,
\\Myner sielen stricken bereydt,
\\Op dat se my te vanghen wisten,
\\In den weghen daer ghy my leydt.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Doe sprack ick met vasten vertrauwen,
\\Ghy sijt O Heer myn Godt alleyn,
\\Verhoort my in myn swaer benauwen,
\\Hoort die stemme myns ghebets reyn.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {7}
Heer’ ghy sijt myn waepen seer krachtigh,
\\Myn helm, als my die noot beswaert:
\\Als ick in’t velt benauwt was klachtigh,
\\Ghy hebt my t’hooft ghedeckt bewaert.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Wilt den boosen Heer’ niet toelaeten,
\\T’volbringhen haers voornemens fel,
\\Anders souden sy, die my haeten,
\\Hooghmoedigh end stoudt werden snel.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Dat den Oversten onder desen,
\\Die my quelt, toekomme met kracht,
\\Dat lyden end elendigh wesen,
\\Dat hy my te doen was bedacht.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Dat hen kolen op den kop vallen,
\\End gantschelick te gronde gaen,
\\Slaet se met tempeest over allen,
\\So dat se niet meer op en staen.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Die quaedtonghighe mensch’ alommen,
\\Sal niet langhe blyven in staet,
\\Op den moetwillighen sal kommen,
\\Syn eyghen aenslagh end sijn raet.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Godt sal sijn ghetrauwheit verklaeren,
\\Hem die met onrecht is ghequelt,
\\Sy die den vromen hier beswaeren,
\\Werden voor Godts oordeel ghestelt.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Die vrome sullen uwen naeme,
\\Die heerlick is prysen O Heer’,
\\D’oprechte sullen eewigh t’saeme,
\\By u wonen in aller eer’.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {141} {Psalm CXLI.}

\begin {vers} {1}
Ick roep’ u Heer aen in noot niet kleyn,
\\Haest u ghenaedelick tot my,
\\Opent my nu u’ ooren vry,
\\Dewyl’ ick roepe tot u alleyn.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Tot u klimme myn ghebedt ghemeyn,
\\Even als een rueckwerck seer soet,
\\Myn handen ghestreckt in ootmoet,
\\Ontfanght als een spaedtoffer seer reyn.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Houdt altydt O Heer toe mynen mondt,
\\Regiert oock myn lippen nu meer.
\\Dat niet quaets tot uwer oneer,
\\Daer wt komme tot eenigher stondt.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Neyght myn herte niet tot stucken loos,
\\Dat ick niet en hebbe te doen,
\\Met den menschen in boosheyt koen,
\\End niet en smaeke haeren roof boos.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Dat my de vrome vermaen’ eenpaer,
\\Ick wilt vriendelick dulden fyn,
\\Sulcks sal my op myn hooft oock sijn,
\\Als een balsem lievelick end klaer.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
Maer seer haest sal ick sien overwacht,
\\Die godtloosen in sulck elendt,
\\Dat ick voor hen noch in den eyndt,
\\Sal Godt moeten bidden met aendacht.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Als haer Overheeren boos end fel,
\\Van boven af werden ghestoort,
\\Dan werden myn woorden ghehoort,
\\Als die goet sijn end ghesproken wel.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Gelyck t’houdt end steen sijn wtghespreyt,
\\Als men se klieft end breeckt seer kleyn,
\\Also sijn ons beenen ghemeyn,
\\Ontrent onsen graeven wtghebreydt.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
O Heer’ in myn lyden end verdriet,
\\Tot u heff’ ick myn ooghen vry,
\\Myn troost end myn hope sijt ghy,
\\End laett myn herte vertzaeghen niet.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Hoedt my dat ick niet werde ghevaen,
\\In den stricken my voorghestelt,
\\End met banden niet sy ghequelt,
\\Die my die boose steedts voor slaen.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Sy moeten selve wesen verstrickt,
\\In haer eyghen netten alt’ saem,
\\Op dat ick ghesondt end bequaem,
\\Daer van vry sy, end werde verquickt.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {142} {Psalm CXLII.}

\begin {vers} {1}
Ick roepe Godt met herten aen,
\\Ick smeeke hem gantsch onderdaen,
\\Ick storte voor hem wt myn hert’,
\\End vertelle hem al myn smert’.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Als myn gheest end myn hert’ met noot,
\\Gantsch beswaert is end met angst groot:
\\Noch weet ghy Heer in desen al,
\\Hoe ick daer wt verlost sijn sal.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Sy hebben my stricken bereydt,
\\End my’ te vanghen toegheleyt:
\\Als ick my alsins hebb’ ghewendt,
\\Der vrienden gheen heeft my ghekent.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Gheen middelen my nu voorstaen,
\\Om eenighsins hen te ontgaen,
\\Daer is niemant in myn gheslacht,
\\Die my te helpen sij bedacht.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Ick roepe Heer’ tot u alleyn,
\\Ghy sijt altydt myn hope reyn,
\\Ter weerelt en is nu niemant,
\\Daer van ick verwachte bystandt.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Aenhoort doch Heer al myn gheklagh,
\\Want ick voort aen niet meer en magh,
\\Hoedt my voor de vervolghers myn,
\\Die my nu veel te machtigh sijn.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Wt desen kuyl diep’ my bevrydt,
\\Dat ick u pryse t’aller tydt:
\\By my sijnde Godts kindren vroet,
\\Sullen sien t’goet dat ghy my doet.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {143} {Psalm CXLIII.}

\begin {vers} {1}
Wilt myn ghebedt O Heer verhooren,
\\Laet doch kommen tot uwen ooren,
\\Myn smeeken end myn truericheit:
\\End nae uwe goetheit al vooren,
\\Antwoordt my in myn teghenheit.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Wilt Heer met uwen knecht niet treden,
\\In’t recht nae u’ gherechticheden,
\\Dat hy niet komm’ in straff’ end pyn,
\\Want Heer gheen mensche hier beneden,
\\En kan voor u onschuldigh sijn.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Myn viandt vervolght my gaer seere,
\\Om my neder te werpen Heere:
\\Hy laetet niet blyven daer by,
\\Maer in eenen kuyl met oneere,
\\Als waer’ ick doot, verberght hy my.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Daer doer is myn siel’ seer belaeden,
\\Met benauwtheit vroegh ende spaede,
\\Ick schyne verlaeten met haest:
\\Dies doer dees teghenheit end schaede
\\Is myn hert’ beroert end verbaest.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
In desen duysteren kuyl klachtigh,
\\Ben ick des ouden tydts ghedachtigh,
\\End’ uwer wercken Heer seer goet:
\\Ick verhael’ t’mynen trooste krachtigh,
\\Die grootdaeden die u’ handt doet.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Daer sucht’ ick seer in sulcken standen,
\\End strecke tot u Heer’ myn handen:
\\Myn siel’ is doer t’roepen ghelyck,
\\Den dorren wtghedrooghden landen,
\\End als een seer dorstigh eerdtryck.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {7}
Verhoort my nu, haestt u Heer goedigh,
\\T’hert’ is flauw, ick ben schier kleynmoedigh,
\\En verberght my u’ aenschyn niet,
\\Of ick moet hem ghelyck sijn spoedigh,
\\Dien men in die graeven diep’ schiett.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Laet my vroegh u’ ghenaed’ aenschauwen,
\\Op u staet myn hop’ in’t benauwen
\\Maeckt my doch den rechten wegh kondt,
\\Dien ick gaen moet, want Heer vol trauwen,
\\Tot u heff’ ick op hert’ end mondt.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
O Godt myn hopeningh’ seer reyne,
\\Verlost my wt den noot niet kleyne,
\\Myner vianden wreedt end fel,
\\Ghy sijt Heer myn toevlucht alleyne,
\\Ia ghy O Godt end niemant el.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Leert my Heer nae u’ welbehaeghen,
\\Wandelen recht sonder vertzaeghen,
\\Want ghy doch sijt myn Godt voorwaer,
\\Dat uwe Gheest my al myn daeghen,
\\My leyd’ in uwen wegh eerbaer.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
O Heer’ wilt doch doer uwen naeme,
\\Myn siele verquicken bequaeme,
\\Ende levendigh maeken bly:
\\Verlost my wt noot angst end blaeme,
\\Doer uwe gherechticheit vry.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Myn vianden die my bestryden,
\\Doet Heer’ te niet tot desen tyden,
\\Doer u’ goetheit, verderft oock slecht
\\Sy, die myn siel’ aendoen groot lyden,
\\Want ick ben u’ ghetrauwe knecht.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {144} {Psalm CXLIIII.}

\begin {vers} {1}
Gheloeft sij Godt myn troost tot allen tyden,
\\Die myn handen seer sterckelick leert stryden,
\\Die myn vingheren leert kryghen seer snel,
\\Wiens goetheit my bewaert end niemant el.
\\Hy is myn burght, myn steen, myn heyl alleyne,
\\Myn schilt daer op ick vertrauwe seer reyne,
\\Hy is’t die (spyt’s der vianden ghewelt)
\\Dit volck onder myn Koninghrycke stelt.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Wat is doch Heer’ de mensche vol elenden,
\\Dat ghy u tot hem goedighlick wilt wenden?
\\Wat heeft die mensch’ met sijn kindren voor kracht,
\\Dat ghy O Heer op hem wilt hebben acht?
\\Die mensche magh als men’t recht wil wtspreken
\\By EEN NIET met rechte sijn vergheleken:
\\Syn daeghen al hoe heerlick dat se sijn,
\\Vergaen haest als eener schaduwen schyn.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Buyght den hemel, wilt doch Heer’ neder kommen,
\\Slaet die berghen, doet se roocken alommen:
\\Werpt blixem wt, verstroyt die boosen al,
\\Schiett u’ gheschutt los, end bringht se ten val.
\\Wilt my die handt bieden end my bevryden,
\\Wt dit water end wt dit groote lyden,
\\Van den boosen maeckt my doch Heere quyt,
\\Van den vremden bastaerden nu ter tydt.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Haere mondt spreeckt luegenachtige dingen,
\\Veel valschheit met den handen sy volbringhen:
\\Maer ick wil u Heer’ singhen een nieuw liedt,
\\Op myn harp’ end psalter sonder verdriet.
\\Ghy sijt die Heer die daer behoet end spaeret
\\Die Koninghen: End seer vlietigh bewaeret,
\\Uwen knecht David voor die sweerden fel,
\\Doe over hem ghetrocken waeren snel.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Verlost my Heer’, bevrydt my voor die handen
\\Der vremden end der bastaerden vianden.
\\Want haere mondt spreeckt steedts niet dan valschheit
\\Haer handen wercken ongherechticheit.
\\Laett ons sonen jueghdigh als jonge planten,
\\Opwassen in sterckheit aen allen kanten:
\\Laett ons dochters als pileeren op gaen,
\\Die in der Koninghen schoon’ huysen staen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Laet ons huysen sijn vol voorraets gepresen,
\\End ons schaepkens vermenighfuldight wesen,
\\Met veel duysenden in seer groot ghetal,
\\Iae met tienduysenden hier overal.
\\Laett ons ossen sterck wesen om te trecken,
\\End wilt geen schaed’ over ons doch verwecken,
\\Dat op onsen straeten gheen klaeghen sij,
\\Gheen ongheluck of verlies sij ons by.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Wel dien volcke, den welcken Godt sulcks ghevet,
\\End in stillheit so vredelicken levet:
\\Iae ghelucksaeligh is t’volck in’t ghemeyn,
\\T’welck den Heer’ houdt voor sijnen God alleyn.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {145} {Psalm CXLV.}

\begin {vers} {1}
Ick sal Godt mynen Koningh prysen seer,
\\End uwen heylighen naem loven HEER:
\\Ick wil Heer uwen naem verbreyden fyn,
\\End u altydt groot macken O Godt myn,
\\Die Heer’ is groot end seer hooghlick te prysen,
\\Onbegryplick is hy in aller wysen,
\\Kindts kinderen sullen roemen sijn wercken,
\\End vermonden sijn kracht niet om verstercken.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Ick wil ghedenck n uwer heerlickheit,
\\Uwer grootheit end uwer maiesteit:
\\End sal uwe wonderwercken altydt,
\\Verbreyden Heer met een herte verblydt.
\\U’ daeden een schoon ghetuygenis gheven,
\\Van uwer kracht, welck yderman doet beven:
\\Dies wil ick altydt end voor allen dinghen,
\\Uwe goetheit loven, prysen end singhen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Se sullen uwer goedicheit seer groot,
\\Hiernae sijn een schoon ghedenckteeken bloot,
\\Sy ghetuyghen van u’ gherechticheit,
\\End van uwe bestendighe waerheit.
\\De Heer’ is ghenaedigh ende goethertigh,
\\Traegh tot gramschap, end daertoe seer barmhertigh,
\\Vriendelick is hy allen creaturen,
\\End hy toont hen sijn goetheit t’allen uren.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Dies Heer loeft u al u’ schepsel verblydt,
\\Om dat ghy een volmaeckt werckmeester sijt:
\\Maer boven all’ uwe wercken niet kleyn,
\\Prysen u all’ uwe heylighen reyn.
\\Die heerlickheit uwes rycks sy verkonden,
\\Uwe kracht groot sy daerneven vermonden.
\\Op dat de menschen d’heerlickheit end krachten,
\\Uwes rycks verstaen in allen gheslachten.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
U’ ryck is Heer’ een eewigh Koninghryck,
\\U’ heerschappy blyft eewighlick ghelyck:
\\Die struyckelen onderhoudt u’ handt fyn,
\\End rechtt op die nedergheslaeghen sijn.
\\Alle dingh wachtt op u aen allen zyden,
\\Ghy gheeft hem sijn spys’ in bequaemen tyden,
\\Ghy opent u’ handt, end dat beghenaedight,
\\Met spijs’ alles ryckelick ghy versaedight.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Godt is gherecht in alles wat hy doet,
\\End goedertier in al sijn wercken goet.
\\Hen die hem bidden wil hy nae by staen,
\\Iae die hem in der waerheit roepen aen.
\\Hy doet den wille tot haeren vermeeren,
\\Der ghener die hem vreesen end vereeren:
\\Hy verhoort haer schreyen end al haer klaegen,
\\End verlosts’ wt al haer kruys end haer plaegen.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Die Godt lief hebben sijn van hem bewaert,
\\Maer hy verderft gantschlick den boosen aert.
\\Dies wil ick sijnen lof verkonden klaer,
\\Iae alle vleesch sal hem loven eenpaer.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {146} {Psalm CXLVI.}

\begin {vers} {1}
Wel op myn siel wilt nu prysen,
\\Den Heer’, want myn leven langh,
\\Sal ick hem eere bewysen:
\\Ick wil met Psalmen ghesangh,
\\Steedts loven Godt verheven,
\\So langh’ als ick sal leven.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Wilt niet stellen u’ vertrauwen,
\\Op Princen groot ofte kleen,
\\Wilt op den mensche niet bauwen,
\\Want by hem is hulpe gheen.
\\Als sijn gheest wtvaert ghelyck,
\\Wert hy weder eerd’ end slyck.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Met hem vergaen sijn raeden al,
\\End werden haestlick tot niet,
\\Wel hem dien Godt t’aller tydt sal,
\\Syn hulp’ aenbieden met vliet:
\\Die tot Godt heeft sijn toevlucht,
\\In noot end in quaet gherucht’.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Hy is’t die krachtigh ghemaeckt heeft,
\\Den hemel end t’eerdtryck breedt,
\\Die Zee end all wat daer in leeft,
\\End hem beweeght met bescheedt.
\\Hy onderhoudt sijn waerheit,
\\Seer vast’ in der eewicheit.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Hy doet hen recht die daer lyden,
\\Overlast end groot ghewelt:
\\Hy gheeft broot tot allen tyden,
\\Hen die de hongher scherp quelt.
\\Hy maeckt los end vry van pyn,
\\Hen die vast’ ghebonden sijn.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
T’ghesichte gheeft hy hen allen,
\\Die daer gantschelick sijn blindt.
\\Die hart sijn nederghevallen,
\\Heft hy op, end die versint.
\\Hy heeft lief ende behoedt,
\\Die oprecht vrom sijn end goet.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Met vliet bewaert oock de Heere,
\\Den vremden in lyden groot,
\\Desghelycks die weesen teere,
\\Behoedt Godt in angst end noot.
\\Weduwen hy oock bewaert,
\\Dat hen gheen leedt wedervaert.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Hy sal die weghen verderven
\\Des godtloosen met der daet,
\\End sal hem een ryck verwerven,
\\Dat eewiglick vast bestaet:
\\Sion ws Godts heerlickheit
\\Wert gheloeft in eewicheit.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {147} {Psalm CXLVII.}

\begin {vers} {1}
Loeft Godt: het sijn heerlicke dinghen,
\\Dat men onsen Godt pryst met singhen:
\\Het is kostelick end seer schoone,
\\Dat men Godt pryst met soeten toone,
\\Dewyl dat hy’t is die ghenaedigh,
\\Ierusalem bauwet alleyne,
\\Hy sal oock t’saem bringhen ghestaedigh,
\\T’verstroyd’ Israel in’t ghemeyne.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Hy heylet die ghebroken herten,
\\Die vol sijn van lyden end smerten,
\\End sal op haer wonden vol pynen,
\\Ghebruycken goede medecynen.
\\Want der sterren alle te saemen,
\\Weet hy dat ghetal wt te spreken,
\\Hy kan oock die alle met naemen,
\\Eyghentlick naemen onbesweken.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Voorwaer Godt is groot hoogh ghepresen,
\\Die sterckte die daer konde wesen:
\\Syn kracht is groot niet om vermonden,
\\Syn wysheit is niet om doergronden.
\\De Heer verquickt ende verstercket,
\\Die benauwt sijn ende belaeden:
\\Maer dat gheslacht’ t’welck boosheit wercket,
\\Werpt hy te grond’ sonder ghenaeden.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Dies wilt met ghesangh den Heer’ prysen,
\\Met Psalmen wilt hem lof bewysen,
\\Die den hemel met nevel decket,
\\Ende met wolcken overstrecket:
\\Die den reghen lieflick laett vallen,
\\Om t’gras seer soet te doen voortkommen
\\Met druepelen fyn over allen,
\\Op berghen, daelen, end alommen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Den vee wil hy sijn spyse gheven,
\\Oock den jonghen raeven daerneven,
\\Die tot hem schreyen vroegh end spaede,
\\Sijnde met hongher seer belaeden.
\\Gheen ghevallen heeft de Heer’ goedigh,
\\Aen die sterckte des peerdts in’t stryden,
\\Noch aen des loopers kracht hooghmoedigh,
\\Noch aen syn beenen t’allen tyden.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Maer hy heeft een seer groot behaeghen,
\\Aen een benauwt herte verslaeghen,
\\Dat op Godts goedicheit end krachten,
\\Hem verlaett, end daerop wil wachten.
\\Ghy Ierusalem wtverkoren,
\\Uwes Godts lof wilt nu voortbringhen,
\\End ghy Zion laett in u hooren,
\\Godes lof in hem wilt ontspringhen.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Hy sterckt uwe poorten seer krachtigh,
\\Met yseren grendelen machtigh.
\\Hy seghent in die stadt seer spoedigh,
\\Uwe kinderen overvloedigh,
\\End maeckt dat ghy hebt altydt vrede,
\\In uwen land’ aen allen zyden,
\\End veel goede taerwe hiermede,
\\Gheeft hy u, om u te verblyden.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Hy sendt sijn Woort hier op der eerden,
\\Ende sijn Wet van grooter weerden,
\\Die sneller dan eenighe dinghen,
\\Over al krachtelick doerdringhen.
\\Hy deckt die berghen end die velden,
\\Met snee wit als die wolle reyne.
\\Den nevel hy wtstroyt niet selden,
\\Als of hy asschen waer’ seer kleyne.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Hy werpt den haeghel t’allen steden,
\\Als groote stucken ys beneden.
\\Wie is so hardt, dat hy kan draeghen,
\\Den scherpen vorst end koude daeghen?
\\Maer dat ys smelt sonder beklyven,
\\So haest als hy een Woort wtspreket,
\\Hy laet den windt waeyen end dryven,
\\So schuert dat ys t’welck haestlick breket.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Hy is’t die Iacob openbaeret
\\Sijn Woort, end sijn wetten verklaeret,
\\Die Israel heeft onderwesen,
\\Sijn wetten, end rechten ghepresen.
\\So en heeft hy aen allen volcken,
\\Die daer wonen onder den wolcken,
\\Niet ghedaen: noch hen laeten weten,
\\Syns Woorts seer heerlicke secreten.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {148} {Psalm CXLVIII.}

\begin {vers} {1}
Ghy hemelsche creaturen,
\\Loeft Godt fyn tot deser uren:
\\Ghy jnwoenders des hemels reyn,
\\Singht sijn eer’ lieflick in’t gemeyn:
\\Ghy Enghelen loeft sijnen naeme,
\\Ghy sijn heerkracht loeft hem te saeme,
\\Ghy Sonn’ end Maene loeft hem fyn,
\\Ghy sterren pryst den naeme sijn.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Ghy hemel hoogh loeft hem eenpaer,
\\Doet sulcks wolcken end waeter klaer:
\\Dat alle hemelsche dinghen,
\\Den lof sijnes naems voortbringhen.
\\Want doer sijn Woort sterck ende krachtigh,
\\Wiert alle dingh ghemaeckt eendrachtigh,
\\Hy heeft alles also bestelt,
\\Dat het vast’ blyft doer sijn ghewelt.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Sy hebben een bevel ontfaen,
\\Daer over derren sy niet gaen.
\\Ghy walvisschen end afgronden,
\\Wilt nu sijnen lof verkonden.
\\Vyer, haeghel, snee, end ys seer koude,
\\Windt, tempeesten niet om verhouden,
\\Die den wille Godts volbringht goet,
\\Loeft hem in alles wat ghy doet.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Pryst hem berghen end huevels al,
\\Vruchtbaer boomen t’gantsche ghetal,
\\Der Cedren end des vees met een,
\\Wilde dieren groot ende kleen.
\\Vlieghende voghels groot van weerden,
\\Dieren kruypende langhs der eerden.
\\Ghy Koninghen end volcken ryck,
\\Vorsten end Rechters all’ ghelyck.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Ghy jonghers, dochters, jongh end oudt,
\\Singht sijn lof om best in eenvoudt,
\\Want hoogher is sijnes naems eer’,
\\Als hemel end eerd’ immermeer.
\\Den hoorn sijns volcks heeft hy verheven,
\\Tot sijner eer’, sulcks is ghegheven,
\\Israel sijn volck seer ghewis,
\\T’welck sijn bemindt eyghendom is.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {149} {Psalm CXLIX.}

\begin {vers} {1}
Wilt een nieuw liedt den Heere singhen,
\\Wilt hem sijn eer’ heerlick toebringhen,
\\Dat nu onder sijn volck ghemeyne,
\\Sijn lof ghehoort sy reyne.
\\Ghy Israel in vrueghdt nu leeft,
\\In den Heer’ die u ghemaeckt heeft:
\\In desen Koningh u verblydt,
\\Die Zions kindren sijt.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Dat men met fluyten sijnen naeme,
\\Prys’, end met trommelen bequaeme:
\\Met harpen soet moet men oock loven,
\\Den Heere van hier boven.
\\Want den Heer’ behaeght sijn volck al,
\\Dat hy verkiest nae sijn gheval:
\\Die kleyne sal hy vereeren,
\\End haer goet vermeeren.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Noch sullen die vrome ghepresen,
\\Hiernae vroylick end verblydt wesen:
\\Iae men sals’ op haer bedde hooren,
\\Singhen end vrueghdt oorbooren,
\\In haeren kelen sullen sy,
\\Des Heeren lof hebben seer bly,
\\End in haer handen vol weerden,
\\Tweesnydende sweerden.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Op dat sy verderven met krachten,
\\Daer met alle boose gheslachten,
\\End straffen die herten hooghmoedigh,
\\Met scherpe wraeke spoedigh.
\\Op dat sy vanghen so met een,
\\Koninghen end Princen niet kleen,
\\End met ketenen end banden,
\\Vast sluyten haer handen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Als sy die straffen dat sy beven,
\\Sy doen sulcks als daer staet voorschreven:
\\Dit’s uwer heylighen O Heere,
\\Heerlickheit end haer eere.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {150} {Psalm CL.}

\begin {vers} {1}
Laett nu Godt ghepresen sijn,
\\In syn heylighdom seer fyn,
\\Gheloeft sy hy end gheacht,
\\Wt den hemel die vol kracht,
\\In heerlickheit hoogh’ verheven.
\\Loeft hem in sijn wercken reyn,
\\Die hy ghewrocht heeft alleyn,
\\Die van syn macht tuyghnis gheven.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Van herten lovet doch hem,
\\Oock met der basuynen stem,
\\End met der Psalteren toon,
\\Met trommels end harpen schoon.
\\Wilt sijnen lof end prys singhen:
\\Met der fluyten soet gheklangh,
\\End der orghelen ghesangh,
\\Laett sijn eere nu voortbringhen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Syn goetheit sij openbaer,
\\Ghemaeckt, doer t’gheluydt seer klaer,
\\Der Cymbalen t’aller tydt,
\\Welcke seer breedt ende wydt,
\\Syns naems eer moeten bewysen:
\\Dies alles dat daer nu leeft,
\\Dat hem roert end aesem heeft,
\\Moet onsen Godt heerlick prysen.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
Eynde der Psalmen Davids.
\end {tussenschrift}

\end{document}
