
% Je zult om dit bestand te gebruiken zelf de volgende latex-omgevingen
% moeten definiëren: ‘psalm’, ‘vers’, ‘tussenschrift’ en ‘voorzang’;
% daarnaast ook nog het commando \pauze.

\begin{document}

\begin {psalm} {1} {Psalm 1}

\begin {vers} {1}
Welzalig hij, die \textit{in der} bozen raad,
\\\textit{Niet} wandelt, noch op \textit{’t~pad der zondaars} staat.
\\Noch \textit{neder}zit, daar \textit{zulken samen}rotten,
\\Die \textit{roeke}loos met \textit{God en godsdienst} spotten;
\\\textit{Maar} ’s~HEEREN wet blij\textit{moedig} dag en nacht
\\Herdenkt, bepeinst en \textit{ijve}rig betracht.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Want hij zal zijn ge\textit{lijk een} frisse boom,
\\\textit{In} vetten grond ge\textit{plant bij enen} stroom,
\\Die \textit{op zijn} tijd met \textit{vruchten is be}laden,
\\En \textit{sierlijk} pronkt met \textit{onverwelkte} bladen.
\\\textit{Hij} groeit zelfs op in \textit{ramp en} tegenspoed.
\\Het gaat hem wel, ’t~ge\textit{lukt hem} wat hij doet.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Gans anders is~’t met \textit{hem, die} ’t~kwaad bemint:
\\\textit{Hij} is als kaf, dat \textit{wegstuift voor den} wind.
\\Geen \textit{zondaar} zal~’t ge\textit{wis verderf ont}komen,
\\Als \textit{in ’t~ge}richt door \textit{God wordt wraak ge}nomen.
\\\textit{Hij,} die van deugd en \textit{godsvrucht} is ontaard,
\\Zal niet bestaan, waar \textit{’t~vrome} volk vergaart.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
De HEER’ toch slaat der \textit{mensen} wegen ga,
\\\textit{En} wendt alom het \textit{oog van Zijn ge}nâ,
\\Op \textit{zulken,} die, op\textit{recht en rein van} zeden,
\\Met \textit{vasten} gang het \textit{pad der deugd be}treden.
\\\textit{God} kent hun weg, die \textit{eeuwig} zal bestaan,
\\Maar ’t~heilloos spoor der \textit{bozen} zal vergaan.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {2} {Psalm 2}

\begin {vers} {1}
Wat \textit{drift beheerst het woedend heiden}dom,
\\En \textit{heeft het hart der volken inge}nomen?
\\De \textit{koningen verheffen zich al}om,
\\De \textit{vorsten} zijn ver\textit{metel saamge}komen,
\\Om \textit{God, den} HEER’, zelfs \textit{naar de kroon te} steken,
\\En \textit{tegen} Zijn Ge\textit{zalfde op te} staan.
\\Zij \textit{spreken} saam: „Laat \textit{ons hun banden} breken,
\\En \textit{van hun} juk en \textit{touwen} ons ontslaan.”
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Maar \textit{d’Opperheer, die Zijn geduchten} stoel
\\Op \textit{starren sticht, en grondvest op de} wolken,
\\Zal \textit{lachen met dat vruchteloos ge}woel,
\\En \textit{spotten} met den \textit{waan der dwaze} volken,
\\God \textit{zal Zijn} wraak ont\textit{dekken voor hun} ogen.
\\Straks \textit{gloeit de} lucht door \textit{’t~vlammend bliksem}licht;
\\’t~Is \textit{God die} spreekt; Hij \textit{dondert uit den} hoge,
\\En \textit{jaagt den} schrik Zijn \textit{haat’ren} in ’t~gezicht.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
„Durft \textit{gij bestaan te twisten met Mijn} kracht?
\\Zal \textit{nietig stof Mij ’t~hoog gezag ont}wringen,
\\Of \textit{weerstand biên aan Mijn geduchte} macht?
\\Ont\textit{ziet Mijn} toorn, ver\textit{doolde sterve}lingen.
\\Gij \textit{zult ver}geefs Mijn \textit{rijksbestel weer}streven.
\\Mijn \textit{Koning} is ge\textit{zalfd door Mijn be}leid;
\\Hij, \textit{door Mijn} hand op \textit{Sions troon ver}heven,
\\Heerst \textit{op den} berg van \textit{Mijne} heiligheid.”
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
„En \textit{Ik, die Vorst, met zoveel macht be}deeld,
\\Zal \textit{Gods besluit aan ’t~wereldrond doen} horen.
\\Hij \textit{sprak tot Mij: „’k~Heb heden U ge}teeld;
\\Gij \textit{zijt Mijn} Zoon, Gij \textit{zijt Mijn een ge}boren;
\\Zeg \textit{vrij Uw} eis; Ik \textit{zal Uw macht ver}hogen,
\\Op\textit{dat Uw} Naam al\textit{om ontzag’lijk} zij;
\\Het \textit{heiden}dom ligg’ \textit{voor Uw stoel ge}bogen,
\\En \textit{’t~eind der} aard er\textit{kenn’ Uw} heerschappij.”
\end {vers}

\begin {vers} {5}
„Uw \textit{ijz’ren staf, die al hun macht ver}plet,
\\Maak’ \textit{hen eerlang eerbiedig’ onder}zaten,
\\En \textit{noodzaak, hen te buigen voor Uw} wet,
\\Of \textit{sla z’aan} gruis, als \textit{pottenbakkers}vaten!”
\\O \textit{vorsten,} wilt de \textit{wet der wijsheid} horen,
\\Eer \textit{gij God} zelv’ en \textit{Zijn Gezalfde} hoont.
\\O \textit{rechters,} tot den \textit{stoel der eer ge}koren,
\\Ver\textit{draagt Zijn} tucht, die \textit{u Zijn} liefde toont.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Vreest \textit{’s~HEEREN macht en dient Zijn Majes}teit;
\\Juicht, \textit{bevend op ’t~gezicht van Zijn ver}mogen,
\\En \textit{kust den Zoon, van ouds u toege}zeid;
\\Eer \textit{u Zijn} toorn ver\textit{delg’ voor aller} ogen,
\\U \textit{op uw’} weg tot \textit{stof doe weder}keren;
\\Wan\textit{neer Zijn} wraak, ge\textit{tergd door uw ge}drag,
\\U, \textit{onver}hoeds, zou \textit{door haar gloed ver}teren,
\\Tot \textit{staving} van Zijn \textit{langge}hoond gezag.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Wel\textit{zalig zij, die, naar Zijn reine} leer,
\\In \textit{Hem hun heil, hun hoogst geluk be}schouwen.
\\Die \textit{Sions Vorst erkennen voor hun} HEER’;
\\Wel\textit{zalig} zij, die \textit{vast op Hem be}trouwen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {3} {Psalm 3}

\begin {vers} {1}
Hoe vrees’lijk \textit{groeit, o} God,
\\Het \textit{saamgezworen} rot,
\\Der\textit{genen, die mij} drukken!
\\Zij \textit{maken niet al}leen
\\Den \textit{opstand alge}meen,
\\Om \textit{mij mijn kroon t’ont}rukken,
\\Maar \textit{velen doen van} mij,
\\Hoe \textit{bitter ik ook} lij’,
\\Nog \textit{deze smaadtaal} horen:
\\„God \textit{zal hem nu niet} meer
\\Ver\textit{lossen als wel}eer;
\\Hem \textit{is geen heil be}schoren.”
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Maar, trouwe \textit{God, Gij} zijt
\\Het \textit{schild, dat mij be}vrijdt,
\\Mijn \textit{eer, mijn vast be}trouwen;
\\Op \textit{U vest ik het} oog;
\\Gij \textit{heft mijn hoofd om}hoog,
\\En \textit{doet m’Uw gunst aan}schouwen.
\\’k~Riep \textit{God niet vrucht’loos} aan;
\\Hij \textit{wil mij niet ver}smaan.
\\In \textit{al mijn tegen}heden;
\\Hij \textit{zag van Sion} neer,
\\De \textit{woonplaats van Zijn} eer,
\\En \textit{hoorde mijn ge}beden.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Ik lag en \textit{sliep ge}rust,
\\Van \textit{’s~HEEREN trouw be}wust,
\\Tot \textit{ik verfrist ont}waakte;
\\Want \textit{God was aan mijn} zij’;
\\Hij \textit{ondersteunde} mij
\\In \textit{’t~leed, dat mij ge}naakte.
\\Ik \textit{zal, vol helden}moed,
\\Daar \textit{mij Zijn hand be}hoedt,
\\Tien\textit{duizenden niet} vrezen;
\\Schoon \textit{ik, van alle} kant,
\\Ge\textit{weldig aange}rand
\\En \textit{fel geprangd moog’} wezen.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Sta op, ver\textit{los mij,} HEER’.
\\Gij \textit{hebt, o God, wel}eer
\\Ge\textit{toond voor mij te} waken,
\\Mijn \textit{haters onder}drukt,
\\En \textit{mij ’t~gevaar ont}rukt;
\\Gij \textit{sloegt hen op de} kaken,
\\Ver\textit{brekend onver}wacht
\\Hun \textit{tanden door Uw} macht;
\\’k~Heb \textit{d’overhand ver}kregen!
\\Gij, \textit{HEER’, alleen, Gij} zijt
\\Ver\textit{winnaar in den} strijd,
\\En \textit{geeft Uw volk den} zegen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {4} {Psalm 4}

\begin {vers} {1}
Wil \textit{mij, wanneer ik roep, ver}horen,
\\O God, die \textit{mijne} rechtzaak redt,
\\Gij \textit{hebt in} angst mij \textit{hulp be}schoren,
\\En \textit{mij doen gaan in ruime} sporen;
\\Betoon ge\textit{nâ; hoor} mijn gebed.
\\Wat \textit{moogt gij,} mannen, \textit{toch be}ginnen?
\\Zal \textit{steeds tot schande} zijn mijn eer?
\\Zult \textit{gij dan d’ijdelheid be}minnen;
\\En \textit{t’enemaal beroofd van} zinnen,
\\De \textit{leugen zoeken,} keer op keer?
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Her\textit{innert u, gij roeke}lozen,
\\Dat zich de \textit{HEER’ een} gunstgenoot
\\Heeft \textit{afge}zonderd \textit{en ver}kozen,
\\Hij \textit{doet mij nooit van schaamte} blozen,
\\Die, als ik \textit{riep, mij} bijstand bood,
\\Zijt \textit{gij be}roerd, ont\textit{steld, ver}legen,
\\Zo \textit{zondigt niet; ver}zaakt uw wil;
\\Spreekt \textit{in uw hart; herdenkt uw} wegen,
\\Op~’t \textit{eenzaam bedde neerge}zegen;
\\En \textit{weest in all’ ont}moeting stil.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Dan \textit{zult gij recht naar ’t~outer} treden,
\\En off’ren \textit{God een} rein gemoed,
\\Het \textit{offer} der ge\textit{rechtig}heden,
\\En \textit{’t~zuiv’re reukwerk der ge}beden;
\\Betrouwt op \textit{Hem, want} Hij is goed.
\\Daar \textit{velen} twijfel\textit{moedig} vragen;
\\„Wie \textit{zal ons ’t~goede} toch doen zien?”
\\Doe \textit{Gij, o HEER’, na ’t~angstig} klagen,
\\Ons \textit{’t~lieflijk licht Uws aanschijns} dagen,
\\En \textit{wil Uw rijke} gunst ons biên.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Gij \textit{hebt m’in ’t~hart meer vreugd ge}geven,
\\Dan and’ren \textit{smaken} in een tijd,
\\Als \textit{zij, door} aards ge\textit{luk ver}heven,
\\Bij \textit{koorn en most wellustig} leven,
\\In hunnen \textit{over}vloed verblijd,
\\Ik \textit{zal ge}rust in \textit{vrede} slapen,
\\En \textit{liggen onge}stoord ter neer;
\\Want \textit{Gij alleen, mijn schild en} wapen,
\\Schoon \textit{’t~onheil schijnt voor mij ge}schapen,
\\Zult \textit{mij doen zeker} wonen, HEER’.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {5} {Psalm 5}

\begin {vers} {1}
Neem, \textit{HEER’, mijn} bange \textit{klacht ter} oren;
\\Zie, \textit{als~’t aan woorden} mij ontbreekt,
\\Wat \textit{d’overdenking} in mij spreekt;
\\Ver\textit{waardig} U, uit \textit{’s~hemels} koren,
\\Mijn \textit{stem te} horen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Sla \textit{ied’re} zucht, mijn \textit{hart ont}gleden,
\\Op\textit{merkend ga; schenk} mij ’t~genot
\\Uws \textit{heils, mijn Koning} en mijn God;
\\Ik \textit{zal tot} U, met \textit{mijn ge}beden,
\\Eer\textit{biedig} treden.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Ik \textit{zal, door} ijver\textit{vuur aan} ’t~blaken,
\\O \textit{HEER’, bij ’t~scheemrend} morgenlicht,
\\Mij \textit{stellen voor Uw} aangezicht;
\\Op\textit{rechte} boezem\textit{zuchten} slaken,
\\En \textit{biddend} waken.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Gij, \textit{die ge}ducht zijt \textit{in ver}mogen,
\\Ver\textit{draagt de godde}loosheid niet;
\\Gij \textit{zult, o God, die} ’t~al doorziet,
\\Den \textit{boze} voor Uw \textit{heilig’} ogen,
\\Geens\textit{zins ge}dogen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Wie \textit{zinloos,} zonder \textit{t’over}wegen
\\Wat \textit{hem betaamt, tot} U durft gaan,
\\Zal \textit{voor Uw aanschijn} niet bestaan;
\\Gij \textit{haat, en} staat hun \textit{billijk} tegen,
\\Die \textit{onrecht} plegen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
Gij, \textit{HEER’, ver}delgt den \textit{leugen}spreker.
\\Hij, \textit{die zijn hand met} bloed bevlekt,
\\En \textit{gruwlen met be}drog bedekt,
\\Tergt, \textit{als de} snoodste \textit{wetver}breker,
\\Den \textit{hoogsten} Wreker.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Maar \textit{mij ont}moet Uw \textit{mede}dogen;
\\Ik \textit{zal, Uw woning} ingeleid,
\\En, \textit{naar ’t~paleis der} heiligheid
\\In \textit{ware} Godsvrees \textit{neerge}bogen,
\\Uw \textit{gunst ver}hogen.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Leid \textit{mij in} Uw ge\textit{rechtig}heden,
\\Om \textit{mijn verspied’ren} wil, en richt
\\Uw \textit{wegen voor mijn} aangezicht;
\\Dan \textit{zal ik} veilig \textit{voorwaarts} treden,
\\Met \textit{vaste} schreden.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Al \textit{’t~recht is} van hun \textit{mond ge}weken,
\\Zij \textit{leggen~’t op ver}derven toe;
\\Hun \textit{keel is nooit ver}slindens moe,
\\Hun \textit{tong tracht,} vleiend, \textit{ons door} treken
\\Naar \textit{’t~hart te} steken.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Draagt \textit{Gij, o} God, hen \textit{nog ge}duldig?
\\Ver\textit{woest hun raadslag;} drijf hen heen,
\\Daar \textit{z’Uwe wet zo} stout vertreên,
\\Zij \textit{tergen} U te \textit{menig}vuldig;
\\Ver\textit{klaar hen} schuldig.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Maar \textit{geef Uw} dierb’ren \textit{gunste}lingen,
\\Wier \textit{geest in U zijn} sterkte vindt,
\\Wier \textit{hart Uw Naam op}recht bemint,
\\In \textit{U vol}vrolijk \textit{op te} springen,
\\En \textit{blij te} zingen.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
’t~Recht\textit{vaardig} volk zult \textit{Gij be}lonen,
\\Ter\textit{wijl Gij, HEER’, hen} overdekt,
\\Hun \textit{tot een veilig} schild verstrekt.
\\Gij \textit{zult goed}gunstig \textit{hen be}kronen,
\\Ja, \textit{bij hen} wonen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {6} {Psalm 6}

\begin {vers} {1}
O \textit{HEER’, Gij} zijt weldadig;
\\Straf \textit{mij niet onge}nadig
\\In \textit{Uwen toorne}gloed,
\\Ai, \textit{matig Uw kas}tijden;
\\Sla \textit{mij met mede}lijden,
\\Ge\textit{lijk een} vader doet.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Ver\textit{geef mij} al mijn zonden,
\\Die \textit{Uwe hoogheid} schonden;
\\Ik \textit{ben verzwakt, o} HEER’,
\\Ge\textit{nees mij, red mijn} leven:
\\Gij \textit{ziet mijn beend’ren} beven;
\\Zo \textit{slaat Uw} hand mij neer.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Mijn \textit{ziel, gans} neergebogen,
\\Schrikt \textit{voor Uw heilig’} ogen,
\\In \textit{dezen jammer}staat.
\\Hoe \textit{lang zal ik nog} klagen?
\\Hoe \textit{lang Uw gramschap} dragen,
\\O \textit{HEER’, mijn} toeverlaat?
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Keer \textit{eind’lijk,} HEER’, toch weder;
\\Mijn \textit{ziel buigt zich ter}neder,
\\Ai, \textit{red haar van ’t~ver}derf.
\\Sla \textit{mijn ellende} gade,
\\Tot \textit{roem van Uw ge}nade,
\\En \textit{help mij,} eer ik sterf.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Want \textit{wie kan,} na ’t~verscheiden,
\\Op \textit{aarde meer ver}breiden,
\\Uw \textit{grootheid en Uw} lof?
\\Wie \textit{zal Uw gunstbe}wijzen,
\\In \textit{’t~zwijgend graf ooit} prijzen?
\\U \textit{zingen} in het stof?
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
Uw \textit{strenge} geselroede,
\\Maakt \textit{mij van ’t~zuchten} moede,
\\Ver\textit{teert geheel mijn} kracht;
\\Ik \textit{voel Uw slagen} klemmen,
\\En \textit{doe mijn bedde} zwemmen
\\In \textit{tranen,} al den nacht.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Mijn \textit{oog is} rood gekreten,
\\Van \textit{tranen uitge}beten,
\\Ver\textit{ouderd en door}knaagd;
\\Daar \textit{ik, in mijn el}lenden,
\\Door \textit{al mijns vijands} benden,
\\Ver\textit{drukt word} en gejaagd.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Mijn \textit{ziel grijp} moed; wijkt bozen,
\\Vlucht \textit{van mij weg, godd’}lozen;
\\De \textit{HEER’ heeft mijne} klacht,
\\Met \textit{toegenegen} oren,
\\Ge\textit{nadig willen} horen,
\\En \textit{al mijn} smart verzacht.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
De \textit{HEER’ wild’} op mijn kermen,
\\Zich \textit{over mij ont}fermen.
\\Hij \textit{heeft mijn stem ver}hoord,
\\De \textit{HEER’ zal, op mijn} smeken,
\\Geen \textit{hulp mij doen ont}breken;
\\Hij \textit{houdt ge}trouw Zijn woord.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Hij \textit{zal mijn} haters weren,
\\Hen \textit{straks terug doen} keren,
\\Be\textit{schaamd, en vol van} schrik;
\\Zijn \textit{grimmigheid, aan} ’t~blaken,
\\Zal \textit{hen te schande} maken,
\\Zelfs \textit{in een} ogenblik.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {7} {Psalm 7}

\begin {vers} {1}
O \textit{HEER’, mijn God, volzalig} Wezen,
\\’k~Be\textit{trouw op U, wien zou ik} vrezen?
\\Red \textit{mij hulpvaardig uit den} nood,
\\Eer \textit{mij mijn vijand breng’ ter} dood.
\\Geef \textit{mij ten roof niet in zijn} handen,
\\Die \textit{mij, met felle leeuwen}tanden,
\\Ver\textit{scheuren zou door} wond op wond,
\\Wan\textit{neer ik geen verlosser} vond.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Mijn \textit{God, zo’k immer hebb’ be}dreven,
\\Het \textit{boze stuk, mij aange}wreven,
\\’t~On\textit{kreukbaar recht ooit hebb’ ge}fnuikt,
\\En \textit{een oneven schaal ge}bruikt;
\\Of \textit{kwaad voor goed hebb’ toege}wogen;
\\En \textit{mijnen vreêgenoot be}drogen;
\\Hem \textit{heb ik zelfs ’t~ge}vaar ontrukt,
\\Die \textit{mij ten onrecht’ had ver}drukt.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Zo \textit{moet mijn vijand op de} hielen,
\\Mij \textit{volgen, ja geheel ver}nielen,
\\Hij \textit{roov’ mijn leven en mijn} eer,
\\En \textit{werp’ mijn kroon ter aarde} neer.
\\Sta \textit{op, o HEER’, wil mij be}hoeden,
\\Uw \textit{gramschap straff’, mijns vijands} woeden,
\\Ont\textit{waak voor mij, en} keer ’t~geweld;
\\’t~Ge\textit{richt hebt Gij zelf inge}steld.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Zo \textit{zullen zich gehele} scharen,
\\Van \textit{volk’ren om U heen ver}garen
\\Be\textit{klim dan, boven dit ge}woel,
\\Uw \textit{hemeltroon, Uw rechter}stoel,
\\De \textit{HEER’ zal al de volken} richten,
\\En \textit{’t~onrecht voor het recht doen} zwichten;
\\Geef \textit{dan, o HEER’, dat} voor elks oog,
\\Mijn \textit{recht en vroomheid blijken} moog’.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Laat \textit{toeh het kwaad der godde}lozen
\\Een \textit{einde nemen, straf de} bozen.
\\Maar \textit{sterk Uw volk, dat hulp be}hoeft,
\\Gij, \textit{die elks hart en nieren} proeft,
\\Laat \textit{vrij voor U mijn vijand} vrezen,
\\Voor \textit{U, rechtvaardig Opper}wezen;
\\Bij \textit{U, mijn Bondgod,} is mijn schild,
\\Die \textit{’t~vroom gemoed behouden} wilt.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
God, \textit{die op ’t~recht Zijn troon wil} stichten,
\\God \textit{is rechtvaardig in Zijn} richten.
\\En \textit{toont Zijn gramschap dag aan} dag.
\\Be\textit{strijdt de mens Zijn hoog ge}zag,
\\Blijft \textit{hij zich tegen Hem ver}zetten;
\\God \textit{zal Zijn glinstrend wraakzwaard} wetten;
\\Hij \textit{kromt en spant al}ree Zijn boog;
\\En \textit{dreigt met pijlen van om}hoog.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
God \textit{heeft de waap’nen aange}grepen,
\\Tot \textit{’s~vijands wissen dood ge}slepen;
\\Hij \textit{legt de pijlen op hem} aan.
\\Wie \textit{hittig woedt, zal niet be}staan;
\\De \textit{boze wringt en kromt de} leden,
\\In \textit{arbeid van onzinnig}heden.
\\Hij \textit{gaat van dwaze} moeite zwaar;
\\Ver\textit{wacht dan, dat hij leugen} baar’.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Hij \textit{heeft een diepen kuil doen} delven,
\\Maar \textit{’t~was, bij d’uitkomst, voor zich}zelven.
\\Schoon \textit{hij, met zoveel loos be}leid,
\\Dien \textit{had tot mijn verderf be}reid.
\\De \textit{moeite, die hij dorst ver}wekken,
\\Zal \textit{zijnen kop eerlang be}dekken.
\\En \textit{zijnen schedel} al ’t~geweld,
\\Waar\textit{mee hij and’ren had ge}kweld.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Ik \textit{zal het eeuwig Wezen} prijzen,
\\Zijn \textit{recht de schuldig’ eer be}wijzen,
\\En \textit{zingen ’s~Allerhoogsten} lof,
\\Met \textit{psalmen, tot in ’t~hemel}hof.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {8} {Psalm 8}

\begin {vers} {1}
HEER’, onze Heer, groot\textit{machtig Opper}wezen;
\\Hoe \textit{wordt Uw} Naam op \textit{aard’ alom ge}prezen!
\\Gij, \textit{die den} glans van \textit{Uwe} majesteit,
\\\textit{Hebt} boven lucht en \textit{heemlen} uitgebreid.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Uw mogendheid heeft \textit{sterkte willen} gronden,
\\Uit \textit{kind’ren,} ja, uit \textit{zuigelingen} monden;
\\Zo \textit{breekt Uw} hand des \textit{vijands} boos geweld,
\\\textit{Daar} Gij zijn haat en \textit{wraakzucht,} palen stelt.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Sla ik naar ’t~ruim der \textit{held’re hemel}bogen,
\\Dat \textit{heerlijk} werk van \textit{Uwe ving’ren,} d’ogen;
\\Zie \textit{ik be}daard den \textit{glans der} zilv’ren maan,
\\\textit{En} ’t~sterrenheir, door \textit{U ge}schapen, aan.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Mijn God, wat is de \textit{mens dan op deez’} aarde!
\\De \textit{broze} mens, hoe \textit{klimt hij tot die} waarde,
\\Dat \textit{Gij aan} hem in \textit{zoveel} gunst gedenkt;
\\\textit{En} ’s~mensen zoon Uw \textit{teerste} liefde schenkt!
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Gij deedt hem wel, een \textit{weinig tijds, be}neden
\\Het \textit{eng’len}heir een \textit{rang en plaats be}kleden.
\\Maar \textit{hebt hem} ook Uw \textit{rijkste} gunst betoond,
\\\textit{En} hem met eer en \textit{heerlijk}heid gekroond.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Gij geeft hem, wijd en \textit{zijd in alle} landen,
\\De \textit{heerschap}pij der \textit{werken Uwer} handen.
\\Ja, \textit{zet èn} aard èn \textit{zee voor} ’s~mensen Zoon,
\\\textit{Door} Uw gezag, ter \textit{voetbank} van zijn troon.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Waar schapen zijn, of \textit{ossen in de} weiden,
\\Waar \textit{enig} vee op \textit{bergen zij of} heiden,
\\Waar \textit{’t~wild ge}diert’ ook \textit{zwerv’ in} woud en veld,
\\\textit{Gij} hebt het al in \textit{zijne} macht gesteld.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Wat voog’len door den \textit{ruimen luchtkring} zweven,
\\Wat \textit{vissen} er in \textit{stroom en beken} leven;
\\En \textit{wat de} paân door\textit{wandelt} van de zee;
\\\textit{Zijn} hoog bevel deelt \textit{hij aan} allen mee.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
HEER’, onze Heer, groot\textit{machtig Opper}wezen,
\\Hoe \textit{billijk} wordt Uw \textit{grote Naam ge}prezen!
\\Hoe \textit{heerlijk} rolt, uit \textit{aller} vromen mond,
\\\textit{Die} grote naam door \textit{’t~ganse} wereldrond!
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {9} {Psalm 9}

\begin {vers} {1}
Ik \textit{zal met} al mijn \textit{hart den} HEER’,
\\Blijmoedig \textit{geven} lof en eer.
\\Mijn \textit{tong zal} mijn ge\textit{moed ver}zellen,
\\\textit{En} al Uw \textit{wonderen ver}tellen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Ik \textit{zal in} U, mijn \textit{God, van} vreugd,
\\Opspringen, \textit{in den} geest verheugd;
\\Uw \textit{Naam zal} door mijn \textit{psalmge}zangen,
\\\textit{O} Aller\textit{hoogste, lof ont}vangen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Om\textit{dat mijn} vijand, \textit{hoe ge}ducht,
\\Terugge\textit{keerd is} en gevlucht;
\\Hij \textit{is, schoon} stout te \textit{veld ge}togen,
\\\textit{Ver}gaan, ge\textit{vallen voor Uw} ogen.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Want, \textit{naar Uw} aller\textit{heiligst} recht,
\\Hebt Gij mijn \textit{twistge}ding beslecht;
\\En, \textit{op Uw} hogen \textit{troon ge}zeten;
\\\textit{Deedt} Gij, o \textit{Rechter, ’t~vonnis} weten.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Gij \textit{scholdt de} heid’nen \textit{keer op} keer;
\\En wierpt de \textit{godde}lozen neer;
\\Hun \textit{naam, hun} roem hebt \textit{Gij ver}treden,
\\\textit{En} uitge\textit{delgd in eeuwig}heden.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
O \textit{vijand,} hebt gij \textit{door uw} macht,
\\’t~Verwoesten \textit{voor al}toos volbracht?
\\Hebt \textit{gij de} steden \textit{gans be}dorven?
\\\textit{Is} haar ge\textit{dachtenis ver}storven?
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Neen, \textit{dwaas, uw} hoop zal \textit{ras ver}gaan,
\\Maar ’s~HEEREN \textit{troon zal} eeuwig staan;
\\Dien \textit{wilde} Hij on\textit{wrikbaar} stichten,
\\\textit{Om} naar het \textit{heilig recht te} richten.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Hij \textit{zelf zal} aan het \textit{wereld}rond,
\\Het recht doen \textit{horen} uit Zijn mond,
\\De \textit{volken} voor Zijn \textit{vierschaar} stellen,
\\\textit{En} daar ’t~recht\textit{matig vonnis} vellen.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
De \textit{HEER’ zal} zijn een \textit{hoog ver}trek,
\\Voor wie ge\textit{trapt wordt} op den nek.
\\Een \textit{hoog ver}trek in \textit{drukkend} lijden;
\\\textit{Een} toevlucht \textit{in benauwde} tijden.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Hij, \textit{die Uw} Naam in \textit{waarheid} kent,
\\Zal, HEER’, op \textit{U in} zijn ellend’,
\\Ver\textit{trouwen,} wijl Gij \textit{nooit liet} zuchten,
\\\textit{Hen,} die ge\textit{lovig tot U} vluchten.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {11}
Zingt, \textit{zingt den} HEER’, die \textit{eeuwig} leeft,
\\Die Sion \textit{tot Zijn} woning heeft;
\\En \textit{laat voor} aller \textit{volken} oren,
\\\textit{Met} psalmge\textit{zang, Zijn daden} horen.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Hij \textit{zoekt en} Hij ge\textit{denkt het} bloed,
\\Gestort in \textit{wreev’len} euvelmoed;
\\Hij \textit{toont der} armen \textit{nood te} weten,
\\\textit{En} zal hun \textit{kermen niet ver}geten.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Be\textit{wijs, o} HEER’, Uw \textit{knecht ge}nâ.
\\Sla mij in \textit{mijn el}lende gâ.
\\Zie, \textit{hoe mijn} haters \textit{mij ver}drukken,
\\\textit{Gij,} die mij \textit{wilt den dood ont}rukken.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Op\textit{dat ik,} HEER’, U, \textit{blij te} moê,
\\In Sions \textit{poorten} hulde doe,
\\En \textit{in Uw} heil, te \textit{allen} tijde,
\\\textit{Met} Sions \textit{dochter mij ver}blijde.
\end {vers}

\begin {vers} {15}
De \textit{heid’nen} zijn, door \textit{waan mis}leid;
\\Gestort in \textit{kuilen,} mij bereid;
\\Hun \textit{voet ver}wart zich \textit{in de} netten,
\\\textit{Die} z’in ’t~ver\textit{borgen voor mij} zetten.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {16}
Thans \textit{is de} HEER’ be\textit{kend al}om,
\\Door recht te \textit{doen bij} ’t~heidendom.
\\De \textit{godde}loze \textit{raakt in} banden,
\\\textit{Ver}strikt in \textit{’t~werk van zijne} handen.
\end {vers}

\begin {vers} {17}
De \textit{stoute} zondaars \textit{zullen} snel,
\\Terugge\textit{keren} naar de hel;
\\Met \textit{al de} godver\textit{geten} benden,
\\\textit{Der} heid’nen, \textit{die Zijn wetten} schenden.
\end {vers}

\begin {vers} {18}
Nood\textit{drufti}gen ver\textit{geet God} niet,
\\Noch laat hen \textit{eind’loos} in ’t~verdriet.
\\’t~El\textit{lendig} volk mag \textit{op Hem} wachten;
\\\textit{Hij} zal hun \textit{hoop niet steeds ver}achten.
\end {vers}

\begin {vers} {19}
Sta \textit{op, o} HEER’, en \textit{laat den} mens,
\\Zich niet ver\textit{sterken} naar zijn wens.
\\Maar \textit{oordeel} Gij, in \textit{’t~wraakge}richte,
\\\textit{De} heid’nen \textit{voor Uw aange}zichte.
\end {vers}

\begin {vers} {20}
O \textit{HEER’, jaag} hun ver\textit{vaardheid} aan,
\\En doe den \textit{heide}nen verstaan;
\\Dat \textit{zij, die} Sions \textit{rampen} wensen,
\\\textit{Geen} goden \textit{zijn, maar broze} mensen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {10} {Psalm 10}

\begin {vers} {1}
Waarom, o HEER’, blijft \textit{Gij van} verre staan?
\\Waar\textit{om verbergt Gij U; daar} wij, gehaat,
\\Beangst, verschrikt, schier \textit{door den} druk vergaan?
\\De \textit{trotsaard, die godd’loos de} deugd versmaadt,
\\Ver\textit{volgt Uw volk in zijnen} jammerstaat;
\\Dat \textit{hen ’t~be}sluit, tot \textit{ons verderf ge}nomen,
\\In \textit{’t~warnet} breng’, en \textit{schielijk om doe} komen!
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Want op zijn wens be\textit{roemt zich} ’t~godd’loos rot.
\\Hij \textit{zegent vast den gierig}aard, en spreekt,
\\Tot laster van den \textit{aller}hoogsten God;
\\Ter\textit{wijl ’t~verwaand den neus om}hoge steekt;
\\En \textit{in zijn hart geen onder}zoeking kweekt.
\\Maar \textit{koestert} deez’ on\textit{zinnige ge}dachten:
\\„Daar \textit{is geen} God, geen \textit{loon, noch straf te} wachten”.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Zijn handelwijs baart \textit{altijd} smart op smart,
\\Ter\textit{wijl zijn oog naar straf noch} oordeel ziet;
\\En, daar hij stout Uw \textit{hoog ge}richte tart,
\\Blaast \textit{hij met smaad op al wie} weerstand biedt,
\\En \textit{zegt in zijn gemoed: „Ik} wankel niet,
\\Ter\textit{wijl ik,} van ge\textit{slachte tot ge}slachte,
\\Op \textit{mijnen} weg geen \textit{tegenspoeden} wachte”.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Zijn mond is vol van \textit{vloek, be}drog en list.
\\Zijn \textit{tong bedekt de moeit’ en} ’t~zielsverdriet.
\\Zijn boosheid is met \textit{valsen} schijn vernist.
\\In \textit{hinderlaag, daar niemands} oog hem ziet,
\\Ver\textit{bergt hij zich, valt ijlings} uit, vergiet
\\On\textit{schuldig} bloed; hij \textit{weet van geen er}barmen;
\\Maar \textit{sluit zijn} oog voor \textit{’t~bitter leed der} armen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Hij loert, en houdt zich \textit{in het} donker schuil,
\\Ge\textit{lijk een leeuw, die in zijn} hol zich zet;
\\d’Ellendigen ver\textit{rast hij} uit zijn kuil.
\\Hij \textit{heeft zijn klauw en tanden} scherp gewet,
\\En \textit{trekt zijn prooi in ’t~dicht be}lommerd net;
\\Hij \textit{buigt zich,} duikt, en \textit{ijlings toege}schoten,
\\Valt \textit{d’arme} hoop hem \textit{in de sterke} poten.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Hij vleit zich, dat de \textit{Godheid} dit vergeet’,
\\Het \textit{aangezicht verberg’, niet} gadesla;
\\Noch immer zie der \textit{armen} nood en leed.
\\Be\textit{wijs, o HEER’, d’ellendi}gen genâ.
\\Be\textit{toon, dat U hun smart ter} harte ga.
\\Sta \textit{op, ver}hef Uw \textit{hand, om hen te} straffen.
\\En \textit{raad en} hulp den \textit{armen te ver}schaffen.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Waarom ontrooft de \textit{laste}raar Gods eer?
\\Wat \textit{vleit hij zich, dat God het} niet aanschouw’?
\\Gij ziet het toch, waar\textit{heen hij} zich ook keer’;
\\Want \textit{Gij merkt op de moeite,} smart en rouw,
\\Op\textit{dat men~’t U in handen} geven zou.
\\Op \textit{U ver}laat zich \textit{d’arme, zou hij} vrezen?
\\Gij \textit{immers} zijt een \textit{trouwe hulp der} wezen.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Fnuik Gij, o HEER’, der \textit{godde}lozen kracht;
\\Ver\textit{breek hun arm; dat U de} boze ducht’;
\\Zie neer in toorn op \textit{dit ont}aard geslacht,
\\Op\textit{dat het nooit Uw streng ge}richt ontvlucht’,
\\Maar \textit{ete van zijn werk de} bitt’re vrucht,
\\De \textit{HEER’ zal} toch als \textit{Koning eeuwig} leven.
\\Het \textit{heiden}dom is \textit{uit zijn land ver}dreven.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
O HEER’, Gij wilt, door \textit{goedheid} aangespoord,
\\Den \textit{wens van Uw zachtmoedig} volk voldoen.
\\Gij zult hun hart ver\textit{sterken} naar Uw woord,
\\Ver\textit{drukten door Uw Godd’lijk} recht behoen,
\\En \textit{U ter hulp van arme} wezen spoen.
\\Op\textit{dat een} mens, uit \textit{nietig stof ge}boren,
\\Niet \textit{voortga} door ge\textit{weld de rust te} storen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {11} {Psalm 11}

\begin {vers} {1}
Op God al\textit{leen betrouw ik in mijn} noden.
\\Hoe zegt gij \textit{trots tot mij in mijn ver}driet:
\\„Nu \textit{ijlings heen, nu naar ’t~gebergt’ ge}vloden,
\\Ge\textit{lijk vol} angst een \textit{schuwe vogel} vliedt.”
\\Men \textit{ziet den boog door goddelozen} stellen;
\\Men \textit{spant de} pees, men \textit{schikt den} pijl, en schiet,
\\Om \textit{onverwacht d’oprechten neer te} vellen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Dus wordt ge\textit{wis, in ’t~veilig samen}leven,
\\De grondslag \textit{van ’t~vertrouwen omge}rukt;
\\Wat \textit{heeft het volk, ’t~rechtvaardig volk, mis}dreven?
\\Maar \textit{d’Opper}heer, voor \textit{Wien al ’t~schepsel} bukt,
\\Ziet \textit{van Zijn troon oplettend naar be}neden:
\\Hij, \textit{die nooit} duldt, dat \textit{d’onschuld} wordt verdrukt,
\\Proeft \textit{elks gedrag, zelfs met Zijn ogen}leden.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
d’Alwijze \textit{God beproeft wel eens d’op}rechten;
\\En tuchtigt \textit{hen; maar elk, die ’t~kwaad be}mint.
\\Die \textit{met geweld zijn naaste durft be}vechten;
\\Blijft \textit{steeds ge}haat, tot \textit{hem de wraak ver}slindt.
\\God \textit{heeft alreeds der bozen straf ge}zworen;
\\Straks \textit{dalen} vuur en \textit{strikken;} wervelwind
\\En \textit{zwavel neer; die kelk is hun be}schoren.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Rechtvaardig \textit{is de HEER’ in al Zijn} handel;
\\Hij, die in \textit{’t~recht Zijn welbehagen} vindt,
\\Slaat \textit{gunstig ’t~oog op aller vromen} wandel.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {12} {Psalm 12}

\begin {vers} {1}
Be\textit{houd, o} HEER’, wil \textit{ons te hulpe} komen;
\\Daar \textit{’t~volk ont}breekt, dat \textit{liefd’ en} vreê betracht.
\\De \textit{trouw be}zwijkt, en \textit{’t~klein getal der} vromen,
\\Nog \textit{kleiner} wordt in \textit{’t~mense}lijk geslacht.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
’t~Is \textit{al be}drog en \textit{valsheid, wat zij} spreken.
\\De \textit{vleie}rij, een \textit{bron van} bitt’re smart,
\\Glijdt \textit{van de} tong als \textit{vloeiend, olie}beken.
\\Zij \textit{spreken} niet dan \textit{met een} dubbel hart.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
De \textit{HEER’, Die} ’t~waar, van \textit{’t~vals, kan onder}scheien,
\\En \textit{’s~mensen} hart, hoe \textit{listig} ook, doorziet.
\\Snij, \textit{spoedig} af de \textit{lippen, die ons} vleien,
\\De \textit{trotse} tong, wier \textit{grootspraak} elk verdriet.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Die \textit{zeggen:} „Wij, wij \textit{zullen zege}pralen,
\\Met \textit{onze} tong, zij \textit{staat in} ons geweld.
\\Wat \textit{opper}macht zet \textit{onze lippen} palen?
\\Wie \textit{is de} HEER’, die \textit{ons de} wetten stelt?”
\end {vers}

\begin {vers} {5}
„Om\textit{dat Mijn} volk ver\textit{woest wordt en ver}dreven,
\\Om\textit{dat het} kermt, nood\textit{druftig} treurt, en zucht,
\\Zal \textit{Ik,” zegt} God, „Mij \textit{nu ter hulp be}geven;
\\En \textit{drijven,} die hen \textit{aanblaast,} op de vlucht.”
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Des \textit{HEEREN} woord is \textit{rein, en al Zijn} spreken
\\Is \textit{zuiver,} als het \textit{aller}fijnst metaal;
\\Nooit \textit{is het} schuim van \textit{’t~zilver zo ge}weken;
\\Schoon \textit{in den} kroes ge\textit{louterd} zevenmaal.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Gij \textit{zult Uw} volk, in \textit{bange tegen}spoeden,
\\Hoe \textit{’t~ga, o} HEER’, be\textit{waren} door Uw kracht;
\\Uw \textit{arm zal} hen in \textit{eeuwigheid be}hoeden,
\\Voor \textit{dit ver}draaid en \textit{wreve}lig geslacht.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
De \textit{boze} keurt zich \textit{vrij van alle} banden,
\\En \textit{draaft rond}om, ter\textit{wijl hij} ’t~land beroert.
\\Daar \textit{’t~snoodste} volk de \textit{teugels krijgt in} handen,
\\En \textit{tot den} top van \textit{eer wordt} opgevoerd.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {13} {Psalm 13}

\begin {vers} {1}
Hoe \textit{lang, o HEER’, mijn toever}laat,
\\Ver\textit{geet Gij mij}nen \textit{jam}merstaat?
\\Hoe \textit{lang zult Gij, in mijn el}lenden,
\\Van \textit{mij Uw} vriend’lijk \textit{aanschijn} wenden?
\\Daar \textit{al mijn} moed \textit{en kracht} vergaat.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Hoe \textit{lang zal ik, door tegen}heên,
\\In \textit{’t~hart vergeefs} ont\textit{wer}pen smeen;
\\En \textit{vrucht’loos schreien ganse} dagen?
\\Hoe \textit{lang zal} mij mijn \textit{vijand} plagen;
\\En \textit{mij ver}ach\textit{telijk} vertreên?
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Aan\textit{schouw mijn ramp, verhoor mij,} HEER’;
\\Ai, \textit{zie op al} mijn \textit{lij}den neer.
\\Ver\textit{licht, mijn God, verlicht mijn} ogen,
\\En \textit{laat Uw} goedheid \textit{niet ge}dogen,
\\Dat \textit{mij de} slaap \textit{des doods} verteer’.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Op\textit{dat de vijand, die mij} haat,
\\Niet \textit{juich’ in mijn} be\textit{druk}ten staat,
\\Mij \textit{nooit van God verlaten} noeme;
\\Noch \textit{in mijn} wanklen \textit{zich be}roeme,
\\Dat \textit{mij hun} o\textit{vermacht} verslaat.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Maar, \textit{in dit smartelijk ver}driet,
\\Mis\textit{trouwt mijn hart} Uw \textit{goed}heid niet.
\\Neen, \textit{’t~zal zich in Uw heil ver}blijden.
\\Ik \textit{zal den} HEER’ mijn \textit{lofzang} wijden,
\\Die \textit{mij ge}na\textit{dig bij}stand biedt.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {14} {Psalm 14}

\begin {vers} {1}
De \textit{trotse} dwaas zegt \textit{in zijn boos ge}moed:
\\„Daar \textit{is geen} God”. Zij \textit{doven ’t~licht der} rede,
\\En \textit{maken zich, door gruwelijke} zeden,
\\Af\textit{schuwe}lijk, daar \textit{is geen mens, die} goed
\\Op \textit{aarde} doet.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
De \textit{grote} God, die \textit{’t~recht verdedigt,} sloeg
\\Van \textit{’s~hemels} troon Zijn \textit{ogen naar be}neden;
\\Op \textit{Adams kroost, doorzocht hun hart en} zeden.
\\Hij \textit{zag, of} zich geen \textit{mens verstandig} droeg,
\\En \textit{naar Hem} vroeg.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Hij \textit{zocht al}om, maar \textit{ach, Hij vond er} geen.
\\Want \textit{alle} vlees is \textit{trouw’loos afge}weken.
\\Het \textit{land is vol van stinkende ge}breken.
\\Geen \textit{sterve}ling wil \textit{’t~pad der deugd be}treên.
\\Ja, \textit{zelfs niet} één.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Heeft \textit{dan dit} volk, dat \textit{groeit in euvel}daân,
\\Geen \textit{kennis?} Neen, thans \textit{durven die ont}zinden
\\Met \textit{gulzigheid mijn volk als brood ver}slinden.
\\Zij \textit{roepen,} op hun \textit{godvergeten} paân,
\\Den \textit{HEER’ niet} aan.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Daar \textit{valt de} vrees hen \textit{aan, en breekt hun} kracht,
\\En \textit{pijnigt} hen met \textit{dodelijke} nepen;
\\Zij \textit{worden door vervaardheid aange}grepen;
\\Want \textit{God is} bij ’t~recht\textit{vaardige ge}slacht,
\\Dat \textit{op Hem} wacht.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Gij \textit{spot ver}geefs, be\textit{schimpende den} raad
\\Van \textit{’t~arme} volk, dat, \textit{midden in d’el}lenden,
\\Naar \textit{’s~hemels troon gewoon is~’t oog te} wenden;
\\En \textit{zich, in} zijn be\textit{drukten jammer}staat
\\Op \textit{God ver}laat.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Och \textit{daalde} ’t~heil uit \textit{Sion spoedig} neer.
\\Voor \textit{Isra}ël. Als \textit{God Zijn volk uit} lijden
\\En \textit{banden redt, zal Jakob zich ver}blijden,
\\En \textit{Isra}ël al \textit{juichend geven} d’eer:
\\Aan \textit{zijnen} HEER’.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {15} {Psalm 15}

\begin {vers} {1}
Wie \textit{zal ver}keren, \textit{grote} God,
\\In \textit{Uwe} tent? Wien \textit{zult Gij} kronen
\\Met \textit{zulk een} onwaar\textit{deerbaar} lot,
\\Dat \textit{hij, bij} ’t~heug’lijkst \textit{gunstge}not
\\Uw \textit{heilig} Sion \textit{moog’ be}wonen?
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Die \textit{in zijn} wandel \textit{zich op}recht;
\\En \textit{wars be}toont van \textit{valse} streken;
\\Zijn \textit{aandacht} aan Uw \textit{wetten} hecht;
\\Zich \textit{op de} deugd met \textit{ijver} legt;
\\En \textit{waarheid} met zijn \textit{hart blijft} spreken.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Die \textit{met zijn} tong niet \textit{achter}klapt;
\\Geen \textit{kwaad doet} aan zijn \textit{metge}zellen;
\\Niet \textit{in het} spoor van \textit{laster} stapt;
\\Maar, \textit{zo men} iemands \textit{eer ver}trapt,
\\Dien \textit{smaad wil} horen \textit{noch ver}tellen.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Wiens \textit{oog ver}worpe\textit{nen ver}acht,
\\Maar \textit{hen eer}biedigt, \textit{die God} vrezen.
\\Die \textit{zich voor} roek’loos \textit{zweren} wacht,
\\Doch \textit{’t~geen hij} zweert, ge\textit{trouw be}tracht,
\\Al \textit{zou ’t~hem} ook tot \textit{schade} wezen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Die \textit{nooit zijn} geld op \textit{woeker} geeft;
\\Die, \textit{d’onschuld} en het \textit{recht ge}negen;
\\Het \textit{oog op} geen ge\textit{schenken} heeft.
\\Wie \textit{dus op}recht en \textit{deugdzaam} leeft,
\\Zal \textit{nimmer} wanklen \textit{op zijn} wegen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {16} {Psalm 16}

\begin {vers} {1}
Bewaar mij \textit{toch, o alvermogend} God.
\\’k~Be\textit{trouw op} U; schenk \textit{hulp, verhoor mijn} smeken.
\\O \textit{mijne} ziel, gij \textit{hebt} vrijmoe\textit{dig} tot
\\Uw God en \textit{HEER’, uw Bondgod, durven} spreken:
\\„Gij \textit{zijt de} HEER’, ik \textit{zal U nooit ver}zaken,
\\Ofschoon tot \textit{U mijn goedheid niet} kan \textit{ra}ken.”
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Maar ’t~heilig \textit{volk, dat op deez’ aarde} leeft,
\\Dat \textit{heerlijk} volk, mijn \textit{lust, ontvangt al} ’t~voordeel.
\\De \textit{snode} schaar, die \textit{rij}ke gif\textit{ten} geeft,
\\Aan and’re \textit{goôn, verzwaart de smart in} ’t~oordeel.
\\’k~Zal \textit{op ’t~al}taar hun \textit{offerbloed niet} plengen,
\\Noch ooit hun \textit{naam op mijne lip}pen \textit{bren}gen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Getrouwe \textit{HEER’, Gij wilt mijn goed, mijn} God,
\\Mijn \textit{erfe}nis en \textit{’t~deel mijns bekers} wezen.
\\Gij \textit{onder}houdt ge\textit{staag} het heug’\textit{lijk} lot,
\\Dat Gij, zo \textit{mild, voor mij hebt uitge}lezen.
\\De \textit{schoonste} plaats mat \textit{Gij met ruime} snoeren;
\\O heerlijk \textit{erf, gij kunt mijn ziel} ver\textit{voe}ren.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Ik zal den \textit{HEER’, die mij getrouwen} raad
\\Ge\textit{geven} heeft, met \textit{psalmgezangen} prijzen,
\\Daar \textit{’t~Godd’lijk} licht mij \textit{toe}straalt vroeg \textit{en} laat,
\\Mijn nieren \textit{zelfs bij nacht mij onder}wijzen.
\\Ik \textit{stel dien} HEER’ ge\textit{durig mij voor} ogen,
\\Zijn rechter\textit{hand zal nooit mijn val} ge\textit{do}gen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Daarom heeft \textit{zich mijn kwijnend hart ver}blijd.
\\Mijn \textit{tong, mijn} eer, zingt \textit{Godgewijde} tonen,
\\Ook \textit{zal mijn} vlees, thans \textit{af}gesloofd, \textit{ten} spijt
\\Des vijands \textit{in den grafkuil zeker} wonen.
\\Gij \textit{zult mijn} ziel niet \textit{in de hel ver}geten,
\\Uw heilge \textit{zal van geen verder}ving \textit{we}ten.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Gij maakt eer\textit{lang mij ’t~levenspad be}kend,
\\Waar\textit{van in} druk ’t~voor\textit{uitzicht mij ver}heugde.
\\Uw \textit{aange}zicht, in \textit{gunst} tot mij \textit{ge}wend,
\\Schenkt mij in \textit{’t~kort verzadiging van} vreugde.
\\De \textit{lieflijk}heên van \textit{’t~zalig hemel}leven
\\Zal eeuwig’\textit{lijk Uw rechterhand} mij \textit{ge}ven.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {17} {Psalm 17}

\begin {vers} {1}
’t~Behaag’ U, \textit{HEER’, naar mijn ge}bed,
\\Ge\textit{schrei en} goede \textit{zaak te} horen!
\\’k~Ver\textit{moei met} geen be\textit{drog Uw} oren;
\\Dat \textit{heeft mijn} lippen \textit{niet be}smet.
\\Vergun mij \textit{dan mijn klacht t’ont}vouwen;
\\Laat \textit{voor Uw heilig} aangezicht,
\\Mijn \textit{recht gesteld zijn} in het licht,
\\Uw oog de \textit{billijkheid aan}schouwen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Gij toetstet \textit{mij bij dag en} nacht;
\\Gij \textit{vondt mij} trouw, in \textit{vreugd’ of} smarte.
\\De \textit{mond sprak} steeds de \textit{taal van} ’t~harte,
\\Door \textit{beiden} is hun \textit{plicht be}tracht,
\\Wat ook de \textit{zondaar aan moog’} vangen.
\\Ik \textit{heb voor zijn af}schuw’lijk pad
\\Een \textit{haat, een afkeer} opgevat;
\\Ik gruw van \textit{zijn verkeerde} gangen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Ik zet mijn \textit{treden in Uw} spoor,
\\Op\textit{dat mijn} voet niet \textit{uit zou} glijden.
\\Wil \textit{mij voor} struike\textit{len be}vrijden,
\\En \textit{ga mij} met Uw \textit{heillicht} voor.
\\Ik roep U \textit{aan, ’k~blijf op U} wachten,
\\Om\textit{dat G’,~o God, mij} altoos redt.
\\Ai, \textit{luister dan naar} mijn gebed,
\\En neig Uw \textit{oren tot mijn} klachten.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Maak Uwe \textit{weldaân wonder}baar,
\\Gij, \textit{die Uw} kind’ren \textit{wilt be}hoeden.
\\Voor \textit{’s~vijands} macht en \textit{vrees’lijk} woeden,
\\En \textit{hen be}schermt in \textit{’t~grootst ge}vaar.
\\Wil mij Uw \textit{bijstand niet ont}trekken;
\\Uw \textit{zorg bewaak’ mij} van omhoog;
\\Be\textit{waar m’als d’appel} van het oog;
\\Wil mij met \textit{Uwe vleug’len} dekken.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Zo zoeken \textit{mij vergeefs, o} God,
\\De \textit{bozen,} die mij \textit{fier om}ringen,
\\Mijn \textit{haters,} die mij \textit{stout be}springen,
\\En \textit{juichen} om mijn \textit{naadrend} lot;
\\Zij zijn met \textit{vet als over}togen,
\\Hun \textit{mond is vol van} hovaardij,
\\Hun \textit{list en macht om}sing’len mij;
\\Zij duiken, \textit{loerend met hun} ogen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Geen leeuw is \textit{heter op de} jacht;
\\Geen \textit{jonge} leeuw kan, \textit{in zijn} kuilen,
\\Met \textit{meerder} list het \textit{oog ont}schuilen,
\\Dan \textit{hij, die} mij ter \textit{prooi ver}wacht.
\\Beschaam het \textit{aangezicht dier} bozen.
\\Uw \textit{grimmigheid vell’} hen ter neer.
\\Be\textit{vrijd mij met Uw} zwaard, o HEER’,
\\Van ’t~snood ge\textit{weld der godde}lozen.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Red mij van \textit{hen, die ’t~ruim ge}not
\\Der \textit{wereld} voor hun \textit{heilgoed} achten;
\\Geen \textit{deel, dan} in dit \textit{leven,} wachten,
\\En \textit{maken} van den \textit{buik hun} god.
\\Van hen, die \textit{weelde, schatten,} staten,
\\Hoe \textit{rijk, hoe uitge}breid, hoe groot;
\\Ver\textit{liezen moeten} met den dood,
\\En hunnen \textit{kind’ren over}laten.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Maar –~blij voor\textit{uitzicht, dat mij} streelt,~–
\\Ik \textit{zal, ont}waakt, Uw \textit{lof ont}vouwen;
\\U \textit{in ge}rechtig\textit{heid aan}schouwen;
\\Ver\textit{zadigd} met Uw \textit{Godd’lijk} beeld.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {18} {Psalm 18}

\begin {voorzang}
Nu zal mijn \textit{ziel, nu zullen al mijn} zinnen,
\\O \textit{God, mijn} sterkt’, U \textit{hartelijk be}minnen.
\\Mijn \textit{steenrots,} burg en \textit{helper is de} HEER’.
\\Mijn \textit{God, mijn} rots, mijn \textit{zaligheid, mijn} eer.
\end {voorzang}

\begin {vers} {1}
’k~Betrouw op \textit{God, Hij is mijn schild in} ’t~strijden,
\\De \textit{hoorn mijns} heils, mijn \textit{hoog vertrek in} lijden,
\\’k~Aan\textit{riep den} HEER’, Wiens \textit{lof mijn harp ver}meldt,
\\En \textit{werd ver}lost van \textit{’s~vijands boos ge}weld,
\\De \textit{dood bracht} mij, ge\textit{boeid, in nare} streken,
\\Bij \textit{Beli}als ver\textit{schrikkelijke} beken.
\\Een \textit{helse} band was \textit{om mijn heup ge}hecht,
\\En \textit{door den} dood mij \textit{strik op strik ge}legd.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
’k~Riep tot den \textit{HEER’, in ’t~midden dier el}lenden,
\\Tot \textit{mijnen} God, op\textit{dat Hij hulp zou} zenden.
\\Mijn \textit{klaagstem} drong tot \textit{in Zijn troonzaal} door,
\\Aan \textit{mijn ge}roep gaf \textit{Hij in gunst ge}hoor.
\\Toen \textit{beefde} d’aard’, al \textit{golvend als de} baren;
\\Het \textit{hoogst ge}bergt’ werd \textit{op zijn grondpi}laren;
\\Be\textit{roerd, ge}schokt, ge\textit{rukt uit zijn ge}wricht,
\\Door \textit{’t~vrees’lijk} vuur van \textit{Gods ontvlamd ge}zicht.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Een dikke \textit{rook ging op, waar Hij Zich} keerde,
\\Uit \textit{Zijnen} neus; het \textit{vuur Zijns monds ver}teerde;
\\Stak \textit{kolen} aan, en \textit{wat Hem tegen}stond.
\\Hij \textit{boog het} zwerk, en \textit{daalde neer; de} grond
\\Waar\textit{op Hij} trad, was, \textit{in het oog der} volken,
\\Gans \textit{zwart door} dicht op\textit{eengepakte} wolken.
\\Zijn \textit{wagen} was een \textit{Cherub, ja ge}zwind
\\Voer \textit{Hij en} vloog op \textit{vleug’len van den} wind.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
In Zijne \textit{tent, rondom Hem zo vol} luister,
\\Hield \textit{Hij Zich} schuil, ver\textit{borg Zich in het} duister;
\\Door \textit{wolk op} wolk, met \textit{kracht te zaam ge}prest,
\\En \textit{opge}hoopt in \textit{’t~bruine luchtge}west.
\\Zijn \textit{gloed ont}bond der \textit{wolken vaste} banden,
\\Toen \textit{daalde} vuur en \textit{hagel op de} landen.
\\De \textit{donder} klonk door \textit{gans den hemel} heen:
\\God \textit{gaf Zijn} stem, en \textit{’t~vuur viel naar ben}een.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Hij deed vol \textit{kracht hen voor Zijn pijlen} zwichten,
\\Ver\textit{schrikte} hen door \textit{bliksemschicht op} schichten,
\\De \textit{diepste} kolk droogd’ \textit{op een ogen}blik,
\\en \textit{’t~hart der} aard’ ont\textit{blootte zich van} schrik,
\\Wan\textit{neer Gij} scholdt, Uw \textit{adem, fel ont}stoken,
\\Deed \textit{dus, o} HEER’, en \textit{land en water} roken.
\\Hij \textit{zond mij} hulp, Hij \textit{nam mij, op mijn} beê,
\\En \textit{trok mij} uit een \textit{grote jammer}zee.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Ik werd ver\textit{lost van ’s~vijands leger}scharen,
\\En \textit{’s~haters} hand, wijl \textit{zij te machtig} waren.
\\Men \textit{viel mij} aan ten \textit{dage van mijn} smart,
\\Maar \textit{toen was} God het \textit{steunsel van mijn} hart.
\\Hij \textit{trok mij} uit, en \textit{bracht m’in ruimer} wegen.
\\Want \textit{Hij had} lust aan \textit{mij, Zijn knecht, ge}kregen.
\\De \textit{HEER’ ver}gold mijn \textit{onschuld naar het} recht,
\\En \textit{schonk mij} ’t~loon, den \textit{reinen toege}zegd.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Want ’s~HEEREN \textit{weg heb ik getrouw be}wandeld,
\\En \textit{niet godd’}loos met \textit{mijnen God ge}handeld.
\\Ik \textit{hield ge}staag Zijn \textit{rechten in het} oog,
\\Ter\textit{wijl Zijn} wet mijn \textit{ziel tot deugd be}woog.
\\Ik \textit{werd op}recht en \textit{vroom bij Hem be}vonden,
\\Ik \textit{wachtte} mij zorg\textit{vuldig van mijn} zonden.
\\Dies \textit{liet mij} God ook \textit{naar mijn recht ge}schien,
\\En \textit{heeft in} gunst mijn \textit{onschuld aange}zien.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {8}
Hun zijt Gij \textit{goed, die goedertieren} hand’len;
\\Op\textit{recht bij} hen, die \textit{in oprechtheid} wand’len.
\\Gij \textit{houdt U} rein bij \textit{hen, die rein zijn,} maar
\\Ver\textit{keerden} toont Gij \textit{U een worste}laar.
\\Want \textit{Gij ver}lost het \textit{volk, door druk ge}bogen,
\\Maar \textit{werpt ter} neer, die \textit{groot zijn in hun} ogen.
\\Door \textit{U, o} HEER’, geeft \textit{mijne lamp haar} licht.
\\Mijn \textit{God ver}drijft den \textit{nacht uit mijn ge}zicht.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Ik kan met \textit{U door sterke benden} dringen;
\\Met \textit{mijnen} God zelfs \textit{over muren} springen.
\\Des \textit{HEEREN} weg is \textit{gans volmaakt en} recht,
\\Door\textit{louterd,} rein en \textit{trouw al wat Hij} zegt.
\\Hij \textit{is een} schild en \textit{schutsheer voor den} vrome,
\\Voor \textit{wie tot} Hem de \textit{toevlucht heeft ge}nomen,
\\Wie \textit{is een} God, als \textit{Hij, in tegen}heên?
\\Wie \textit{is een} rots, dan \textit{onze God al}leen?
\end {vers}

\begin {vers} {10}
’t~Is God, die \textit{mij met sterkte wil om}gorden;
\\Hij \textit{doet mijn} weg vol\textit{komen effen} worden.
\\Maakt, \textit{dat mijn} voet als \textit{die der hinden} snelt,
\\Ter\textit{wijl Hij} mij op \textit{mijne hoogten} stelt,
\\Hij \textit{leert mijn} hand held\textit{haftig ore}logen.
\\Mijn \textit{strijdbaar’} arm ver\textit{breekt zelfs stalen} bogen,
\\Mij \textit{gaaft G’Uw} schild, Uw \textit{hand heeft mij ge}sterkt.
\\Uw \textit{goedheid} heeft mijn \textit{grootheid uitge}werkt.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Mijn voet hebt \textit{Gij doen in de ruimte} treden;
\\Mijn \textit{gang werd} vast, ik \textit{ben niet uitge}gleden.
\\De \textit{vijand} week; ik \textit{volgd’, en trof hem} aan,
\\En \textit{keerde} niet, tot \textit{ik hem had ver}daan.
\\Mijn \textit{spies door}stak al \textit{wie mij tegen}stonden,
\\Zo\textit{dat zij} zich niet \textit{meer herstellen} konden.
\\Dus \textit{zag ik} door Uw \textit{bijstand hen ver}plet,
\\En \textit{mijnen} voet hun \textit{op den nek ge}zet.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {12}
Gij hebt mij, \textit{HEER’, met kracht omgord tot} strijden.
\\Mijn \textit{vijand} moest, ver\textit{nederd, straffen} lijden.
\\Hij \textit{vlood vol} schrik, wijl \textit{hij geen kracht be}hield;
\\Mijn \textit{hater} werd door \textit{mijne hand ver}nield.
\\Zij \textit{riepen} wel, maar \textit{zonder hulp te} krijgen.
\\Zelfs \textit{tot den} HEER’, maar \textit{Hij vond goed te} zwijgen,
\\Toen \textit{heb ik} hen als \textit{stof vergruisd, ver}jaagd,
\\En \textit{als het} slijk der \textit{straten wegge}vaagd.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Gij hebt mij \textit{uit den twist des volks ver}heven,
\\En \textit{tot een} hoofd den \textit{heidenen ge}geven.
\\Ik \textit{stelde} ’t~volk, mij \textit{onbekend, de} wet;
\\Zo \textit{ras ik} sprak, werd \textit{op mijn wil ge}let.
\\De \textit{vreemde} zelfs zag \textit{mij vol schrik naar} d’ogen,
\\Lag \textit{voor mijn} troon ge\textit{veinsd’lijk neerge}bogen.
\\Zij \textit{vielen} neer, zij \textit{sidderden van} schrik,
\\In \textit{burg en} slot, op \textit{ieder ogen}blik.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Zo leeft de \textit{HEER’, mijn rotssteen zij ge}prezen;
\\De \textit{God mijns} heils moet \textit{steeds verheerlijkt} wezen;
\\Die \textit{God, die} mij vol\textit{komen wraak ver}schaft,
\\En \textit{volk op} volk mij \textit{onderwerpt en} straft,
\\Die \textit{mij ver}lost uit \textit{mijns vervolgers} handen;
\\Die \textit{mij ver}hoogt, mijn \textit{vijand slaat in} banden.
\\Ja, \textit{Gij ver}hoogt mij \textit{boven al ’t~ge}weld,
\\Daar \textit{G’op den} troon van \textit{roem en eer mij} stelt.
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Daarom, o \textit{HEER’, zal ik U eer be}wijzen,
\\Bij \textit{’t~heiden}dom Uw \textit{Naam eerbiedig} prijzen,
\\Met \textit{psalmge}zang, daar \textit{’t~hart door wordt ge}raakt,
\\Hij \textit{heeft het} heil Zijns \textit{Konings groot ge}maakt;
\\Hij \textit{wil Zijn} gunst aan \textit{Zijn Gezalfde} schenken;
\\Aan \textit{David} en zijn \textit{nakroost eeuwig} denken.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {19} {Psalm 19}

\begin {vers} {1}
Het \textit{ruime} hemelrond
\\Ver\textit{telt, met} blijden mond,
\\Gods \textit{eer en} heerlijkheid.
\\De \textit{held’re} lucht en ’t~zwerk,
\\Ver\textit{kondi}gen Zijn werk,
\\En \textit{prijzen} Zijn beleid,
\\Dus \textit{kan ons} dag bij dag,
\\Tot \textit{roem van} Gods gezag,
\\Zijn \textit{wonderen ver}halen.
\\Dus \textit{weet ons} nacht bij nacht
\\Zijn \textit{onbe}grensde macht.
\\En \textit{wijsheid af te} malen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Hoe \textit{godde}lijk en schoon,
\\Luidt \textit{deze} hemeltoon!
\\Daar \textit{is geen} spraak, of oord;
\\Daar \textit{is geen} volk bekend;
\\Dat, \textit{zelfs tot} ’s~werelds end,
\\Der \textit{heemlen} stem niet hoort.
\\Hun \textit{even}redigheid,
\\Heeft \textit{zich zo} wijd verspreid;
\\Hun \textit{rede klinkt zo} krachtig,
\\Dat \textit{z’al, wat} d’aard’ bewoont,
\\Het \textit{merk eens} Scheppers toont,
\\Zo \textit{gunstrijk als al}machtig.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
God \textit{heeft voor} ’t~grote licht,
\\De \textit{zon, een} tent gesticht,
\\Van \textit{waar z’in} ’t~blinkend kleed,
\\En \textit{met een} blij gelaat,
\\Ge\textit{lijk een} bruigom gaat,
\\Die \textit{uit zijn} slaapzaal treedt.
\\Z’is \textit{vrolijk,} als een held,
\\Die \textit{in ’t~be}stemde veld
\\Zijn \textit{vuur en vaart doet} blijken;
\\Zij \textit{heeft haar} zwaai en spoor
\\Den \textit{gansen} hemel door;
\\Niets \textit{kan haar gloed ont}wijken.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Des \textit{HEEREN} wet nochtans,
\\Ver\textit{spreidt vol}maakter glans,
\\De\textit{wijl zij} ’t~hart bekeert,
\\’t~Is \textit{Gods ge}tuigenis,
\\Dat \textit{eeuwig} zeker is,
\\En \textit{slechten} wijsheid leert.
\\Wat \textit{Gods be}vel ons zegt,
\\Ver\textit{toont ons} ’t~heiligst recht,
\\En \textit{kan geen kwaad ge}dogen.
\\Zijn \textit{wil, die} ’t~hart verheugt,
\\Eist \textit{zuiver}heid en deugd;
\\Ver\textit{licht de duist’re} ogen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Des \textit{HEEREN} vrees is rein;
\\Zij \textit{opent} een fontein
\\Van \textit{heil, dat} nooit vergaat,
\\Zijn \textit{dierb’re} leer verspreidt,
\\Een \textit{straal van} billijkheid;
\\Daar \textit{z’all’ on}waarheid haat.
\\Z’is~’t \textit{mensdom} meerder waard,
\\Dan \textit{’t~fijnste} goud op aard’.
\\Niets \textit{kan haar glans ver}doven.
\\Zij \textit{streeft in} heilzaam zoet,
\\Tot \textit{streling} van ’t~gemoed,
\\Den \textit{honig ver te} boven.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Dus \textit{krijg ik} van mijn plicht,
\\O \textit{God, een} klaar bericht.
\\Wat \textit{is~’t voor}uitzicht schoon:
\\Hij, \textit{die op} U vertrouwt,
\\Uw \textit{wetten} onderhoudt,
\\Vindt \textit{daarin} groten loon.
\\Maar, \textit{HEER’, wie} is de man,
\\Die \textit{op ’t~nauw}keurigst kan,
\\Zijn \textit{dwalingen door}gronden?
\\O \textit{bron van} ’t~hoogste goed,
\\Was, \textit{reinig} mijn gemoed,
\\Van \textit{mijn verborgen} zonden.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Weer\textit{houd, o} HEER’, Uw knecht,
\\Dat \textit{hij zijn} hart niet hecht,
\\Aan \textit{dwaze} hovaardij,
\\Heerst \textit{die in} mij niet meer,
\\Dan \textit{leef ik} tot Uw eer,
\\Van \textit{grote} zonden vrij,
\\Laat \textit{U mijn} tong en mond,
\\En \textit{’s~harten} diepsten grond,
\\Toch \textit{welbehaag’lijk} wezen!
\\O \textit{HEER’, die} mij verblijdt,
\\Mijn \textit{rots en} losser zijt,
\\Dan \textit{heb ik niets te} vrezen!
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {20} {Psalm 20}

\begin {vers} {1}
Dat \textit{op uw klacht de he}mel \textit{scheure;}
\\\textit{Dat zich de HEER’ ont}dekk’!
\\De \textit{God van vader Jakob} beu\textit{re}
\\\textit{U in een hoog ver}trek.
\\Hij \textit{doe in gunstrijk welbe}hagen,
\\Uit \textit{Sions tempel}zalen,
\\Om \textit{u te helpen en te} schragen,
\\Zijn \textit{zegen neder}dalen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Hij \textit{will’ uw offerspijz’} ge\textit{denken;}
\\\textit{De hemelvlam ver}teer’,
\\Wat \textit{g’op het brandaltaar zult} schen\textit{ken,}
\\\textit{Tot ’s~Allerhoogsten} eer.
\\Hij \textit{geev’ u, naar uw wens, t’ont}vangen,
\\Ge\textit{luk in al uw} daden,
\\Zijn \textit{gunst bestier’ naar uw ver}langen
\\Al \textit{wat gij moogt be}raden.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Dan \textit{zal ’t~gejuich ten he}mel \textit{dringen,}
\\\textit{Dan zullen wij Gods} eer,
\\Bij \textit{opgestoken vaandels,} zin\textit{gen.}
\\\textit{Uw wens vervull’ de} HEER’,
\\’k~Weet \textit{nu, dat Gods gezalfden} Koning
\\Geen \textit{heilgoed zal ont}breken,
\\Want \textit{God zal, uit Zijn hemel}woning
\\Hem \textit{sterken op zijn} smeken.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Op \textit{wagens, paarden, en} op \textit{helden,}
\\\textit{Zij onze vijand} stout;
\\Wij \textit{zullen d’eer en grootheid} mel\textit{den}
\\\textit{Van God, die ons be}houdt!
\\Zij \textit{zijn gekromd, ter neer ge}stoten,
\\Van \textit{moed beroofd en} krachten;
\\Maar \textit{wij, wij hebben ’t~heil ge}noten,
\\Waar\textit{op ons God deed} wachten.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Be\textit{houd, o HEER’, wil bij}stand \textit{zenden,}
\\\textit{Verlos, bewaar, ver}schoon.
\\Die \textit{Koning hoor’, als w’in el}len\textit{den}
\\\textit{Aanbidden voor Zijn} troon.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {21} {Psalm 21}

\begin {vers} {1}
O \textit{HEER’, de} Koning \textit{is ver}heugd
\\Om \textit{Uw geducht ver}mogen;
\\Uw \textit{heil zweeft hem voor} d’ogen,
\\En \textit{met wat} blijde \textit{ziele}vreugd
\\Zal \textit{hij, door} al Uw daân.
\\Ver\textit{rukt, ten} reie gaan!
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Wat \textit{hij U} smeekt, uit \textit{’s~harten} grond
\\En \textit{al zijn rein ver}langen,
\\Hebt \textit{Gij hem doen ont}vangen.
\\Ook \textit{hebt Gij} d’uitspraak \textit{van zijn} mond,
\\Al \textit{wat hij} heeft begeerd;
\\Ge\textit{weigerd,} noch geweerd.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Gij, \textit{die hem} gunstig \textit{hebt ge}red,
\\Zijt \textit{hem met volle} stromen
\\Van \textit{zegen voorge}komen.
\\Ook \textit{hebt Gij} hem op \textit{’t~hoofd ge}zet,
\\Hem, \textit{die op} U betrouwt,
\\Een \textit{kroon van} ’t~fijnste goud.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Hij \textit{heeft, O} God, van \textit{U be}geerd
\\Het \textit{onvergank’lijk} leven;
\\Gij \textit{hebt het hem ge}geven.
\\Zo \textit{zijn de} dagen \textit{hem ver}meerd,
\\Zo \textit{leeft de} Vorst altoos,
\\Zo \textit{leeft hij} eindeloos.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Hoe \textit{groot en} schitt’rend \textit{is zijn} eer,
\\Door \textit{’t~heil, aan hem be}wezen!
\\Hoe \textit{is zijn roem ge}rezen!
\\O \textit{alver}mogend, \textit{Opper}heer,
\\Wat \textit{glans, wat} majesteit.
\\Hebt \textit{Gij dien} Vorst bereid!
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Ge\textit{wis, Gij} zult, all’ \textit{eeuwen} door
\\Hem \textit{met Uw gunst ver}zellen,
\\En \textit{tot een zegen} stellen.
\\Ja, \textit{Gij ge}leidt hem \textit{op het} spoor
\\Der \textit{vreugde,} bij het licht
\\Van \textit{’t~Godd’lijk} aangezicht.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
De \textit{Koning} rust op \textit{Uwe} trouw,
\\O \textit{eeuwig Opper}wezen.
\\Uw \textit{goedheid, nooit vol}prezen,
\\Duldt \textit{niet, dat} hij ooit \textit{wanklen} zou.
\\Neen, \textit{d’Aller}hoogste zal
\\Hem \textit{hoeden} voor den val.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {8}
Uw \textit{sterke} hand zal \textit{onver}wacht
\\Al \textit{Uwe haters} vinden.
\\Uw \textit{wraak zal hen ver}slinden.
\\Uw \textit{rechter}hand zal \textit{eens met} kracht,
\\Ver\textit{nielen} en verslaan
\\Hen, \textit{die Uw} rijk weerstaan.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Dan \textit{doet Uw} toornig \textit{aange}zicht
\\Hen, \textit{als een oven} roken,
\\Door \textit{’t~heetste vuur ont}stoken.
\\Dan \textit{wordt in} ’s~HEEREN \textit{strafge}richt,
\\De \textit{gloed, die} hen verteert,
\\Met \textit{vlam op} vlam vermeerd.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
De \textit{vruchten} van hun \textit{huw’lijks}bed
\\Zult \textit{Gij van d’aard ver}derven,
\\En \textit{doen door rampen} sterven.
\\Tot\textit{dat men,} waar men \textit{zoek’ of} lett’,
\\Geen \textit{nakroost} meer bespeurt,
\\Dat \textit{hunnen} dood betreurt.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Want \textit{tegen} U heeft \textit{dit ge}slacht
\\Een \textit{godd’loos kwaad be}sloten
\\En \textit{met zijn bondge}noten,
\\Een \textit{schande}lijke \textit{daad be}dacht,
\\Doch \textit{al dat} listig woên,
\\Zal \textit{leed noch} hinder doen.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Want \textit{Uw al}ziend en \textit{toornig} oog
\\Zal \textit{hen ten doelwit} zetten.
\\Gij \textit{zult Uw pijlen} wetten,
\\En \textit{doen ze,} van Uw \textit{stalen} boog,
\\Tot \textit{hun ver}derf gericht;
\\Hun \textit{vliegen} in ’t~gezicht.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Ver\textit{hoog, o} HEER’, Uw \textit{naam en} kracht;
\\Zo \textit{zal ons vrolijk} zingen
\\Door \textit{lucht en wolken} dringen.
\\Zo \textit{wordt Uw} heerschap\textit{pij en} macht
\\Door \textit{ons, nog} eeuwen lang,
\\Ge\textit{loofd met} psalmgezang.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {22} {Psalm 22}

\begin {vers} {1}
Mijn God, mijn \textit{God, waarom ver}laat Gij mij,
\\En \textit{redt mij} niet, ter\textit{wijl ik} zwoeg en strij’,
\\En \textit{brullend klaag in d’angsten} die ik lij’?
\\Dus \textit{fel ge}slagen?
\\’t~Zij \textit{ik, mijn} God, bij \textit{dag moog’ bitter} klagen.
\\Gij \textit{antwoordt} niet; ’t~Zij \textit{ik des nachts moog’} kermen.
\\Ik \textit{heb geen rust, ook vind ik geen ont}fermen,
\\In mijn verdriet.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
’k~Erken noch\textit{tans, Gij, Gij zijt} heilig, HEER’,
\\En \textit{hebt Uw} huis, den \textit{zetel} Uwer eer.
\\Bij \textit{Isrel, daar Uw lof klinkt} keer op keer,
\\In \textit{gunst doen} bouwen.
\\Op \textit{U stond} vast der \textit{vaderen be}trouwen:
\\Gij \textit{zaagt hen} aan, Gij \textit{hebt, wanneer z’in} noden
\\Tot \textit{U om hulp, vertrouwend, zijn ge}vloden,
\\Hen bijgestaan.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
U smeekten \textit{zij, van mensen}hulp ontbloot,
\\En \textit{zijn ge}red; zij \textit{hebben} in hun nood
\\Op \textit{U vertrouwd, van schaamte} nimmer rood,
\\Na \textit{hun ge}beden.
\\Maar \textit{ik, ik} ben een \textit{worm, van elk ver}treden;
\\Een \textit{worm, geen} man; Een \textit{spot en smaad van} mensen;
\\Wien \textit{’t~boze volk, naar zijn baldadig} wensen,
\\Beschimpen kan.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Al wie mij \textit{ziet, bespot mij,} boos te moê.
\\Men \textit{schudt het} hoofd, men \textit{steekt de} lip mij toe,
\\Daar \textit{ik ’t~gebed tot God ver}trouwend doe,
\\Moet \textit{ik nog} horen:
\\„Dat \textit{God, op} Wien hij \textit{steunt, hem gunstig’} oren
\\Ver\textit{leen’, hem} redd’; Dat \textit{die nu hulp doe} komen
\\En \textit{hem, in wien Hij heeft Zijn lust ge}nomen,
\\In ruimte zet’.”
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Gij immers, \textit{HEER’, Gij zijt het,} door Wiens macht
\\Ik \textit{uit den} buik wel\textit{eer ben} voortgebracht.
\\Aan \textit{’s~moeders borst vertrouwd’ ik} op Uw kracht
\\Van \textit{ganser} harte.
\\Zij \textit{wierp mij} reeds op \textit{U, in barens}smarte
\\Gans \textit{onbe}vreesd; ’k~Mocht \textit{nauw’lijks ’t~licht aan}schouwen,
\\Of \textit{Gij, Gij zijt, o grond van mijn ver}trouwen,
\\Mijn God geweest.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Wees dan mijn \textit{hulp; houd U niet} ver van mij;
\\Mij \textit{prangt de} nood, be\textit{nauwdheid} is nabij;
\\’k~Heb \textit{buiten U, daar ik zo} bitter lij’,
\\Geen \textit{hulp te} wachten.
\\Een \textit{stieren}heir uit \textit{Bazan, sterk van} krachten,
\\En \textit{fel ver}woed, Om\textit{ringt m’aan alle} zijden.
\\Mijn \textit{God, hoe zwaar, hoe smart’lijk valt dit} lijden
\\Voor mijn gemoed!
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Zij rukken \textit{aan, met opge}sperden mond,
\\Ge\textit{lijk een} leeuw, al \textit{brullend} in het rond.
\\Ik \textit{vloei daarheen als waat’ren} op den grond,
\\Die \textit{zich ver}spreiden.
\\Mijn \textit{beend’ren} zijn in \textit{mij vaneen ge}scheiden,
\\O \textit{dood’lijk} uur, Wat \textit{hitte doet mij} branden!
\\Mijn \textit{hart is week, en smelt in d’inge}wanden,
\\Als was voor ’t~vuur.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {8}
Mijn kracht is, \textit{als een scherf, van} sap beroofd.
\\Mijn \textit{tong kleeft} in mijn \textit{mond, door} dorst gekloofd.
\\Gij \textit{zult eerlang mij, door den} dood, het hoofd
\\In \textit{’t~stof doen} bukken.
\\Want \textit{van rond}om zie~’k \textit{honden samen}rukken;
\\Een \textit{muitge}span Heeft \textit{mij ter prooi ver}koren,
\\Mijn \textit{handen en mijn voeten doen door}boren,
\\Zo fel het kan.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Mijn beend’ren \textit{kan ik tellen,} één voor één.
\\Hun \textit{boos ge}zicht be\textit{schouwt dit} wel tevreên.
\\Z’ont\textit{zien zich niet, om met mijn} tegenheên,
\\Hun \textit{geest te} strelen,
\\En \textit{onder} zich mijn \textit{kleed’ren te ver}delen;
\\Ver\textit{hard in} ’t~kwaad, Kan \textit{hun geen spel ver}drieten.
\\Zij \textit{werpen ’t~lot, wat ieder zal ge}nieten
\\Van mijn gewaad.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Maar Gij, o \textit{HEER’, tot Wien mijn} ziel zich keert,
\\Sta \textit{niet van} ver; mijn \textit{God, die} ’t~al regeert.
\\Ai, \textit{haast U toch ter hulp; ik} word verteerd
\\Door \textit{al d’el}lenden.
\\Red \textit{mijne} ziel van \textit{’t~zwaard dier boze} benden,
\\Die \textit{schrikk’lijk} woên; Ai, \textit{red haar uit hun} handen,
\\Daar \textit{z’eenzaam ducht ’t~geweld des honds, wiens} tanden
\\Haar sidd’ren doen.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Verlos mij \textit{van den leeuw, die} woedt en tiert.
\\Ver\textit{hoor mij,} HEER’, en \textit{red mij} van ’t~gediert’,
\\Dat, \textit{sterk van hoorn, rondom mij} henen zwiert;
\\Mij \textit{staat naar} ’t~leven,
\\Dan \textit{word Uw} Naam door \textit{mij met roem ver}heven;
\\’k~Zal \textit{Uwen} lof Mijn \textit{broederen ver}tellen.
\\’k~Heb, \textit{in Uw huis bij al mijn metge}zellen,
\\Dan prijzensstof.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {12}
Gij, die God \textit{vreest, gij allen} prijst den HEER’;
\\Dat \textit{Jakobs} zaad Zijn \textit{groten} Naam vereer’;
\\Ont\textit{zie Hem toch, o Isra}ël, en leer
\\Ver\textit{trouwend} wachten.
\\Wie \textit{mij ver}acht’, God \textit{wou mij niet ver}achten,
\\Noch \textit{oor noch} oog Van \textit{mijn verdrukking} wenden;
\\Maar \textit{heeft verhoord, wanneer ik uit d’el}lenden
\\Riep naar omhoog.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Ik loof eer\textit{lang U in een} grote schaar,
\\En, \textit{wat ik} U be\textit{loofd’ in} ’t~heetst gevaar,
\\Be\textit{taal ik, op het heilig} dankaltaar,
\\Bij \textit{die U} vrezen,
\\’t~Zacht\textit{moedig} volk zal \textit{rijk verzadigd} wezen,
\\Ten \textit{dis ge}leid, Wie \textit{God zoekt, zal Hem} prijzen.
\\Zo \textit{leev’ Uw hart, door ’s~hemels gunstbe}wijzen,
\\In eeuwigheid.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Eerlang ge\textit{denkt hieraan het} wereldrond;
\\Haast \textit{wendt het} zich tot \textit{God met} hart en mond;
\\En, \textit{waar men ooit de wildste} volken vond,
\\Zal \textit{God ont}vangen
\\Aan\textit{bidding,} eer en \textit{dankb’re lofge}zangen,
\\Want \textit{Hij re}geert, En \textit{zal Zijn almacht} tonen;
\\Hij \textit{heerst, zover de blindste heid’nen} wonen,
\\Tot Hem bekeerd.
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Wie vet is, \textit{eet, en knielt voor} Isrels HEER’;
\\Wie \textit{’t~stof be}woont, bukt \textit{mede} voor Hem neer;
\\En \textit{wie zijn ziel bij ’t~leven} nu niet meer
\\Heeft \textit{kunnen} houden.
\\Het \textit{vrome} zaad van \textit{die op God be}trouwden
\\Zal, \textit{door Zijn} kracht, Hem \textit{dienen, voor Hem} leven.
\\Het \textit{zal den HEER’ eens worden aange}schreven,
\\In ’t~nageslacht.
\end {vers}

\begin {vers} {16}
Zij komen \textit{aan, door Godd’lijk} licht geleid,
\\Om \textit{’t~nakroost,} dat den \textit{HEER’ wordt} toebereid,
\\Te \textit{melden ’t~heil van Zijn ge}rechtigheid
\\En \textit{grote} daden.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {23} {Psalm 23}

\begin {vers} {1}
De \textit{God des} heils wil \textit{mij ten Herder} wezen.
\\’k~Heb geen gebrek, ’k~heb \textit{geen gevaar te} vrezen.
\\Hij \textit{zal mij} zacht, in \textit{liefelijke} wei\textit{den,}
\\\textit{Aan d’oevers} van zeer \textit{stille waat’ren} leiden.
\\Hij \textit{sterkt mijn} ziel; richt, \textit{om Zijn Naam, mijn} treden
\\In \textit{’t~effen} spoor van \textit{Zijn gerechtig}heden.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Ik \textit{vrees niet,} neen, schoon \textit{ik door duist’re} dalen,
\\In doodsgevaar be\textit{kommerd om moest} dwalen.
\\Gij \textit{blijft mij} bij in \textit{alle tegen}spoe\textit{den;}
\\\textit{Uw stok en} staf zal \textit{mij altoos be}hoeden.
\\Gij \textit{troost mijn} ziel, en \textit{richt, in mede}dogen,
\\De \textit{tafel} aan, voor \textit{mijner haat’ren} ogen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Gij \textit{zalft mijn} hoofd, Gij \textit{doet mijn blijdschap} groeien,
\\En van Uw heil mijn \textit{beker over}vloeien,
\\Het \textit{zalig} goed, mij \textit{door Uw gunst ge}ge\textit{ven,}
\\\textit{Verlaat mij} niet, maar \textit{volgt mij al mijn} leven.
\\Zo\textit{dat ik} in het \textit{heilig huis des} HEEREN,
\\Een \textit{lange} reeks van \textit{dagen, blijf ver}keren.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {24} {Psalm 24}

\begin {vers} {1}
Al d’aard’ en al\textit{les wat} zij geeft,
\\Met \textit{al wat zich beweegt en} leeft,
\\Zijn \textit{’t~wettig eigendom des} HEEREN.
\\Hij \textit{heeft z’,~in} ha\textit{ren och}tendstond,
\\Op \textit{ongemeten} zeên gegrond,
\\Door\textit{sneden met rivier en} meren.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Wie klimt den berg \textit{des HEE}REN op?
\\Wie \textit{zal dien Godgewijden} top,
\\Voor \textit{’t~oog van Sions God, be}treden?
\\De \textit{man, die,} rein \textit{van hart} en hand,
\\Zich \textit{niet aan ijdel}heid verpandt,
\\En \textit{geen bedrog pleegt in zijn} eden.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Die zal, door ’s~HEE\textit{REN gunst} geleid,
\\En \textit{zegen en gerechtig}heid
\\Van \textit{God, den God zijns heils ont}vangen.
\\Dit \textit{’s~Jakob,} dit \textit{is~’t vroom} geslacht,
\\Dat \textit{naar God vraagt, Zijn} wet betracht
\\En \textit{zoekt Zijn aanschijn met ver}langen.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Verhoogt, o poor\textit{ten, nu} den boog!
\\Rijst, \textit{eeuwge deuren, rijst om}hoog!
\\Op\textit{dat de Koning in moog’} rijden.
\\Wie \textit{is die} Vorst, \textit{zo groot} in eer?
\\’t~Is \textit{God, d’almachtig,} Opperheer.
\\’t~Is \textit{God, geweldig in het} strijden.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Verhoogt, o poor\textit{ten, nu} den boog!
\\Rijst, \textit{eeuwge deuren, rijst om}hoog!
\\Op\textit{dat g’uw Koning moogt ont}vangen.
\\Wie \textit{is die} Vorst, \textit{zo groot} in kracht?
\\’t~Is~’t \textit{Hoofd van ’s~hemels} legermacht;
\\Hem \textit{eren wij met lofge}zangen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {25} {Psalm 25}

\begin {vers} {1}
’k~Hef \textit{mijn ziel, o} God \textit{der} goden,
\\Tot U \textit{op, Gij} zijt mijn God.
\\’k~Heb \textit{op U ver}trouwd \textit{in} noden,
\\Weer van \textit{mij toch} schaamt’ en spot.
\\Dat mijn \textit{vijand nooit van} vreugd
\\Om \textit{mij} op\textit{spring’; Die U} wachten,
\\Dekt nooit \textit{schaamt’; maar die de} deugd,
\\Zonder \textit{oorzaak, stout ver}achten.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
HEER’, \textit{ai, maak mij} U\textit{we} wegen,
\\Door Uw \textit{woord en} Geest bekend;
\\Leer \textit{mij, hoe die} zijn \textit{ge}legen,
\\En waar\textit{heen G’Uw} treden wendt,
\\Leid mij \textit{in Uw waarheid,} leer
\\IJv’\textit{rig} mij \textit{Uw wet be}trachten.
\\Want Gij \textit{zijt mijn heil, o} HEER’,
\\’k~Blijf U \textit{al den dag ver}wachten.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Denk \textit{aan ’t~vader}lijk \textit{meê}dogen,
\\HEER’, waar\textit{op ik} biddend pleit:
\\Mil\textit{de handen,} vriend’\textit{lijk’} ogen,
\\Zijn bij \textit{U van} eeuwigheid,
\\Sla de \textit{zonden nimmer} gâ,
\\Die \textit{mijn} jonk\textit{heid heeft be}dreven.
\\Denk aan \textit{mij toch in ge}nâ,
\\Om Uw \textit{goedheid eer te} geven.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
’s~HEE\textit{REN goedheid} kent \textit{geen} palen.
\\God is \textit{recht, dus} zal Hij door
\\On\textit{derwijzing} hen, \textit{die} dwalen,
\\Brengen \textit{in het} rechte spoor.
\\Hij zal \textit{leiden ’t~zacht ge}moed
\\In \textit{het} ef\textit{fen recht des} HEEREN.
\\Wie Hem \textit{need’rig valt te} voet,
\\Zal van \textit{Hem zijn wegen} leren.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Lout’\textit{re goedheid,} lief\textit{de}koorden,
\\Waarheid \textit{zijn des} HEEREN paân
\\Hun, \textit{die Zijn ver}bond \textit{en} woorden,
\\Als hun \textit{schatten,} gadeslaan,
\\Wil mij, \textit{Uwen Naam ter} eer,
\\Al \textit{mijn} eu\textit{veldaân ver}geven!
\\Ik heb \textit{tegen U, o} HEER’,
\\Zwaar en \textit{menigmaal mis}dreven.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Wie \textit{heeft lust den} HEER’ \textit{te} vrezen,
\\’t~Aller\textit{hoogst en} eeuwig goed?
\\God \textit{zal Zelf zijn} leids\textit{man} wezen,
\\Leren, \textit{hoe hij} wand’len moet.
\\’t~Goed, dat \textit{nimmermeer ver}gaat,
\\Zal \textit{hij} on\textit{gestoord ver}werven,
\\En zijn \textit{Godgeheiligd} zaad
\\Zal ’t~ge\textit{zegend aardrijk} erven.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Gods \textit{verborgen} om\textit{gang} vinden
\\Zielen, \textit{waar Zijn} vrees in woont.
\\’t~Heil\textit{geheim wordt} aan \textit{Zijn} vrinden,
\\Naar Zijn \textit{vreêver}bond, getoond.
\\d’Ogen \textit{houdt mijn stil ge}moed
\\Op\textit{waarts,} om \textit{op God te} letten:
\\Hij, die \textit{trouw is, zal mijn} voet,
\\Voeren \textit{uit der bozen} netten.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Zie \textit{op mij in} gunst \textit{van} boven,
\\Wees mij \textit{toch ge}nadig, HEER’,
\\Een\textit{zaam ben ik} en \textit{ver}schoven;
\\Ja, d’el\textit{lende} drukt mij neer.
\\’k~Roep U \textit{aan in angst en} smart;
\\Dui\textit{zend} zor\textit{gen, duizend} doden,
\\Kwellen \textit{mijn angstvallig} hart.
\\Voer mij \textit{uit mijn angst en} noden.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Sla \textit{op mijn el}len\textit{den} d’ogen,
\\Zie mijn \textit{moeite,} mijn verdriet;
\\Neem \textit{mijn zonden,} uit \textit{meê}dogen.
\\Gunstig \textit{weg, ge}denk die niet,
\\Zie mijn \textit{haters, daar ’t~ge}tal
\\Vast \textit{ver}meêrt \textit{van die mij} vloeken,
\\En die \textit{rusteloos mijn} val,
\\Heet en \textit{wrevelmoedig} zoeken.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Hoed \textit{mijn ziel, en} red \textit{z’uit} noden,
\\Maak mij \textit{niet be}schaamd, o HEER’;
\\Want \textit{ik kom tot} U \textit{ge}vloden.
\\Laat d’op\textit{rechtheid} meer en meer,
\\Met de \textit{vroomheid, mij be}hoen.
\\’k~Wacht \textit{op} U \textit{in mijn el}lenden,
\\Laat Uw \textit{hand, in tegen}spoen,
\\Isra\textit{ël verlossing} zenden.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {26} {Psalm 26}

\begin {vers} {1}
O HEER’, doe \textit{Gij mij} recht.
\\Ik \textit{wandel als Uw} knecht,
\\En \textit{vind mijn} lust in \textit{Uw ge}bod,
\\Ik \textit{blijf op U be}trouwen;
\\Op \textit{U, mijn rotssteen,} bouwen.
\\Ik zal niet \textit{wanklen, grote} God.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Beproef vrij, \textit{van om}hoog,
\\Mijn \textit{hart, dat voor Uw} oog;
\\Al\textit{weten}de, steeds \textit{open} lag.
\\Door\textit{zoek mij, toets mijn} gangen.
\\Door\textit{grond al mijn ver}langen,
\\En stel mijn \textit{oogmerk in den} dag.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Uw goeder\textit{tieren}heid,
\\Die \textit{zich alom ver}spreidt,
\\Is \textit{t’allen} tijd’, voor \textit{mijn ge}zicht.
\\Ik \textit{houd oprecht van} handel,
\\Daar~’k \textit{in Uw waarheid} wandel,
\\Mijn schreden \textit{naar Uw wet ge}richt.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Hij, die vol \textit{ijdel}heid,
\\Een \textit{spoorloos leven} leidt,
\\Wordt \textit{met mijn} vriendschap \textit{niet ver}eerd;
\\En \textit{huich’laars, die hun} vlekken,
\\Schijn\textit{heilig’lijk be}dekken,
\\Zijn van mijn \textit{omgang ver ge}weerd.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Mijn hart ver\textit{foeit en} haat
\\De \textit{werkers van het} kwaad,
\\Bij \textit{wie ik} mijnen \textit{voet niet} zet,
\\Ik \textit{zit bij geen godd’}lozen!
\\’k~Ont\textit{wijk de plaats der} bozen,
\\Zo word ik \textit{niet door hen be}smet.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
Ik was, aan \textit{U ver}pand,
\\In \textit{onschuld mijne} hand,
\\Mijn \textit{hart springt} in mij \textit{op, o} HEER’,
\\Wan\textit{neer ik, met Uw} scharen,
\\Ver\textit{schijn voor Uw al}taren,
\\En U met \textit{offergaven} eer.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Daar wordt Uw \textit{lof ver}breid,
\\O \textit{Oppermajes}teit,
\\Door \textit{mij, die} U be\textit{min en} acht.
\\Daar \textit{zal mijn stem U} prijzen,
\\Voor \textit{al de gunstbe}wijzen,
\\Voor al de \textit{wond’ren Uwer} macht.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Wat blijdschap \textit{smaakt mijn} ziel,
\\Wan\textit{neer ik voor U} kniel,
\\In \textit{’t~huis, dat} Gij U \textit{hebt ge}sticht!
\\Hoe \textit{lief heb ik Uw} woning,
\\De \textit{tent, o Hemel}koning,
\\Die G’,~U ter \textit{eer, hebt opge}richt!
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Wanneer G’Uw \textit{arm ver}heft,
\\Den \textit{snoden zondaar} treft;
\\Wees \textit{Gij dan,} HEER’, mijn \textit{toever}laat.
\\Doe \textit{mij met hem niet} sneven;
\\O \textit{neen, behoed mijn} leven,
\\Als Gij den \textit{man des bloeds ver}slaat.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Doe mij niet \textit{mee ver}gaan
\\Met \textit{hen, die U weer}staan;
\\Wier \textit{hart steeds} schand’lijk \textit{misdrijf} kweekt;
\\Die \textit{trouw en plicht ver}achten,
\\En \textit{’t~recht om goud ver}krachten,
\\Als d’onschuld \textit{om bescherming} smeekt.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Maar ik, ik \textit{ben op}recht;
\\Ver\textit{los dan Uwen} knecht,
\\Van \textit{’t~onge}val, dat \textit{hem ge}naakt,
\\Wil \textit{mij in gunst ge}denken,
\\Mij \textit{Uw genade} schenken.
\\Zo wordt door \textit{U mijn heil vol}maakt.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Nu stap ik \textit{rustig} aan;
\\’k~Be\textit{treed een effen} baan:
\\Mijn \textit{God ver}hoort nu \textit{mijn ge}bed,
\\’k~Zal \textit{Hem, met blijde} klanken,
\\In \textit{Zijn vergaadring} danken,
\\Wanneer Zijn \textit{gunst mij heeft ge}red.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {27} {Psalm 27}

\begin {vers} {1}
God is mijn \textit{licht, mijn heil, wien zou ik} vrezen?
\\Hij is de \textit{HEER’, die hulp ver}schaft in nood.
\\Mijn levens\textit{kracht; ’k~heb niet vervaard te} wezen.
\\Hij is~’t, die \textit{mij beveiligt} voor den dood.
\\Wan\textit{neer de macht der bozen} sloeg aan ’t~woên,
\\En \textit{aanrukt om zich met mijn vlees te} voên.
\\Stiet \textit{zelf dit rot, dat mij be}nauwt en haat,
\\Den voet en \textit{viel, omdat het} God verlaat.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Al zie ik \textit{zelfs een leger mij om}ringen,
\\Nog vrees ik \textit{niet, ’k~verlaat mij} op den HEER’!
\\Al wil men \textit{mij door enen oorlog} dwingen,
\\’k~Leg mij ge\textit{rust hierop ver}trouwend naar.
\\Deez’ \textit{ene zaak heb ik be}geerd van God,
\\Daar \textit{zoek ik naar, dit zij mijn zalig} lot:
\\Dat \textit{ik, zo lang mij ’t~levens}licht bescheen,
\\In ’s~HEEREN \textit{huis mocht wonen} hier beneen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Och, mocht ik \textit{in die heilige ge}bouwen,
\\De vrije \textit{gunst, die eeuwig} Hem bewoog;
\\Zijn lieflijk\textit{heid en schonen dienst aan}schouwen!
\\Hier weidt mijn \textit{oog met een ver}wondrend oog.
\\Want \textit{God zal mij, opdat Hij} mij beschutt’,
\\In \textit{ramp en nood versteken in Zijn} hut;
\\Mij \textit{bergen in ’t~verborgen} van Zijn tent
\\en op een \textit{rots verhogen} uit d’ellend’.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
God zal mijn \textit{hoofd nu boven ’s~vijands} benden
\\Verhogen: \textit{dies wil ik, met} blij geschal,
\\In Zijne \textit{tent het offer opwaarts} zenden,
\\Daar psalm en \textit{lied Zijn lof ver}melden zal.
\\Ver\textit{hoor, o HEER’, toon mij een} gunstig oog;
\\Ik \textit{zal mijn stem verheffen naar om}hoog:
\\Ver\textit{hoor mij toch, bewijs mij} Uw genâ,
\\En antwoord \textit{mij, die voor Uw} aanzicht sta.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Mijn hart zegt \textit{mij, o HEER’, van Uwent}wegen:
\\„Zoek door ge\textit{beên met ernst mijn} aangezicht!”
\\Dat wil, dat \textit{zal ik doen; ik zoek den} zegen
\\Alleen bij \textit{U, o bron van} troost en licht!
\\Ver\textit{berg toch niet Uw oog van} mij, o HEER’
\\Ik \textit{ben Uw knecht, zie niet in toorne} neer.
\\Gij \textit{waart mijn hulp in al mijn} zielsverdriet.
\\O God mijns \textit{heils, begeef, ver}laat mij niet.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Want, schoon ik \textit{zelfs van vader en van} moeder
\\Verlaten \textit{ben, de HEER’ is} goed en groot;
\\Hij is en \textit{blijft mijn Vader en Be}hoeder,
\\Leer mij, o \textit{God, Uw weg in} allen nood!
\\Be\textit{stuur, om mijns verspieders} wil, mijn voet
\\Op \textit{’t~effen pad, dat ’s~vijands euvel}moed,
\\Mij \textit{nimmer treff’; vervoerd door} list en dwang,
\\Getuigt men \textit{vals tot mijnen} ondergang.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Zo ik niet \textit{had geloofd, dat in dit} leven
\\Mijn ziel Gods \textit{gunst en hulp ge}nieten zou,
\\Mijn God, waar \textit{was mijn hoop, mijn moed, ge}bleven?
\\Ik was ver\textit{gaan in al mijn} smart en rouw.
\\Wacht \textit{op den HEER’, godvruchte} schaar, houd moed!
\\Hij \textit{is getrouw, de bron van alle} goed.
\\Zo \textit{daalt Zijn kracht op u in} zwakheid neer.
\\Wacht dan, ja \textit{wacht, verlaat u} op den HEER’.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {28} {Psalm 28}

\begin {vers} {1}
Ik roep tot \textit{U, o eeuwig} Wezen!
\\Mijn \textit{rotssteen, nooit naar eis vol}prezen.
\\Wend niet, als \textit{doof, van mij Uw} oren!
\\Zwijg niet; laat \textit{mij Uw ant}woord \textit{ho}ren.
\\Op\textit{dat ik niet ge}rekend word’,
\\Met \textit{die in ’t~graf zijn neerge}stort.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Hoor naar mijn \textit{stem en kermend} smeken,
\\Als \textit{ik mijn handen op zal} steken,
\\Naar d’aanspraak\textit{plaats, uw heilge} woning.
\\Trek mij niet \textit{weg, o Op}per\textit{ko}ning,
\\Met \textit{hen, wier arge}listigheid,
\\In \textit{schijn van vrede, kwaad be}reidt.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Doe ’t~kwade, \textit{bij hen onder}nomen,
\\Op \textit{hen, naar hun verdiensten,} komen.
\\Geef hun, op\textit{dat z’Uw hoogheid} merken,
\\Naar hun ver\textit{keerd’ en bo}ze \textit{wer}ken.
\\Dat \textit{Uw gestrenge} geselroê
\\Hun, \textit{naar het recht, vergelding} doe.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Omdat zij \textit{nooit naar ’t~werk des} HEEREN,
\\Op\textit{lettend hart of ogen} keren;
\\Maar onbe\textit{dacht en stout ver}smaden,
\\Het oogwit \textit{Zijner gro}te \textit{da}den,
\\Zal \textit{Hij hen doen te} gronde gaan.
\\Ont\textit{bloot van hulp om op te} staan.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Geloofd zij \textit{God, wiens open} oren,
\\Mijn \textit{smeekstem gunstig wilden} horen.
\\Hij is mijn \textit{sterkt’ en schild in} ’t~strijden,
\\’k~Vertrouwd’ op \textit{Hem, Hij hielp} m’uit \textit{lij}den;
\\Dies \textit{springt mijn hart van} juichensstof,
\\En \textit{zingt des Allerhoogsten} lof.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
God geeft Zijn \textit{gunstvolk moed en} krachten,
\\Hij \textit{zal, in weerwil aller} machten,
\\Zijn Rijksge\textit{zalfde staag be}hoeden,
\\Red, HEER’, Uw \textit{Isrel uit} al \textit{’t~woe}den.
\\Geef \textit{zegen aan Uw} erv’, en weid
\\Uw \textit{volk, verhef z’in eeuwig}heid.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {29} {Psalm 29}

\begin {vers} {1}
Aardse \textit{machten,} looft den HEER’!
\\Geeft den \textit{HEERE sterkt’ en} eer.
\\Dat \textit{de} lof \textit{van ’s~Hoogsten} Naam,
\\Al\textit{ler} gro\textit{ten roem be}schaam’.
\\Vorsten, \textit{’t~voegt u, Hem, in} ’t~midden;
\\Van Zijn \textit{heiligdom t’aan}bidden,
\\’t~Voegt u, \textit{met de Godge}trouwen,
\\’s~HEE\textit{REN} heer\textit{lijkheid t’ont}vouwen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
’s~HEEREN \textit{stem, op} ’t~hoogst geducht,
\\Rolt en \textit{klatert door de} lucht.
\\Berst, \textit{met} vre\textit{selijk ge}luid,
\\Op \textit{de} gro\textit{te waat’ren} uit.
\\Klinkt, met \textit{nadruk en ver}mogen,
\\Heerlijk \textit{uit de hemel}bogen.
\\’t~Schepsel \textit{beeft en staat ver}wonderd,
\\Als \textit{de} God \textit{der ere} dondert.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
’s~HEEREN \textit{wonder}stem verbreekt,
\\Als Zijn \textit{grimmigheid ont}steekt,
\\’t~Ceed’\textit{ren}bos \textit{van Liba}non,
\\Schudt \textit{den} ho\textit{gen Siri}on.
\\Ceed’ren, \textit{uit den grond ge}wrongen,
\\Hupp’len \textit{als der rund’ren} jongen,
\\Bergen \textit{voelen sidde}ringen,
\\Daar \textit{z’als} wil\textit{de stieren} springen.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
’s~HEEREN \textit{stem ver}baast natuur,
\\Houwt uit \textit{bergen vlammend} vuur.
\\Schiet \textit{van} ’t~zwerk \textit{den bliksem} neer.
\\Ka\textit{des} beeft \textit{voor ’t~buldrend} weer.
\\Woeste\textit{nijen slaan aan} ’t~zuchten.
\\Hinden \textit{krijgen, onder} ’t~vluchten,
\\Barens\textit{wee; door vrees ge}drongen,
\\Wer\textit{pen} z’,~in \textit{dien nood, haar} jongen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
’s~HEEREN \textit{stem ont}bloot het woud;
\\Maar hij, \textit{die op God ver}trouwt,
\\Buigt \textit{zich} vei\textit{lig, Hem ter} eer,
\\Jui\textit{chend} in \textit{Zijn tempel} neer.
\\’t~Is de \textit{HEER’, Wiens wenk de} stromen
\\In hun \textit{woede kon be}tomen;
\\Die, in \textit{macht nooit af te} meten,
\\Eeu\textit{wig} is \textit{ten troon ge}zeten.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Looft den \textit{HEER’, die} wond’ren werkt;
\\Isra\textit{ël, Zijn volk, ver}sterkt.
\\Hem, \textit{die} Ja\textit{kobs heilig} kroost
\\Zeeg\textit{nen} zal \textit{met vreed’ en} troost.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {30} {Psalm 30}

\begin {vers} {1}
Ik zal met \textit{hart en mond, o} HEER’,
\\Uw \textit{Naam ver}hogen \textit{en Uw} eer,
\\Dewijl Gij \textit{mij Uw} bijstand boodt,
\\Mij \textit{optrokt uit} den diep\textit{sten} nood;
\\Zodat de \textit{vijand in mijn} lijden
\\Zich over \textit{mij niet mocht} ver\textit{blij}den.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Mijn God, Gij \textit{hebt mij, op mijn} klacht,
\\Ge\textit{nezen,} en mijn \textit{smart ver}zacht!
\\Gij hebt mijn \textit{ziel, door} angst beroerd,
\\Als \textit{uit het graf} weer op\textit{ge}voerd.
\\Gij hebt het \textit{leven mij ge}schonken;
\\Ik ben niet \textit{in den kuil} ge\textit{zon}ken.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Psalmzingt, Gods \textit{gunstgenoten,} geeft,
\\Geeft \textit{lof den} HEER’, die \textit{eeuwig} leeft:
\\Zijn vlekke\textit{loze} heiligheid
\\Zij \textit{ter gedach}tenis \textit{ver}breid.
\\Een ogen\textit{blik moog’ ons doen} beven,
\\Zijn gunst ver\textit{duurt een eeu}wig \textit{le}ven.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Perst eens de \textit{bitt’re tegen}spoed
\\Des \textit{avonds} het be\textit{nauwd ge}moed,
\\Tot naar ge\textit{jammer} en geklag,
\\Nauw \textit{rijst des mor}gens vroeg \textit{de} dag,
\\Of God ver\textit{leent, in plaats van} lijden,
\\Weer stof tot \textit{juichen en} ver\textit{blij}den.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Ik sprak, door \textit{mijn geluk mis}leid:
\\„Ik \textit{wankel} niet in \textit{eeuwig}heid”.
\\Want Gij hadt \textit{mijnen} berg, o HEER’,
\\Door \textit{Uwe gunst,} Uw Naam \textit{ter} eer,
\\Zo vast ge\textit{zet, alsof ge}varen
\\En rampen \textit{nu verdwe}nen \textit{wa}ren.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Maar, toen G’U \textit{slechts een ogen}blik
\\Ver\textit{bergdet,} trof mij \textit{vrees en} schrik.
\\Dies riep ik \textit{om Uw} heilgenot;
\\Ik \textit{smeekt’ en zeid’:} „O gro\textit{te} God,
\\Wat winst is \textit{uit mijn bloed te} halen?
\\Waartoe zou \textit{ik ten gra}ve \textit{da}len?
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Zou in den \textit{kuil ’t~ontzielde} stof,
\\Den \textit{mond ont}sluiten \textit{tot Uw} lof;
\\En van Uw \textit{redding} zingen? Zou
\\Het \textit{daar verkon}digen \textit{Uw} trouw?
\\Hoor mij, o \textit{HEER’, help mij ge}nadig.
\\Bekroon mij \textit{met Uw gunst} ge\textit{sta}dig”.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Gij hebt mijn \textit{weeklacht en ge}schrei
\\Ver\textit{anderd} in een \textit{blijden} rei;
\\Mijn zak ont\textit{bonden,} en mij weer
\\Met \textit{vreugd omgord;} opdat \textit{mijn} eer
\\Niet zwijg’; Zo \textit{klimt Uw lof naar} boven.
\\Mijn God, U \textit{zal ik eeu}wig \textit{lo}ven.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {31} {Psalm 31}

\begin {vers} {1}
Op \textit{U betrouw ik, HEER’} der \textit{he}ren,
\\Op \textit{U, ge}lijk ’t~betaamt.
\\Ai, \textit{laat mij nooit be}schaamd,
\\Van \textit{Uwen} troon te\textit{rugge}keren.
\\Help \textit{mij, op mijn ge}beden,
\\Door \textit{Uw gerechtig}heden.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Och, \textit{neig tot mij Uw gun}stig’ \textit{o}ren,
\\Schiet \textit{haastig} toe; dat mij
\\Uw \textit{Naam een rotssteen} zij;
\\Een \textit{huis, een} welge\textit{sterkte} toren,
\\Die, \textit{op een klip ver}heven,
\\Mij \textit{veiligheid kan} geven.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Gij \textit{zijt alleen –~wat zou} ik \textit{vre}zen~–
\\Mijn \textit{rots, mijn} burcht, o HEER’.
\\Ja, \textit{Uwen Naam ter} eer,
\\Zult \textit{Gij mij} tot een \textit{Herder} wezen,
\\Mijn \textit{Helper, scheur de} netten,
\\Die \textit{z’in ’t~verborgen} zetten.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
’k~Be\textit{veel mijn geest in U}we \textit{han}den;
\\Gij, \textit{God der} waarheid, Gij,
\\O \textit{HEER’, verlostet} mij.
\\Ik \textit{haat hen,} die het \textit{reukwerk} branden
\\Ter \textit{eer van valse} goden;
\\Op \textit{U steun ik in} noden.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
’k~Zal \textit{in Uw goedheid mij} ver\textit{blij}den!
\\Gij \textit{hebt mij} aangezien,
\\En \textit{hulpe willen} biên,
\\In \textit{mijn ver}drukking \textit{en mijn} lijden;
\\Toen, \textit{in mijn zielsel}lende,
\\Uw \textit{aangezicht mij} kende.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Ook \textit{hebt Ge mij niet weg}ge\textit{sto}ten,
\\Noch \textit{mij, van} allen kant,
\\Be\textit{nauwd door ’s~vijands} hand;
\\Neen, \textit{’k~heb Uw} trouwe \textit{hulp ge}noten.
\\Gij \textit{deedt met vaste} schreden,
\\Mij \textit{in de ruimte} treden.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Be\textit{wijs, o HEER’, Uw me}de\textit{do}gen,
\\Ver\textit{hoed mijn} ondergang:
\\Ik \textit{ben beklemd en} bang.
\\Het \textit{zwaar ver}driet door\textit{knaagt mijn} ogen.
\\Het \textit{doet mijn ziel be}zwijken,
\\En \textit{’s~lichaams krachten} wijken.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
De \textit{bitt’re smart verteert} mijn \textit{le}ven:
\\Mijn \textit{tijd wordt} dag aan dag,
\\Ver\textit{sleten in ge}klag.
\\Ik \textit{voel mijn} krachten \textit{mij be}geven;
\\Door \textit{zonden, die met} plagen
\\Mijn \textit{beend’ren fel door}knagen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {9}
Mijn \textit{weêrpartijders, zeer} te \textit{duch}ten,
\\Ver\textit{wekken} mij elks haat
\\En \textit{mijner buren} smaad.
\\’k~Ben \textit{tot een} schrik; mijn \textit{vrienden} vluchten;
\\Daar \textit{z’om mijn blaam en} lijden,
\\Mij \textit{op de straten} mijden.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Ik \textit{ben als dood in ’t~hart} ver\textit{ge}ten,
\\En \textit{word niet} meer geschat,
\\Dan \textit{een verdorven} vat.
\\’k~Hoor \textit{hoeveel} kwaads mij \textit{wordt ver}weten;
\\Waar \textit{zou ik veilig} wezen?
\\’k~Heb \textit{van rondom te} vrezen.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Ter\textit{wijl zij samen zich} ver\textit{bin}den,
\\Be\textit{sluiten} zij mijn dood.
\\Maar, \textit{HEER’, ’k~betrouw in} nood
\\Op \textit{U; dit} doet mij \textit{sterkte} vinden
\\’k~Mag \textit{met gelovig} roemen,
\\U \textit{mijn Verbondsgod} noemen.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
In \textit{Uwe hand zijn mij}ne \textit{tij}den;
\\’k~Ver\textit{laat mij} in mijn leed,
\\Op \textit{U alleen, Die} weet
\\De \textit{maat en} ’t~einde \textit{van mijn} lijden.
\\Red \textit{mij van wie ver}bolgen
\\Ter \textit{dood toe mij ver}volgen!
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Laat \textit{over mij Uw aan}schijn \textit{lich}ten;
\\Zie \textit{op Uw} dienstknecht neer,
\\Ver\textit{los mij toch, o} HEER’.
\\Doe \textit{mij nooit} voor mijn \textit{haat’ren} zwichten.
\\Be\textit{schaam niet, laat niet} zuchten,
\\Dien \textit{Gij tot U ziet} vluchten.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {14}
Be\textit{schaam, verschrik de god}de\textit{lo}zen,
\\Ver\textit{stom hen} in den dood.
\\Och, \textit{of Uw almacht} sloot;
\\De \textit{valse} lippen \textit{van die} bozen,
\\Die, \textit{stout en trots, ver}achten,
\\Hen, \textit{die Uw wet be}trachten.
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Hoe \textit{groot is~’t goed, dat Gij} zult \textit{ge}ven
\\Hem, \textit{wiens op}rechte geest
\\Op \textit{U betrouwt, U} vreest!
\\Hoe \textit{groot is~’t} heil, dat \textit{G’in dit} leven,
\\Ver \textit{boven beed’ en} wensen,
\\Reeds \textit{wrocht voor ’t~oog der} mensen!
\end {vers}

\begin {vers} {16}
Gij \textit{zult uw volk een schuil}plaats \textit{we}zen;
\\Gij \textit{bergt hen} in het licht,
\\Van \textit{’t~Godd’lijk aange}zicht,
\\Daar \textit{zij geen} leed van \textit{trotsen} vrezen:
\\Een \textit{hut, waarin zij} ’t~woelen,
\\Den \textit{twist der tong niet} voelen.
\end {vers}

\begin {vers} {17}
Ge\textit{loofd zij God, Die Zijn} ge\textit{na}de
\\Aan \textit{mij heeft} groot gemaakt,
\\Die \textit{voor mijn welstand} waakt!
\\Zijn \textit{oog slaat} mij in \textit{liefde} gade,
\\Hij \textit{wil mij heil be}reiden,
\\Mij \textit{in een vesting} leiden.
\end {vers}

\begin {vers} {18}
Ik \textit{heb, te moed’loos neer}ge\textit{bo}gen
\\En \textit{door de} vrees gejaagd,
\\Wel\textit{eer te ras ge}klaagd:
\\„’k~Ben \textit{afge}sneên van \textit{voor Uw} ogen”.
\\Dan \textit{nog woudt G’U ont}fermen,
\\Toen \textit{Gij mij hoordet} kermen.
\end {vers}

\begin {vers} {19}
Be\textit{mint den HEER’, Gods gunst}ge\textit{no}ten,
\\Den \textit{HEER’, Die} vromen hoedt
\\En \textit{straft het trots ge}moed.
\\Zijt \textit{sterk, Hij} zal u \textit{niet ver}stoten;
\\Hun \textit{geeft Hij moed en} krachten,
\\Die \textit{hopend op Hem} wachten.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {32} {Psalm 32}

\begin {vers} {1}
Welzalig hij, wiens \textit{zonden zijn ver}ge\textit{ven,}
\\\textit{Die van de} straf voor \textit{eeuwig is ont}heven,
\\Wiens \textit{wanbe}drijf, waar\textit{door hij was be}vlekt,
\\Voor \textit{’t~heilig} oog des \textit{HEEREN} is bedekt.
\\Wel\textit{zalig} is de \textit{mens, wien~’t mag ge}beuren,
\\Dat \textit{God naar} recht hem \textit{niet wil schuldig} keuren,
\\En \textit{die in} ’t~vroom en \textit{ongeveinsd ge}moed;
\\Geen \textit{snood be}drog maar \textit{blank’ op}rechtheid voedt.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Toen~’k zweeg en U mijn \textit{ongerechtig}he\textit{den,}
\\\textit{Weerhouden} door de \textit{vrees, niet heb be}leden,
\\Ver\textit{ouder}den mijn \textit{beend’ren door ge}klag,
\\In \textit{mijn ge}brul en \textit{angst den} gansen dag.
\\Want, \textit{HEER’, Uw} hand die \textit{mij bezocht met} plagen,
\\Deed \textit{dag en} nacht mij \textit{zware smarten} dragen.
\\Mijn \textit{levens}sap droogd’ \textit{uit van uur tot} uur,
\\Ge\textit{lijk het} land door \textit{zomer}zonnevuur.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
’k~Bekend’, o HEER’, aan \textit{U oprecht mijn} zon\textit{den,}
\\\textit{’k~Verborg geen} kwaad, dat \textit{in mij werd ge}vonden.
\\Maar \textit{ik be}leed na \textit{ernstig over}leg,
\\Mijn \textit{boze} daân: Gij \textit{naamt die} gunstig weg.
\\Dies \textit{zal tot} U een \textit{ieder van de} vromen,
\\In \textit{vindens}tijd met \textit{ootmoed smekend} komen.
\\Een \textit{zee van} ramp moog’ \textit{met haar golven} slaan,
\\Hoe \textit{hoog zij} ga, zij \textit{raakt hem} zelfs niet aan.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Gij zijt mij, HEER’, ter \textit{schuilplaats in ge}va\textit{ren;}
\\\textit{Gij zult mij} voor be\textit{nauwdheid trouw be}waren.
\\G’om\textit{ringt me,} daar Gij \textit{mij in ruimte} stelt,
\\Met \textit{blij ge}zang, dat \textit{mijn ver}lossing meldt.
\\Mijn \textit{leer zal} u, o \textit{mens, naar ’t~recht doen} hand’len,
\\En \textit{wijzen} u den \textit{weg, dien gij zult} wand’len.
\\Ik \textit{zal u} trouw ver\textit{zellen met mijn} raad,
\\Ter\textit{wijl mijn} oog op \textit{u ge}vestigd staat.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Wil toch niet stug, ge\textit{lijk een paard, weer}stre\textit{ven,}
\\\textit{Of als een} muil, door \textit{domheid voortge}dreven;
\\Ge\textit{bit en} toom, door \textit{’s~mensen hand be}stierd,
\\Be\textit{teug’len} ’t~woest en \textit{rede}loos gediert’.
\\Laat \textit{zulk een} dwang voor \textit{u niet nodig} wezen;
\\Wie \textit{God ver}laat, heeft \textit{smart op smart te} vrezen;
\\Maar \textit{wie op} Hem ver\textit{trouwt, op Hem al}leen,
\\Ziet \textit{zich om}ringd met \textit{Zijn wel}dadigheên.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Rechtvaardig volk, ver\textit{hef uw blijde} klan\textit{ken,}
\\\textit{Verheugd in} God, naar \textit{waarde nooit te} danken.
\\Zingt \textit{vrolijk,} roemt Zijn \textit{deugden t’allen} tijd,
\\Gij, \textit{die op}recht van \textit{hart en} wandel zijt.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {33} {Psalm 33}

\begin {vers} {1}
Zingt \textit{vrolijk, heft de stem naar} boven,
\\Recht\textit{vaardigen, ver}heft den HEER’.
\\Het \textit{past oprechten, God te} loven;
\\Zingt \textit{Zijnen groten} Naam ter eer.
\\\textit{Prijst Hem in uw} psalmen,
\\\textit{Met de schoonste} galmen;
\\Roept \textit{Zijn} wel\textit{daân} uit.
\\\textit{Laat de keel zich} paren,
\\Met den \textit{klank der} snaren;
\\Looft \textit{Hem met} de luit.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Roemt \textit{nu met nieuwe lofge}zangen
\\De \textit{nieuwe blijken} van Zijn gunst.
\\Het \textit{speeltuig moet dien toon ver}vangen.
\\Heft \textit{vrolijk aan, wijdt} Hem uw kunst.
\\\textit{Alles moet Hem} eren,
\\\textit{Want het woord des} HEEREN,
\\’t~Richt\textit{snoer} Zij\textit{ner} daân,
\\\textit{Is volmaakt recht}vaardig,
\\Al onz’ \textit{achting} waardig;
\\Eeu\textit{wig zal} ’t~bestaan.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Hij \textit{schept in ’t~heilig recht be}hagen,
\\Zijn \textit{wijsheid is al}om verspreid;
\\Men \textit{hoort al ’t~wereldrond ge}wagen
\\Van \textit{Zijne goeder}tierenheid.
\\\textit{’s~HEEREN alver}mogen
\\\textit{Bracht de hemel}bogen,
\\Door \textit{Zijn} woord \textit{in} ’t~licht.
\\\textit{Heeft de flonker}vuren,
\\Die den \textit{tijd ver}duren,
\\Door \textit{Zijn Geest} gesticht.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Hij \textit{doet de grote waat’ren} zwellen,
\\Te \textit{zaam vergaad’ren} tot een hoop,
\\En \textit{naar den diepen afgrond} snellen,
\\Daar \textit{zij beperkt zijn} in hun loop.
\\\textit{Laat al d’aard’ Hem} vrezen,
\\\textit{Die als ’t~Opper}wezen,
\\’t~Al \textit{heeft} voort\textit{ge}bracht.
\\\textit{Laat de wereld} schrikken,
\\Laat z’all’ \textit{ogen}blikken,
\\Sidd’\textit{ren voor} Zijn macht.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Geen \textit{ding geschiedt er ooit ge}wisser,
\\Dan \textit{’t~hoog bevel van} ’s~HEEREN mond:
\\Zijn \textit{Godd’lijk’ almacht spreekt, en} ’t~is er,
\\Zijn \textit{wil gebiedt, en} ’t~wordt terstond.
\\\textit{Schoon de heid’nen} samen,
\\\textit{List op list be}ramen;
\\God \textit{ver}breekt \textit{hun} raad.
\\\textit{Schoon de mogend}heden
\\Snood, ont\textit{werpen} smeden,
\\Hij \textit{belacht} haar haat.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Maar \textit{d’altoos wijze raad des} HEEREN,
\\Houdt \textit{eeuwig stand, heeft} altoos kracht.
\\Niets \textit{kan Zijn hoog besluit ooit} keren,
\\’t~Blijft \textit{van geslachte} tot geslacht!
\\\textit{Zalig moet men} noemen,
\\\textit{Die hun Maker} roemen
\\Als \textit{hun} HEER’ \textit{en} God.
\\\textit{’t~Volk, door Hem te}voren
\\Gunstig \textit{uitver}koren
\\Tot \textit{Zijn erv’} en lot.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {7}
De \textit{grote Schepper aller} dingen
\\Ziet, \textit{uit het onge}naakbaar licht,
\\Het \textit{gans gedrag der sterve}lingen:
\\Niets \textit{is bedekt voor} Zijn gezicht.
\\\textit{Uit Zijn vaste} woning,
\\\textit{Daar Hij heerst als} Koning,
\\Daar \textit{Zijn} lof, \textit{Zijn} eer,
\\\textit{Klinkt door al de} bogen,
\\Zien Zijn \textit{Godd’lijk’} ogen
\\Op \textit{al ’t~mens}dom neer.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
’t~Is \textit{God, aan tijd noch plaats ver}bonden
\\Wiens \textit{toezicht over} alles gaat,
\\Die \textit{’t~harte vormt en kan door}gronden,
\\Die \textit{aller werken} gadeslaat.
\\\textit{Schilden, bogen,} dolken,
\\\textit{Dapp’re oorlogs}volken,
\\Wijs\textit{heid,} moed \textit{noch} kracht,
\\\textit{Kunnen ooit in} ’t~strijden,
\\Enig \textit{vorst be}vrijden,
\\Zon\textit{der ’s~HEE}REN macht.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Het \textit{briesend paard moet eind’lijk} sneven,
\\Hoe \textit{snel het draav’ in} ’t~oorlogsveld;
\\’t~Kan \textit{niemand d’overwinning} geven;
\\Zijn \textit{grote sterkte} baat geen held.
\\\textit{Neen, de HEER’ der} heren,
\\\textit{Doet ons triom}feren;
\\Hij, \textit{ge}ducht \textit{in} macht,
\\\textit{Slaat elk gunstig} gade,
\\Die op \textit{Zijn ge}nade
\\In \textit{benauw}heid wacht.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {10}
Zijn \textit{machtig arm beschermt de} vromen,
\\En \textit{redt hun zielen} van den dood;
\\Hij \textit{zal hen nimmer om doen} komen
\\In \textit{duren tijd en} hongersnood.
\\\textit{In de grootste} smarten,
\\\textit{Blijven onze} harten
\\In \textit{den} HEER’ \textit{ge}rust;
\\\textit{’k~Zal Hem nooit ver}geten,
\\Hem mijn \textit{Helper} heten,
\\Al \textit{mijn hoop} en lust.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Laat \textit{ons alom Zijn lof ont}vouwen:
\\In \textit{Hem verblijdt zich} ons gemoed,
\\Om\textit{dat wij op Zijn Naam ver}trouwen,
\\Dien \textit{Naam, zo heilig,} groot en goed.
\\\textit{Goedertieren} Vader,
\\\textit{Milde zegen}ader,
\\Stel \textit{Uw} vriend’\textit{lijk} hart,
\\\textit{Op Wiens gunst wij} hopen,
\\Eeuwig \textit{voor ons} open;
\\Weer \textit{steeds al}le smart.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {34} {Psalm 34}

\begin {vers} {1}
Ik \textit{loof den} HEER’, mijn God,
\\Mijn \textit{zang klimm’ op naar} ’t~hemelhof;
\\Mijn \textit{mond zing’ eeu}wig tot \textit{Zijn} lof,
\\Om \textit{mijn ge}lukkig lot.
\\Mijn \textit{ziel, loof d’Opper}heer;
\\’t~Zacht\textit{moedig} volk zal~’t \textit{straks ver}staan,
\\Door \textit{vreugd met} u zijn \textit{aange}daan
\\En \textit{jui}chen tot \textit{Zijn} eer.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Komt, \textit{maakt God} met mij groot,
\\Ver\textit{breidt, verhoogt, met} hart en stem,
\\Den \textit{nooit volpre}zen Naam \textit{van} Hem,
\\Die \textit{ons be}hoedt in nood.
\\Ik \textit{zocht in mijn ge}bed
\\Den \textit{HEER’, oot}moedig \textit{met ge}ween.
\\Hij \textit{heeft mij} in angst\textit{vallig}heên,
\\Ge\textit{ant}woord, mij \textit{ge}red.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Zij \textit{sloegen} ’t~oog op God;
\\Zij \textit{liepen als een} stroom Hem aan.
\\Hij \textit{liet hen nim}mer schaam\textit{rood} staan,
\\En \textit{wendde} straks hun lot.
\\Hij, \textit{die door smart op} smart,
\\Ge\textit{drukt werd,} zond tot \textit{God zijn} beê.
\\Ter\textit{stond ver}dween ’t~on\textit{draag’lijk} wee,
\\Uit \textit{zijn} bene\textit{pen} hart.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Des \textit{HEEREN} engel schaart
\\Een \textit{onverwinb’re} hemelwacht,
\\Rond\textit{om hem, die} Gods wil \textit{be}tracht.
\\Dus \textit{is hij} wel bewaard.
\\Komt, \textit{smaakt nu en be}schouwt
\\De \textit{goedheid} van d’Al\textit{zege}naar.
\\Wel\textit{zalig} hij, die \textit{in ge}vaar,
\\Al\textit{leen} op Hem \textit{be}trouwt.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Vreest, \textit{vreest Hem} t’allen tijd’,
\\Gij, \textit{heiligen, daar} g’ondervindt,
\\Dat \textit{hij, die God} vreest en \textit{be}mint,
\\Ge\textit{brek noch} schade lijdt.
\\In \textit{honger komt noch} moed,
\\Noch \textit{kracht den} jongen \textit{leeuw te} baat,
\\Maar \textit{die den} HEER’ zoekt \textit{vroeg en} laat,
\\Mist \textit{nim}mer ’t~no\textit{dig} goed.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Komt, \textit{kind’ren,} hoort naar mij,
\\Neem \textit{mijn’ getrouwen} raad in acht.
\\Ik \textit{leer, opdat} g’uw plicht \textit{be}tracht,
\\Wat \textit{’s~HEEREN} vreze zij.
\\Hebt \textit{gij in ’t~leven} lust
\\In \textit{dagen,} waar men \textit{’t~goed’ in} ziet,
\\Waar\textit{in men} vrij is \textit{van ver}driet,
\\Waar \textit{niets} ons heil \textit{ont}rust?
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Houdt \textit{dan uw} tong in toom.
\\Dat \textit{zij nooit schand’lijk} spreek’ of smaal’;
\\Dat \textit{nooit bedrog} of lo\textit{gen}taal
\\Op \textit{uwe} lippen koom’.
\\Be\textit{treedt het rechte} spoor;
\\Ver\textit{acht het} kwaad; jaagt \textit{naar den} vreê.
\\God \textit{ziet de} vromen, \textit{en hun} beê
\\Geeft \textit{Hij} altoos \textit{ge}hoor.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {8}
God \textit{slaat een} gram gezicht
\\Op \textit{bozen, die Hem} tegenstaan.
\\Hij \textit{doet hun naam} met hen \textit{ver}gaan
\\Door \textit{’t~hoogste} strafgericht.
\\Maar \textit{Hij ziet gunstig} neer
\\Op \textit{hem, die} naar Zijn \textit{wetten} leeft:
\\God \textit{is het,} Die hem \textit{uitkomst} geeft,
\\Zijn \textit{gro}ten Naam \textit{ter} eer.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
God \textit{is~’t ver}broken hart,
\\’t~Ver\textit{brijzeld en be}drukt gemoed,
\\Te \textit{allen tijd’} nabij \textit{en} goed,
\\In \textit{tegen}heid en smart.
\\Veel \textit{wederwaardig}heên,
\\Veel \textit{rampen} zijn des \textit{vromen} lot;
\\Maar \textit{uit die} alle \textit{redt hem} God:
\\Hij \textit{is} zijn heil \textit{al}leen.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
God \textit{zorgt, als} ’t~leed genaakt,
\\Dat \textit{hij niet gans ter}nederstort’;
\\Dat \textit{hem geen beên} gebro\textit{ken} word’;
\\’t~Is \textit{God, die} hem bewaakt.
\\De \textit{snode boosheid} baart
\\Den \textit{godde}loze \textit{vloek en} dood;
\\Daar \textit{hij, die} d’onschuld \textit{stout ver}stoot,
\\Zelf \textit{schul}dig wordt \textit{ver}klaad.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
De \textit{HEER’ ver}lost en spaart
\\Zijn \textit{volk, dat op Zijn} hulp vertrouwt.
\\Het \textit{zal, door Hem} in gunst \textit{be}schouwd,
\\Niet \textit{schuldig} zijn verklaard.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {35} {Psalm 35}

\begin {vers} {1}
Twist \textit{met mijn twis}ters, he\textit{mel}heer;
\\Ga \textit{mijn be}strijd’ren \textit{toch te} keer;
\\Wil \textit{spies, rondas en schild ge}bruiken,
\\Om \textit{hun gevreesd geweld te} fnuiken.
\\Belet hun \textit{d’optocht, treed voor}uit;
\\Zo worden \textit{z’in hun loop ge}stuit.
\\Ver\textit{troost mijn} ziel in \textit{haar ge}ween,
\\En \textit{zeg haar} „’k~Ben uw \textit{heil al}leen”.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Be\textit{schaam z’in hun}nen trot\textit{sen} waan,
\\Die \textit{mij zo} wreed naar \textit{’t~leven} staan;
\\Zo \textit{worden z’achterwaarts ge}dreven,
\\En \textit{rood van schaamte; doe hen} beven,
\\Die kwaad ver\textit{zinnen tegen} mij;
\\Dat al hun \textit{list verijdeld} zij;
\\Ver\textit{strooi hen} als de \textit{wind het} kaf;
\\Gods \textit{engel} drijv’ hen \textit{van mij} af.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Doe \textit{hen altoos} onze\textit{ker} gaan,
\\In \textit{duister}nis, op \textit{gladde} paân
\\En \textit{daar Gij zijt op hen ver}bolgen,
\\Moet, \textit{HEER’, Uw engel hen ver}volgen.
\\Zij hebben, \textit{in hun listig}heid,
\\Een kuil, een \textit{net, voor mij be}reid;
\\En \textit{schoon ik} nimmer \textit{hun mis}deed,
\\Steeds \textit{lagen} voor mijn \textit{ziel ge}smeed.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Mijn \textit{vijand word’,} eer hij \textit{’t~ver}wacht,
\\Door \textit{ramp op} ramp te \textit{niet ge}bracht;
\\Hij \textit{moog’, in eigen net ge}vangen,
\\Het \textit{loon van zijn bedrijf er}langen;
\\Zo vall’ hij \textit{in den kuil, wel}eer
\\Voor mij ge\textit{schikt, verslagen} neer;
\\Dan \textit{zal mijn} ziel, ver\textit{heugd in} God,
\\Steeds \textit{juichen} in haar \textit{heilrijk} lot.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Mijn \textit{beend’ren spre}ken tot \textit{Uw} eer:
\\„Wie, \textit{wie is} U ge\textit{lijk, o} HEER’?”
\\U, \textit{Die van d’overmacht der} sterken
\\De \textit{zwakken redt door wond’re} werken,
\\Die voor der \textit{roov’ren woed, en} zwaard,
\\’t~Nooddruftig \textit{volk getrouw be}waart?
\\Gij \textit{weet, hoe} vals men \textit{mij be}laagt,
\\En \textit{onver}diend ter \textit{vierschaar} daagt.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Mijn \textit{vijand, dor}stig naar \textit{mijn} bloed,
\\Ver\textit{geldt mij} wreev’lig \textit{kwaad voor} goed.
\\Maar \textit{ik, hem ziend’ in krankheid} zuchten,
\\Nam \textit{deel in al zijn onge}nuchten.
\\Ik vastte, \textit{met een zak om}gord;
\\’k~Had mijn ge\textit{beden uitge}stort;
\\Ik \textit{ging in} ’t~zwart, met \textit{rouwmis}baar,
\\Als\textit{of~’t mijn} vriend, mijn \textit{broeder} waar’.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
’k~Had \textit{om mijn ha}ters ’t~kleed \textit{ge}scheurd,
\\Als \textit{een, die} om zijn \textit{moeder} treurt;
\\Maar \textit{als ik moest met rampen} strijden,
\\Ver\textit{heugden zij zich in mijn} lijden.
\\Zij kwamen \textit{schielijk op mij} af,
\\Eer iets mij \textit{zulks te kennen} gaf;
\\Elk \textit{spotte} met mijn \textit{zielsver}driet,
\\Hun \textit{valse} tong be\textit{dwong zich} niet.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Bij \textit{dart’le bras}sers aan \textit{den} dis,
\\Wien \textit{’t~huich’lend} spotten \textit{eigen} is,
\\Wier \textit{lastertaal mij snood ont}eerde,
\\Was \textit{vreugd om ’t~onheil, dat mij} deerde.
\\Hoe lang zult \textit{Gij zulks zien, o} God?
\\Vergun mijn \textit{ziel een beter} lot;
\\Ver\textit{los haar,} door Uw \textit{sterke} hand,
\\Uit \textit{dezer} leeuwen \textit{klauw en} tand.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {9}
Ik \textit{zal, in te}genwoor\textit{dig}heid
\\Van \textit{’t~grote} volk, Uw \textit{Majes}teit
\\D’er\textit{kentnis van mijn hart be}wijzen;
\\’k~Zal \textit{U voor aller ogen} prijzen.
\\Dat zij dan, \textit{die mij zonder} reên
\\Vervolgen, \textit{om mijn tegen}heên
\\Niet \textit{juichen,} noch in \textit{hunnen} waan,
\\Op \textit{mij hun} schimpend’ \textit{ogen} slaan.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Zij \textit{spreken nooit} van vre\textit{de,} neen;
\\Maar \textit{zij be}denken \textit{listig}heên,
\\Ten \textit{val van hen, die, stil van} zinnen,
\\Den \textit{vrede, ’t~dienstbaarst pand, be}minnen.
\\Zij bassen \textit{m’aan met open} mond;
\\Hun schimptaal, \textit{die mijn ziel door}wondt,
\\Be\textit{spot mijn} leed; zij \textit{zijn ver}heugd
\\Op \textit{’t~zien van} al mijn \textit{onge}neugt’.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
O \textit{HEER’, Gij ziet} het; zwijg \textit{niet} stil;
\\Uw \textit{recht be}slisse \textit{mijn ge}schil;
\\Ont\textit{waak, treed toe tot mijn be}scherming;
\\Mijn \textit{God, betoon mij Uw ont}ferming;
\\Doe mij, o \textit{hoogste Majes}teit,
\\Eens recht naar \textit{Uw gerechtig}heid;
\\En \textit{laat die} wreden, \textit{dag aan} dag,
\\Niet \textit{juichen} om mijn \textit{droef ge}klag.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Laat \textit{hen niet zeg}gen in \textit{het} hart:
\\„Ge\textit{luk, mijn} ziel, hij \textit{is be}nard!”
\\Men \textit{hore nimmer uit hun} monden:
\\„Wij \textit{hebben hem in ’t~eind ver}slonden!”
\\Wil hen veel\textit{eer met schand’ be}laan,
\\Om al den \textit{smaad, mij aange}daan;
\\Op\textit{dat mijn} trotse \textit{weêrpar}tij,
\\Zich \textit{niet ver}heffe \textit{tegen} mij.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Laat \textit{vromen, jui}chend t’al\textit{len} tijd’,
\\Om \textit{mijn ge}rechtig\textit{heid ver}blijd,
\\Dien \textit{lust, dien ijver nooit be}dwingen;
\\Maar \textit{zeggen, onder ’t~vrolijk} zingen:
\\„Verheerlijkt \textit{zij de hoogste} God;
\\Hij schenkt Zijn \textit{knecht een vreedzaam} lot!”
\\Dan \textit{meldt mijn} tong, met \textit{diep ont}zag,
\\Uw \textit{recht, Uw} lof, den \textit{gansen} dag.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {36} {Psalm 36}

\begin {vers} {1}
Het \textit{trots gedrag des bozen} doet
\\Mij \textit{spreken in ’t~beklemd ge}moed:
\\„Gods \textit{vrees is uit zijn} ogen,”
\\Wijl \textit{hij zolang zichzelven} vleit,
\\Tot \textit{God zijn ongerechtig}heid
\\Niet \textit{langer kan ge}dogen.
\\Be\textit{drog en onrecht spreekt zijn} mond:
\\’t~Ver\textit{stand laat na, den waren} grond
\\Van \textit{’t~weldoen op te} merken;
\\Des \textit{nachts is~’t kwaad zijn over}leg.
\\Hij \textit{stelt zich op een bozen} weg,
\\En \textit{schuwt geen snode} werken.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Uw \textit{goedheid, HEER’, is hemel}hoog,
\\Uw \textit{waarheid tot den wolken}boog,
\\Uw \textit{recht is als Gods} bergen,
\\Uw \textit{oordeel grond’loos; Gij be}hoedt,
\\En \textit{zegent mens en beest, en} doet
\\Uw \textit{hulp nooit vrucht’loos} vergen.
\\Hoe \textit{groot is Uw goedgunstig}heid,
\\Hoe \textit{zijn Uw vleug’len uitge}breid!
\\Hier \textit{wordt de rust ge}schonken;
\\Hier \textit{’t~vette van Uw huis ge}smaakt.
\\Een \textit{volle beek van wellust} maakt,
\\Hier \textit{elk in liefde} dronken.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Bij \textit{U, HEER’, is de levens}bron;
\\Uw \textit{licht doet, klaarder dan de} zon,
\\Ons \textit{’t~heug’lijk licht aan}schouwen.
\\Wees, \textit{die U kennen, mild en} goed,
\\En \textit{toon d’oprechten van ge}moed
\\Uw \textit{recht, waar z’op ver}trouwen.
\\Dat \textit{mij nooit trotse voet ver}trapp’,
\\Noch \textit{boze hand in balling}schap
\\El\textit{lendig om doe} zwerven.
\\Daar \textit{zijn de werkers van het} kwaad
\\Ge\textit{vallen in een jammer}staat,
\\Waar\textit{in zij hulp’loos} sterven.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {37} {Psalm 37}

\begin {vers} {1}
Wees \textit{over ’t~heil der bozen niet ont}stoken;
\\Be\textit{nijd hen} niet. Wat \textit{onrecht, wat ge}weld
\\De \textit{trouw ver}drukk’, zij \textit{blijft niet onge}wroken.
\\De \textit{trotse} ziet zijn \textit{weeld’ een perk ge}steld;
\\Valt \textit{af, als ’t~kruid, ter nauwernood ont}loken;
\\Ver\textit{dort, als} ’t~gras, door \textit{’s~maaiers zeis ge}veld.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Stel \textit{op den HEER’ in alles uw be}trouwen;
\\Be\textit{tracht uw} plicht, be\textit{woon het aardrijk;} leer
\\Uw \textit{welvaart} op Gods \textit{trouw volstandig} bouwen.
\\Ver\textit{lustig} u met \textit{blijdschap in den} HEER’,
\\Dan \textit{zal Hij u in liefd’ en gunst aan}schouwen,
\\U \textit{schenken,} wat uw \textit{hart van Hem be}geer’.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Geen \textit{ijd’le zorg doe u van ’t~heilspoor} dwalen;
\\Houd \textit{in uw} weg het \textit{oog op God ge}richt,
\\Ver\textit{trouw op} Hem, en \textit{d’uitkomst zal niet} falen:
\\Hij \textit{zal wel}haast uw \textit{recht, voor elks ge}zicht,
\\Doen \textit{dagen als de morgenzonne}stralen,
\\En \textit{blinken} als het \textit{helder middag}licht.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Zwijg \textit{Gode, wacht op ’t~eind van ’s~HEEREN} wegen,
\\Wan\textit{neer gij} hier der \textit{snoden voorspoed} ziet;
\\En, \textit{hebben} zij door \textit{list hun wens ver}kregen,
\\’t~Ont\textit{steek’ uw} drift, noch \textit{baar’ u zielsver}driet;
\\Mis\textit{gun hun dan geen ingebeelden} zegen,
\\Laat \textit{af van} toorn, en \textit{zoek de wrake} niet.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
God \textit{roeit hen uit, die ’s~vromen rust ver}storen;
\\Maar \textit{die den} HEER’ ver\textit{wachten met ge}duld,
\\Zien \textit{’t~aardrijk} zich ten \textit{erfbezit be}schoren,
\\Ver\textit{beid den} stond, die \textit{beider lot ver}vult,
\\En \textit{tracht dan ’t~zaad der bozen op te} sporen,
\\Waar\textit{van gij} plaats noch \textit{voetstap vinden} zult.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
’t~Zacht\textit{moedig volk zal eens den vollen} vrede
\\Ge\textit{nieten,} in de \textit{zoetste rust ver}blijd,
\\En \textit{erven} d’aard’. Hoe \textit{ook de booz’ en} wrede
\\Op \textit{d’onschuld} loer’, de \textit{tanden kners’ van} spijt,
\\Hoe \textit{listig hij op haar zijn aanslag} smede,
\\De \textit{HEER’ be}lacht het \textit{wrokken van dien} nijd.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Hij \textit{ziet zijn dag, den dag zijns oordeels,} komen.
\\Men \textit{trekt het} zwaard, men \textit{spant den boog en} mikt
\\Op \textit{’t~zuchtend} hart der \textit{onderdrukte} vromen;
\\Daar \textit{’s~bozen} raad hen \textit{wreed ter slachting} schikt,
\\In \textit{’t~stout bestaan, in ’t~woeden niet te} tomen,
\\Voor \textit{dat hem} God ver\textit{bijstert en ver}schrikt.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Gods \textit{wraak ontwaakt en trekt de trotsen} tegen,
\\Hun \textit{eigen} zwaard ver\textit{giet hun ziedend} bloed;
\\Dan \textit{breekt hun} boog, dan \textit{vallen z’op hun} wegen,
\\Dan \textit{blijkt op} ’t~klaarst’, dat \textit{hier het weinig} goed
\\Van \textit{’s~HEEREN volk, rechtvaardig’lijk ver}kregen,
\\Veel \textit{beter} is, dan \textit{’s~bozen over}vloed.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Gods \textit{macht verbreekt den arm der godde}lozen,
\\Ter\textit{wijl Zijn} hand recht\textit{vaardigen ge}leidt.
\\Al \textit{treden} z’op geen \textit{weg, bezaaid met} rozen,
\\Zij \textit{wachten} ’t~heil, door \textit{God hun toege}zeid.
\\Hij \textit{kent hun tijd; zij zien, in spijt der} bozen,
\\Hun \textit{erfe}nis be\textit{waard in eeuwig}heid.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Geen \textit{druk beschaamt hun hoop in bange} tijden,
\\Geen \textit{hongers}nood doet \textit{hen verlegen} staan;
\\Gods \textit{goedheid} zal hen \textit{voeden en ver}blijden;
\\Maar \textit{’s~HEEREN} toorn de \textit{bozen neder}slaan.
\\Als \textit{’t~mestlam, dat men zag ten offer} wijden,
\\Zal \textit{met den} rook, het \textit{heilloos rot ver}gaan.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {11}
De \textit{boze neemt, door hebzucht aange}dreven,
\\Met \textit{list ter} leen, en \textit{legt de schuld niet} af.
\\D’op\textit{rechte,} vol ont\textit{ferming, mild in} ’t~geven,
\\Be\textit{zit deez’} aard’, als \textit{’t~erf, dat God hem} gaf.
\\Deez’ \textit{smaakt in rust den zegen en het} leven;
\\De \textit{vloek ver}volgt den \textit{and’ren tot in} ’t~graf.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
’t~Al\textit{wijs bestuur bevestigt ’s~vromen} gangen:
\\De \textit{hoge} God keurt \textit{zijne wegen} goed;
\\Hij \textit{zorgt voor} hem, en \textit{waakt voor zijn be}langen,
\\Hij \textit{wordt geens}zins, om \textit{’t~glibb’ren van zijn} voet,
\\Of \textit{om zijn val, verworpen, maar ver}vangen,
\\En \textit{onder}steund door \textit{God, die hem be}hoedt.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
’k~Ben \textit{jong geweest, en draag nu grijze} haren,
\\Maar \textit{zag nog} nooit recht\textit{vaardigen door} nood
\\Zo \textit{zwaar ge}drukt, als\textit{of hen God liet} varen,
\\Noch \textit{ook hun} zaad, al \textit{bedelde~’t om} brood.
\\Hun \textit{mildheid schijnt te groeien met hun} jaren;
\\De \textit{zegen} vloeit hun \textit{nakroost in den} schoot.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Wijk \textit{af van ’t~kwaad, en sta, met al uw} krachten,
\\Het \textit{goede} voor, in \textit{weldoen onver}moeid,
\\Woon \textit{eeuwig} hier in \textit{late nage}slachten;
\\Want \textit{God, die} ’t~recht, waar\textit{door Zijn heilrijk} bloeit,
\\Op \textit{’t~hoogst bemint, bewaart hen, die ’t~be}trachten,
\\Maar \textit{’t~godd’loos} zaad wordt \textit{door Hem uitge}roeid.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {15}
Het \textit{aardrijk zij rechtvaardigen en} vromen
\\In \textit{erfbe}zit ter \textit{woon, eeuw in, eeuw} uit.
\\D’op\textit{rechte} doet een \textit{vloed van wijsheid} stromen,
\\Daar \textit{hij den} mond tot \textit{’s~Hoogsten lof ont}sluit.
\\Wat \textit{mensenvrees zou ooit zijn tong be}tomen?
\\Zij \textit{spreekt naar} ’t~hart, waar \textit{enkel recht uit} spruit.
\end {vers}

\begin {vers} {16}
De \textit{wet zijns Gods is in zijn hart ge}schreven,
\\Waar\textit{door zijn} gang van \textit{glibb’ren wordt be}vrijd.
\\De \textit{booswicht} loert, door \textit{haat en spijt ge}dreven;
\\Spant \textit{strik op} strik, of \textit{wapent zich ten} strijd,
\\En \textit{staat, ontzind, rechtvaardigen naar} ’t~leven,
\\Naar\textit{dien hij,} trots, hun \textit{’s~HEEREN gunst be}nijdt.
\end {vers}

\begin {vers} {17}
God \textit{laat hen nooit in ’s~haters wreed ver}mogen;
\\Wie \textit{hen ver}doem’, de \textit{HEER’ verdoemt hen} niet.
\\Wacht \textit{op den} HEER’, en \textit{houdt Zijn weg voor} ogen;
\\Hij \textit{zal ge}wis, in \textit{’t~wettig erfge}bied
\\Van \textit{’t~aardrijk u op ’t~zegenrijkst ver}hogen,
\\Ter\textit{wijl gij} ’t~eind der \textit{goddelozen} ziet.
\end {vers}

\begin {vers} {18}
Ik \textit{heb het lot eens dwinglands waarge}nomen:
\\Hij \textit{breidde} zich ver\textit{bazend uit in} ’t~rond,
\\Ge\textit{lijk een} boom, die, \textit{tot zijn kracht ge}komen,
\\Op \textit{’t~weligst} groeit, ge\textit{plant in eigen} grond.
\\Maar~’k \textit{zocht welhaast vergeefs die plaag der} vromen:
\\Hij \textit{was niet} meer, hoe \textit{vast hij eertijds} stond.
\end {vers}

\begin {vers} {19}
Let \textit{toch, en zie op vromen en op}rechten;
\\Want, \textit{wat men} denk’ van \textit{d’uitkomst hunner} paân,
\\God \textit{kroont met} vreê het \textit{einde Zijner} knechten.
\\Maar, \textit{durft men} stout des \textit{HEEREN wet ver}smaan,
\\Dan \textit{zal Gods wraak den berg van hoogmoed} slechten,
\\En \textit{’t~boos ge}slacht, ten \textit{grond’ toe, doen ver}gaan.
\end {vers}

\begin {vers} {20}
Het \textit{heillot, dat rechtvaardigen ver}kregen,
\\Vloeit \textit{af van} God, hun \textit{sterkt’, als d’angst hen} knelt.
\\Hij \textit{laat, in} tijd van \textit{nood, hen niet ver}legen;
\\Des \textit{HEEREN} hulp be\textit{vrijdt hen voor ’t~ge}weld
\\Van \textit{’t~godd’loos rot: Hij komt hem gunstig} tegen,
\\Die \textit{op Zijn} macht een \textit{vast vertrouwen} stelt.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {38} {Psalm 38}

\begin {vers} {1}
Groot en \textit{eeuwig Opper}wezen,
\\Zeer \textit{te} vrezen,
\\\textit{Staf mij} in \textit{Uw gram}schap niet;
\\Toon mij \textit{toch, dat Uw kas}tijden,
\\In \textit{mijn} lijden,
\\Uit geen \textit{grimmig}heid geschiedt.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Want Uw \textit{pijlen doen mij} dragen
\\Bitt’\textit{re} plagen;
\\\textit{Zij door}grie\textit{ven vlees} en beên;
\\’k~Voel Uw \textit{hand in d’onge}lukken,
\\Die \textit{mij} drukken,
\\Neerge\textit{daald op} al mijn leen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Door Uw \textit{gramschap, fel ont}stoken,
\\Is \textit{ver}broken
\\\textit{Al mijn} vlees \textit{en li}chaamskracht.
\\Rust, noch \textit{vrede wordt ge}vonden,
\\Om \textit{mijn} zonden,
\\In mijn \textit{beend’ren,} dag of nacht.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Want mijn \textit{hoofd is als be}dolven
\\In \textit{de} golven
\\\textit{Van mijn} on\textit{gerech}tigheên;
\\Zulk een \textit{last van zond’ en} plagen,
\\Niet \textit{te} dragen,
\\Drukt mijn \textit{schouders} naar beneen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
’k~Voel door \textit{stinkend’ etter}zweren
\\Mij \textit{ver}teren,
\\\textit{Walg’lijk} zijn \textit{zij voor} het oog;
\\Mijne \textit{dwaasheid deed die} builen
\\Dus \textit{ver}vuilen,
\\Daar ze \textit{mij tot} kwaad bewoog.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
’k~Ben, door \textit{Uwe wet te} schenden,
\\Krom \textit{van} lenden,
\\\textit{Vol van} druk, \textit{benauwd} van hart.
\\Zeer ge\textit{bogen en ver}slagen,
\\Moe \textit{van} klagen,
\\Ga ik \textit{al den} dag in ’t~zwart.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Mijn ont\textit{stoken inge}wanden
\\Doen \textit{mij} branden,
\\\textit{En voor} elk \textit{veracht’}lijk zijn;
\\’k~Voel mij \textit{van de smart door}sneden;
\\In \textit{mijn} leden
\\Is niets \textit{heel, of} vrij van pijn.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Uitge\textit{teerd door al mijn} klachten
\\Zijn \textit{mijn} krachten,
\\\textit{Zeer ver}brij\textit{zeld en} vergaan;
\\’k~Brul van \textit{bitt’re ziele}smarte,
\\Want \textit{mijn} harte
\\Is ver\textit{zwakt, door} al Uw slaan.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Maar wat \textit{klaag ik, HEER’ der} heren?
\\Mijn \textit{be}geren
\\\textit{Is voor} U, \textit{in al} mijn leed,
\\Met mijn \textit{zuchten en mijn} zorgen,
\\Niet \textit{ver}borgen;
\\Daar Gij \textit{alles} ziet en weet.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
’t~Hart schokt \textit{in mij heen en} weder,
\\Op \textit{en} neder;
\\\textit{’t~Lichaam} valt \textit{mij kracht’}loos neer;
\\D’ogen, \textit{bijna blind ge}kreten,
\\Uit\textit{ge}beten,
\\Zien het \textit{daglicht} nauw’lijks meer.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Die voor\textit{heen mij teer be}minden,
\\En \textit{mijn} vrinden
\\\textit{Wijken,} ang\textit{stig voor} mijn plaag;
\\Nabe\textit{staanden gaan ter} zijden,
\\We\textit{gens} ’t~lijden,
\\En d’el\textit{lenden,} die ik draag.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {12}
Zij, die \textit{mijnen dood be}jagen,
\\Leg\textit{gen} lagen,
\\\textit{Dreigen} mij \textit{den laat}sten slag,
\\Spreken, \textit{hoe mij ’t~best te} krenken;
\\En \textit{be}denken
\\Mijn ver\textit{derf, den} gansen dag.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Maar ik \textit{ben, in d’onge}lukken,
\\Die \textit{mij} drukken,
\\\textit{Als een} do\textit{ve, die} niet hoort,
\\En uit \textit{wiens verstomde} lippen
\\Niet \textit{kan} glippen
\\’t~Flauwst ge\textit{luid van} enig woord.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Ja, ik \textit{ben als een, wiens} oren
\\Niet \textit{meer} horen,
\\\textit{Wat men} zeg\textit{ge, kwaad} of goed;
\\Wien de \textit{tegenreên ont}breken,
\\Om \textit{te} spreken,
\\En die \textit{daarom} zwijgen moet.
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Want, o \textit{trouw en eeuwig} Wezen,
\\In \textit{mijn} vrezen
\\\textit{Staat mijn} hoop \textit{op U} alleen;
\\Gij, mijn \textit{God, zult in el}lenden
\\Bij\textit{stand} zenden,
\\En ver\textit{horen} mijn gebeên.
\end {vers}

\begin {vers} {16}
’k~Zei: „Laat \textit{nooit mijn bitter} lijden
\\Hen \textit{ver}blijden
\\\textit{In hun} trot\textit{sen eu}velmoed;
\\Wijl die \textit{bozen juichen} zouden,
\\Als \textit{z’aan}schouwden
\\’t~Wanklen \textit{van mijn} zwakken voet.”
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {17}
Want, o \textit{HEER’, ik ben aan} ’t~zinken
\\En \textit{tot} hinken
\\\textit{Ieder} o\textit{genblik} gereed.
\\’k~Heb mijn \textit{smart en onver}mogen
\\Steeds \textit{voor} ogen,
\\Bij ’t~voor\textit{uitzicht} van mijn leed.
\end {vers}

\begin {vers} {18}
’k~Wil mijn \textit{misdaân, die U} tergen,
\\Niet \textit{ver}bergen;
\\\textit{Ik be}dek \textit{voor U} die niet;
\\’k~Ben van\textit{wege al mijn} zonden,
\\Die \textit{mij} wonden,
\\Vol van \textit{kommer} en verdriet.
\end {vers}

\begin {vers} {19}
Maar mijn \textit{vijand zie ik} leven,
\\Hoog \textit{ver}heven,
\\\textit{Machtig,} vrij \textit{van smart} en nood.
\\Die, om \textit{valse reên ver}bolgen,
\\Mij \textit{ver}volgen,
\\Nemen \textit{toe en} worden groot.
\end {vers}

\begin {vers} {20}
Zij, die \textit{kwaad voor goed ver}gelden,
\\Last’\textit{ren,} schelden,
\\\textit{En ver}vol\textit{gen mij} gestaag.
\\Ja, zij \textit{zijn op mij ge}beten,
\\Want \textit{zij} weten,
\\Dat ik \textit{naar het} goede jaag.
\end {vers}

\begin {vers} {21}
Zie mij, \textit{HEER’, wien elk moet} duchten,
\\Tot \textit{U} vluchten.
\\\textit{O mijn} God, \textit{verlaat} mij niet;
\\Blijf niet, \textit{wegens mijn ge}breken,
\\Ver \textit{ge}weken;
\\Toon, dat \textit{Gij mijn} rampen ziet.
\end {vers}

\begin {vers} {22}
HEER’, ik \textit{voel mijn krachten} wijken,
\\En \textit{be}zwijken,
\\\textit{Haast U} tot \textit{mijn hulp,} en red,
\\Red mij, \textit{Schutsheer, God der} goden,
\\Troost \textit{in} noden,
\\Grote \textit{Hoorder} van ’t~gebed.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {39} {Psalm 39}

\begin {vers} {1}
Ik \textit{zei: „Nu} zal ik \textit{letten op mijn} paân,
\\Om \textit{met mijn tong} niet t’o\textit{ver}treên.
\\Ik \textit{zal geen} woord uit \textit{mijnen mond doen} gaan,
\\Maar \textit{breid’len dien} in te\textit{gen}heên;
\\Ter\textit{wijl hij,} die mij \textit{boos’lijk} tegenstreeft,
\\Nog \textit{daag’lijks} mij voor \textit{ogen} zweeft.”
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Ik \textit{was ver}stomd, ik \textit{sprak van ’t~goede} niet;
\\Maar \textit{dit verzwaar}de mij\textit{ne} smart.
\\Mijn \textit{geest werd} heet in \textit{’t~binnenst’ door ver}driet;
\\Een \textit{vuur ontstak} mijn pein\textit{zend} hart,
\\Dat, \textit{ondanks} mijn be\textit{sluiten,} in mijn leed,
\\Mijn \textit{tong op} ’t~laatst dus \textit{spreken} deed:
\end {vers}

\begin {vers} {3}
„O \textit{HEER’, ont}dek mijn \textit{levenseind aan} mij,
\\Mijn \textit{dagen zijn} bij U \textit{ge}teld.
\\Ai, \textit{leer mij} hoe ver\textit{gankelijk ik} zij;
\\Een \textit{handbreed is} mijn tijd \textit{ge}steld,
\\Ja, \textit{die is} niets; want, \textit{schoon de} mens zich vleit,
\\De \textit{sterkst, is} enkel \textit{ijdel}heid.”
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Gaat \textit{niet de} mens, als \textit{in een beeld, daar}heen,
\\Ge\textit{lijk een scha}duw, die \textit{ver}dwijnt?
\\Men \textit{woelt ver}geefs; men \textit{brengt met zorg bij}een,
\\Al \textit{wat op aard’} begeer\textit{lijk} schijnt;
\\En \textit{niemand} is ver\textit{zekerd,} wie eens al
\\Die \textit{goed’ren} naar zich \textit{nemen} zal.”
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Nu \textit{dan, o} HEER’, wat \textit{is~’t, dat ik ver}wacht?
\\Mijn \textit{hope staat} op U \textit{al}leen.
\\Ver\textit{los mij,} door Uw \textit{onweerstaanb’re} kracht,
\\Van \textit{al mijn on}gerech\textit{tig}heên,
\\En \textit{stel mij} niet, ge\textit{trouwe} Toeverlaat,
\\Den \textit{dwazen} sterv’ling \textit{tot een} smaad.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Ik \textit{ben ver}stomd, en \textit{zal mijn mond voort}aan
\\Niet \textit{opendoen;} wijl Gij \textit{het} deedt.
\\Neem \textit{Uwe} plaag van \textit{mij, houd op met} slaan,
\\En \textit{maak een ein}de aan \textit{mijn} leed!
\\Mijn \textit{kracht be}zwijkt, om\textit{dat mij} Uwe hand
\\Zo \textit{fel be}strijdt van \textit{allen} kant.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Wan\textit{neer Uw} straf op \textit{enen sterv’ling} stort,
\\Om\textit{dat hij U}we wet \textit{ver}geet,
\\Ver\textit{dwijnt zijn} glans, zijn \textit{kracht vergaat in} ’t~kort,
\\Ge\textit{lijk de schoon}heid van \textit{een} kleed,
\\Waar\textit{over} zich al\textit{om de} mot verspreidt:
\\Ge\textit{wis, de} mens is \textit{ijdel}heid.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Hoor \textit{mijn ge}bed, mijn \textit{bang geroep, o} HEER’,
\\Daar~’k \textit{schreiend U} mijn leed \textit{ver}toon;
\\Ik, \textit{die bij} U als \textit{vreemdeling ver}keer,
\\En \textit{hier, gelijk} mijn va\textit{ders} woon,
\\Ai, \textit{wend Uw} hand en \textit{plagen} van mij af;
\\Ver\textit{kwik mij,} eer ik \textit{daal in} ’t~graf.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {40} {Psalm 40}

\begin {vers} {1}
’k~Heb \textit{lang den} HEER’ in \textit{mij}nen druk \textit{ver}wacht,
\\En \textit{Hij heeft zich tot} mij geneigd.
\\Ik \textit{riep, door nood op} nood bedreigd,
\\Hij gaf ge\textit{hoor aan mijne} jammerklacht.
\\Mij, \textit{in den kuil ver}zonken,
\\Mij \textit{heeft Hij hulp ge}schonken,
\\Ge\textit{voerd uit modd’rig} slijk;
\\Mij \textit{op een} rots gezet,
\\Waar \textit{ik, met} vasten tred,
\\Die \textit{jammerkolk ont}wijk.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Hij \textit{geeft m’op}nieuw een \textit{dank}lied tot \textit{Zijn} eer,
\\Een \textit{lofzang. Velen} zullen ’t~zien,
\\En \textit{God eerbiedig} hulde biên;
\\Hem vrezen, \textit{en vertrouwen} op den HEER’.
\\Wel \textit{hem, die ’t~Opper}wezen
\\Dus \textit{kinderlijk mag} vrezen,
\\Op \textit{Hem vertrouwen} stelt,
\\En, \textit{in ge}vaar, geen kracht
\\Van \textit{ijd’le} trotsaards wacht,
\\Van \textit{leugen of ge}weld.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Mijn \textit{God, Gij} hebt Uw \textit{wond’}ren groot \textit{ge}maakt;
\\Wie \textit{is~’t, die ’t~onbe}paald getal
\\Van \textit{Uw gedachten} melden zal?
\\Wat geest zo \textit{vlug, wat tong zo} welbespraakt?
\\Geen \textit{slachtvee, geen al}taren,
\\Vol \textit{spijs ten offer,} waren
\\Het \textit{voorwerp van Uw} lust.
\\Gij \textit{hebt mij} naar Uw woord,
\\Mijn \textit{oren} doorgeboord,
\\En \textit{’t~lichaam toege}rust.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Brand\textit{offe}ren, noch \textit{of}fer voor \textit{de} schuld,
\\Vol\textit{deden aan Uw} eis, noch eer.
\\Toen \textit{zeid’ ik: „Zie, ik} kom, o HEER’;
\\De rol des \textit{boeks is met Mijn} Naam vervuld,
\\Mijn \textit{ziel, U opge}dragen,
\\Wil \textit{U alleen be}hagen.
\\Mijn \textit{liefd’ en ijver} brandt;
\\Ik \textit{draag Uw} heilge wet,
\\Die \textit{Gij den} sterv’ling zet,
\\In \textit{’t~binnenst’ inge}wand.”
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Uw \textit{heilleer} wordt door \textit{mij} alom \textit{ver}breid:
\\’k~Be\textit{dwing mijn tong en} lippen niet.
\\Gij \textit{weet het, HEER’, die} alles ziet
\\Mijn hart ver\textit{bergt nooit Uw ge}rechtigheid.
\\Uw \textit{waarheid doe ik} horen;
\\Uw \textit{heil, den mens be}schoren,
\\Vloeit \textit{daag’lijks uit mijn} mond.
\\Uw \textit{gunst, Uw} trouw, Uw woord
\\En \textit{Godsge}heimen, hoort
\\Uw \textit{talrijk volk in} ’t~rond.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
G’ont\textit{houdt, o} HEER’, dan \textit{Uw} barmhar\textit{tig}heên,
\\Mij \textit{nooit in knellend} zielsgevaar,
\\Dat \textit{mij Uw gunst en} trouw bewaar’,
\\Daar ik door \textit{ramp op ramp mij} vind bestreên.
\\Ik \textit{voel mij aange}grepen,
\\Door \textit{zonden fel be}nepen,
\\Een \textit{heir niet t’over}zien,
\\Die \textit{ik veel} minder dan
\\Mijn \textit{hoofdhaar} tellen kan;
\\Zij \textit{doen mijn krachten} vliên.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
’t~Be\textit{haag, U} mij te \textit{red}den uit \textit{den} nood;
\\O \textit{HEER’, bied vaardig} onderstand,
\\En \textit{overstort met} schaamt’ en schand’
\\Hen, die mijn \textit{ziel vervolgen} tot den dood;
\\Laat \textit{z’achterwaarts ge}dreven,
\\Met \textit{schand’ in ’t~vluchten} sneven,
\\Wier \textit{lust is in mijn} kwaad.
\\Ver\textit{woesting} zij het loon,
\\Voor \textit{al den} schimp en hoon
\\Van \textit{hem, die mij ver}smaadt.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Ver\textit{heug het} volk, ver\textit{blijd} hen al\textit{len,} HEER’,
\\Die \textit{naar U zoeken} t’elken stond’;
\\Leg \textit{steeds Uw vrienden} in den mond:
\\„Den groten \textit{God zij eeuwig} lof en eer!”
\\Schoon~’k \textit{arm ben en el}lendig,
\\Denkt \textit{God aan mij be}stendig;
\\Gij \textit{zijt mijn hulp, mijn} kracht,
\\Mijn \textit{redder,} o mijn God,
\\Be\textit{stierder} van mijn lot,
\\Ver\textit{toef niet, hoor mijn} klacht.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {41} {Psalm 41}

\begin {vers} {1}
Wel\textit{zalig} hij, die \textit{zich ver}standig \textit{draagt}
\\\textit{Bij een ellendig} mens.
\\De HEER’ zal \textit{hem, wanneer} hij treurt \textit{en klaagt,}
\\\textit{Bevrijden} naar zijn wens;
\\Be\textit{hoeden} en doen \textit{leven} hier op \textit{aard’,}
\\\textit{In vreê en zalig}heid,
\\Nooit van zijn \textit{God verlaten,} maar be\textit{waard}
\\\textit{Voor ’s~vijands} boos beleid.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
De \textit{HEER’ zal} hem, op \textit{’t~ziekbed} neerge\textit{stort,}
\\\textit{Versterken door Zijn} kracht;
\\Gij maakt, dat \textit{zelfs zijn gan}se le\textit{ger wordt,}
\\\textit{Veranderd} door Uw macht.
\\Ik \textit{heb tot} God ge\textit{roepen} om ge\textit{nâ;}
\\\textit{’k~Zei in mijn angst en} leed:
\\„Genees mij, \textit{HEER’, die bij U} schuldig \textit{sta,}
\\\textit{En tegen} U misdeed.”
\end {vers}

\begin {vers} {3}
In \textit{plaats van} troost, ver\textit{volgt mij} ’s~vijands \textit{blaam.}
\\\textit{Zij zeggen tot el}kaar:
\\„Waar blijft zijn \textit{dood, wanneer} vergaat \textit{zijn naam?”}
\\\textit{Komt iemand} van die schaar,
\\Om \textit{mij te} zien, dan \textit{spreekt hij} vals, en \textit{smeedt}
\\\textit{Mij kwaad, zoveel hij} kan;
\\Als hij te\textit{rug van mij naar} buiten \textit{treedt,}
\\\textit{Spreekt hij er} and’ren van.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Zij \textit{momp’len} saam, ver\textit{vuld met} bitt’ren \textit{haat;}
\\\textit{Van raadslaan nimmer} moe,
\\Bedenken \textit{zij een god}deloos \textit{verraad.}
\\\textit{Men zegt: „Gods} geselroê
\\Treft \textit{hem ge}wis, een \textit{schenddaad} kleeft hem \textit{aan;}
\\\textit{Hij ligt voor eeuwig} neer;
\\Nu zult gij \textit{hem niet weder} op zien \textit{staan,}
\\\textit{Hersteld ge}lijk weleer.”
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Zelfs \textit{hij, op} wien voor\textit{maals ik} heb ver\textit{trouwd,}
\\\textit{Mijn vreê en disge}noot,
\\Verhief zijn \textit{hiel, en sloeg} mij fier \textit{en stout,}
\\\textit{Terwijl hij} at mijn brood.
\\Maar \textit{Gij, o} HEER’, schiet \textit{tot mijn} hulpe \textit{toe;}
\\\textit{Bewijs genâ, en} red,
\\En richt mij \textit{op; dat ik ver}gelding \textit{doe,}
\\\textit{En d’ontrouw} palen zett’.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Ik \textit{ken Uw} gunst, ik \textit{ken Uw} trouw hier\textit{aan,}
\\\textit{Dat zich mijn vijand} niet
\\Beroemen \textit{zal, noch ik} te gron\textit{de gaan;}
\\\textit{Wijl Gij mij} bijstand biedt,
\\Mij \textit{onder}houdt in \textit{mijn op}rechtig\textit{heid,}
\\\textit{En, voor Uw aange}zicht,
\\Met teed’re \textit{zorg en trouwe} hulp ge\textit{leidt}
\\\textit{Naar ’t~eeuwig} zalig licht.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Looft \textit{Isrels} God; roept, \textit{door all’} eeuwig\textit{heên,}
\\\textit{Des HEEREN grootheid} uit;
\\Dat elk met \textit{mij zijn lof}zang en \textit{gebeên,}
\\\textit{Met Amen,} Amen sluit’.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {42} {Psalm 42}

\begin {vers} {1}
’t~Hij\textit{gend} hert, \textit{der jacht ont}komen,
\\Schreeuwt \textit{niet} ster\textit{ker} naar ’t~genot
\\Van \textit{de} fris\textit{se water}stromen,
\\Dan \textit{mijn} ziel \textit{ver}langt naar God.
\\Ja, \textit{mijn} ziel \textit{dorst naar den} HEER’;
\\God \textit{des} le\textit{vens, ach, wan}neer
\\Zal \textit{ik} naad’\textit{ren voor Uw} ogen,
\\In \textit{Uw} huis \textit{Uw Naam} ver\textit{ho}gen?
\end {vers}

\begin {vers} {2}
’k~Heb \textit{mijn} tra\textit{nen, onder} ’t~klagen,
\\Tot \textit{mijn} spij\textit{ze,} dag en nacht;
\\Daar \textit{mij} spot\textit{ters durven} vragen;
\\„Waar \textit{is} God, \textit{dien} gij verwacht?”,
\\Mijn \textit{be}nauw\textit{de ziel ver}smelt,
\\Als \textit{zij} zich \textit{voor ogen} stelt,
\\Hoe \textit{ik} on\textit{der stem en} snaren,
\\Feest \textit{hield} met \textit{Gods blij}de \textit{scha}ren.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
O \textit{mijn} ziel, \textit{wat buigt g’u} neder?
\\Waar\textit{toe} zijt \textit{g’in} mij ontrust?
\\Voed \textit{het} oud \textit{vertrouwen} weder;
\\Zoek \textit{in} ’s~Hoog\textit{sten} lof uw lust;
\\Want \textit{Gods} goed\textit{heid zal uw} druk
\\Eens \textit{ver}wiss\textit{len in ge}luk.
\\Hoop \textit{op} God, \textit{sla ’t~oog naar} boven;
\\Want \textit{ik} zal \textit{Zijn Naam} nog \textit{lo}ven.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
’k~Denk \textit{aan} U, \textit{o God, in} ’t~klagen,
\\Uit \textit{de} land\textit{streek} der Jordaan.
\\Van \textit{mijn} leed \textit{doe ’k~Hermon} wagen;
\\’k~Roep \textit{van} ’t~klein \textit{ge}bergt’ U aan.
\\’k~Zucht, \textit{daar} kolk \textit{en afgrond} loeit,
\\Daar \textit{’t~ge}druis \textit{der waat’ren} groeit,
\\Daar \textit{Uw} gol\textit{ven, daar Uw} baren
\\Mijn \textit{be}nauw\textit{de ziel} ver\textit{va}ren.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Maar \textit{de} HEER’ \textit{zal uitkomst} geven,
\\Hij, \textit{die} ’s~daags \textit{Zijn} gunst gebiedt.
\\’k~Zal \textit{in} dit \textit{vertrouwen} leven,
\\En \textit{dat} mel\textit{den} in mijn lied;
\\’k~Zal \textit{Zijn} lof \textit{zelfs in den} nacht
\\Zin\textit{gen,} daar \textit{ik Hem ver}wacht;
\\En \textit{mijn} hart, \textit{wat mij moog’} treffen,
\\Tot \textit{den} God \textit{mijns le}vens \textit{hef}fen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
’k~Zal \textit{tot} God, \textit{mijn steenrots,} spreken:
\\„Waar\textit{om,} HEER’, \textit{ver}geet Gij mij?
\\’k~Ga \textit{in} ’t~zwart, \textit{door rouw be}zweken,
\\Om \textit{mijns} vij\textit{ands} dwinglandij,
\\Die \textit{mij} hoont, \textit{mij ’t~hart door}boort,
\\Dat \textit{ge}staag \textit{deez’ lastring} hoort:
\\Waar \textit{is} God, \textit{op Wien gij} bouwdet,
\\En \textit{aan} Wien \textit{g’uw zaak} ver\textit{trouw}det?”
\end {vers}

\begin {vers} {7}
O \textit{mijn} ziel, \textit{wat buigt g’u} neder?
\\Waar\textit{toe} zijt \textit{g’in} mij ontrust?
\\Voed \textit{het} oud \textit{vertrouwen} weder;
\\Zoek \textit{in} ’s~Hoog\textit{sten} lof uw lust;
\\Me\textit{nig}werf \textit{heeft Hij uw} druk
\\Doen \textit{ver}and’\textit{ren in ge}luk;
\\Hoop \textit{op} Hem, \textit{sla ’t~oog naar} boven.
\\Ik \textit{zal} God, \textit{mijn God,} nog \textit{lo}ven.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {43} {Psalm 43}

\begin {vers} {1}
Geduchte \textit{God, hoor mijn ge}beden;
\\\textit{Strijd} voor mijn \textit{recht,} en maak \textit{mij} vrij
\\Van \textit{hen, die, vol arglis}tig\textit{he}den,
\\Ge\textit{rechtig}heid en \textit{trouw ver}treden,
\\Op\textit{dat mijn ziel Uw} naam be\textit{lij’}
\\\textit{En U geheiligd} zij.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Mijn God, ik \textit{steun op Uw ver}mogen,
\\\textit{Gij} zijt de \textit{sterk}te van \textit{mijn} hart;
\\Waar\textit{om verstoot Gij m’uit} Uw \textit{o}gen,
\\Waar\textit{om ga} ik ter\textit{neerge}bogen,
\\Door \textit{’s~vijands wreed ge}weld be\textit{nard,}
\\\textit{Gestaag in ’t~aaklig} zwart?
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Zend HEER’, Uw \textit{licht en waarheid} neder,
\\\textit{En} breng mij, \textit{door} dien glans \textit{ge}leid,
\\Tot \textit{Uw gewijde ten}te \textit{we}der
\\Dan \textit{klimt mijn} bange \textit{ziel ge}reder
\\Ten \textit{berge van Uw} heilig\textit{heid,}
\\\textit{Daar mij Uw gunst ver}beidt.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Dan ga ik \textit{op tot Gods al}taren,
\\\textit{Tot} God, mijn \textit{God,} de bron \textit{van} vreugd;
\\Dan \textit{zal ik, juichend, stem} en \textit{sna}ren
\\Ten \textit{roem van} Zijne \textit{goedheid} paren,
\\Die, \textit{na kortstondig} onge\textit{neugt}
\\\textit{Mij eindeloos ver}heugt.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Mijn ziel, hoe \textit{treurt ge dus ver}slagen?
\\\textit{Wat} zijt g’on\textit{rus}tig in \textit{uw} lot?
\\Be\textit{rust in ’s~HEEREN wel}be\textit{ha}gen,
\\Hij \textit{doet wel}haast uw \textit{heilzon} dagen;
\\Uw \textit{hoop herleev’, naar} Zijn ge\textit{bod;}
\\\textit{Mijn Redder is mijn} God.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {44} {Psalm 44}

\begin {vers} {1}
O \textit{God, wij} mochten \textit{met onz’} oren,
\\Wel\textit{eer van} onze \textit{vaad’ren} horen;
\\Wat werk Gij \textit{in hun dagen} wrocht.
\\Hoe \textit{G’oudtijds hen} met heil \textit{be}zocht.
\\Gij \textit{hebt de} heid’nen \textit{met Uw} hand
\\Verdreven, \textit{dat zij ’t~erf ver}lieten;
\\Hen \textit{fel geplaagd, Uw} volk geplant,
\\En \textit{op het} weeld’rigst \textit{voort doen} schieten.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Hun \textit{zwaard deed} hen dit \textit{land niet} erven;
\\Hun \textit{arm deed} hen geen \textit{heil ver}werven;
\\Maar Uwe \textit{rechterhand, Uw} macht,
\\Heeft \textit{hun dien voor}spoed toe\textit{ge}bracht;
\\De \textit{glans van} ’t~Godd’lijk \textit{aange}zicht
\\Heeft hen de \textit{zege weg doen} dragen;
\\Want \textit{Gij omscheent hen} met het licht
\\Van \textit{Uw ge}nadig \textit{welbe}hagen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Gij \textit{zelf, o} God, die, \textit{uit Uw} woning,
\\Ons \textit{hulp ver}leendet, \textit{zijt mijn} Koning!
\\Verlos ons \textit{van ’t~gedreigde} kwaad;
\\Ge\textit{bied het heil} voor Ja\textit{kobs} zaad.
\\Gij \textit{doet ons} onze \textit{weêrpar}tij
\\Met hoornen \textit{stoten in de} lenden;
\\In \textit{Uwen Naam ver}treden wij
\\Die \textit{tegen} ons de \textit{wapens} wenden.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Stap \textit{ik vol} moeds ten \textit{ore}loge,
\\’k~Ver\textit{trouw niet} op mijn \textit{stalen} boge;
\\Ik weet, dat, \textit{in den heten} strijd,
\\Mij \textit{zwaard noch dap}perheid \textit{be}vrijdt;
\\Maar \textit{Gij ver}lost den \textit{vegen} staat,
\\Van ’s~vijands \textit{macht, waarvoor wij} duchten.
\\Ook \textit{doet Uw hand al} wie ons haat
\\Met \textit{schand’ en} schaamte \textit{henen} vluchten.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
’t~Is \textit{God, dien} w’onzen \textit{Redder} noemen,
\\In \textit{Wien w’ons} al den \textit{dag be}roemen.
\\Den lof Uws \textit{Naams, alom ver}breid,
\\Ver\textit{heffen wij} in eeu\textit{wig}heid.
\\Maar \textit{nu ver}stoot Gij \textit{ons, o} HEER’,
\\Wij zien ons \textit{hoofd met schand’ be}dekken.
\\De\textit{wijl Gij met ons} heir niet meer,
\\Ter \textit{hulp, als} eertijds, \textit{uit wilt} trekken.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Gij \textit{doet ons} bevend \textit{rugwaarts} wijken,
\\En \textit{steeds voor} d’over\textit{macht be}zwijken
\\Van haat’ren, \textit{die ons goed en} bloed
\\Vast \textit{roven in} hun eu\textit{vel}moed.
\\Ge\textit{lijk de} schapen, \textit{die men} slacht,
\\Hebt G’ons aan \textit{hen tot spijs ge}geven;
\\Ons \textit{onder ’t~heiden}dom gebracht,
\\Waar \textit{wij ver}strooid, vol \textit{kommer,} leven.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Het \textit{volk, dat} Gij hebt \textit{uitver}koren,
\\Ver\textit{koopt G’aan} die Uw \textit{erfdeel} storen,
\\Voor geen waar\textit{dij, hoe min men} bied’,
\\En \textit{hunnen prijs} verhoogt \textit{Gij} niet.
\\Gij \textit{stelt ons} tot een \textit{bitt’ren} smaad
\\Voor schamp’re \textit{buren, die ons} honen.
\\De \textit{spot en schimp straalt} van ’t~gelaat
\\Der \textit{volken,} die rond\textit{om ons} wonen.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Gij \textit{doet ons} tot een \textit{spreekwoord} strekken
\\Den \textit{heid’nen,} waar G’ons \textit{heen doet} trekken;
\\En ’t~volk, dat \textit{ons te snood be}rooft,
\\Schudt \textit{over ons,} afke\textit{rig,} ’t~hoofd.
\\Mijn \textit{schande} stelt men \textit{vals in} ’t~licht,
\\Z’is nimmer \textit{uit mijn oog ge}weken;
\\De \textit{schaamte dekt mijn} aangezicht,
\\Zo\textit{dat ik} ’t~hoofd niet \textit{op durf} steken.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
De \textit{stem des} honers \textit{moet ik} horen,
\\Zijn \textit{laster}taal klinkt \textit{mij in} d’oren;
\\De boze \textit{vijand koelt zijn} moed,
\\En \textit{dorst wraakgie}rig naar \textit{ons} bloed.
\\Wij \textit{hebben} echter \textit{in die} smart,
\\Schoon wij dit \textit{alles onder}vonden,
\\U \textit{niet vergeten} in ons hart,
\\Noch \textit{trouw’loos} Uw ver\textit{bond ge}schonden.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {10}
Ons \textit{hart heeft} zich van \textit{U, in} noden,
\\Niet \textit{afge}keerd tot \textit{valse} goden,
\\En onze \textit{gang week niet van} ’t~pad,
\\Dat \textit{Gij ons voor}geschre\textit{ven} hadt;
\\Al \textit{hebt G’ons,} in Uw \textit{toorne}gloed,
\\Verpletterd \textit{in een plaats der} draken;
\\En \textit{ons verdrukt en} bang gemoed
\\De \textit{doodsval}leien \textit{doen ge}naken.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Ja, \textit{hadden} w’,~in dien \textit{druk ge}zeten,
\\Den \textit{Naam van} onzen \textit{God ver}geten,
\\De handen, \textit{in verlegen}heid,
\\Tot \textit{vreemde go}den uit\textit{ge}breid.
\\Zou \textit{God, naar} Zijn on\textit{kreukbaar} recht
\\Die euvel\textit{daad niet onder}zoeken?
\\Al \textit{wat in ’t~hart wordt} overlegd,
\\Kent \textit{Hij, tot} in de \textit{diepste} hoeken.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Maar \textit{wij, om} Uwent\textit{wil ver}dreven,
\\Ver\textit{liezen,} al den \textit{dag, het} leven;
\\Wij worden \textit{slechts van hen ge}acht
\\Als \textit{schapen, voor} het mes \textit{ge}bracht.
\\Waak \textit{op, o} HEER’, waar\textit{om toch} zoudt
\\Gij slapen, \textit{en de smart ver}groten?
\\Ont\textit{waak, toon dat G’ons} nog aanschouwt,
\\En \textit{ons niet} eeuwig \textit{wilt ver}stoten.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Waar\textit{om, daar} wij Uw \textit{bijstand} vergen,
\\Zoudt \textit{Gij Uw} aange\textit{zicht ver}bergen?
\\Waarom ver\textit{geten onz’ el}lend,
\\En \textit{onderdruk}king zon\textit{der} end?
\\Want \textit{onze} ziel, die \textit{nauw’lijks} leeft,
\\Is treurig \textit{in het stof ge}bogen;
\\Daar \textit{onze buik aan} d’aarde kleeft,
\\Be\textit{zwijken} wij in \textit{onver}mogen.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Sta \textit{op, o} God, toon \textit{mede}lijden,
\\Laat \textit{ons Uw} arm van \textit{nood be}vrijden;
\\Verlos ons \textit{uit den angst, o} HEER’,
\\Zo \textit{krijgt Uw goed}heid eeu\textit{wig} d’eer!
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {45} {Psalm 45}

\begin {vers} {1}
Mijn \textit{hart, ver}vuld met \textit{heilbespiege}lingen,
\\Zal \textit{’t~schoonste} lied van \textit{enen Koning} zingen,
\\Ter\textit{wijl de} Geest mijn \textit{gladde} tonge drijft,
\\Is \textit{z’als de pen van een, die} vaardig schrijft.
\\Be\textit{min’lijk} Vorst, uw \textit{schoonheid hoog te} loven,
\\Gaat \textit{al het schoon der mensen ver te} boven;
\\Ge\textit{nâ is op uw lippen} uitgestort,
\\Dies \textit{G’eeuwig’}lijk van \textit{God ge}zegend wordt.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Gord, \textit{gord, o} Held, uw \textit{zwaard aan uwe} zijde,
\\Uw \textit{blinkend} zwaard, zo \textit{scherp gewet ten} strijde.
\\Ver\textit{toon uw} glans, ver\textit{toon uw} majesteit;
\\Rijd \textit{zegenrijk in uwe} heerlijkheid
\\Op \textit{’t~zuiv’re} woord der \textit{waarheid; rijd voor}spoedig,
\\En \textit{heers alom rechtvaardig en zacht}moedig;
\\Uw \textit{rechterhand zal ’t~Godd’lijk} rijk behoen,
\\En \textit{in den} krijg ge\textit{duchte} daden doen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Uw \textit{pijlen,} fel van \textit{uwen boog ge}dreven,
\\Zijn \textit{scherp, en} doen ge\textit{hele volken} beven;
\\Zij \textit{vellen} neer wat \textit{uw ver}mogen tart,
\\En \textit{dringen diep in ’s~vijands} wreev’lig hart.
\\Gij \textit{zult, o} God, in \textit{eeuwigheid be}kleden,
\\Den \textit{vasten troon van uw gerechtig}heden.
\\De \textit{rijksstaf, dien uw hoge} Majesteit
\\In \textit{’t~Godsrijk} zwaait, heerst \textit{met recht}matigheid.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
O \textit{God, uw} God heeft \textit{mild U over}goten;
\\Met \textit{vreugde}zalf, meer \textit{dan uw meege}noten,
\\Om\textit{dat Uw} ziel de \textit{godde}loosheid haat,
\\En \textit{’t~recht bemint. Uw vorst’lijk} rijksgewaad
\\U \textit{toege}voerd uit \textit{elpenbenen} hoven,
\\Vol \textit{eed’len geur, doet elk uw hoogheid} loven.
\\Hoe \textit{ruikt de mirr’ en kassie} wijd en zijd,
\\En \textit{d’alo}ë, wier \textit{geur uw} ziel verblijdt!
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Men \textit{ziet u} blij, in \textit{statelijke} reien,
\\Door \textit{docht’ren} zelfs van \textit{koningen ge}leien.
\\De \textit{konin}gin staat \textit{aan uw} rechterhand
\\In \textit{’t~fijnste goud van Ofirs} mijnrijk land.
\\O \textit{Dochter,} hoor, en \textit{zie, en neig uw} oren;
\\Ver\textit{laat, vergeet, wat ooit u kon be}koren,
\\Uws \textit{vaders huis, uw volk, en} wat voorheen
\\U \textit{dierbaar} en be\textit{minnens}waardig scheen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Dan \textit{zal de} Vorst van \textit{al uw schoon ge}tuigen.
\\Hij \textit{is uw} Heer’, dies \textit{moet g’u voor Hem} buigen.
\\’k~Zie \textit{Tyrus} dan, die \textit{rijke} wereldstad,
\\U \textit{hulde doen en off’ren} schat op schat.
\\De \textit{Koning}stelg, die \textit{Hij zijn bruid wil} noemen,
\\Is \textit{meest om haar inwendig schoon te} roemen.
\\’t~Bor\textit{duursel is, naar vorste}lijken staat,
\\Van \textit{louter} goud ge\textit{werkt in} ’t~praalgewaad.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Straks \textit{leidt men} haar in \textit{statie, uit haar} woning,
\\In \textit{kleding,} rijk ge\textit{stikt, tot haren} Koning;
\\Zo \textit{treedt zij} voort met \textit{al den} maagdenstoet,
\\Die \textit{haar verzelt, U vrolijk} tegemoet.
\\Zij \textit{zullen} blij, ge\textit{leid met lofge}zangen,
\\De \textit{vreugde voên, die afstraalt van haar} wangen.
\\Tot \textit{zij, waar elk gewaagt van} haren lof,
\\Ter \textit{bruiloft} treên in \textit{’t~konink}lijke hof.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
In \textit{plaats van} uw door\textit{lucht, en vrome} vaad’ren
\\Zult \textit{Gij eer}lang uw \textit{zonen zien ver}gaad’ren,
\\En \textit{stellen} hen, door \textit{uw ge}duchte hand,
\\Al \textit{’t~aardrijk door, in vorste}lijken stand.
\\Ik \textit{zal uw} naam bij \textit{elk geslacht doen} kennen,
\\Van \textit{kind tot kind zal~’t zich aan U ge}wennen.
\\Zo \textit{rolt Uw lof op ’t~ruime} wereldrond
\\In \textit{eeuwig}heid uit \textit{aller} volk’ren mond.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {46} {Psalm 46}

\begin {vers} {1}
God \textit{is een toevlucht voor de} Zijnen,
\\Hun \textit{sterkt’, als zij door droefheid} kwijnen;
\\Zij \textit{werden steeds Zijn} hulp gewaar,
\\In \textit{zielsbenauwdheid,} in gevaar;
\\Dies \textit{zal geen vrees ons doen be}zwijken,
\\Schoon \textit{d’aard’ uit hare plaats mocht} wijken,
\\Schoon \textit{’t~hoogst gebergt’, uit} zijne stee,
\\Ver\textit{zet wierd in het} hart der zee.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Laat \textit{vrij het schuimend zeenat} bruisen;
\\D’on\textit{troerde waat’ren hevig} ruisen;
\\De \textit{golven mogen,} door haar woên,
\\Het \textit{berggevaarte} daav’ren doen:
\\De \textit{stad, het heiligdom, de} woning,
\\Van \textit{God, den allerhoogsten} Koning,
\\Wordt \textit{in haar muren,} t’allen tijd;
\\Door \textit{beekjes der ri}vier verblijd.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Geen \textit{onheil zal de stad ver}storen,
\\Waar \textit{God Zijn woning heeft ver}koren.
\\God \textit{zal haar redden} uit de nood
\\Bij \textit{’t~dagen van het} morgenrood.
\\Men \textit{zag de heid’nen kwaad be}ramen;
\\De \textit{koninkrijken spanden} samen;
\\Maar \textit{God verhief Zijn} stem, en d’aard’,
\\Ver\textit{smolt, voor ’s~Hoogsten} toorn vervaard.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
De \textit{HEER’, de God der leger}scharen,
\\Is \textit{met ons, hoedt ons in ge}varen.
\\De \textit{HEER’ de God van} Jakobs zaad,
\\Is \textit{ons een burg, een} toeverlaat.
\\Komt, \textit{wilt op ’s~HEEREN daden} merken;
\\Aan\textit{schouwt des Hoogsten grote} werken;
\\Zijn \textit{macht, die nooit te} stuiten is,
\\Maakt \textit{d’aarde tot een} wildernis.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
God \textit{stilt, alom, het ore}logen;
\\Zijn \textit{arm verbreekt de taaie} bogen,
\\Doet \textit{spies en speer aan} stukken slaan,
\\En \textit{wagens door het} vuur vergaan.
\\„Laat \textit{af”, dus spreekt de HEER’ der} heeren,
\\„Weet, \textit{Ik ben God; elk moet Mij} eren;
\\Het \textit{heidendom, ja,} ’t~gans heelal,
\\Ver\textit{hoge Mij met} lofgeschal.”
\end {vers}

\begin {vers} {6}
De \textit{HEER’, de God der leger}scharen,
\\Is \textit{met ons, hoedt ons in ge}varen;
\\De \textit{HEER’, de God van} Jakobs zaad,
\\Is \textit{ons een burg, een} toeverlaat.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {47} {Psalm 47}

\begin {vers} {1}
Juicht, o \textit{volken, juicht,}
\\Hand\textit{klapt, en be}tuigt
\\Onzen \textit{God uw vreugd.}
\\Weest \textit{te zaam ver}heugd;
\\Zingt des \textit{Hoogsten eer;}
\\Buigt \textit{u voor Hem} neer.
\\Alles \textit{ducht Zijn kracht;}
\\Al\textit{les vreest Zijn} macht;
\\Zijne \textit{majasteit,}
\\Maakt \textit{haar heerlijk}heid,
\\Over \textit{’t~rond der aard’,}
\\Wijd \textit{en zijd ver}maard.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Naar Gods \textit{wijs bestel,}
\\Op \textit{Gods hoog be}vel,
\\Slaan wij, \textit{door Zijn hand,}
\\Vol\textit{ken aan den} band.
\\Die, door \textit{ons verneerd,}
\\Door \textit{ons over}heerd,
\\Strekken \textit{tot een blijk,}
\\Hoe \textit{Hij, liefde}rijk,
\\Aan Zijn \textit{woord gedenkt;}
\\D’er\textit{fenis ons} schenkt,
\\Jakobs \textit{heerlijkheid,}
\\Aan \textit{hem toege}zeid.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
God vaart, \textit{voor het oog,}
\\Met \textit{gejuich om}hoog;
\\’t~Schel ba\textit{zuingeluid}
\\Galmt \textit{Gods glorie} uit.
\\Heft den \textit{lofzang aan,}
\\Zingt \textit{Zijn wonder}daân,
\\Zingt de \textit{schoonste stof,}
\\Zingt \textit{des Konings} lof,
\\Met een \textit{zuiv’ren galm,}
\\Met \textit{een blijden} psalm.
\\Hij, de \textit{Vorst der aard’,}
\\Is \textit{die hulde} waard.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Zingt des \textit{Hoogsten eer’}
\\Op\textit{dat ieder} leer’,
\\Hoe Hij \textit{heerst alom}
\\O\textit{ver ’t~heiden}dom.
\\Hoe Hij \textit{van Zijn troon}
\\Geeft \textit{Zijn rijksge}boôn,
\\Daar het \textit{al voor bukt,}
\\Eed’\textit{len, gans ver}rukt,
\\Nu hun \textit{’t~Godd’lijk licht}
\\Straalt \textit{in ’t~aange}zicht,
\\Delen \textit{in ons lot,}
\\E\textit{ren Abrams} God.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
D’eersten \textit{van den staat,}
\\Die \textit{den onder}zaat,
\\Naar Gods \textit{wijze wet,}
\\Zijn \textit{ten schild ge}zet,
\\Eren \textit{’s~Hoogsten macht;}
\\God \textit{munt uit in} kracht.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {48} {Psalm 48}

\begin {vers} {1}
De \textit{HEER’ is} groot; elk \textit{zing’ Zijn} lof
\\In \textit{Salems} stad en \textit{tempel}hof,
\\Waar \textit{onze God, bij zuiv’re} tonen,
\\Op \textit{Zijnen heilgen berg wil} wonen.
\\Hoe schoon, \textit{hoe welgele}gen,
\\\textit{Wat vreugd voor d’aard’, wat ze}gen,
\\Is Si\textit{ons berg! hoe groots,} hoe blij,
\\Hoe heer\textit{lijk aan de noor}derzij!
\\Wie is~’t, \textit{die niet de Gods}stad roemt,
\\De stad \textit{des groten Ko}nings noemt?
\end {vers}

\begin {vers} {2}
In \textit{haar pa}leizen \textit{vestigt} God
\\Zijn \textit{troon; wordt} daar er\textit{kend, een} slot,
\\Een \textit{hoog vertrek voor ’t~volk te} wezen;
\\Geen \textit{vorsten heeft men daar te} vrezen.
\\Pas had\textit{den zij, verbon}den,
\\\textit{Den tocht zich onderwon}den;
\\Pas had\textit{den zij de stad} in ’t~oog,
\\Of hun \textit{verwondring steeg} zo hoog,
\\Dat, Si\textit{on slechts van ver} te zien,
\\Hen straks \textit{van schrik terug} deed vliên.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Daar \textit{greep hen} beving \textit{aan, ver}vaard,
\\Vol \textit{smart, ge}lijk een \textit{vrouw die} baart.
\\Zo \textit{doet G’een oostenwind de} kielen
\\Van \textit{Tarsis’ vloot in zee ver}nielen.
\\Wij za\textit{gen, ’t~geen onz’ o}ren
\\\textit{Voorheen slechts mochten ho}ren;
\\In de\textit{ze stad, den troon} der eer
\\Van God, \textit{der legerscha}ren HEER’.
\\Hij zal, \textit{door macht en kloe}ke daân,
\\In eeu\textit{wigheid haar vast} doen staan.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Wij, \textit{o ver}heven \textit{Majes}teit,
\\Ge\textit{denken} Uw wel\textit{dadig}heid
\\In \textit{’t~midden van Uw heilge} woning.
\\Ge\textit{lijk Uw Naam is; grote} Koning,
\\Bij ons \textit{terecht gepre}zen,
\\\textit{Zo is Uw roem gere}zen,
\\En bij \textit{de volken zeer} vermaand,
\\Tot aan \textit{het uiterst’ eind} der aard.
\\Uw rech\textit{terhand, die ’t~kwaad} niet duldt,
\\Is met \textit{gerechtigheid} vervuld.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Dat \textit{Sions} berg weer\textit{galm’ van} vreugd,
\\Laat \textit{Judas} dochters \textit{zijn ver}heugd,
\\Wijl \textit{Gij haar vijand sloegt in} ’t~strijden.
\\Gaat \textit{Sion rond aan alle} zijden;
\\Telt al \textit{den vestingwer}ken
\\\textit{En torens, die ’t~verster}ken;
\\Ja ziet \textit{met een oplet}tend oog,
\\Palei\textit{zen steig’ren he}melhoog,
\\En stout \textit{verduren al} ’t~geweld,
\\Opdat \textit{gij~’t aan uw kroost} vertelt.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Want \textit{deze} God is \textit{onze} God;
\\Hij \textit{is ons} deel, ons \textit{zalig} lot,
\\Door \textit{tijd noch eeuwigheid te} scheiden;
\\Ter \textit{dood toe zal Hij ons ge}leiden.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {49} {Psalm 49}

\begin {vers} {1}
Gij, volken, \textit{hoort; waar g’in de} wereld woont,
\\’t~Zij \textit{laag van} staat, of \textit{hoog, met eer be}kroond,
\\’t~Zij \textit{rijk of} arm, komt, \textit{luistert naar dit} woord.
\\Mijn \textit{mond brengt} niets dan \textit{lout’re wijsheid} voort,
\\Bij \textit{mij in} ’t~hart op\textit{merkzaam over}dacht.
\\Ik \textit{neig het} oor, daar~’k \textit{op Gods inspraak} wacht,
\\Naar \textit{’s~HEEREN} spreuk, en \textit{zal u, op de} snaren
\\Der \textit{blijde} harp, ge\textit{heimen open}baren.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Wat zou mij \textit{toch doen vrezen} in een tijd,
\\Waar\textit{in het} kwaad, het \textit{onrecht mij be}strijdt,
\\Als \textit{ik om}ringd, be\textit{nauwd ben door ’t~ge}weld;
\\Dat \textit{in mijn} val zijn \textit{hoogst genoegen} stelt?
\\Wat \textit{hem be}treft, die \textit{op zijn schat be}trouwt,
\\En \textit{al zijn} roem op \textit{groten rijkdom} bouwt,
\\Zijn \textit{schat be}houdt zijn \textit{broeder niet in} ’t~leven;
\\Hij \textit{kan daar}voor aan \textit{God geen losgeld} geven.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Hij kan dien \textit{prijs der ziele,} dat rantsoen,
\\Aan \textit{God in} tijd noch \textit{eeuwigheid vol}doen;
\\Hij \textit{wenst ver}geefs hier \textit{altoos ’t~licht te} zien,
\\En \textit{door zijn} schat, het \textit{naar bederf t’ont}vliên.
\\Hij \textit{ziet elk} uur der \textit{wijzen levens}end;
\\Der \textit{dwazen} dood blijft \textit{hem niet onbe}kend;
\\Hij \textit{ziet, dat} hun in \textit{’t~sterven niets kan} baten,
\\Maar \textit{dat zij} ’t~al aan \textit{and’ren over}laten.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Al zegt zijn \textit{hart: „Mijn huis zal} eeuwig staan,
\\Van \textit{kind tot} kind ge\textit{durig over}gaan”;
\\Al \textit{heeft hij} ’t~land, waar\textit{op zijn trotsheid} roemt,
\\Zijn \textit{grootsheid} bouwt, naar \textit{zijnen naam ge}noemd.
\\’t~Is \textit{alles} wind, waar \textit{zich zijn hart mee} streelt:
\\De \textit{mens, hoe} mild door \textit{’t~aards geluk be}deeld,
\\Hoe \textit{hoog in} eer, in \textit{macht en staat ver}heven;
\\Ver\textit{gaat als} ’t~vee, en \textit{derft in ’t~eind het} leven.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Hoewel zijn \textit{weg niets is dan} ijdelbeid,
\\En \textit{hij zich}zelf door \textit{dwazen hoogmoed} vleit,
\\Stapt \textit{echter} ’t~kroost, dat \textit{in der oud’ren} woord
\\Be\textit{hagen} schept, op \textit{’t~zelfde doolpad} voort.
\\De \textit{dood maait} ook dier \textit{kind’ren leven} af;
\\Zij \textit{volgen} hen, als \textit{schapen, naar het} graf;
\\En \textit{in den} dag, den \textit{groten dag des} HEEREN,
\\Zal \textit{over} hen d’op\textit{rechte triom}feren!
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Men denkt niet \textit{meer aan hun ver}leden staat,
\\Wijl \textit{al hun} glans met \textit{hen in ’t~graf ver}gaat;
\\Maar \textit{na den} dood is~’t \textit{leven mij be}reid:
\\God \textit{neemt mij} op in \textit{Zijne heerlijk}heid.
\\Vreest \textit{hem dan} niet, die \textit{grote schatten} heeft;
\\Wiens \textit{machtig} huis in \textit{eer en aanzien} leeft.
\\Want \textit{hij zal} niets in \textit{’t~sterven met zich} dragen;
\\Zijn \textit{naam, zijn} roem, ’t~ligt \textit{al terneer ge}slagen.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Schoon hij zich \textit{op deez’ aard’ in} wellust baadt,
\\En \textit{ieder} roemt zijn \textit{weeld’ en over}daad,
\\Hij \textit{daalt noch}tans, ge\textit{lijk zijn gans ge}slacht,
\\Ver\textit{vreemd van} God, in \textit{’s~afgronds donk’ren} nacht.
\\Gij \textit{dan, o} mens, hoe \textit{waard, hoe groot in} eer,
\\Zo \textit{gij den} wil ver\textit{smaadt van uwen} HEER’,
\\Dan \textit{gaat gij,} als de \textit{beesten, haast ver}loren;
\\Een \textit{wis ver}derf is \textit{u ten lot be}schoren.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {50} {Psalm 50}

\begin {vers} {1}
Der \textit{goden} God ver\textit{heft Zijn stem met} macht,
\\En \textit{roept deez’} aard’, van\textit{waar de zon, met} pracht,
\\In \textit{’t~oosten} rijst, tot \textit{waar z’in zee ver}dwijnt.
\\Uit \textit{Sion,} zo vol\textit{komen schoon, verschijnt}
\\\textit{God vol van} glans, om \textit{op Zijn troon te} stijgen;
\\Hij, \textit{onze} God, Hij \textit{komt en zal niet} zwijgen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Ver\textit{terend} vuur gaat \textit{voor Zijn aanzicht} heen;
\\Een \textit{felle} storm ver\textit{zelt alom Zijn} treên.
\\Nu \textit{Hij Zijn} volk zal \textit{richten voor elks} oog,
\\Roept \textit{Hij tot} aard’ en \textit{hemel van omhoog:}
\\\textit{„Verzamelt} Mij Mijn \textit{dierb’re gunstge}noten,
\\Die \textit{Mijn ver}bond op \textit{’t~heilig offer} sloten.”
\end {vers}

\begin {vers} {3}
De \textit{heem’len} zijn ge\textit{tuigen van Zijn} recht,
\\Want \textit{God is} Zelf de \textit{Rechter, die~’t be}slecht.
\\„Hoor \textit{gij’ Mijn} volk, hoor, \textit{Isrel, daar Ik} tot
\\U \textit{spreek en} roep; Ik, \textit{God, Ik ben uw God!}
\\\textit{’k~Bestraf u} niet van\textit{wege d’offe}randen,
\\Daar \textit{die ge}staag voor \textit{Mij op ’t~outer} branden.”
\end {vers}

\begin {vers} {4}
„’k~Zal \textit{uit uw} huis geen \textit{var, noch uit uw} kooi
\\Voor \textit{’t~brandal}taar be\textit{geren bok of} ooi;
\\Want \textit{al ’t~ge}diert’ der \textit{wouden is het} Mijn’.
\\Wat \textit{beesten} er op \textit{duizend bergen zijn,}
\\\textit{Wat vogels} ooit rond\textit{om hun toppen} vlogen,
\\Het \textit{wild des} velds, ’t~is \textit{al in Mijn ver}mogen.”
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
„Nooit \textit{klaagd’ Ik~’t} u, in\textit{dien Ik honger} had,
\\Want \textit{d’aard, is} Mijn” en \textit{al wat zij be}vat.
\\Zou \textit{stieren}vlees, of \textit{wat ooit mensen} voedt,
\\Mijn \textit{spijze} zijn? Mijn \textit{drank der bokken bloed?}
\\\textit{Neen; offert} God uw \textit{dankb’re lofge}zangen;
\\’t~Geen \textit{gij be}looft, moet \textit{d’Allerhoogst’ ont}vangen.”
\end {vers}

\begin {vers} {6}
„Roept \textit{in den} nood tot \textit{Mij, uw God en} HEER’,
\\Dan \textit{help Ik} u, en \textit{gij geeft Gode} d’eer”.
\\Maar \textit{Zijne} taal tot \textit{goddelozen} luidt:
\\„Waar\textit{om toch} spreekt gij \textit{Mijne wetten uit?}
\\\textit{Wat roemt gij} u als \textit{Mijn verbonde}lingen,
\\Daar \textit{g’u door} woord noch \textit{straffen laat be}dwingen?”
\end {vers}

\begin {vers} {7}
„Ziet \textit{gij een} dief, gij \textit{loopt met hem en} steelt;
\\Gij \textit{zijt het,} die met \textit{overspelers} deelt,
\\In \textit{’t~vuil ver}maak van \textit{hun ontuchtig}heên!
\\Uw \textit{mond is} vol van \textit{ongebonden reên,}
\\\textit{Uw snode} tong is \textit{afgericht op} liegen,
\\En \textit{steeds ge}wend aan \textit{veinzen en be}driegen.”
\end {vers}

\begin {vers} {8}
„Gij \textit{zit, gij} spreekt van \textit{uwen broeder} kwaad;
\\Uw \textit{moeders} zoon ver\textit{volgt gij bits met} smaad;
\\En \textit{lastert} hem: dit \textit{doet gij vrij en} blij.
\\Ik \textit{zwijg, dies} meent ge, \textit{dat Ik ben als gij.}
\\\textit{’k~Zal over} u een \textit{heilig vonnis} vellen,
\\En \textit{uw ge}drag u \textit{klaar voor ogen} stellen.”
\end {vers}

\begin {vers} {9}
„Ver\textit{staat dit} toch, ver\textit{geters van Gods} wet,
\\Op\textit{dat Ik} niet ver\textit{scheur’ en niemand} redd’.
\\Wie \textit{’t~dankbaar} hart Mij \textit{biedt ter offe}rand’,
\\Die \textit{geeft Mij} eer, en \textit{elk, die met verstand}
\\\textit{Zijn wegen} richt, mag \textit{op Mijn gunst ver}trouwen.
\\Ik \textit{zal Gods} heil hem \textit{eeuwig doen aan}schouwen.”
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {51} {Psalm 51}

\begin {vers} {1}
Ge\textit{nâ, o} God, ge\textit{nâ, hoor} mijn gebed.
\\Ver\textit{schoon mij} toch naar \textit{Uw barmhartig}heden.
\\Delg \textit{uit mijn} schuld, ver\textit{geef mijn over}treden:
\\Uw \textit{goedheid} wordt noch \textit{paal, noch perk ge}zet.
\\Ai, \textit{was mij} wel van \textit{onge}rechtigheid;
\\Mijn \textit{schuld is} zwaar, ik \textit{heb Uw wet ge}schonden;
\\Zie \textit{mijn be}rouw, hoor, \textit{hoe een} boet’ling pleit,
\\En \textit{reinig} mij van \textit{al mijn vuile} zonden.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Want \textit{ik ge}voel de \textit{grootheid} van mijn kwaad;
\\Mijn \textit{zonde} zie~’k mij \textit{steeds voor ogen} zweven.
\\’k~Heb \textit{tegen} U, ja \textit{U alleen, mis}dreven.
\\Uw \textit{wil en} wet, hoe \textit{heilig, stout ver}smaad,
\\Ik \textit{heb ge}daan, wat \textit{kwaad was} in Uw oog;
\\Dies \textit{ben ik,} HEER’, Uw \textit{gramschap dubbel} waardig!
\\’k~Er\textit{ken mijn} schuld, die \textit{U tot} straf bewoog.
\\Uw \textit{doen is} rein, Uw \textit{vonnis gans recht}vaardig.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
’t~Is \textit{niet al}leen dit \textit{kwaad, dat} roept om straf;
\\Neen, \textit{’k~ben in} onge\textit{rechtigheid ge}boren.
\\Mijn \textit{zonde} maakt mij \textit{’t~voorwerp van Uw} toren,
\\Reeds \textit{van het} uur van \textit{mijn ontvangnis} af.
\\Zie, \textit{Gij hebt} lust tot \textit{waarheid} in ’t~gemoed;
\\Gij, \textit{HEER’, Die} weet, al \textit{wat ik heb mis}dreven;
\\Gij, \textit{die mijn} geest met \textit{wijsheid} hadt gevoed,
\\En \textit{in mijn} ziel Uw \textit{Godd’lijk licht ge}geven.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Ont\textit{zondig} mij met \textit{hysop,} en mijn ziel,
\\Nu \textit{gans me}laats, zal \textit{rein zijn en ge}nezen.
\\Was \textit{mij ge}heel, zo \textit{zal ik witter} wezen,
\\Dan \textit{sneeuw, die} vers op \textit{’t~aardrijk neder}viel.
\\Ai, \textit{geef mij} weer ge\textit{wenste} zielevreugd;
\\Laat \textit{uit Uw} mond mij \textit{stof tot blijdschap} horen;
\\Zo \textit{wordt op}nieuw ’t~ver\textit{brijzeld} hart verheugd,
\\En \textit{in mijn} geest de \textit{ware rust her}boren.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Ver\textit{berg Uw} oog van \textit{mijn be}dreven kwaad,
\\Waar\textit{door mijn} ziel ge\textit{voelt de diepste} wonden.
\\Delg, \textit{delg toch} uit mijn \textit{schuld en al mijn} zonden,
\\En \textit{spreek mij} vrij van \textit{mijne gruwel}daad.
\\Her\textit{schep mijn} hart, en \textit{reinig} Gij, o HEER’,
\\Die \textit{vuile} bron van \textit{al mijn wanbe}drijven;
\\Ver\textit{nieuw in} mij een \textit{vasten} geest, en leer
\\Mij \textit{aan Uw} dienst op\textit{recht verbonden} blijven.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Ver\textit{werp mij} van Uw \textit{aange}zicht toch niet.
\\Ai, \textit{laat van} mij Uw \textit{Heilgen Geest niet} scheiden!
\\Die \textit{kan al}leen op \textit{’t~rechte spoor mij} leiden.
\\Be\textit{stier mijn} gang, daar \textit{Gij mijn zwakheid} ziet;
\\Geef \textit{mijn ge}moed, dat \textit{nu angst}vallig vreest,
\\De \textit{blijdschap} weer; doe \textit{op Uw heil mij} hopen.
\\Laat \textit{mij, ge}sterkt door \textit{enen} eed’len geest,
\\Vol\textit{vaardig} ’t~pad van \textit{Uw geboden} lopen.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Dan \textit{zal ik} elk, die \textit{’t~heilspoor} bijster is,
\\Vrij\textit{moedig} al Uw \textit{rechte wegen} leren;
\\De \textit{zondaar} zal zich \textit{dan tot U be}keren,
\\En \textit{scheppen} moed uit \textit{mijn behoude}nis.
\\O \textit{God, Gij} God mijns \textit{heils, ver}geef mijn schuld,
\\Mijn \textit{bloedschuld} toch, hoe \textit{billijk ook te} doemen.
\\Dan \textit{zal mijn} mond, met \textit{zangstof} weer vervuld,
\\Uw \textit{heilig} recht, ge\textit{paard met goedheid,} roemen.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
HEER’, \textit{open} Gij mijn \textit{lippen} door Uw kracht,
\\Zo \textit{zal mijn} mond Uw \textit{lof gestaag ver}melden,
\\Geen \textit{offer} kan voor \textit{mijne zonden} gelden;
\\Be\textit{haagd’ U} dat, straks \textit{wierd het U ge}slacht.
\\In\textit{dien Gij} lust in \textit{brandend’} off’ren hadt,
\\Dan \textit{wierd het} vuur door \textit{mij gewis ont}stoken;
\\Ik \textit{spaarde} dan noch \textit{zorg, noch} vlijt, noch schat,
\\Maar \textit{zou ’t~al}taar van \textit{offervee doen} roken.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Gods \textit{offers} zijn een \textit{gans ver}broken geest,
\\Door \textit{schuldbe}sef ge\textit{troffen en ver}slagen.
\\Dit \textit{offer} kan Uw \textit{heilig oog be}hagen,
\\’t~Is \textit{nooit, o} God, van \textit{U veracht ge}weest.
\\Doe \textit{Sion} wel, laat \textit{om mijn} zwaren val
\\Uw \textit{goedheid} niet van \textit{zijne burg’ren} wijken;
\\Bouw \textit{Salem} op, laat \textit{nooit zijn} muur en wal,
\\Door \textit{Uwe} straf, voor \textit{’s~vijands macht be}zwijken.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Dan \textit{vindt Gij} in onz’ \textit{offe}randen lust,
\\Waar\textit{mee wij} U naar \textit{’t~heilig recht ver}eren;
\\Dan \textit{zal ’t~al}taar de \textit{varren gans ver}teren;
\\Dan \textit{wordt het} vuur daar\textit{op nooit uitge}blust.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {52} {Psalm 52}

\begin {vers} {1}
Waartoe \textit{u dus} be\textit{roemd in} ’t~kwade,
\\Ver\textit{meet’le dwinge}land?
\\Ik steun ge\textit{rust op Gods ge}nade,
\\En \textit{trouwen onder}stand;
\\Zijn \textit{goedheid duurt den} gansen \textit{dag;}
\\\textit{Zijn almacht} wekt ontzag.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Uw tong, \textit{die toe}legt \textit{om te} schaden,
\\En \textit{als een scheermes} snijdt,
\\Durft zich met \textit{snood bedrog be}raden,
\\Uit \textit{bitt’ren wrok en} nijd.
\\Gij \textit{mint het onrecht;} haat de \textit{deugd;}
\\\textit{De logen} baart u vreugd’.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Gij grieft \textit{mij door} uw \textit{schamp’re} woorden,
\\Door \textit{taal, die mij ver}baast.
\\Gij tracht mij \textit{door uw tong te} moorden;
\\Maar \textit{beef; gij wordt wel}haast
\\Door \textit{God, die uw ge}drag ver\textit{foeit,}
\\\textit{Voor eeuwig} uitgeroeid.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
God zal \textit{u voor} Zijn \textit{wraak doen} bukken,
\\En \textit{door Zijn sterke} hand,
\\U uit uw \textit{tent en schuilplaats} rukken;
\\Ont\textit{wort’len uit uw} stand.
\\De \textit{vromen zullen,} vrij van \textit{nood,}
\\\textit{Dan lachen} om uw dood.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
„Zie”, zal \textit{men zeg}gen, \textit{„zie den} dwaze,
\\Die, \textit{op zijn rijkdom} stout,
\\Ons wilde \textit{door zijn macht ver}bazen,
\\Op \textit{God niet heeft ver}trouwd;
\\Zijn \textit{sterkte kreeg hij} door ge\textit{weld.}
\\\textit{Nu ligt hij} neergeveld.”
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Maar ik \textit{zal als} d’o\textit{lijfboom} groeien,
\\In \textit{’t~huis des groten} Gods;
\\Ik zal in \textit{eer en godsvrucht} bloeien.
\\God \textit{is mijn steun en} rots;
\\Op \textit{Zijne gunst, mij} toege\textit{zeid,}
\\\textit{Vertrouw~’k in} eeuwigheid.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Mijn God, \textit{U zal} ik \textit{eeuwig} loven,
\\Om\textit{dat Gij ’t~hebt ge}daan.
\\’k~Verwacht Uw \textit{trouwe hulp van} boven;
\\Uw \textit{waarheid zal be}staan.
\\Uw \textit{Naam is voor ’t~op}recht ge\textit{moed,}
\\\textit{Van al Uw} gunstvolk goed.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {53} {Psalm 53}

\begin {vers} {1}
De \textit{trotse} dwaas zegt \textit{in zijn boos ge}moed:
\\„Daar \textit{is geen} God.” Zij \textit{doven ’t~licht der} rede,
\\En \textit{maken zich door gruwelijke} zeden
\\Af\textit{schuwe}lijk; daar \textit{is geen mens, die} goed
\\Op \textit{aarde} doet.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
God, \textit{die het} recht met \textit{kracht verdedigt,} sloeg
\\Van \textit{’s~hemels} troon Zijn \textit{ogen naar be}neden,
\\Op \textit{Adams kroost’ doorzocht hun hart en} zeden.
\\Hij \textit{zag of} zich geen \textit{mens verstandig} droeg,
\\En \textit{naar Hem} vroeg.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Hij \textit{zocht al}om, maar \textit{ach; Hij vond er} geen;
\\Want \textit{alle} vlees is \textit{trouw’loos afge}weken;
\\Het \textit{land is vol van stinkende ge}breken.
\\Geen \textit{sterve}ling wil \textit{’t~pad der deugd be}treên,
\\Ja, \textit{zelfs niet} één.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Heeft \textit{dan dit} volk, dat \textit{groeit in euvel}daân,
\\Geen \textit{kennis?} Neen, thans \textit{durven die ont}zinden
\\Met \textit{gulzigheid Mijn volk als brood ver}slinden;
\\Zij \textit{roepen} op hun \textit{godvergeten} paân,
\\Zelfs \textit{God niet} aan.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Op \textit{’t~onver}wachts zijn \textit{zij in angst ge}bracht,
\\Want \textit{God heeft} uw be\textit{legeraars doen} vluchten,
\\Hun \textit{beend’ren zelfs verstrooid, die u deen} zuchten,
\\Hebt \textit{gij be}schaamd; want \textit{God verwerpt, ver}acht
\\Dit \textit{boos ge}slacht.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Och \textit{daalde} ’t~heil uit \textit{Sion spoedig} neer
\\Voor \textit{Isra}ël! Als \textit{God Zijn volk uit} lijden
\\En \textit{banden redt, zal Jakob zich ver}blijden,
\\En \textit{Isra}ël, al \textit{juichend, geven} d’eer
\\Aan \textit{zijnen} HEER’.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {54} {Psalm 54}

\begin {vers} {1}
O \textit{God, ver}los mij \textit{uit den} nood,
\\En \textit{red door Uwen Naam mijn} leven:
\\Mijn \textit{richtzaak} zij aan \textit{U ver}bleven;
\\Och, of Uw \textit{arm mij bijstand} bood!
\\O \textit{God, sla acht op mijn ge}bed,
\\Neig \textit{tot mijn rede gunstig} d’oren,
\\En \textit{wil mijn bitt’re klacht ver}horen,
\\Zo \textit{word’ ik uit den} angst gered.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Want \textit{vreemden} steken \textit{’t~hoofd om}hoog
\\Tot \textit{mijn verderf; ik zie ti}rannen,
\\Om \textit{mij te} doden, \textit{samen}spannen;
\\Zij stellen \textit{God zich niet voor} ’t~oog.
\\Zie, \textit{God, die nimmer mij ver}geet,
\\Is \textit{mij een helper in mijn} lijden.
\\Hij \textit{voert hen aan, die voor mij} strijden,
\\En \textit{ondersteunt mij} in mijn leed.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Hij \textit{zal dit} kwaad, dit \textit{boos be}staan,
\\Aan \textit{mijn verspiederen ver}gelden.
\\Roei \textit{uit, die} tegen \textit{mij zich} stelden;
\\Het gaat Uw \textit{trouw en waarheid} aan.
\\Ik \textit{zal U, met een blij ge}moed
\\Vrij\textit{willig off’ren, HEER’ der} heren.
\\Ik \textit{zal Uw Naam met lofzang} eren;
\\Dit \textit{eist Uw Naam, want} hij is goed.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Want \textit{God wil} mij Zijn \textit{bijstand} biên.
\\Hij \textit{heeft mij ’t~onheil doen ont}komen,
\\En \textit{mijn be}nauwdheid \textit{wegge}nomen:
\\Ik heb mijns \textit{vijands val ge}zien.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {55} {Psalm 55}

\begin {vers} {1}
O \textit{God, neem} mijn ge\textit{bed ter} oren;
\\Gij, \textit{die ’t~ge}roep Uws \textit{volks wilt} horen,
\\Ver\textit{berg U} niet voor \textit{al mijn} smeken!
\\Ver\textit{hoor mij,} HEER’, geef \textit{gunstig} acht,
\\Op \textit{mijn mis}baar en \textit{jammer}klacht,
\\Waar\textit{in de} nood mij \textit{uit doet} breken.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
’t~Ge\textit{roep des} vijands \textit{doet mij} beven,
\\Ik \textit{word door} angst en \textit{schrik ge}dreven,
\\En \textit{fel ge}perst door \textit{godde}lozen.
\\Men \textit{schuift op} mij, met \textit{snood be}leid,
\\Een \textit{last van} onge\textit{rechtig}heid.
\\Hoe \textit{vinnig} treft de \textit{wraak dier} bozen!
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Mijn \textit{hart voelt} ween en \textit{bange} nepen;
\\De \textit{doodschrik} heeft mij \textit{aange}grepen.
\\De \textit{vrees heeft} mijne \textit{ziel be}vangen.
\\Een \textit{kille} beving \textit{komt mij} aan,
\\En \textit{siddring} doet mijn \textit{leden} slaan.
\\Dies \textit{roep ik} uit met \textit{sterk ver}langen:
\end {vers}

\begin {vers} {4}
„Och \textit{gaf mij} iemand \textit{duiven}vleug’len!
\\Ge\textit{wis, mijn} drift waar’ \textit{niet te} teug’len.
\\Ik \textit{vloog, tot} waar ik \textit{kon ver}wachten
\\Mijn \textit{veilig}heid, waar \textit{’t~ook mocht} zijn:
\\In \textit{’t~barste} zelfs der \textit{zandwoes}tijn,
\\Waar \textit{ik in} stilte \textit{zou ver}nachten.”
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Wel\textit{haast had} ik de \textit{vlucht ge}nomen,
\\Om \textit{dezen} wind, deez’ \textit{storm t’ont}komen.
\\O \textit{HEER’, laat} hen Uw \textit{vuur ver}slinden,
\\Ver\textit{deel hun} tong, ver\textit{war hun} spraak,
\\Want \textit{twist en} wrevel, \textit{haat en} wraak
\\Zijn \textit{in de} stad al\textit{om te} vinden.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Bij \textit{dag, bij} nacht, ja, \textit{t’aller} uren,
\\Om\textit{ringen} die haar \textit{op haar} muren.
\\Geen \textit{recht, geen} onschuld \textit{kan er} baten;
\\Maar \textit{binnen} in haar \textit{heerst de} twist,
\\Het \textit{wreed ver}derf, de \textit{snode} list.
\\’t~Be\textit{drog wijkt} nimmer \textit{van haar} straten.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {7}
Zag \textit{ik mij} door een \textit{vijand} jagen,
\\Dan \textit{kon, dan} zou ik \textit{dit ver}dragen;
\\Maar \textit{’t~was mijn} hater \textit{niet voor} dezen,
\\Die \textit{tegen} mij zich \textit{thans ver}heft;
\\’k~Had \textit{anders} wel ’t~ge\textit{vaar be}seft,
\\En \textit{zou voor} hem ver\textit{borgen} wezen.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Neen, \textit{gij, gij} zijt het, \textit{dien ik} eerde,
\\Dien \textit{ik, ge}lijk mij \textit{zelf, waar}deerde;
\\Met \textit{wien~’k ge}meenzaam \textit{placht te} hand’len:
\\Mijn \textit{leidsman,} met mij \textit{eensge}zind,
\\Met \textit{wien ik} raadpleegd’, \textit{als mijn} vrind,
\\En \textit{samen} naar Gods \textit{huis mocht} wand’len.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Dat \textit{hen de} dood als \textit{schuldheer} velle
\\En \textit{levend} stort’ in \textit{’t~diepst der} helle;
\\Want \textit{boosheid} huisvest \textit{in de} harten
\\En \textit{tenten} van dit \textit{boze} rot.
\\Maar \textit{ik zal} roepen \textit{tot mijn} God,
\\Die \textit{mij zal} redden \textit{uit mijn} smarten.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
’k~Zal \textit{’s~avonds} klagen, \textit{zuchten,} stenen;
\\’k~Zal \textit{’s~morgens} kermen, \textit{’s~middags} wenen,
\\En \textit{God zal} op mijn \textit{bede} merken;
\\Die \textit{God, Die} mij van \textit{dezen} strijd,
\\In \textit{vreê door} Zijnen \textit{arm be}vrijdt,
\\Hoe \textit{velen} ook mijn \textit{val be}werken.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
God \textit{zal mij} horen, \textit{en hen} plagen,
\\Die \textit{God, die} reeds van \textit{oude} dagen,
\\Als \textit{rechter} zat, om \textit{’t~kwaad te} weren;
\\De\textit{wijl dit} volk, der \textit{tucht ont}wend,
\\In \textit{’t~minste} geen ver\textit{andring} kent,
\\En \textit{God noch} vrezen \textit{wil, noch} eren.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Hij \textit{slaat zijn} handen \textit{aan zijn} vrinden,
\\Geen \textit{vreêge}nootschap \textit{kan hem} binden.
\\Hij \textit{schendt ver}bonden, \textit{speelt met} eden;
\\Hij \textit{vleit en} gladder \textit{is zijn} mond
\\Dan \textit{boter,} maar zijns \textit{harten} grond,
\\Is \textit{vol van} krijg en \textit{bitter}heden.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Zo \textit{zacht als} olie \textit{is zijn} spreken;
\\Maar \textit{spies noch} zwaard kan \textit{scherper} steken.
\\Mijn \textit{ziel, God} zal u \textit{onder}houden;
\\Werp \textit{uwe} zorgen \textit{op den} HEER’
\\Zijn \textit{trouwe} gunst duldt \textit{nimmer}meer,
\\Dat \textit{die Hem} vrezen, \textit{wanklen} zouden.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Gij, \textit{HEER’, Gij} zet den \textit{bozen} palen,
\\En \textit{zult hen} doen ten \textit{afgrond} dalen.
\\Wie \textit{op be}drog zijn \textit{hoop wil} bouwen,
\\En \textit{dorst naar} bloed, dien \textit{kort Uw} straf
\\De \textit{helft van} zijne \textit{dagen} af;
\\Maar \textit{ik, ik} zal op \textit{U ver}trouwen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {56} {Psalm 56}

\begin {vers} {1}
Ge\textit{nâ, o} God, \textit{be}scherm \textit{mij} door Uw hand.
\\Zie, \textit{hoe ik} ben om\textit{ringd aan} allen kant.
\\Zie, \textit{hoe de} mens zijn \textit{boze netten} spant,
\\Om \textit{mij daarin te} jagen.
\\Den \textit{gansen} dag is~’t \textit{oog op mij ge}slagen;
\\Zijn \textit{list legt} mij op \textit{al mijn wegen} lagen;
\\Zijn \textit{macht ver}groot mijn \textit{ongeluk en} plagen;
\\Ont\textit{roert mijn inge}wand.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Maar \textit{word’ ik} ooit \textit{met} ban\textit{ge} vrees belaan,
\\Dan \textit{zal op} U mijn \textit{vast be}trouwen staan.
\\Ik \textit{prijs in} God Zijn \textit{woord; ik steun voort}aan
\\Op \textit{Hem; zou vlees mij} deren?
\\Ik \textit{vrees hen} niet, die \textit{mijne smart ver}meren;
\\Mij, \textit{dag op} dag, door \textit{lastertaal ont}eren
\\Mijn \textit{woorden} in een \textit{valsen zin ver}keren;
\\Arg\textit{listig mij ver}raan.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Zij \textit{rotten} saam, \textit{en} hou\textit{den} bozen raad,
\\Ter\textit{wijl mij} elk in \textit{’t~heim’lijk} gadeslaat,
\\Mijn \textit{schreden} volgt, en \textit{mij naar ’t~leven} staat;
\\Door \textit{ramp noch klacht be}wogen.
\\Zoudt \textit{Gij, o} God, nog \textit{met Uw heilig’} ogen,
\\Hun \textit{boosheid} zien, en \textit{straffeloos ge}dogen?
\\Neen: \textit{stort hen} neer door \textit{Uw geducht ver}mogen.
\\Uw \textit{gramschap straff’ hun} kwaad.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Gij \textit{weet, o} God, \textit{hoe~’k} zwer\textit{ven} moet op aard’;
\\Mijn \textit{tranen} hebt G’in \textit{Uwe} fles vergaard.
\\Is \textit{hun ge}tal niet \textit{in Uw boek be}waard,
\\Niet \textit{op Uw rol ge}schreven?
\\Ge\textit{wis, dan} zal mijn \textit{wreev’le vijand} beven,
\\En, \textit{als ik} roep, straks \textit{rugwaarts zijn ge}dreven.
\\Dit \textit{weet ik} vast; God \textit{zal mij nooit be}geven;
\\Niets \textit{maakt mijn ziel ver}vaard.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Ik \textit{roem in} God; \textit{ik} prijs \textit{’t~on}feilbaar woord;
\\Ik \textit{heb het} zelf uit \textit{Zijnen} mond gehoord.
\\’k~Ver\textit{trouw op} God, door \textit{gene vrees ge}stoord;
\\Wat \textit{sterv’ling zou mij} schenden?
\\Ik \textit{heb be}loofd, wan\textit{neer G’in mijn el}lenden
\\Mij \textit{bijstand} boodt, en \textit{’t~onheil af zoudt} wenden;
\\Tot \textit{U, o} God, mijn \textit{lofzang op te} zenden,
\\Door \textit{ijver aange}spoord.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Gij \textit{hebt mijn} ziel \textit{be}vei\textit{ligd} voor den dood;
\\Gij \textit{richt mijn} voet, dat \textit{hij zich} nimmer stoot;
\\Gij \textit{zijt voor} mij een \textit{schild in allen} nood;
\\Gij \textit{hebt mijn smart ver}dreven.
\\Uw \textit{dierb’re} gunst is \textit{m’altoos bijge}bleven.
\\’k~Zal, \textit{voor Gods} oog, naar \textit{Zijn bevelen} leven.
\\Zo \textit{word’ door} mij Zijn \textit{Naam altoos ver}heven;
\\Zo \textit{word’ Zijn lof ver}groot.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {57} {Psalm 57}

\begin {vers} {1}
Genâ, o God, ge\textit{nâ, hoor mijn ge}beên;
\\Want \textit{mijne} ziel be\textit{trouwt op U al}leen.
\\Mijn \textit{toevlucht} is de \textit{schaduw Uwer} vleug’\textit{len.}
\\\textit{Ik berg mij} daar voor \textit{alle tegen}heên,
\\Tot\textit{dat Uw} macht den \textit{vijand zal be}teug’len.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Ik roep tot God, den \textit{Koning van ’t~heel}al;
\\Tot \textit{God, die} ’t~werk aan \textit{mij voleinden} zal,
\\Die \textit{van om}hoog mij \textit{redt uit mijn el}len\textit{den,}
\\\textit{En, hoe men} woed’, mijn \textit{vijand brengt ten} val.
\\God \textit{zal Zijn} gunst en \textit{waarheid neder}zenden.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Door Gods genâ wordt \textit{mijne ziel ge}red,
\\Schoon \textit{zij rond}om van \textit{leeuwen is be}zet.
\\Ik \textit{lig, ge}drukt door \textit{felle stoke}bran\textit{den;}
\\\textit{Hun tongen} zijn, als \textit{zwaarden, scherp ge}wet;
\\Als \textit{spiesen} en als \textit{pijlen zijn hun} tanden.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Verhef, o God, ver\textit{hef U hemel}hoog,
\\Uw \textit{ere} straal’ op \textit{aard’ in ieders} oog.
\\Zij, \textit{die een} net be\textit{reidden voor mijn} gan\textit{gen,}
\\\textit{Zijn zelf, ter}wijl mijn \textit{ziel zich neder}boog,
\\In \textit{enen} kuil, voor \textit{mij bereid, ge}vangen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Uw hand, o God, heeft \textit{veilig mij ge}leid.
\\Ik \textit{ben ge}red; nu \textit{is mijn hart be}reid,
\\Het \textit{is be}reid, om \textit{U, mijn God, te} lo\textit{ven.}
\\\textit{Nu wordt Uw} Naam door \textit{mij met vreugd ver}breid,
\\Mijn \textit{psalmge}zang klimm’ \textit{tot Uw roem, naar} boven.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Waak op, mijn eer, waakt \textit{op, mijn harp en} luit.
\\Mijn \textit{zanglust} streeft den \textit{dageraad voor}uit;
\\’k~Zal \textit{onder} al de \textit{volken, HEER’, U} prij\textit{zen.}
\\\textit{Mijn psalmge}zang zal, \textit{bij cimbaal en} fluit,
\\Uw \textit{Naam al}om de \textit{plechtigst’ eer be}wijzen.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Uw goedheid, HEER’, is \textit{groot en hemel}hoog;
\\Uw \textit{waarheid} reikt tot \textit{aan den wolken}boog.
\\Ver\textit{hef U} dan ver \textit{boven ’s~hemels} krin\textit{gen;}
\\\textit{Uw eer ver}sprei’ haar \textit{luister in elks} oog;
\\Laat \textit{ieder} die door \textit{heel de wereld} zingen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {58} {Psalm 58}

\begin {vers} {1}
O, \textit{gij ver}gade\textit{ring, ge}zeten
\\Om \textit{recht te doen, spreekt} gij het recht?
\\Wordt \textit{alles} billijk \textit{aange}legd;
\\Kwijt \textit{ieder zich naar zijn ge}weten;
\\En \textit{vonnist} gij wel \textit{inder}daad,
\\Zo\textit{als met recht en} wet bestaat?
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Neen; \textit{gij smeedt} onge\textit{rechtig}heden
\\In \textit{’t~harte, dat van} boosheid zwelt.
\\Gij \textit{weet op} aard’ uw \textit{snood ge}weld,
\\In \textit{schijn van billijkheid en} reden.
\\Godd’\textit{lozen} zijn van \textit{God ver}vreemd,
\\Zo \textit{ras hun leven} aanvang neemt.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
De \textit{boze} leugen\textit{sprekers} dolen,
\\Van \textit{’t~uur, dat zij ge}boren zijn;
\\In \textit{hart en} mond ligt \textit{heet ve}nijn,
\\Als \textit{in een vuurge slang, ver}scholen.
\\Zij \textit{geven} ’t~goede \textit{nooit ge}hoor,
\\Maar \textit{stoppen, als een} adder, ’t~oor.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Ge\textit{lijk zich} die niet \textit{laat be}zweren,
\\Zo \textit{willen dezen} niet verstaan,
\\Ver\textit{breek hun} tanden, \textit{laat voort}aan,
\\O \textit{God, Uw arm hun kracht ver}nêren.
\\Breek \textit{jonge} leeuwen, \textit{heet op} buit,
\\O \textit{HEER’, de wrede} tanden uit.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Smelt \textit{hen tot} water, \textit{laat ze} drijven;
\\En \textit{maak hun pijlen,} waar zij boos
\\Mee \textit{mikken,} stomp en \textit{krachte}loos.
\\Laat \textit{toch Uw arm hun boog niet} stijven,
\\Doe \textit{hen, in} armoe \textit{en ge}brek
\\Ver\textit{gaan, versmelten,} als een slek.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Och, \textit{laat hen} in hun \textit{kwaad niet} groeien,
\\Maar \textit{doe hen als een} misdracht zijn.
\\Dat \textit{nooit de} zon hun \textit{oog be}schijn’.
\\Eer \textit{dan uw potten zullen} gloeien
\\Van \textit{’t~doornen}vuur, stormt \textit{Hij ge}zwind
\\Hen \textit{weg, als in een} wervelwind.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
’t~Recht\textit{vaardig} volk, ge\textit{red uit} lijden,
\\Zal \textit{eens, wanneer~’t de} wraak aanschouwt,
\\In \textit{God, Wien~’t} zich had \textit{toever}trouwd,
\\En \textit{in Zijn waarheid zich ver}blijden;
\\’t~Zal \textit{zijne} voeten, \textit{welge}moed,
\\Zelfs \textit{wassen in der} bozen bloed.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
De \textit{mens zal} eerlang \textit{vrolijk} zeggen:
\\„Ge\textit{wis, de deugd ge}niet haar vrucht;
\\Gods \textit{grootheid} wordt te\textit{recht ge}ducht,
\\Die \textit{loon en straf weet toe te} leggen.
\\Ge\textit{wis, daar} is een \textit{God, die} leeft,
\\En \textit{op deez’ aarde} vonnis geeft.”
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {59} {Psalm 59}

\begin {vers} {1}
Red \textit{mij, o God, uit ’s~vijands} handen;
\\Ver\textit{los mij van de dwinge}landen.
\\Uw \textit{heil zij, tegen} ’t~wreed geweld,
\\Mij \textit{tot een hoog ver}trek gesteld.
\\Mijn \textit{God, ’t~be}haag’ U, \textit{mij t’ont}zetten;
\\Daar \textit{d’overtreders van Uw} wetten,
\\Die \textit{niet dan slinkse} gangen gaan,
\\Bloed\textit{dorstig mij naar} ’t~leven staan.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Laat, \textit{HEER’, Uw bijstand niet ver}tragen;
\\Zie, \textit{hoe zij mijne ziel be}lagen.
\\Zij \textit{zijn doldriftig} op de beên,
\\En \textit{rukken al hun} macht bijeen;
\\Schoon \textit{ik geen} misdaad \textit{heb be}dreven,
\\Die \textit{stof tot wraakzucht konde} geven.
\\Waak \textit{op, ontmoet mij,} en beschouw,
\\Hoe~’k \textit{op Uw macht al}leen vertrouw.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Ja, \textit{’t~lust, U, HEER’ der leger}scharen,
\\Als \textit{Isrels God U t’open}baren.
\\Ont\textit{waak, en straf dit} heidendom;
\\Dat \textit{niemand Uwe} wraak ontkom’.
\\Zij \textit{trekken,} trots op \textit{wanbe}drijven
\\Waar\textit{door zij trouw’loos ’t~onrecht} stijven,
\\De \textit{stad om, aan den} avondstond,
\\En \textit{ieder tiert, ge}lijk een hond.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
De \textit{snoodste laster stroomt d’ont}aarden
\\Ten \textit{mond, uit; ja, geslepen} zwaarden
\\Zijn \textit{op hun lippen;} ieder woord
\\Is \textit{schimp, vervloeking,} wraak en moord.
\\„Wie \textit{hoort het?”} vragen \textit{z’onder} ’t~woeden;
\\Maar \textit{Gij, o Schutsheer aller} goeden,
\\Zult \textit{hen belachen,} en den spot
\\Haast \textit{drijven met al} ’t~heidens rot.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Mijn \textit{vijand roem, op zijn ver}mogen,
\\Maar \textit{ik, ik sla op U mijn} ogen;
\\Ik \textit{wacht op Uwe} hulp, o HEER’;
\\Gij \textit{zijt mijn hoog ver}trek, mijn eer.
\\’k~Zal \textit{God met} goeder\textit{tieren}heden
\\Mij \textit{eerlang tegemoet zien} treden,
\\En \textit{mij welhaast ge}wroken zien,
\\Aan \textit{hen, die listig} mij bespien.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
Be\textit{roof hen niet terstond van} ’t~leven,
\\Op\textit{dat mijn volk, van angst ont}heven,
\\Uw \textit{oordeel tevens} niet vergeet’.
\\Uw \textit{macht’ als Gij ter} vierschaar treedt,
\\Doe \textit{elk van} hen als \textit{balling} zwerven,
\\En, \textit{’t~kwaad ten spiegel, schand’lijk} sterven;
\\Ja, \textit{werp, o God, mijn} Schild, hen neer,
\\Als \textit{trotse schenders} Uwer eer.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Men \textit{neem’ hen, daar hun laster}monden
\\En \textit{valse lippen ’t~hart door}wonden,
\\Ge\textit{vangen in hun} hovaardij.
\\Ver\textit{geld hun vloek, hun} razernij,
\\De \textit{leugens,} die zij \textit{snood ver}dichten.
\\’t~Be\textit{taamt U, hen gestreng te} richten;
\\Ver\textit{teer z’in grimmig}heid; Uw kracht;
\\Ver\textit{teer’, verdelg, dat} snood geslacht.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Laat \textit{hen eerlang bij d’uitkomst} weten,
\\Dat \textit{God als Heerser is ge}zeten,
\\In \textit{Jakobs erf, dáár} ’t~kwade weert;
\\Ja, \textit{tot aan ’s~aardrijks} eind regeert.
\\Laat, \textit{als het} licht be\textit{gint te} dalen,
\\Hen \textit{wederkeren, zoeken,} dwalen,
\\Vol \textit{ongeduld’ van} pad tot pad,
\\Als \textit{honden tierend} om de stad.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Laat \textit{hen, o God, om spijs ver}legen,
\\Om\textit{zwerven, en op nare} wegen,
\\Ver\textit{nachten in de} duisternis;
\\Schoon \textit{geen van hen ver}zadigd is,
\\Maar \textit{ik zal} U mijn \textit{sterkte} noemen,
\\Uw \textit{goedheid ’s~morgens vrolijk} roemen,
\\En \textit{zingen, met een} dankb’ren geest:
\\„Gij \textit{zijt mijn hoog ver}trek geweest.”
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Ik \textit{zal, omdat G’in bange} dagen
\\Mijn \textit{toevlucht waart, van U ge}wagen;
\\Van \textit{U, mijn sterkte,} zij mijn zang
\\En \textit{snarenspel, mijn} leven lang.
\\Ik \textit{heb in} nood, aan \textit{God ver}bonden,
\\In \textit{Hem mijn hoog vertrek ge}vonden;
\\In \textit{God, wiens goeder}tierenheid,
\\Zich \textit{over mij heeft} uitgebreid.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {60} {Psalm 60}

\begin {vers} {1}
O \textit{God, hoe heb}ben wij \textit{ge}treurd,
\\Door \textit{U verstoten} en gescheurd!
\\Gij \textit{zijt op ons ver}gramd geweest,
\\Keer \textit{weer tot ons;} wij zijn \textit{be}vreesd.
\\Gij \textit{hebt, o} HEER’, het \textit{ganse} land
\\Ge\textit{schud, ge}spleten \textit{door Uw} hand;
\\Het \textit{wankelt,} het ge\textit{voelt Uw} slagen.
\\Ai, \textit{red, ge}nees het \textit{van zijn} plagen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Gij \textit{hebt Uw volk} een har\textit{de} zaak
\\Doen \textit{zien, door Uw ge}strenge wraak;
\\Door \textit{twist op twist het} land gekrenkt,
\\En \textit{ons met zwij}melwijn \textit{ge}drenkt.
\\Maar \textit{nu hebt} Gij een \textit{heilba}nier
\\Tot \textit{roem van} Uw ge\textit{ducht be}stier,
\\Hen, \textit{die U} vrezen, \textit{op doen} steken;
\\Zo \textit{is Uw} waarheid \textit{ons ge}bleken.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Geef, \textit{HEER’, opdat} van angst \textit{en} strijd
\\’t~Be\textit{minde volk moog’} zijn bevrijd.
\\Geef \textit{heil door Uwe} rechterhand,
\\En \textit{red het zuch}tend va\textit{der}land.
\\God \textit{sprak wel}eer in \textit{’t~heilig}dom;
\\Dies \textit{juich ik} met Uw \textit{volk al}om.
\\’k~Zal \textit{Sichem} delen, \textit{Sukkoth} meten,
\\Die \textit{zullen} mijn be\textit{zitting} heten.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Nu \textit{zie ik Gi}lead, \textit{ge}red,
\\Ge\textit{hoorzaam luist’ren} naar mijn wet;
\\Ma\textit{nasse kent mij} als zijn heer,
\\En \textit{knielt eerbie}dig voor \textit{mij} neer.
\\Aan \textit{’t~hoofd van} mijne \textit{leger}macht
\\Toont \textit{Efra}ïm zijn \textit{moed en} kracht.
\\Mijn \textit{Juda,} tot die \textit{eer ver}koren,
\\Zal \textit{mijne} rijkswet \textit{elk doen} horen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Het \textit{trotse Mo}ab, o\textit{ver}heerd,
\\Strekt \textit{mij ten waspot,} diep verneerd;
\\Ik \textit{werp op Edom} mijne schoe,
\\En \textit{eigen hem} ten knecht \textit{mij} toe;
\\En \textit{gij, o} Pales\textit{tina,} juich,
\\Juich \textit{over} mij met \textit{eerbied,} buig
\\U \textit{neer, om} mij, die \textit{tot re}geren
\\Ge\textit{zalfd ben,} als uw \textit{Koning} t’eren.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Wie \textit{voert mij in} een vas\textit{te} stad,
\\Waar \textit{zich mijn vijand} veilig schat?
\\Wie \textit{zal mij door een} sterke hand
\\Ge\textit{leiden tot} in E\textit{doms} land?
\\Zult \textit{Gij~’t niet} zijn, ge\textit{duchte} God,
\\Die \textit{ons ver}stiet tot \textit{’s~vijands} spot.
\\Onz’ \textit{uitge}togen \textit{leger}machten
\\Ver\textit{geefs naar} hulp en \textit{heil deed} wachten?
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Geef \textit{Gij ons hulp} in te\textit{gen}heên,
\\Bij \textit{U is raad, bij} U alleen;
\\’t~Is \textit{vrucht’loos, waar men} zich mee vleit,
\\Want \textit{’s~mensen heil} is ij\textit{del}heid.
\\Wij \textit{zullen} dapp’re \textit{helden}daân
\\In \textit{God ver}richten; \textit{hoe~’t moog’} gaan;
\\Hij, \textit{die van} ons wordt \textit{aange}beden,
\\Zal \textit{onze} weêrpar\textit{tij ver}treden.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {61} {Psalm 61}

\begin {vers} {1}
Wil, \textit{o God, mijn} be\textit{de} ho\textit{ren;}
\\Neig \textit{Uw} oren
\\Naar mijn \textit{zuchten en ge}ween.
\\In ver\textit{af gelegen} stre\textit{ken,}
\\Schier \textit{be}zweken,
\\Zoek ik \textit{heul} bij U \textit{al}leen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Leid \textit{mij, HEER’; ik} zou \textit{in} ’t~stij\textit{gen}
\\Ne\textit{der}zijgen;
\\Leid mij \textit{op een hoge} rots,
\\Wil mij \textit{tot een toevlucht} we\textit{zen,}
\\Als \textit{voor} dezen,
\\’s~Vijands \textit{wreed} geweld \textit{ten} trots.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
’k~Zal \textit{in Uwe} tent \textit{ver}ke\textit{ren,}
\\HEER’ \textit{der} heren,
\\Voor Uw \textit{oog, in eeuwig}heid.
\\’k~Zal op \textit{U mijn vast ver}trou\textit{wen}
\\Al\textit{toos} bouwen,
\\Door Uw \textit{vleug’}len o\textit{ver}spreid.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Want \textit{Uw goedheid,} die \textit{wij} lo\textit{ven,}
\\Heeft \textit{van} boven
\\Mijn ge\textit{loft’ en beê ge}hoord.
\\Gij deedt \textit{mij tot d’erfnis} ko\textit{men}
\\Van \textit{de} vromen,
\\Wien de \textit{vrees} Uws Naams \textit{be}koort.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Gij \textit{zult nieuwe} da\textit{gen} voe\textit{gen,}
\\Vol \textit{ge}noegen,
\\Bij des \textit{Konings levens}tijd.
\\Zijner \textit{jaren tal ver}me\textit{ren,}
\\In \textit{’t~re}geren,
\\Door Uw \textit{gunst} van ramp \textit{be}vrijd.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Hij \textit{zal eeuwig} in \textit{ver}mo\textit{gen,}
\\Voor \textit{Uw} ogen,
\\Zitten \textit{op zijn troon, o} HEER’.
\\Zend Uw \textit{waarheid, Uw ont}fer\textit{ming}
\\Ter \textit{be}scherming;
\\Zend ze \textit{tot} zijn wach\textit{ters} neer.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
’k~Zal \textit{dan door mijn} blij\textit{de} gal\textit{men,}
\\Door \textit{mijn} psalmen,
\\Loven \textit{Uwe Majes}teit;
\\Mijn ge\textit{loften U be}ta\textit{len,}
\\Me\textit{nig}malen
\\Plechtig \textit{aan} U toe\textit{ge}zeid.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {62} {Psalm 62}

\begin {vers} {1}
Mijn ziel is im\textit{mers stil} tot God;
\\Van \textit{Hem wacht ik een heilrijk} lot.
\\Hij \textit{immers zal mijn rotssteen} wezen;
\\Mijn \textit{heil, mijn} hulp \textit{in mijn} gebrek;
\\Mijn \textit{toevlucht en mijn} hoog vertrek.
\\Ik \textit{zal geen grote wank’ling} vrezen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Hoe lang, o wreed\textit{aards, zoekt} gij dan
\\Het \textit{kwade nog van zulk een} man?
\\Uw \textit{kracht is veel te zwak en} teder;
\\Haast \textit{sterft gij} al\textit{len door} Gods hand.
\\Zo \textit{stort een inge}bogen wand,
\\Een \textit{aangestoten muur ter}neder.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Zij raadslaan slechts, \textit{vervoerd} door haat,
\\Om \textit{hem uit zijnen hogen} staat
\\Te \textit{stoten met bedrog; en} zoeken
\\Met \textit{lust hier}toe \textit{een lo}genvond;
\\Zij \textit{zeegnen wel met} hunnen mond,
\\Maar \textit{’t~godd’loos hart doet niets dan} vloeken.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Doch gij, mijn ziel, \textit{het ga} zo ’t~wil,
\\Stel \textit{u gerust, zwijg Gode} stil.
\\Ik \textit{wacht op Hem; Zijn hulp zal} blijken.
\\Hij \textit{is mijn} rots, \textit{mijn heil} in nood,
\\Mijn \textit{hoog vertrek; Zijn} macht is groot;
\\Ik \textit{zal noch wanklen, noch be}zwijken.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
In God is al \textit{mijn heil,} mijn eer,
\\Mijn \textit{sterke rots, mijn tegen}weer;
\\God \textit{is mijn toevlucht in het} lijden.
\\Ver\textit{trouw op} Hem, \textit{o volk,} in smart,
\\Stort \textit{voor Hem uit uw} ganse hart:
\\God \textit{is een toevlucht t’allen} tijde.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Gemene lie\textit{den im}mers zijn
\\Slechts \textit{ijdelheid, een damp, een} schijn;
\\De \textit{groten anders niet dan} logen;
\\Zij \textit{zouden,} hoe \textit{hun hart} zich vleit,
\\Nog \textit{lichter zijn dan} d’ijdelheid,
\\In \textit{ene weegschaal opge}wogen.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Vertrouwt, wat uw \textit{begeert’} ook zij,
\\Nooit \textit{op geweld of rove}rij,
\\En \textit{wordt niet ijdel, als ’t~ver}mogen
\\Ge\textit{durig} aan\textit{wast; waakt} en let.
\\Dat \textit{gij het hart er} nooit op zet,
\\Zo \textit{wordt ge door geen schijn be}drogen.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Eenmaal sprak God \textit{tot mij} een woord,
\\Tot \textit{tweemaal toe heb ik~’t ge}hoord;
\\Dat \textit{’s~HEEREN zijn de sterkt’ en} krachten.
\\Ook \textit{is bij} U \textit{de goed}heid, HEER’;
\\Dies \textit{heeft van U elk} sterv’ling weer,
\\Ver\textit{gelding naar zijn werk te} wachten.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {63} {Psalm 63}

\begin {vers} {1}
O God, Gij \textit{zijt mijn toever}laat;
\\Mijn \textit{God, U} zoek ik \textit{met ver}langen,
\\Zo \textit{ras wij} ’t~morgen\textit{licht ont}vangen,
\\Bij \textit{’t~krieken} van den \textit{dage}raad.
\\O HEER’ mijn \textit{ziel en lichaam} hijgen,
\\En \textit{dorsten naar U} in een land,
\\Dat, \textit{dor en mat, van} droogte brandt,
\\Waar niemand \textit{lafenis kan} krijgen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
’k~Heb U voor\textit{waar in ’t~heilig}dom
\\Voor\textit{heen be}schouwd met \textit{vrolijk’} ogen;
\\Hoe \textit{zag ik} daar Uw \textit{alver}mogen;
\\Hoe \textit{blonk Uw} Godd’lijk, \textit{eer al}om.
\\Want beter \textit{dan dit tijd’lijk} leven,
\\Is \textit{Uwe goeder}tierenheid;
\\Och, \textit{wierd ik derwaarts} weer geleid!
\\Dan zou mijn \textit{mond U d’ere} geven.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Dan zou ik, \textit{voor Uw Godd’lijk} oog,
\\Uw \textit{deugden} al mijn \textit{leven} prijzen,
\\En \textit{in Uw} Naam mijn \textit{zang doen} rijzen;
\\Mijn \textit{handen} heffen \textit{naar om}hoog.
\\Mijn ziel zou \textit{nieuwe kracht ont}vangen;
\\Ver\textit{zadigd, als met} vet en smeer;
\\Mijn \textit{mond zou U vol} vreugd, o HEER’,
\\Verheffen \textit{in zijn lofge}zangen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Wanneer ik, \textit{op mijn leger}stee,
\\Aan \textit{U ge}denk in \textit{stille} nachten;
\\Dan \textit{peinst mijn} ziel met \textit{al haar} krachten,
\\Hoe \textit{Gij voor}heen in \textit{angst en} wee,
\\Als mij de \textit{vijand wild’ om}ringen,
\\Mij \textit{vaardig zijt ter} hulp geweest;
\\Dies \textit{zal ik nu ook,} onbevreesd,
\\In schaduw \textit{van Uw vleug’len} zingen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Mijn ziel kleeft \textit{U standvastig} aan;
\\Gij \textit{onder}steunt mijn \textit{zwakke} schreden;
\\Uw \textit{rechter}hand, vol \textit{mogend}heden,
\\Doet \textit{mij ge}troost en \textit{veilig} gaan.
\\Maar dezen, \textit{die mijn ziel be}geren,
\\Op\textit{dat ik tot ver}woesting raak’,
\\Staan \textit{bloot voor Uw ge}duchte wraak;
\\Zij zullen \textit{haast ten afgrond} keren.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Men zal die \textit{bozen, door ’t~ge}weld
\\Van \textit{’t~scherp ge}wette \textit{zwaard, doen} sneven,
\\En \textit{aan de} vossen \textit{over}geven,
\\Ter \textit{prooi al}om in \textit{’t~open} veld.
\\Maar ’s~Konings \textit{hart zal zich ver}blijden
\\In \textit{God, die ’t~gans heel}al regeert,
\\En \textit{elk, die heilig} bij Hem zweert,
\\Zal Zijne \textit{trouw met roem be}lijden.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Want, hoe het \textit{ga, de logen}mond
\\Zal \textit{nimmer} straff’loos \textit{zege}pralen.
\\God \textit{stelt der} boosheid \textit{perk en} palen;
\\De \textit{logen}sprekers \textit{gaan te} grond’.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {64} {Psalm 64}

\begin {vers} {1}
’t~Be\textit{haag’ U,} mij ge\textit{hoor te} geven;
\\Ik \textit{zend mijn klaagstem} tot Uw troon;
\\O \textit{HEER’, dat zich Uw} hulp vertoon.
\\Laat \textit{mij voor} ’s~vijands \textit{macht niet} beven;
\\Be\textit{hoed mijn} leven.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Ver\textit{berg mij} voor de \textit{listig}heden
\\En \textit{voor den heime}lijken raad
\\Der \textit{bozen, die, ge}neigd tot kwaad,
\\Op\textit{roerig} in hun \textit{doen en} reden,
\\Steeds \textit{onrecht} smeden.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Be\textit{scherm mij} tegen \textit{’t~wreed ver}mogen
\\Van \textit{hen, wier tong is} als een zwaard,
\\Wier \textit{taal, met bitter}heid gepaard,
\\Tot \textit{pijlen} dient op \textit{hunne} bogen,
\\Om \textit{t’ore}logen.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Zij \textit{leggen} lagen \textit{voor de} vromen;
\\Ver\textit{schuilen zich voor} hun gezicht,
\\En \textit{treffen straks hen} met hun schicht,
\\Waar\textit{door zij} wreed hen \textit{om doen} komen,
\\En \textit{niemand} schromen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
’t~Is~’t \textit{kwaad, waar}in z’el\textit{kander} sterken,
\\Dat \textit{hun tot samen}spraak verstrekt;
\\Hun \textit{strikken houden} zij bedekt;
\\Zij \textit{zeggen} van hun \textit{boze} werken:
\\„Wie \textit{zal die} merken?”
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
Hun \textit{drift, aan} snood be\textit{drog ver}bonden,
\\Spitst \textit{daag’lijks zich op} listigheên.
\\Hun \textit{hart, hun binnenst’} peinst alleen
\\Op \textit{vals’ en} ere\textit{loze} vonden,
\\Om \textit{elk te} wonden.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Maar \textit{God, aan}schouwend \textit{al hun} lagen,
\\Die \textit{bloot zijn voor Zijn} aangezicht,
\\Zal \textit{ijlings met een} scherpen schicht
\\Hen \textit{treffen,} en door \textit{zware} plagen,
\\Hen \textit{straf doen} dragen.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Hun \textit{tong, die} and’ren \textit{durfd’ ont}eren,
\\En \textit{ware vromen} trots versmaan,
\\Zal \textit{zelf met schande} hen belaan;
\\Ja, \textit{elk zal} hun den \textit{rug toe}keren,
\\En \textit{hen ver}neren.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Dan \textit{zullen} alle \textit{mensen} vrezen,
\\Het \textit{werk verheffen} van den HEER’.
\\Zijn \textit{lof verbreiden} en Zijn eer,
\\En \textit{op Zijn} daân, al\textit{om ge}prezen,
\\Op\textit{lettend} wezen.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
’t~Recht\textit{vaardig} volk zal \textit{zich ver}blijden,
\\Be\textit{trouwend op den} HEER’ alleen;
\\D’op\textit{rechten zullen} weltevreên
\\Ter\textit{wijl zij} Hem hun \textit{harten} wijden,
\\Zijn \textit{Naam be}lijden.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {65} {Psalm 65}

\begin {vers} {1}
De \textit{lofzang} klimt uit \textit{Sions} zalen
\\Tot \textit{U met} stil ontzag;
\\Daar \textit{zal men} U, o \textit{God, be}talen,
\\Ge\textit{loften,} dag bij dag;
\\Gij \textit{hoort hen, die Uw heil ver}wachten,
\\O, \textit{Hoorder der ge}beên;
\\Dies \textit{zullen allerlei ge}slachten,
\\Oot\textit{moedig tot U} treên.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Een \textit{stroom van} onge\textit{rechtig}heden
\\Had \textit{d’over}hand op mij;
\\Maar \textit{ons weer}spannig \textit{over}treden
\\Ver\textit{zoent en} zuivert Gij.
\\Wel\textit{zalig, dien Gij hebt ver}koren,
\\Dien \textit{G’uit al ’t~aards ge}druis
\\Doet \textit{naad’ren, en Uw heilstem} horen,
\\Ja, \textit{wonen in Uw} huis.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Daar \textit{zal ons} ’t~goede \textit{van Uw} woning
\\Ver\textit{zaden,} reis op reis,
\\En \textit{’t~heilig} deel, o \textit{grote} Koning,
\\Van \textit{Uw ge}ducht paleis;
\\Gij, \textit{Gij zult vreselijke} dingen
\\Ons, \textit{in gerechtig}heid,
\\Doen \textit{horen, en ons blij doen} zingen
\\Van \textit{’t~heil, voor ons be}reid.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
O \textit{onze} God, o \textit{vast ver}trouwen
\\Van \textit{’t~aller}verste land,
\\Op \textit{Wien al} ’s~aardrijks \textit{einden} bouwen
\\En \textit{’t~wijdstge}legen strand.
\\Gij, \textit{die de hemelhoge} bergen,
\\Doet \textit{pal staan door Uw} kracht,
\\Zo\textit{dat zij vloed en stormen} tergen,
\\Gij \textit{zijt omgord met} macht.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
’t~Ge\textit{bruis der} zee doet \textit{Gij be}daren,
\\Daar \textit{Gij haar} golven stilt;
\\’t~Ru\textit{moer der} volken, \textit{als der} baren,
\\Be\textit{toomt Gij,} waar Gij wilt.
\\Wie \textit{d’einden dezer aard’ be}wonen,
\\Aan\textit{schouwen, dag aan} dag,
\\De \textit{teeknen, die Uw almacht} tonen,
\\Met \textit{vrees en diep ont}zag.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
Gij \textit{geeft, dat} d’uitgang \textit{van den} morgen
\\En \textit{van den} avond juicht,
\\En \textit{dat men} U voor \textit{al Uw} zorgen
\\Oot\textit{moedig} dank betuigt.
\\Het \textit{land bezoekt Gij met Uw} zegen,
\\En, \textit{door U droog ge}maakt,
\\Ver\textit{rijkt Gij ’t~groot’lijks weer met} regen,
\\Die \textit{tot den wortel} raakt.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
De \textit{Godsri}vier doet \textit{G’over}vloeien,
\\En \textit{op ’t~be}reide land,
\\Het \textit{nuttig} koren \textit{welig} groeien;
\\Uw \textit{Godde}lijke hand,
\\Maakt \textit{d’opgeploegde voren} dronken,
\\Tot \textit{uit de weke} kluit,
\\Waar \textit{’t~dropp’lend nat is inge}zonken,
\\Ge\textit{zegend voedsel} spruit.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Uw \textit{goedheid} kroont de \textit{jaarge}tijen
\\Waar \textit{Gij Uw} voetstap zet,
\\Daar \textit{doet Gij~’t} al ten \textit{zegen} dijen;
\\Daar \textit{druipt het} al van vet.
\\Het \textit{woeste veld vangt zelfs die} droppen,
\\Zijn \textit{weide blijft niet} droog;
\\De \textit{heuvels steken blijde} toppen,
\\Met \textit{lachend groen om}hoog.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
De \textit{velden} zijn be\textit{dekt met} kudden;
\\De \textit{dalen} zijn bekleed,
\\Met \textit{halmen,} die van \textit{zwaarte} schudden,
\\En \textit{lonen} ’s~landmans zweet.
\\Zij \textit{juichen, elk op zijne} wijze;
\\Uw \textit{eer klimt uit het} stof;
\\Zij \textit{zingen, Uwen Naam ten} prijze,
\\Uw \textit{goedheid en Uw} lof.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {66} {Psalm 66}

\begin {vers} {1}
Juich, \textit{aarde, juich met blijde} galmen
\\Den \textit{groten Schepper} van ’t~heelal;
\\Zing \textit{d’eer Zijns Naams met dankb’re} psalmen;
\\Ver\textit{hef Zijn roem met lofge}schal.
\\Zeg: \textit{„O hoe} vrees’lijk \textit{zijn Uw} werken!
\\Gij \textit{doet Uw wijdge}duchte kracht,
\\O \textit{God, aan al Uw haters} merken,
\\Die \textit{veinzend buigen voor Uw} macht.”
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Al \textit{’t~aardrijk smeek’ U, neerge}bogen,
\\Het \textit{heff’ de schoonste} psalmen aan;
\\Ge\textit{zangen, die Uw Naam ver}hogen,
\\De \textit{glorie van Uw wonder}daân.
\\Komt, \textit{allen,} ziet Gods \textit{wijze} wegen;
\\Wat \textit{is Zijn werking} hoog geducht,
\\Het\textit{zij Hij ’t~mensdom met Zijn} zegen
\\Be\textit{zoekt, of met Zijn strenge} tucht!
\end {vers}

\begin {vers} {3}
God \textit{baande door de woeste} baren
\\En \textit{brede stromen} ons een pad;
\\Daar \textit{rees Zijn lof op stem en} snaren,
\\Na\textit{dat Hij ons beveiligd} had.
\\Hij \textit{zal eeuw} uit eeuw \textit{in re}geren;
\\Zijn \textit{oog bewaakt het} heidendom;
\\Hij \textit{zal d’afvalligen ver}neren;
\\Hij \textit{keert hun trots’ ontwerpen} om.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Looft, \textit{looft den HEER’ der leger}scharen,
\\O \textit{volken, heft een} lofzang aan;
\\Hij \textit{wil ons in het leven} sparen,
\\Ons \textit{hoeden op de steilste} paân,
\\Voor \textit{wanklen} onzen \textit{voet be}vrijden.
\\Gij \textit{hebt ons voor een} tijd bedroefd,
\\En \textit{ons gelouterd door het} lijden,
\\Ge\textit{lijk het zilver wordt be}proefd.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Een \textit{net belemmerd’ onze} schreden,
\\Een \textit{enge band hield} ons bekneld.
\\Gij \textit{liet door heerszucht ons ver}treden;
\\Gij \textit{gaaft ons over aan ’t~ge}weld;
\\Hier \textit{scheen ons} ’t~water \textit{t’over}stromen
\\Daar \textit{werden wij be}dreigd door ’t~vuur,
\\Maar \textit{Gij deedt ons ’t~gevaar ont}komen,
\\Ver\textit{kwikkend ons ter goeder} uur.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
Door \textit{’s~Hoogsten arm ’t~geweld ont}togen,
\\Zal \textit{ik, genoopt tot} dankbaarheid,
\\Ver\textit{schijnen voor Zijn heilig’} ogen
\\Met \textit{offers, aan Hem toege}zeid.
\\Ik \textit{zal, nu} ik mag \textit{adem}halen,
\\Na \textit{zoveel bangen} tegenspoed,
\\Al \textit{mijn geloften U be}talen,
\\U, \textit{Die in nood mij hebt be}hoed.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Ik \textit{zal het brandaltaar doen} roken
\\Van \textit{’t~edelst’ vee uit} kooi en stal;
\\Zo \textit{worden vet en merg ont}stoken,
\\Bij \textit{’t~lieflijk rijzend lofge}schal.
\\Het \textit{reukwerk} zal zijn \textit{geur ver}spreiden,
\\Daar \textit{ram bij ram wordt} aangebracht.
\\’k~Zal \textit{bok en rund ten offer} leiden,
\\Op\textit{dat men z’U ter ere} slacht’.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Komt, \textit{luistert toe, gij Godge}zinden,
\\Gij, \textit{die den HEER’ van} harte vreest,
\\Hoort, \textit{wat mij God deed onder}vinden,
\\Wat \textit{Hij gedaan heeft aan mijn} geest.
\\’k~Sloeg \textit{heilbe}gerig \textit{’t~oog naar} boven,
\\Ik \textit{riep den HEER’ oot}moedig aan;
\\Ik \textit{mocht met mond en hart Hem} loven,
\\Hem, \textit{Die alleen mij bij kon} staan.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Waar’ \textit{ik door ongerechtig}heden
\\En \textit{haar aanlokse}len bekoord;
\\Dan \textit{had de HEER’ naar mijn ge}beden
\\En \textit{jammerklachten niet ge}hoord.
\\Maar \textit{nu, nu} heeft, met \textit{gunstig’} oren,
\\Mijn \textit{God op mijnen} wens gelet;
\\Hij, \textit{die het al kan zien en} horen,
\\Merkt’ \textit{op de stem van mijn ge}bed.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
God \textit{zij altoos op ’t~hoogst ge}prezen;
\\Lof \textit{zij Gods goeder}tierenheid,
\\Die \textit{nimmer mij heeft afge}wezen,
\\Noch \textit{mijn gebed gehoor ont}zeid.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {67} {Psalm 67}

\begin {vers} {1}
D’al\textit{goede God zij ons ge}nadig,
\\En \textit{zegen’ ons met} overvloed;
\\Hij \textit{doe Zijn aangezicht ge}stadig,
\\Ons \textit{lichten en Hij} zij ons goed;
\\\textit{Opdat elk ge}negen,
\\\textit{Zich aan Uwe} wegen,
\\Op \textit{deez’} aar\textit{de} wenn’;
\\\textit{En de blinde} heiden,
\\Nu van \textit{God ge}scheiden,
\\Eens \textit{Uw heil} erkenn’.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
De \textit{volken zullen U be}lijden,
\\O \textit{God, U loven} al te zaam.
\\De \textit{landen zullen zich ver}blijden,
\\En \textit{juichen over} Uwen Naam.
\\\textit{Volken zult Gij} rechten,
\\\textit{Hunne zaak be}slechten,
\\In \textit{recht}ma\textit{tig}heid;
\\\textit{Volken op deez’} aarde,
\\Die Uw \textit{arm ver}gaarde,
\\Die \textit{Gij vei}lig leidt.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
De \textit{volken zullen, HEER’, U} loven;
\\O \textit{HEER’, U loven} altemaal,
\\Die \textit{d’aarde vruchtbaar maakt van} boven
\\Dat \textit{z’ons op haar ge}was onthaal’.
\\\textit{God is ons ge}negen;
\\\textit{Onze God geeft} zegen
\\Hij, \textit{die} al\textit{les} geeft,
\\\textit{Hij zal zijn ge}prezen,
\\Hem zal \textit{alles} vrezen,
\\Wat \textit{op aar}de leeft.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {68} {Psalm 68}

\begin {vers} {1}
De \textit{HEER’ zal opstaan tot den} strijd;
\\Hij \textit{zal Zijn haters, wijd en} zijd,
\\Ver\textit{jaagd, verstrooid, doen} zuchten;
\\Hoe \textit{trots Zijn vijand wezen} moog’,
\\Hij \textit{zal voor Zijn ontzagg’lijk} oog,
\\Al \textit{sidderende} vluchten.
\\Gij \textit{zult hen, daar G’in glans ver}schijnt,
\\Als \textit{rook en damp, die ras ver}dwijnt,
\\Ver\textit{drijven en doen} dolen.
\\’t~Godd’\textit{loze volk wordt haast tot} as,
\\’t~Zal \textit{voor Uw oog vergaan als} was,
\\Dat \textit{smelt voor gloende} kolen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Maar \textit{’t~vrome volk, in U ver}heugd,
\\Zal \textit{huppelen van ziele}vreugd,
\\Daar \textit{zij hun wens ver}krijgen.
\\Hun \textit{blijdschap zal dan, onbe}paald,
\\Door \textit{’t~licht, dat van Zijn aanzicht} straalt,
\\Ten \textit{hoogsten toppunt} stijgen.
\\Heft \textit{Gode blijde psalmen} aan;
\\Ver\textit{hoogt, verhoogt voor Hem de} baan;
\\Laat \textit{al wat leeft Hem} eren.
\\Be\textit{reidt den weg, in Hem ver}blijd,
\\Die \textit{door de vlakke velden} rijdt;
\\Zijn \textit{Naam is HEER’ der} heren.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Springt \textit{op van vreugd, verheft Zijn} lof,
\\Die, \textit{daar Hij woont in ’t~hemel}hof
\\Een \textit{Vader is der} wezen;
\\Die \textit{weduwen haar recht ver}schaft,
\\Die \textit{streng haar onderdrukkers} straft,
\\En \textit{voor Zijn wraak doet} vrezen;
\\Een \textit{God, die zet, uit mensen}min,
\\D’on\textit{vruchtb’ren in een huisge}zin;
\\En, \textit{om Zijn macht te} tonen,
\\Ge\textit{vangnen uit de boeien} redt;
\\Maar \textit{die verlaters van Zijn} wet
\\Doet \textit{in het dorre} wonen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
O \textit{God, toen Gij, met majes}teit,
\\Uw \textit{Israël hebt uitge}leid,
\\En \textit{op Uw heil doen} hopen;
\\Toen \textit{Gij langs Parans woesten} grond
\\Hun \textit{voortoogt, schokte d’aard’ in} ’t~rond.
\\De \textit{hoge heemlen} dropen;
\\De \textit{bergen rezen zelfs om}hoog;
\\Men \textit{zag dit Sinaï voor} ’t~oog,
\\Van \textit{Isrels Koning} beven.
\\Een \textit{milden regen zondt G’,~o} HEER’,
\\Op \textit{Uw bezwijkend, erfnis} neer,
\\Om \textit{sterkt’ aan haar te} geven.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Uw \textit{hoop, Uw kudde woonde} daar;
\\Uit \textit{vrije goedheid waart Gij} haar,
\\Een \textit{vriendelijk be}schermer
\\En \textit{hebt ellendigen dat} land,
\\Be\textit{reid door Uwe sterke} hand,
\\O \textit{Israëls Ont}fermer.
\\De \textit{HEER’ gaf rijke juichens}stof,
\\Om \textit{Zijne wond’ren en Zijn} lof
\\Met \textit{hart en mond, te} melden.
\\Men \textit{zag welhaast een grote} schaar
\\Met \textit{klanken van de blijdste} maar,
\\Ver\textit{vullen berg en} velden.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
De \textit{koningen, hoe zeer ge}ducht,
\\Zijn \textit{met hun heiren wegge}vlucht;
\\Zij \textit{vloden voor Uw} ogen;
\\De \textit{buit van ’t~overwonnen} land
\\Viel \textit{zelfs der vrouwen in de} hand,
\\Schoon \textit{niet mee uitge}togen.
\\Al \textit{laagt g’,~o Isrel, als wel}eer,
\\Ge\textit{bukt bij tichelstenen} neer,
\\Toen \textit{gij uw juk moest} dragen,
\\En \textit{zwart waart door uw dienstbaar}heid,
\\U \textit{is een beter lot be}reid;
\\Uw \textit{heilzon is aan} ’t~dagen.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Ge\textit{lijk een duif, door ’t~zilver}wit
\\En \textit{’t~goud, dat op haar veed’ren} zit,
\\Bij \textit{’t~licht der zonne}stralen;
\\Ver \textit{boven and’re voog’len} pronkt,
\\Zult \textit{gij, door ’t~Godd’lijk oog be}lonkt,
\\Weer \textit{met uw schoonheid} pralen.
\\Wan\textit{neer Gods onweerstaanb’re} hand
\\De \textit{vorsten uit het ganse} land
\\Ver\textit{strooid had en ver}dreven,
\\Ont\textit{ving zijn erfdeel eed’ler} schoon,
\\Dan \textit{sneeuw, hoe wit zij zich ver}toon’,
\\Aan \textit{Salmon ooit kon} geven.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {8}
Dat \textit{Bazans hemelhoge} berg
\\Met \textit{al zijn heuv’len Sion} terg’,
\\En \textit{wane t’over}treffen;
\\Wat \textit{springt gij, bergen, trots om}hoog?
\\Wat \textit{wilt g’u, in der volk’ren} oog,
\\Bij \textit{Sions berg ver}heffen?
\\God \textit{Zelf heeft dezen berg be}geerd
\\Ter \textit{woning, om, aldaar ge}ëerd,
\\Zijn \textit{heerlijkheid te} tonen.
\\De \textit{HEER’, die hem verkozen} heeft,
\\Die \textit{trouwe houdt en eeuwig} leeft,
\\Zal \textit{hier ook eeuwig} wonen.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Gods \textit{wagens, boven ’t~luchtig} zwerk,
\\Zijn \textit{tien- en tienmaal duizend} sterk;
\\Ver\textit{dubbeld in ge}talen;
\\Bij \textit{hen is Zijne Majes}teit,
\\Een \textit{Sinaï in heilig}heid,
\\Om\textit{ringd van bliksem}stralen;
\\Gij \textit{voert ten hemel op, vol} eer;
\\De \textit{kerker werd Uw buit, o} HEER’.
\\Gij \textit{zaagt Uw strijd be}kronen
\\Met \textit{gaven, tot der mensen} troost,
\\Op\textit{dat zelfs ’t~wederhorig} kroost
\\Al\textit{tijd bij U zou} wonen.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Ge\textit{loofd zij God met diepst ont}zag!
\\Hij \textit{overlaadt ons, dag aan} dag,
\\Met \textit{Zijne gunstbe}wijzen.
\\Die \textit{God is onze zalig}heid;
\\Wie \textit{zou die hoogste Majes}teit
\\Dan \textit{niet met eerbied} prijzen?
\\Die \textit{God is ons een God van} heil;
\\Hij \textit{schenkt, uit goedheid, zonder} peil,
\\Ons \textit{’t~eeuwig, zalig} leven;
\\Hij \textit{kan, en wil, en zal in} nood,
\\Zelfs \textit{bij het naad’ren van den} dood,
\\Vol\textit{komen uitkomst} geven.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {11}
Ge\textit{wis, hoe hoog de nood mag} gaan,
\\God \textit{zal Zijns vijands kop ver}slaan;
\\Dien \textit{haargen schedel} vellen;
\\Die \textit{trots, wat heilig is, ont}eert,
\\En, \textit{daar hij schuld met schuld ver}meêrt
\\Zich \textit{tegen Hem durft} stellen.
\\De \textit{HEER’ heeft Zelf ons toege}zeid:
\\„’k~Zal \textit{u door macht en wijs be}leid,
\\Uit \textit{Bazan weer doen} komen;
\\U \textit{zullen, als op Mozes,} beê,
\\Wan\textit{neer uw pad loopt door de} zee,
\\Geen \textit{golven over}stromen.”
\end {vers}

\begin {vers} {12}
„Dan \textit{moogt g’in zegepraal uw} voet,
\\Ja, \textit{uwer honden tong, in} ’t~bloed
\\Van \textit{elken vijand} steken.”
\\O \textit{grote God, geduchte} HEER’,
\\Uw \textit{gangen, zo vol roem en} eer,
\\Zijn \textit{aan Uw volk ge}bleken;
\\De \textit{gangen van mijn God en} Vorst,
\\Wien, \textit{schoon Hij ’s~werelds rijkskroon} torst,
\\Deez’ \textit{woningen be}haagden.
\\De \textit{zangrei trad den speelrei} voor,
\\In \textit{’t~midden ging het vrolijk} koor
\\Der \textit{trommelende} maagden.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Looft \textit{God in Zijn gemeent’ al}om,
\\Den \textit{HEER’, gij, die in ’t~heilig}dom,
\\Als \textit{Isrels kroost, moogt} naad’ren,
\\Hoe \textit{vrolijk gaan de stammen} op
\\Naar \textit{Sions godgewijden} top,
\\Met \textit{Isrels achtb’re} vaad’ren!
\\De \textit{vorsten van elk huisge}zin,
\\Zij \textit{trekken aan: hier Benja}min;
\\–~schoon \textit{klein, hij mocht re}geren~–,
\\Daar \textit{Judas stam, die glorie} won;
\\Ginds \textit{Nafthali en Zebu}lon,
\\Om \textit{God, hun Koning,} t’eren.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {14}
Uw \textit{God, o Isrel, heeft de} kracht
\\Door \textit{Zijn bevel u toege}bracht.
\\O \textit{God, schraag dat ver}mogen.
\\Ver\textit{sterk, hetgeen Gij hebt ge}wrocht,
\\En \textit{laat Uw hulp, door ons ver}zocht,
\\Uw \textit{volk voortaan ver}hogen.
\\Dan \textit{passen, Uwen Naam ter} eer,
\\Om \textit{Uwes tempels wil, o} HEER’,
\\De \textit{vorsten op Uw} wenken;
\\Zij \textit{zullen U van allen} kant;
\\Zelfs \textit{uit het allerverste} land,
\\Ver\textit{eren met ge}schenken.
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Scheld \textit{met Uw stem het wild ge}diert’,
\\Dat \textit{in het riet zo weeld’rig} tiert;
\\De \textit{stier- en kalver}benden;
\\Het \textit{volk, dat stukken zilvers} geeft,
\\En \textit{dus zich onderworpen} heeft;
\\Maar \textit{loert op onz’ el}lenden.
\\Ge\textit{wis, wij zien hen reeds be}rooid,
\\En \textit{’t~oorlogszuchtig volk ver}strooid;
\\Ge\textit{zanten zullen} naad’ren;
\\E\textit{gypte zal met Moren}land,
\\Tot \textit{God verheffen hart en} hand,
\\Den \textit{God van onze} vaad’ren.
\end {vers}

\begin {vers} {16}
Gij \textit{koninkrijken, zingt Gods} lof;
\\Heft \textit{psalmen op naar ’t~hemel}hof
\\Van \textit{ouds Zijn troon en} woning;
\\Waar \textit{Hij, bekleed met eer en} macht,
\\Zijn \textit{sterke stem verheft met} kracht,
\\En \textit{heerst als Sions} Koning.
\\Geeft \textit{sterkt’ aan onzen God en} HEER’;
\\Hij \textit{heeft in Israël Zijn} eer
\\En \textit{hoogheid willen} tonen.
\\Er\textit{kent dien God; Hij is ge}ducht;
\\Hij \textit{doet Zijn sterkte boven} lucht
\\En \textit{boven wolken} wonen.
\end {vers}

\begin {vers} {17}
Hoe \textit{groot, hoe vrees’lijk zijt G’al}om,
\\Uit \textit{Uw verheven heilig}dom,
\\Aan\textit{bidd’lijk Opper}wezen!
\\’t~Is \textit{Isrels God, die krachten} geeft,
\\Van \textit{Wien het volk zijn sterkte} heeft:
\\Looft \textit{God; elk moet Hem} vrezen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {69} {Psalm 69}

\begin {vers} {1}
O \textit{God, ver}los en \textit{red mij} uit den nood;
\\De \textit{waat’ren} zijn tot \textit{aan de ziel ge}komen;
\\Ik \textit{zink in} ’t~slijk; ik \textit{voel mij over}stromen;
\\Ik \textit{ga te} grond’; de \textit{vloed is mij te} groot;
\\Ik \textit{roep mij} moe in \textit{dezen} jammerstaat.
\\Mijn \textit{keel is} hees, zij \textit{is van droogt’ ont}steken;
\\En \textit{daar ik} hoop op \textit{God, mijn} toeverlaat,
\\Schrei \textit{ik mij} blind; mijn \textit{ogen zijn be}zweken.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Men \textit{telt veel}eer de \textit{haren} van mijn hoofd,
\\Dan \textit{hen, die} mij, doch \textit{zonder oorzaak,} haten;
\\Men \textit{zoekt mijn} dood; geen \textit{onschuld kan mij} baten;
\\Hen \textit{zie ik} sterk, maar \textit{mij van kracht be}roofd;
\\Men \textit{eist van} mij, daar \textit{ik m’on}schuldig ken,
\\’t~Ge\textit{roofde} weer; ’k~moet \textit{voor voldoening} zorgen.
\\Gij \textit{weet, o} God, hoe\textit{ver ik} strafbaar ben;
\\U \textit{is mijn} schuld, mijn \textit{dwaasheid, niet ver}borgen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Be\textit{schaam door} mij de \textit{stille} hope niet
\\Van \textit{hen, die} U, o \textit{HEER’ der leger}scharen,
\\Ver\textit{wachten;} laat geen \textit{schande weder}varen
\\Aan \textit{hen, die} U steeds \textit{zoeken in ver}driet.
\\Met \textit{mij ver}ging hun \textit{hoop, o} Isrels God,
\\Daar \textit{ik mijn} smaad om \textit{uwentwil moet} dragen.
\\Mijn \textit{aanschijn} is be\textit{dekt met} schand’ en spot;
\\He\textit{laas, wat} heb ik \textit{stof tot bitter} klagen
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Mijn \textit{broed’ren} ben ik \textit{vreemd, door} elk onteerd,
\\En \textit{onbe}kend den \textit{zonen mijner} moeder.
\\’k~Vind \textit{onder} hen noch \textit{schutsheer noch be}hoeder;
\\Want \textit{d’ijver} van Uw \textit{huis heeft mij ver}teerd.
\\Ik \textit{draag den} schimp, den \textit{smaad en} overlast
\\Der\textit{genen,} die, al\textit{ziende God, U} smaden;
\\Ik \textit{heb ge}weend, mijn \textit{ziel heeft} steeds gevast,
\\Maar~’k \textit{word te} meer met \textit{smaadheid over}laden.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Ik \textit{heb mijn} vlees met \textit{enen} zak bekleed,
\\Maar \textit{hoor mijn} naam ten \textit{spot en spreekwoord} maken.
\\De \textit{rechters} zelfs doen \textit{niet dan klappen,} laken.
\\’k~Ben \textit{’t~snaren}pel van \textit{dronkaards in mijn} leed;
\\Maar, \textit{HEER’, tot} U, tot \textit{U is} mijn gebed;
\\Daar \textit{is, o} God, een \textit{tijd van welbe}hagen,
\\Een \textit{tijd van} gunst, te \textit{mijner} hulp gezet;
\\Hoor, \textit{naar Uw} trouw en \textit{heilwoord, dan mijn} klagen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Ruk \textit{door Uw} macht, mij \textit{uit het} slijk; behoed,
\\En \textit{laat mij} niet ver\textit{zinken in de} waat’ren;
\\Maar \textit{red mij} uit de \textit{handen mijner} haat’ren,
\\Uit \textit{dezen} kolk en \textit{diepen water}vloed.
\\Och, \textit{laat den} stroom mij \textit{over} ’t~hoofd niet gaan,
\\Maar \textit{dat Uw} arm ’t~ge\textit{weld der diepte} stuite;
\\Dat \textit{toch de} put niet \textit{worde} toegedaan,
\\Noch \textit{over} mij zijn \textit{mond voor eeuwig} sluite.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Hoor \textit{mij, o} HEER’, Uw \textit{goeder}tierenheid
\\Is \textit{goed; zie} mij dan \textit{aan met gunstig’} ogen,
\\Hoe \textit{teer, hoe} groot is \textit{mij Uw mede}dogen!
\\Ver\textit{hoor Uw} knecht, die \textit{hete tranen} schreit,
\\Ver\textit{berg voor} hem Uw \textit{aange}zicht toch niet;
\\Want \textit{ik be}zwijk door \textit{angst en tegen}heden.
\\Ai, \textit{haast U} mij ter \textit{hulp in} mijn verdriet;
\\De \textit{nood klimt} hoog; ver\textit{hoor mijn smeekge}beden.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {8}
Ge\textit{naak, ge}naak in \textit{gunste} tot mijn ziel;
\\Be\textit{vrijd haar;} laat de \textit{bozen, die mij} haten,
\\Vij\textit{andig} zijn, en \textit{alle deugd ver}laten,
\\Nooit \textit{roemen,} dat ik \textit{in hun handen} viel.
\\Gij \textit{weet, wat} schaamt’ en \textit{smaad mij} treff’, o God,
\\Daar \textit{niemand} zich mijn \textit{onheil aan wil} trekken;
\\Hoe \textit{schand’lijk} ik der \textit{boosheid} strekk’ ten spot;
\\Gij \textit{kent hen,} die mij \textit{dezen angst ver}wekken.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Ver\textit{smaadheid} breekt en \textit{scheurt mij} ’t~hart vanéén;
\\Ik \textit{ben zeer} zwak; de \textit{lasteringen} snijden
\\Mij \textit{door de} ziel; ik \textit{wacht naar mede}lijden,
\\Naar \textit{troosters,} maar, he\textit{laas, ik vind er} geen.
\\Ja, \textit{grote} God, zij \textit{hebben} mij, tot spijs,
\\Bij \textit{al mijn} smart nog \textit{bitt’re gal ge}geven;
\\Een \textit{edik}teug is \textit{zelfs een} gunstbewijs,
\\Wan\textit{neer de} dorst mijn \textit{lippen saam doet} kleven.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Hun \textit{tafel} word’, o \textit{God, hun} tot een strik,
\\Een \textit{valstrik,} waar zij \textit{straks in blijven} hangen,
\\En \textit{vollen} loon van \textit{al hun kwaad ont}vangen.
\\Ver\textit{vloek hun} spijs; dat \textit{niets hun ziel ver}kwikk’;
\\Ver\textit{blind hun} geest; ver\textit{duister} hun verstand;
\\Ver\textit{donker} hun ge\textit{zicht; bewolk hun} ogen;
\\Ver\textit{breek hun} kracht door \textit{Uw ge}tergde hand;
\\Dat \textit{ruste}loos hun \textit{lend’nen wagg’len} mogen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {11}
Stort \textit{over} hen Uw \textit{gramschap} uit; vertoon
\\Uw \textit{heten} toorn; grijp \textit{aan hen, die U} haten;
\\Dat \textit{hun pa}leis ver\textit{woest zij en ver}laten;
\\Dat \textit{niemand} meer in \textit{hunne tenten} woon’;
\\Want \textit{dit ge}slacht, dat \textit{zich in} ’t~kwaad verheugt,
\\Ver\textit{volgt dien} Gij ver\textit{wond hebt en ge}slagen;
\\Zijn \textit{smart strekt} hun tot \textit{tijdver}drijf en vreugd,
\\Zij \textit{doen van} praat en \textit{schimp schier alles} wagen.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Doe \textit{misdaân} toe tot \textit{al hun} euveldaân,
\\Laat \textit{hen tot} Uw ge\textit{rechtigheid niet} komen;
\\Maar \textit{delg hen} uit het \textit{levensboek der} vromen;
\\Schrijf \textit{hen met} Uw recht\textit{vaardig volk niet} aan.
\\Maar \textit{ik, ik} ben el\textit{lendig} en vol smart;
\\Uw \textit{heil, o} God, voer’ \textit{m’in een hoge} woning.
\\Dan \textit{zing ik} blij en \textit{uit een} dankbaar hart,
\\Den \textit{groten} Naam van \textit{mijnen God en} Koning.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Dat \textit{zal den} HEER’ veel \textit{aange}namer zijn
\\Dan \textit{os of} var, die \textit{hunnen klauw ver}delen.
\\De \textit{blijdschap} zal het \textit{hart der vromen} strelen,
\\Als \textit{zij mij} zien, ver\textit{lost van smart en} pijn,
\\Gij, \textit{die God} zoekt in \textit{al uw} zielsverdriet,
\\Houdt \textit{aan, grijpt} moed, uw \textit{hart zal vrolijk} leven;
\\Nood\textit{drufti}gen, ver\textit{acht Zijn} goedheid niet,
\\Nooit \textit{zal Hij} Zijn ge\textit{vangenen be}geven.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Gij, \textit{hemel,} aard’ en \textit{zee, ver}meldt Gods lof;
\\Laat \textit{al wat} leeft Zijn \textit{trouw en goedheid} prijzen;
\\Want \textit{God zal} aan Zijn \textit{Sion hulp be}wijzen,
\\En \textit{Judas} steen her\textit{bouwen uit het} stof.
\\Daar \textit{zal Zijn} volk weer \textit{wonen} naar Zijn raad,
\\God \textit{eeuwig} hun Zijn \textit{volle gunst be}tonen;
\\Daar \textit{zullen} zij, Gods \textit{knechten} met hun zaad,
\\Zij, \textit{die Zijn} Naam be\textit{minnen, erf’lijk} wonen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {70} {Psalm 70}

\begin {vers} {1}
Daal haastig \textit{ter verlossing} neer,
\\O \textit{God, en} red mij \textit{uit ge}varen,
\\Uit \textit{angsten,} die mijn \textit{ziel be}zwaren,
\\Spoed \textit{U te} mijner \textit{hulp, o} HEER’.
\\Laat allen, \textit{die mijn ziel be}lagen,
\\Be\textit{schaamd en schaamrood} van mij vliên;
\\Laat, \textit{die met vreugd mijn} rampen zien,
\\In hunne \textit{wensen nimmer} slagen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Laat allen, \textit{die, met schamp’ren} spot,
\\Mij \textit{honen,} tergen \textit{en ont}eren,
\\Hun \textit{schimp ten} loon, te\textit{rugge}keren;
\\Ver\textit{gaan op} Uw ge\textit{ducht ge}bod.
\\Laat hen, die \textit{zich tot U be}geven,
\\Hen, \textit{die Uw heil be}minnen, HEER’,
\\Ge\textit{durig juichen} tot Uw eer,
\\En zingen: \textit{„God zij hoog ver}heven!”
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Ik ben nood\textit{druftig, arm en} naakt;
\\O \textit{God, mijn} Helper \textit{uit el}lenden.
\\Haast \textit{U tot} mij; wil \textit{bijstand} zenden;
\\Uw \textit{komst is~’t,} die mijn \textit{heil vol}maakt.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {71} {Psalm 71}

\begin {vers} {1}
’k~Be\textit{trouw op U, hoor mijn} ge\textit{be}den:
\\Dat \textit{mij geen} schaamt’, o HEER’,
\\In \textit{eeuwigheid ver}neer’.
\\Red \textit{mij, door} Uw ge\textit{rechtig}heden,
\\Be\textit{vrijd mij, neig Uw} oren;
\\Ver\textit{los mij; wil mij} horen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Wees \textit{mij een rots, om in} te \textit{wo}nen;
\\Een \textit{schuilplaats,} waar mijn hart
\\Steeds \textit{toevlucht vind’, in} smart.
\\Uw \textit{hoog be}vel zal \textit{blijkbaar} tonen,
\\Dat \textit{Gij, o groot’ Ont}fermer,
\\Mijn \textit{burg zijt en be}schermer.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Be\textit{vrijd mij van ’t~geweld} des \textit{sno}den,
\\Die \textit{’t~heilig} recht verkracht;
\\Wiens \textit{trotsheid mij ver}acht.
\\Ik \textit{wacht op} U, o \textit{God der} goden,
\\Op \textit{Wien ik vast ver}trouwde,
\\Van \textit{dat ik ’t~licht aan}schouwde.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Zo \textit{Gij, van dat ik werd} ge\textit{bo}ren,
\\Ja, \textit{van mijn} eerst begin,
\\Mij \textit{niet, uit teed’re} min,
\\Hadt \textit{onder}steund, ’k~waar’ \textit{lang ver}loren;
\\Dies \textit{doe ik, in ge}zangen,
\\U \textit{steeds mijn lof ont}vangen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
’k~Was \textit{als een wonder in} elks \textit{o}gen;
\\Doch \textit{Gij, mijn} toevlucht, Gij
\\Stondt \textit{mij met sterkte} bij;
\\Laat \textit{dan mijn} mond Uw \textit{Naam ver}hogen,
\\En \textit{al mijn levens}dagen
\\Van \textit{Uwen roem ge}wagen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Ver\textit{werp mij niet in ho}ger \textit{ja}ren;
\\Laat \textit{bij den} ouderdom,
\\Dien~’k \textit{in Uw gunst be}klom,
\\Uw \textit{voorzorg} over \textit{mij niet} varen;
\\Laat \textit{met de kracht van} ’t~leven,
\\Uw \textit{hulp mij niet be}geven.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Hen, \textit{die op mijne zie}le \textit{loe}ren,
\\Hoort \textit{men in} hunnen raad,
\\Uit \textit{onverzoenb’ren} haat,
\\Een \textit{godde}loze \textit{schimptaal} voeren,
\\En \textit{tegen recht, te} zamen
\\Mijn \textit{ondergang be}ramen.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
„Ziet”, \textit{zeggen zij, „hij ligt} ver\textit{scho}ven;
\\God \textit{staat niet} aan zijn zij;
\\Jaagt, \textit{jaagt hem; grijpt hem} vrij;
\\Hij \textit{kan geen} uitkomst \textit{zich be}loven.”
\\O \textit{God, toon m’Uw ont}ferming,
\\En \textit{haast U ter be}scherming.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Doe \textit{hen beschaamd staan en} be\textit{zwij}ken,
\\Wier \textit{woede} mij bestrijdt,
\\Wier \textit{haat mijn rust be}nijdt;
\\Doe \textit{hen met} smaad en \textit{schande} wijken,
\\Die \textit{tegen mij zich} sterken,
\\En \textit{mijne ramp be}werken.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {10}
Mijn \textit{hart zal steeds op U} ver\textit{trou}wen;
\\Mijn \textit{mond vindt} tot Uw lof
\\Ge\textit{durig ruimer} stof
\\En \textit{zal Uw} recht en \textit{heil ont}vouwen,
\\Schoon \textit{ik de reeks dier} schatten
\\Kan \textit{tellen noch be}vatten.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Ik \textit{zal blijmoedig he}nen \textit{tre}den
\\In \textit{’s~HEEREN} mogendheid;
\\Mijn \textit{hart is uitge}breid,
\\O \textit{HEER’, om} Uw ge\textit{rechtig}heden,
\\Ja \textit{die alleen, te} prijzen,
\\Op \textit{aangename} wijzen.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Gij \textit{hebt mij van mijn kind}se \textit{da}gen
\\Ge\textit{leid en} onderricht;
\\Nog \textit{blijf ik naar mijn} plicht,
\\Van \textit{Uwe} wond’ren \textit{blij ge}wagen.
\\O \textit{God, wil mij be}waren
\\Bij \textit{’t~klimmen mijner} jaren.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Blijf \textit{mij in mijne grijs}heid \textit{ster}ken;
\\Ver\textit{kwik mijn} ouderdom;
\\Be\textit{waak mij van rond}om;
\\Zo \textit{meld’ ik} dit ge\textit{slacht Uw} werken;
\\Zo \textit{zal ’k~Uw grootheid} zingen
\\Voor \textit{hun nakome}lingen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {14}
Ik \textit{roem, o eeuwig Al}ver\textit{mo}gen,
\\’k~Roem \textit{Uw ge}rechtigheid,
\\Die \textit{zoveel glans ver}spreidt,
\\Zo \textit{heerlijk} schittert \textit{uit den} hoge,
\\O \textit{HEER’ der leger}scharen,
\\Wie \textit{kan U eve}naren?
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Gij \textit{deedt mij veel benauwd}heid \textit{sma}ken
\\En \textit{drukkend} harteleed,
\\Maar \textit{tot mijn hulp ge}reed
\\Zult \textit{Gij mij} weder \textit{levend} maken;
\\Mij \textit{uit den afgrond} trekken,
\\En \textit{met Uw vleug’len} dekken.
\end {vers}

\begin {vers} {16}
Gij \textit{zult met luister mij} om\textit{rin}gen,
\\Mij \textit{troosten} in mijn smart.
\\Dan \textit{zal ik, blij van} hart,
\\Met \textit{luit en} harp Uw \textit{goedheid} zingen,
\\O \textit{heilig Opper}wezen,
\\Door \textit{Israël ge}prezen.
\end {vers}

\begin {vers} {17}
Mijn \textit{lippen zullen jui}chend \textit{roe}men,
\\In \textit{psalmen,} U gewijd,
\\Dat \textit{Gij mijn helper} zijt;
\\Mijn \textit{tong zal} U mijn \textit{redder} noemen,
\\Uw \textit{gunst den Godge}trouwen
\\Den \textit{gansen dag ont}vouwen.
\end {vers}

\begin {vers} {18}
’k~Zal \textit{Uw gerechtigheid} ver\textit{hef}fen,
\\Die \textit{mij in} eer herstelt,
\\Die \textit{al mijn haters} velt.
\\’k~Zie \textit{hen door} schand’ en \textit{schaamte} treffen;
\\Ik \textit{zie hen schaamrood} vluchten,
\\Die \textit{mijne ziel doen} zuchten.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {72} {Psalm 72}

\begin {vers} {1}
Geef, \textit{HEER’, den} Koning \textit{Uwe} rechten,
\\En \textit{Uw ge}rechtigheid
\\Aan \textit{’s~Konings} zoon om \textit{Uwe} knechten,
\\Te \textit{richten} met beleid.
\\Dan \textit{zal Hij al Uw volk be}heren,
\\Recht\textit{vaardig, wijs en} zacht;
\\En \textit{Uw ellendigen re}geren;
\\Hun \textit{recht doen op hun} klacht.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
De \textit{bergen} zullen \textit{vrede} dragen,
\\De \textit{heuvels} heilig recht;
\\Hij \textit{zal hun} vrolijk \textit{op doen} dagen,
\\Het \textit{heil, hun} toegezegd.
\\’t~El\textit{lendig volk wordt dan uit} lijden
\\Door \textit{Zijnen arm ge}rukt
\\Hij \textit{zal nooddruftigen be}vrijden;
\\Ver\textit{brijz’len, wie ver}drukt.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Zij \textit{zullen} U eer\textit{biedig} vrezen,
\\Zo\textit{lang er} zon of maan
\\Bij \textit{’t~nage}slacht ten \textit{licht zal} wezen,
\\En \textit{op- en} ondergaan.
\\Hij \textit{zal gelijk zijn aan den} regen,
\\Die \textit{daalt op ’t~late} gras;
\\Aan \textit{droppels, die met milden} zegen
\\Be\textit{sproeien ’t~veldge}was.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
’t~Recht\textit{vaardig} volk zal \textit{welig} groeien;
\\Daar \textit{twist en} wrok verdwijnt,
\\Zal \textit{alles} door den \textit{vrede} bloeien,
\\Tot\textit{dat geen} maan meer schijnt.
\\Van \textit{zee tot zee zal Hij re}geren,
\\Zo\textit{ver men volk’ren} kent;
\\Men \textit{zal Hem van d’Eufraat ver}eren,
\\Tot \textit{aan des aardrijks} end.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Het \textit{woeste} volk zal \textit{voor Hem} knielen;
\\Zijn \textit{vijand} lekt het stof;
\\En \textit{Tarsis} voert, met \textit{rijke} kielen,
\\Ge\textit{schenken} naar Zijn hof.
\\Met \textit{giften zullen langs de} stromen,
\\De \textit{koningen der} zee,
\\En \textit{Scheba nevens Seba} komen,
\\Hem \textit{smekend om den} vreê.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
Ja, \textit{elk der} vorsten \textit{zal zich} buigen
\\En \textit{vallen} voor Hem neer;
\\Al \textit{’t~heiden}dom Zijn \textit{lof ge}tuigen,
\\Dienst\textit{vaardig} tot Zijn eer.
\\’t~Be\textit{hoeftig volk, in hunne} noden
\\In \textit{hun ellend’ en} pijn,
\\Gans \textit{hulpeloos tot Hem ge}vloden,
\\Zal \textit{Hij ten redder} zijn.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Nood\textit{drufti}gen zal \textit{Hij ver}schonen;
\\Aan \textit{armen,} uit genâ
\\Zijn \textit{hulpe} ter ver\textit{lossing} tonen;
\\Hij \textit{slaat hun} zielen gâ.
\\Als \textit{hen geweld en list be}strijden,
\\Al \textit{gaat het nog zo} hoog;
\\Hun \textit{bloed, hun tranen en hun} lijden
\\Zijn \textit{dierbaar in Zijn} oog.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
„Zo \textit{moet de} Koning \textit{eeuwig} leven.”
\\Bidt \textit{elk met} diep ontzag;
\\Men \textit{zal Hem} ’t~goud van \textit{Scheba} geven,
\\Hem \textit{zeegnen,} dag bij dag.
\\Is \textit{op het land een handvol} koren,
\\Ge\textit{koesterd door de} zon,
\\’t~Zal \textit{op ’t~gebergt’ geruis doen} horen,
\\Ge\textit{lijk de Liba}non.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
De \textit{stede}lingen \textit{zullen} bloeien,
\\Ge\textit{lijk het} malse kruid.
\\Zijn \textit{Naam en} roem zal \textit{eeuwig} groeien;
\\Ook \textit{zal, eeuw} in, eeuw uit,
\\Het \textit{nageslacht Zijn grootheid} zingen,
\\Zo\textit{lang het zonlicht} schijn’,
\\Hun \textit{zal een schat van zege}ningen,
\\In \textit{Hem, ten erfdeel} zijn.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Dan \textit{zal na} zoveel \textit{gunstbe}wijzen,
\\’t~Ge\textit{zegend} heidendom,
\\’t~Ge\textit{luk van} dezen \textit{Koning} prijzen,
\\Die \textit{Davids} troon beklom.
\\Ge\textit{loofd zij God, dat eeuwig} Wezen,
\\Be\textit{kleed met mogend}heên;
\\De \textit{HEER’, in Israël ge}prezen,
\\Doet \textit{wond’ren, Hij al}leen.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Zijn \textit{Naam moet} eeuwig \textit{eer ont}vangen;
\\Men \textit{loov’ Hem} vroeg en spa;
\\De \textit{wereld} hoor’, en \textit{volg’ mijn} zangen,
\\Met \textit{amen,} amen na.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {73} {Psalm 73}

\begin {vers} {1}
Ja \textit{waarlijk, God} is Is\textit{rel} goed,
\\Voor \textit{hen, die} rein zijn \textit{van ge}moed;
\\Hoe \textit{donker} ooit Gods \textit{weg moog’} wezen,
\\Hij \textit{ziet in} gunst op \textit{die Hem} vrezen.
\\Maar \textit{ach, hoewel mijn} ziel dit weet,
\\Mijn \textit{voeten} wa\textit{ren in} mijn leed,
\\Schier \textit{uitgeweken,} en mijn treên
\\Van \textit{’t~spoor der godsvrucht} afgegleên.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Ik \textit{zag met nij}dig’ o\textit{gen} aan,
\\Hoe \textit{dwazen} hier op \textit{rozen} gaan,
\\En \textit{hoe godd’}lozen \textit{in hun} gangen,
\\Al \textit{veeltijds} rust en \textit{vreê er}langen.
\\Zij \textit{weten van geen} tranenbrood,
\\Van \textit{gene} ban\textit{den tot} hun dood;
\\Hun \textit{kracht is fris; zij} zijn gezond
\\Tot \textit{op hun laatsten} avondstond.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Zij \textit{weten door}gaans van \textit{ver}driet
\\En \textit{moeit’, als} and’re \textit{mensen} niet.
\\Men \textit{ziet hen} bitt’re \textit{smart noch} plagen,
\\Als \textit{and’re} streve\textit{lingen} dragen.
\\Dies \textit{zijn zij trots, en} doen den waan,
\\Ge\textit{lijk een} gou\textit{den ke}ten aan.
\\’t~Ge\textit{weld, dat deugd en} plicht versmaadt,
\\Be\textit{dekt hen als een} praalgewaad.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
In\textit{dien men op} hun voor\textit{spoed} let,
\\Hun \textit{ogen} puilen \textit{uit van} vet;
\\Hun \textit{weelde,} wat zij \textit{zich be}loven,
\\Gaat \textit{hun ver}beelding \textit{nog te} boven,
\\Zij \textit{mergelen de} mensen uit,
\\En \textit{spreken} trots \textit{op roof} en buit,
\\Steeds \textit{uit de hoogte} van hun macht,
\\Ter\textit{wijl hun hart de} deugd belacht.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Hun \textit{mond tast zelfs} den he\textit{mel} aan;
\\Gods \textit{albe}stuur schijnt \textit{hun een} waan;
\\Ter\textit{wijl hun} tong op \textit{aarde} wandelt;
\\Geen \textit{mens ont}ziet, maar \textit{elk mis}handelt;
\\Daar\textit{om keert zich Gods} volk hiertoe,
\\En \textit{schrikt, wan}neer \textit{hun bang} te moê,
\\Het \textit{water, daar hun} niets gelukt,
\\Met \textit{bekers vol wordt} uitgedrukt.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Den \textit{peinst de ziel;} is~’t waar, \textit{zou} God
\\Ook \textit{weten} van mijn \textit{droevig} lot;
\\Zou \textit{d’Aller}hoogste \textit{van mijn} klagen
\\En \textit{bitt’re} rampen \textit{kennis} dragen?
\\Ziet \textit{dezen, hoe godd’}loos en wreed,
\\Zijn \textit{even}wel \textit{bevrijd} van leed;
\\De \textit{rust volgt hen op} al hun paân,
\\En \textit{hun vermogen} groeit steeds aan.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Zo \textit{heb ik dan} vergeefs \textit{ge}streên,
\\Mijn \textit{hart ge}zuiverd \textit{en ge}beên;
\\Ver\textit{geefs heb} ik in \textit{reine} plassen
\\Van \textit{onschuld} mijne \textit{hand ge}wassen.
\\Want \textit{al den dag ben} ik geplaagd;
\\Mijn \textit{ziel ver}schrikt, \textit{mijn boe}zem jaagt;
\\En \textit{nooit verscheen er} morgenstond,
\\Waar\textit{op ik geen kas}tijding vond.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Zo \textit{ik dit zeg}gen sta\textit{ven} zou,
\\Ge\textit{wis, dan} waar’ ik \textit{niet ge}trouw
\\Aan \textit{’t~waard ge}slacht van \textit{Uwe} kind’ren
\\En \textit{zou hun} hoop en \textit{moed ver}mind’ren;
\\Noch\textit{tans heb ik met} al mijn kracht
\\De \textit{Godsre}ge\textit{ring o}verdacht,
\\Maar \textit{’t~was een stuk, dat} in mijn oog,
\\Mij \textit{moeilijk viel en} veel te hoog.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Dit \textit{duurde tot} ik uit \textit{dien} drom
\\Van \textit{neev’len} ging in \textit{’t~heilig}dom,
\\Om \textit{met de} Godsspraak \textit{raad te} plegen.
\\Daar \textit{zag ik,} op wat \textit{gladde} wegen
\\De \textit{voorspoed zelfs de} bozen leidt;
\\En \textit{hoe G’in} ’t~eind \textit{hun val} bereidt;
\\Zij \textit{storten van den} top van eer
\\In \textit{eeuwige ver}woesting neer.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {10}
Hoe \textit{worden zij} tot ie\textit{ders} schrik
\\Ver\textit{nield als} in een \textit{ogen}blik;
\\Hoe \textit{moeten} zij het \textit{leven} enden,
\\Van \textit{angst ver}teerd in \textit{hun el}lenden?
\\Hun \textit{weeld’ is als een} droom vergaan.
\\O \textit{HEER’, wan}neer \textit{Gij op} zult staan,
\\Zult \textit{Gij hun tonen,} onverwacht,
\\Hoe \textit{Gij hun ijdel} beeld veracht.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Toen \textit{’t~zwellend hart} met on\textit{ge}duld
\\En \textit{wrevel’} afgunst \textit{werd ver}vuld,
\\En \textit{ik ge}prikkeld \textit{in mijn} nieren,
\\Om \textit{trots mijn} drift den \textit{toom te} vieren,
\\Was \textit{mijn verstand van} licht beroofd;
\\Ik \textit{heb Gods} waar\textit{heid niet} geloofd,
\\Maar \textit{was, door mijn ver}waanden geest,
\\Bij \textit{U een onver}nuftig beest.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
’k~Zal \textit{dan gedu}rig bij \textit{U} zijn,
\\In \textit{al mijn} noden, \textit{angst en} pijn;
\\U \textit{al mijn} liefde \textit{waardig} schatten,
\\Wijl \textit{Gij mijn} rechter\textit{hand woudt} vatten.
\\Gij \textit{zult mij leiden} door Uw raad,
\\O \textit{God, mijn} heil, \textit{mijn toe}verlaat;
\\En \textit{mij, hiertoe door} U bereid,
\\Op\textit{nemen in Uw} heerlijkheid.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Wien \textit{heb ik ne}vens U \textit{om}hoog?
\\Wat \textit{zou mijn} hart, wat \textit{zou mijn} oog,
\\Op \textit{aarde} nevens \textit{U toch} lusten?
\\Niets \textit{is er,} waar ik \textit{in kan} rusten.
\\Be\textit{zwijkt dan ooit, in} bitt’re smart
\\Of \textit{bangen} nood, \textit{mijn vlees} en hart,
\\Zo \textit{zult Gij zijn voor} mijn gemoed
\\Mijn \textit{rots, mijn deel, mijn} eeuwig goed.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Wie \textit{ver van U} de weel\textit{de} zoekt,
\\Ver\textit{gaat eer}lang en \textit{wordt ver}vloekt.
\\Gij \textit{roeit hen} uit, die \textit{afhoe}reren
\\En \textit{U den} trotsen \textit{nek toe}keren.
\\Maar \textit{’t~is mij goed, mijn} zaligst lot,
\\Na\textit{bij te} we\textit{zen bij} mijn God;
\\’k~Ver\textit{trouw op Hem ge}heel en al,
\\Den \textit{HEER’, Wiens werk ik} roemen zal.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {74} {Psalm 74}

\begin {vers} {1}
Waar\textit{om, o} God, zijn \textit{wij in eeuwig}heid
\\Van \textit{Uwe} gunst en \textit{onderstand ver}stoken?
\\Hoe \textit{kan Uw} toorn dus \textit{tegen ons nog} roken,
\\Die \textit{schapen} zijn, zelfs \textit{door Uw Hand ge}weid?
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Her\textit{denk de} trouw, aan \textit{ons voorheen be}toond;
\\Denk \textit{aan Uw} volk, door \textit{U van ouds ver}kregen;
\\Denk \textit{aan Uw} erf, het \textit{voorwerp van Uw} zegen;
\\Aan \textit{Sions} berg waar \textit{G’eertijds hebt ge}woond.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Ruk \textit{spoedig} aan, ver\textit{dubbeld Uwe} schreên;
\\Zie, \textit{hoe de} stad ver\textit{woest ligt en ver}geten;
\\Des \textit{vijands} macht heeft \textit{alles neerge}smeten,
\\Uw \textit{heilig}dom ver\textit{dorven en ver}treên.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Uw \textit{vijand} heeft ter \textit{plaatse van ’t~ge}bed,
\\Ge\textit{lijk een} leeuw ge\textit{bruld bij ’t~zege}vieren.
\\Zelfs, \textit{U ten} schimp, heeft \textit{hij zijn krijgsba}nieren
\\In \textit{trotsen} moed, tot \textit{tekenen ge}zet.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Elk \textit{woedt om} strijd, en \textit{toont zich onbe}schroomd;
\\Men \textit{houwt en} hakt, dat \textit{poort en binten} beven,
\\Ge\textit{lijk men} slaaft, om \textit{bijlen aan te} geven,
\\En \textit{ijv’rig} kapt in \textit{’t~hoog en dicht ge}boomt’.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Dus \textit{hebben} z’ook, dol\textit{driftig, onbe}suisd,
\\Gra\textit{veerse}len, pi\textit{laren, wanden,} bogen,
\\Wier \textit{kunstsie}raad de \textit{lust was van elks} ogen,
\\Met \textit{zwaard, hou}weel en \textit{hamer woest ver}gruisd.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Uw \textit{heilig}dom is \textit{door het vuur ver}teerd;
\\Niets \textit{heeft zijn} glans voor \textit{’t~woên des gloeds be}veiligd.
\\Uw \textit{schoon pa}leis, Uw \textit{woning is ont}heiligd,
\\Ten \textit{gronde} toe in \textit{puin en as ver}keerd.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
„Laat”, \textit{zeiden} zij, „laat \textit{ons het ganse} land,
\\Ge\textit{plunderd,} voor onz’ \textit{overmacht doen} zwichten.”
\\Hun \textit{wrede} vuist heeft \textit{al de Godsge}stichten,
\\Uw \textit{naam ten} hoon, ver\textit{brijzeld of ver}brand.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {9}
Wij \textit{zien aan} ons, na \textit{al dit onge}val,
\\Geen \textit{teeknen} meer van \textit{Uwe gunst ge}geven.
\\Niet \textit{een pro}feet is \textit{ons tot troost ge}bleven;
\\Geen \textit{sterv’ling} weet, hoe \textit{lang dit duren} zal.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Hoe \textit{lang, o} God, zal \textit{in dit zwaar ver}driet,
\\De \textit{vijand} ons zijn \textit{wrede trotsheid} tonen;
\\Zal \textit{hij Uw} Naam in \textit{eeuwigheid dan} honen?
\\Neen, \textit{’t~kan niet} zijn; dat \textit{duldt Uw glorie} niet.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Ach, \textit{waarom} trekt G’Uw \textit{hand dus van ons} af,
\\Uw \textit{rechter}hend, die \textit{ons ten steun kan} strekken?
\\Ai, \textit{wil haar} eens uit \textit{Uwen boezem} trekken,
\\En \textit{maak een} eind aan \textit{Uw gestrenge} straf.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Gij, \textit{even}wel, Gij \textit{blijft dezelfd’, o} HEER’;
\\Gij \textit{zijt van} ouds mijn \textit{toeverlaat, mijn} Koning,
\\Die \textit{uitkomst} gaaft, en \textit{uit Uw hemel}woning,
\\Voor \textit{ieders} oog Uw \textit{haat’ren gingt te} keer.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Gij \textit{spleet wel}eer de \textit{Schelfzee door Uw} kracht;
\\Gij \textit{hebt den} kop der \textit{woest’ en felle} draken,
\\Het \textit{vrees’lijk} heir, dat \textit{Isrel dorst ge}naken,
\\In \textit{’t~hart der} zee, ver\textit{broken door Uw} macht.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Uw \textit{sterke} hand heeft \textit{’s~Leviathans} woên,
\\Be\textit{toomd, ge}stuit; deed \textit{Farao be}zwijken;
\\Waar \textit{’t~woest ge}diert’ aan \textit{duizenden van} lijken,
\\Op \textit{’t~dorre} strand, zijn \textit{rooflust mocht vol}doen.
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Hoe \textit{menig}maal hebt \textit{G’ons Uw gunst be}toogd,
\\’t~Zij \textit{G’een fon}tein deedt \textit{uit een rots ont}springen.
\\Of \textit{op een} hoop de \textit{waat’ren samen}dringen,
\\Wan\textit{neer de} stroom door \textit{U werd uitge}droogd.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {16}
De \textit{dag is} d’Uw’; ook \textit{vormdet Gij den} nacht;
\\Gij \textit{schiept het} licht, de \textit{zon met gloed en} stralen;
\\Door \textit{U is} d’aard’ ge\textit{steld in juiste} palen;
\\Elk \textit{jaarsei}zoen hebt \textit{Gij tot stand ge}bracht.
\end {vers}

\begin {vers} {17}
Her\textit{denk, mijn} God, her\textit{denk die wonder}daân!
\\Een \textit{dwaas ge}slacht heeft \textit{Uwen naam ge}lasterd;
\\De \textit{vijand,} van Uw \textit{vrees en dienst ver}basterd,
\\Heeft \textit{Uwen} roem met \textit{smaad en schimp be}laan.
\end {vers}

\begin {vers} {18}
Geef \textit{’t~wild ge}diert’, dat \textit{niets in ’t~woên ont}ziet,
\\De \textit{ziele} van Uw \textit{tortelduif niet} over;
\\Laat, \textit{grote} God, om \textit{een gehaten} rover,
\\Uw \textit{kwijnend} volk niet \textit{eeuwig in ’t~ver}driet.
\end {vers}

\begin {vers} {19}
Be\textit{schouw, her}denk Uw \textit{vastgestaafd ver}bond;
\\Laat \textit{dat Uw} hart tot \textit{ons in liefd’ ont}vonken;
\\Het \textit{land is} vol van \textit{duist’re moordspe}lonken,
\\Van\textit{waar ’t~ge}weld ons \textit{grieft met wond op} wond.
\end {vers}

\begin {vers} {20}
Dat \textit{elk ver}drukt’ Uw \textit{bijstand eens er}lang’;
\\Laat, \textit{laat Uw} volk niet \textit{schaamrood weder}keren;
\\Maar \textit{wil van} hen el\textit{lend’ en nooddruft} weren,
\\Op\textit{dat z’Uw} naam ver\textit{heffen in ge}zang.
\end {vers}

\begin {vers} {21}
Rijs \textit{op, o} God, rijs \textit{op, toon Uw ge}zag;
\\Be\textit{twist Uw} zaak, wees \textit{onze pleitbe}slechter,
\\’t~Is \textit{meer dan} tijd; ge\textit{denk, o hoogste} Rechter,
\\Wat \textit{smaad de} dwaas U \textit{aandoet dag op} dag.
\end {vers}

\begin {vers} {22}
Ver\textit{geet niet,} HEER’, dien \textit{onverdraagb’ren} hoon,
\\Dat \textit{luid ge}roep van \textit{al Uw weêrpar}tijders.
\\Het \textit{woest ge}tier van \textit{Uwe machtbe}strijders.
\\Stijgt \textit{telkens} op tot \textit{voor Uw hemel}troon.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {75} {Psalm 75}

\begin {vers} {1}
U al\textit{leen, U} loven \textit{wij;}
\\\textit{Ja} wij loven \textit{U, o} HEER’,
\\Want Uw \textit{Naam, zo rijk van} eer,
\\\textit{Is tot onze vreugd na}bij.
\\Dies ver\textit{telt men in ons} land,
\\Al de \textit{wond’ren} Uwer hand.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Als ik \textit{’t~ambt ont}vangen \textit{zal,}
\\\textit{Wil} ik, volgens \textit{eed en} plicht,
\\Altoos \textit{recht doen in ’t~ge}richt.
\\\textit{Land en volk was in ver}val;
\\Maar zijn \textit{pijlers steld’ ik} vast,
\\Tegen \textit{woed’ en} overlast.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Tot het \textit{dom en} dwaas ge\textit{slacht,}
\\\textit{Zeid’} ik: „Wees niet \textit{zinne}loos.”
\\Tot de \textit{snoden; „Weest niet} boos,
\\\textit{Dat gij hoornen, sterk van} kracht,
\\Woeden\textit{de naar boven} steekt,
\\En met \textit{stijven} halze spreekt.”
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Geen ge\textit{val, geen} zorg, geen \textit{list,}
\\\textit{Oost,} noch west, noch \textit{zandwoes}tijn,
\\Doet ons \textit{meer of minder} zijn:
\\\textit{God is rechter, die ’t~be}slist;
\\Die, als \textit{aller opper}voogd,
\\Deez’ ver\textit{nedert,} dien verhoogt.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Want des \textit{HEEREN} hand be\textit{sluit}
\\\textit{E}nen kelk vol \textit{bitter}heid,
\\In Zijn \textit{gramschap toebe}reid,
\\\textit{En Hij drenkt er ’t~mensdom} uit;
\\Doch der \textit{goddelozen} mond
\\Zuigt Zijn \textit{hef uit,} tot den grond.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
’k~Zal dit \textit{melden,} ’k~zal al\textit{tijd}
\\\textit{Zin}gen Jakobs \textit{God ter} eer,
\\Slaan der \textit{bozen hoornen} neer,
\\\textit{Vellen wat Zijn Naam be}strijdt;
\\Maar der \textit{vromen hoorn en} macht
\\Zal ver\textit{hoogd zijn} door Gods kracht.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {76} {Psalm 76}

\begin {vers} {1}
God is be\textit{kend bij Judas} stam,
\\Waar \textit{Hij Zijn} hogen \textit{zetel} nam;
\\Zijn Naam is \textit{groot in} Israël;
\\In \textit{Salem staat} op Zijn \textit{be}vel
\\De hutte \textit{van dien Hemel}koning;
\\Op Sion \textit{is Zijn heil}ge \textit{wo}ning.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Daar heeft de \textit{vijand boog en} schild
\\En \textit{vuurge} pijlen \textit{op ver}spild.
\\God brak het \textit{zwaard, be}dwong den krijg.
\\Dat \textit{vrij het roof}geberg\textit{te} zwijg’.
\\Uw roem, o \textit{groot en heerlijk} Wezen,
\\Is tot veel \textit{hoger top} ge\textit{re}zen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Stoutharti\textit{gen zijn daar be}roofd;
\\Daar \textit{sliep èn} heir èn \textit{opper}hoofd.
\\De kloekste \textit{had geen} handen meer,
\\Maar \textit{viel in ’t~stof} versla\textit{gen} neer.
\\O God van \textit{Jakob, door Uw} schelden
\\Vergingen \textit{paarden, wa}gens, \textit{hel}den.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Gij, vrees’lijk \textit{zijt Gij in ’t~ge}richt;
\\Wie \textit{zal be}staan voor \textit{Uw ge}zicht?
\\Zo ras Uw \textit{mond het} vonnis streek,
\\Uw \textit{oordeel van} den he\textit{mel} bleek,
\\Toen vreesde \textit{d’aarde voor Uw} ogen;
\\Toen werd ze \textit{stil door Uw} ver\textit{mo}gen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Als God ter \textit{hoge vierschaar} steeg,
\\’t~Zacht\textit{moedig} volk ver\textit{lossing} kreeg;
\\Ontzette \textit{zich het} gans heelal.
\\Ge\textit{wis, der men}sen gram\textit{schap} zal,
\\Wanneer z’op \textit{’t~hevigst is aan} ’t~blaken,
\\Uw groten \textit{lof nog gro}ter \textit{ma}ken.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Woedt nog de \textit{wraaklust onbe}schroomd,
\\Die \textit{wordt door} U ras \textit{inge}toomd.
\\Doet dan ge\textit{loften} aan den HEER’,
\\Be\textit{taalt die, u}wen God \textit{ter} eer.
\\Gij allen, \textit{die dien groten} Koning
\\Omringt in \textit{Zijn doorluch}te \textit{wo}ning.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Men voer’ dien \textit{God geschenken} aan;
\\Die \textit{vrees’lijk} is in \textit{al Zijn} daân.
\\Hij stoot de \textit{vorsten} weg in ’t~graf
\\En \textit{snijdt hun geest} als drui\textit{ven} af,
\\Hij, die den \textit{koningen der} aarde
\\Zelfs op hun \textit{tronen, vre}ze \textit{baar}de.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {77} {Psalm 77}

\begin {vers} {1}
Mijn ge\textit{roep, uit angst en} vrezen,
\\Klimt tot \textit{God, het Opper}wezen,
\\God, die \textit{in mijn onge}val,
\\D’oren \textit{tot mij neigen} zal.
\\’k~Zocht Hem \textit{in mijn bange} dagen;
\\’k~Bracht de \textit{nachten door met} klagen;
\\’k~Liet niet \textit{af, mijn hand en} oog,
\\Op te \textit{heffen naar om}hoog.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
’k~Schatte \textit{mij geheel ver}loren;
\\’k~Mocht van \textit{geen vertroosting} horen,
\\Als mijn \textit{ziel aan God ge}dacht,
\\Loosd’ ik \textit{niet dan klacht op} klacht;
\\Peinsd’ ik \textit{aan mijn vrucht’loos} kermen,
\\Vrucht’loos \textit{roepen om ont}fermen,
\\Dacht ik, \textit{hoe God anders} helpt,
\\Mijne \textit{ziel werd over}stelpt.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Slaap weer\textit{hieldt Gij van mijn} ogen,
\\’k~Was ver\textit{slagen, neerge}bogen,
\\En, ver\textit{stomd door al ’t~ver}driet,
\\Wars van \textit{mensen, sprak ik} niet.
\\’k~Over\textit{dacht al d’oude} dagen;
\\Jaren, \textit{eeuwen, gunsten,} plagen,
\\En wat \textit{immer aan mijn} ziel
\\Van Gods \textit{hand te beurte} viel.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
’k~Dacht, hoe \textit{’k~God met vreugd voor} dezen
\\Op mijn \textit{snaren had ge}prezen;
\\’k~Over\textit{leid’, in diepe} smart,
\\’s~Nachts met \textit{een mistroostig} hart,
\\En mijn \textit{geest doorzocht de} reden,
\\Waarom \textit{God die tegen}heden
\\Mij in \textit{zulk een mate} zond,
\\En wat \textit{mij te duchten} stond.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
„Zou de \textit{HEER’ Zijn gunstge}noten,”
\\Dacht ik, \textit{„dan altoos ver}stoten?
\\Niet goed\textit{gunstig zijn voort}aan?
\\Nimmer \textit{ons meer gade}slaan?
\\Zouden \textit{Zijn belofte}nissen
\\Verder \textit{haar vervulling} missen,
\\Vrucht’loos \textit{worden afge}wacht
\\Van ge\textit{slachte tot ge}slacht?”
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
„Zou God \textit{Zijn genâ ver}geten?
\\Nooit meer \textit{van ontferming} weten?
\\Heeft Hij \textit{Zijn barmhartig}heên
\\Door Zijn \textit{gramschap afge}sneên?”
\\’k~Zei daar\textit{na; „Dit krenkt mij} ’t~leven,
\\Maar God \textit{zal verandring} geven;
\\D’Aller\textit{hoogste maakt het} goed;
\\Na het \textit{zure geeft Hij} ’t~zoet.”
\end {vers}

\begin {vers} {7}
’k~Zal ge\textit{denken, hoe voor} dezen
\\Ons de \textit{HEER’ heeft gunst be}wezen;
\\’k~Zal de \textit{wond’ren gade}slaan,
\\Die Gij \textit{hebt van ouds ge}daan.
\\’k~Zal nauw\textit{keurig op Uw} werken
\\En der\textit{zelver uitkomst} merken,
\\En, in \textit{plaats van bitt’re} klacht,
\\Daarvan \textit{spreken dag en} nacht.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Heilig \textit{zijn, o God, Uw} wegen;
\\Niemand \textit{spreek’ Uw hoogheid} tegen;
\\Wie, wie \textit{is een God als} Gij,
\\Groot van \textit{macht en heerschap}pij?
\\Ja, Gij \textit{zijt die God, die} d’oren,
\\Wond’ren \textit{doet op wond’ren} horen;
\\Gij hebt \textit{Uwen roem al}om
\\Groot ge\textit{maakt bij ’t~heiden}dom.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Door Uw \textit{arm en alver}mogen,
\\Hebt Gij \textit{Isrel uitge}togen;
\\Jakobs \textit{kind’ren, Jozefs} zaad
\\Vrijge\textit{maakt van Faros} haat.
\\’t~Water \textit{zag, o God, U} komen;
\\’t~Water \textit{zag U, en de} stromen
\\Steiger\textit{den vol schrik om}hoog;
\\D’afgrond \textit{werd beroerd en} droog.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Dikke \textit{wolken goten} water;
\\Hoger \textit{zwerk gaf fel ge}klater;
\\Uwe \textit{pijlen, zo ge}ducht,
\\Vlogen \textit{vlammend door de} lucht;
\\’t~Zwaar ge\textit{luid der donder}slagen
\\Deed het \textit{al in ’t~ronde} wagen;
\\En de \textit{wereld werd ver}licht
\\Door her\textit{haalden bliksem}schicht.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
D’aarde \textit{sloeg van schrik aan} ’t~beven,
\\Toen z’U \textit{langs Uw pad zag} streven;
\\Zee en \textit{grote waters} door,
\\In het \textit{nooit ontdekte} spoor;
\\Toen G’Uw \textit{volk den weg be}reiddet,
\\Daar Gij~’t \textit{als een kudde} leiddet.
\\Mozes’ \textit{en Aärons} hand
\\Bracht hen \textit{dus naar ’t~heilig} land.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {78} {Psalm 78}

\begin {vers} {1}
Neem, o mijn \textit{volk, neem mijne leer ter} oren;
\\Neig \textit{oor en} hart, om \textit{naar mijn stem} te \textit{ho}ren;
\\’k~Zal \textit{met mijn} mond u \textit{wijze spreuken} leren,
\\Ver\textit{borgen}heên, van \textit{ouds af waardig} t’eren.
\\Mij vloeit een \textit{schat van wijsheid} uit den mond,
\\Gelijk een \textit{bron, die voortspringt} uit den grond.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Verborgen\textit{heên, met diep ontzag te} melden,
\\Die \textit{ons voor}heen de \textit{vaderen} ver\textit{tel}den,
\\Die \textit{wij, hun} kroost, ook \textit{niet verbergen} mogen,
\\Die \textit{stellen} wij het \textit{nageslacht voor} ogen;
\\Des HEEREN \textit{lof uit ’s~lands his}torieblaan,
\\Zijn sterken \textit{arm en grote} wonderdaân.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Want God heeft \textit{Zijn getuigenis ge}geven
\\Aan \textit{Jakobs} huis; een \textit{wet, om naar} te \textit{le}ven,
\\Die \textit{Isra}ël zijn \textit{nageslacht moet} leren,
\\Op\textit{dat men} nooit haar \textit{kennis moog’ ont}beren;
\\God vordert, \textit{dat de naneef,} eeuwen lang,
\\Van kind tot \textit{kind, dit onder}wijs ontvang’.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Opdat z’op \textit{God hun hope stellen} zouden,
\\In \textit{’t~oog Zijn} daân, in \textit{’t~hart Zijn wet}ten \textit{hou}den,
\\En \textit{nimmer}meer weer\textit{spannig God ver}achten,
\\Ver\textit{draaid en} krom, als \textit{vorige ge}slachten,
\\Wier hart niet \textit{was gericht naar} Zijn gebod,
\\Wier geest niet \textit{was getrouw met} hunnen God.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Wat kon de \textit{boog den besten schutter} baten?
\\Toen \textit{Efra}ïm Gods \textit{wegen had} ver\textit{la}ten,
\\Vlood \textit{al het} heir ten \textit{dage van het} strijden,
\\En \textit{moest al}dus de \textit{zwaarste neêrlaag} lijden,
\\Op Gods ver\textit{bond werd niet van} hen gelet;
\\Zij weiger\textit{den te wand’len} in Zijn wet.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Zijn wonder\textit{daân, door niemand af te} meten,
\\Zijn \textit{trouwe}loos en \textit{snood van hen} ver\textit{ge}ten;
\\Die \textit{wonder}daân, waar\textit{door Egypte’s} helden
\\Be\textit{zweken} zijn in \textit{Zoans vette} velden;
\\Daar Hij, tot \textit{troost in hunner} vaad’ren leed,
\\Voor ieders \textit{oog de grootste} tekens deed.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Zijn almacht \textit{wist de zee vanéén te} scheiden
\\En \textit{’t~angstig} heir daar \textit{droogvoets door} te \textit{lei}den;
\\Als \textit{op een} hoop deed \textit{Hij de waat’ren} rijzen.
\\Hij \textit{gaf des} daags, om \textit{hen den weg te} wijzen,
\\Een wolkko\textit{lom; een licht des} vuurs bij nacht;
\\Totdat Hij \textit{hen in ’t~vruchtbaar} Kanan bracht.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Ook spleten \textit{zelfs de rotsen op Zijn} wenken,
\\Geen \textit{afgrond} kon het \textit{volk ooit mil}der \textit{dren}ken;
\\De \textit{woeste}nij gaf \textit{zuiv’re water}vlieten,
\\Die \textit{d’Almacht} uit de \textit{steenrots voort deed} schieten,
\\Gelijk een \textit{stroom, die golvend} afgegleên,
\\Zijn armen \textit{spreidt door al de} velden heen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {9}
Maar schoon zij \textit{dus Gods goedheid onder}vonden,
\\Nog \textit{pleegden} z’in ’t~ver\textit{volg de snood}ste \textit{zon}den;
\\In \textit{’t~woest ge}west uit \textit{vetter land ge}togen,
\\Ver\textit{gramden} zij des \textit{Allerhoogsten} ogen;
\\Verzochten \textit{God, en eisten,} ten bewijs
\\Van Zijne \textit{macht, naar hunne} lusten, spijs.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Zij spraken \textit{stout: „Kan God in wilder}nissen
\\Ook \textit{keur van} spijs op \textit{onze ta}fel \textit{dis}sen?
\\’t~Is \textit{waar, Hij} sloeg de \textit{rots, en deed de} stromen,
\\In \textit{over}vloed uit \textit{harde klippen} komen;
\\Maar, is Zijn \textit{macht zo onbe}paald en groot,
\\Hij geev’ dan \textit{hier Zijn volk ook} vlees en brood.”
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Dit hoorde \textit{God, en werd op ’t~hoogst ver}bolgen;
\\Zijn \textit{vuur ont}stak, om \textit{Jakob te} ver\textit{vol}gen;
\\De \textit{felle} toorn van \textit{’t~eeuwig Opper}wezen
\\Deed \textit{Isra}ël al \textit{sidderende} vrezen;
\\Omdat zij \textit{niet geloofden} aan Gods mond,
\\Noch op Zijn \textit{heil vertrouwden} naar ’t~verbond.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Daar God, voor \textit{hen bezorgd, in hunne} noden
\\De \textit{wolken} zelfs van \textit{boven had} ge\textit{bo}den,
\\De \textit{hemel}deur ont\textit{sloten, mild in} ’t~zeegnen,
\\En \textit{’t~manna} doen rond\textit{om hun tenten} reegnen;
\\Opdat Zijn \textit{volk, ten blijk van} Zijne trouw,
\\Dit hemel\textit{koorn op reis ge}nieten zou.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {13}
Elk mocht zijn \textit{brood, zo mild hem toege}meten,
\\Dat \textit{wonder}brood der \textit{Machtigen,} nu \textit{e}ten;
\\Den \textit{teerkost,} tot ver\textit{zading hun ge}geven
\\Een \textit{oosten}wind werd \textit{door Hem voortge}dreven,
\\En ’t~zuiden \textit{gaf, in ’t~aange}voerde zwerk,
\\Geen minder \textit{blijk van Zijn kracht}dadig werk:
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Toen daalde \textit{’t~vlees, als stof en dichte} regen,
\\Een \textit{grote} vlucht van \textit{voog’len, neer}ge\textit{ze}gen;
\\In \textit{menig}te ge\textit{lijk aan ’t~zand der} stranden,
\\Viel \textit{toen van}zelf hun \textit{rijkelijk in} handen;
\\Viel, op Gods \textit{wenk, rondom elks} woning neer,
\\En spijsde \textit{’t~heir van Isrels} Opperheer.
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Toen aten \textit{zij, en werden zat van} eten;
\\Hun \textit{eetlust} werd vol\textit{daan, hoe god}ver\textit{ge}ten;
\\Maar \textit{eer hun} drift en \textit{tomeloos be}geren,
\\Waar\textit{mee dat} volk Gods \textit{almacht dorst ont}eren,
\\Verzadigd \textit{was, ziedaar de} straf terstond,
\\Terwijl de \textit{spijs nog was in} hunnen mond;
\end {vers}

\begin {vers} {16}
Ziedaar Gods \textit{toorn, gelijk een vuur, ont}stoken;
\\Zijn \textit{eer werd} op hun \textit{machtigsten} ge\textit{wro}ken,
\\Daar \textit{plaag op} plaag ge\textit{weldig neder}velden
\\’t~Aan\textit{zienlijkst} deel, het \textit{puik van Isrels} helden,
\\Maar ’t~volk ging \textit{voort, hun onge}loof hield aan;
\\God had ver\textit{geefs Zijn wonde}ren gedaan.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {17}
Daarom deed \textit{Hij in ijdelheid hun} dagen
\\Ver\textit{gaan, en,} door een \textit{reeks van fel}le \textit{pla}gen,
\\In \textit{schrik en} angst hen \textit{slijten hunne} jaren.
\\Maar \textit{bracht Hij} hen op\textit{nieuw in doodsge}varen,
\\Dan vraagden \textit{zij naar God, en} keerden weer,
\\En zochten \textit{vroeg, uit bange} vrees, den HEER’.
\end {vers}

\begin {vers} {18}
Dan dachten \textit{zij, hoe ’t~eeuwig Opper}wezen
\\Hun \textit{rotssteen} was, en \textit{hoe in angst} voor \textit{de}zen
\\De \textit{hoge} God ver\textit{lossing had ge}zonden;
\\Dan \textit{vleiden} zij Hem \textit{vals’lijk met hun} monden,
\\En bukten \textit{laag, omdat de} nood hen drong,
\\Maar logen \textit{Hem met hun ge}veinsde tong.
\end {vers}

\begin {vers} {19}
Hun hart was \textit{boos, vervuld met slinkse} streken;
\\Van \textit{Zijn ver}bond was \textit{groot en klein} ge\textit{we}ken,
\\Doch \textit{God ver}gaf barm\textit{hartig hunne} schulden;
\\Ver\textit{dierf ze} niet, schoon \textit{zij de maat ver}vulden;
\\Hij wendde \textit{zelfs Zijn gramschap} dikwijls af;
\\En wekte \textit{nooit Zijn ganse} wraak ter straf.
\end {vers}

\begin {vers} {20}
Hij dacht in \textit{gunst, door hunne ramp be}wogen;
\\Zij \textit{zijn toch} vlees, zij \textit{hebben geen} ver\textit{mo}gen;
\\Zij \textit{zijn een} wind, die \textit{gaat, en nooit zal} keren,
\\Hoe \textit{dikwijls} dorst hun \textit{wrevel God ont}eren!
\\De wilder\textit{nis zag door hun} boze paân
\\Hem bitter\textit{heên en smarten} aangedaan.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {21}
Want elk ging \textit{voort in God op ’t~snoodst te} tergen,
\\En \textit{nieuw be}wijs van \textit{Zijne macht} te \textit{ver}gen,
\\Den \textit{heilgen} God van \textit{Israël te} kwellen,
\\En \textit{paal en} perk aan \textit{Zijne daân te} stellen.
\\Zij dachten \textit{niet aan dien door}luchten tijd,
\\Waarin Gods \textit{hand hen had van} ’t~juk bevrijd.
\end {vers}

\begin {vers} {22}
Hoe Hij Zijn \textit{oog op hen had neerge}slagen,
\\E\textit{gypte} van Zijn \textit{tekenen} deed \textit{wa}gen,
\\En \textit{Zoans} veld, daar \textit{Hij hen af wou} zond’ren;
\\Een \textit{streng to}neel deed \textit{worden van Zijn} wond’ren;
\\Waar poel en \textit{beek, en groot’ en} kleine vloed,
\\Ondrinkbaar \textit{werd, en niets dan} walg’lijk bloed.
\end {vers}

\begin {vers} {23}
Hij zond een \textit{heir, door niemands hand te} weren,
\\Veel \textit{onge}diert’, om \textit{alles te} ver\textit{te}ren;
\\Zijn \textit{grote} kracht deed \textit{vorsen uit de} stromen,
\\Tot \textit{wis be}derf van \textit{gans Egypte,} komen;
\\Hij gaf ’t~ge\textit{was, met vlijt ge}kweekt, en ’t~kruid
\\Den kruidworm \textit{en den sprinkhaan} tot een buit.
\end {vers}

\begin {vers} {24}
De wijnstok \textit{werd door hagel neerge}smeten,
\\De \textit{wilde} vijg daar\textit{door vanéén} ge\textit{re}ten;
\\De \textit{landman} zag zijn \textit{vruchtbaar veld be}derven,
\\Zijn \textit{kleiner} vee door \textit{zwaren hagel} sterven;
\\Zijn beesten \textit{door den fellen} bliksem slaan,
\\En jammer\textit{lijk door vuur en} vlam vergaan.
\end {vers}

\begin {vers} {25}
Ook zond Hij \textit{toorn, verbolgenheid en} noden,
\\Ver\textit{stoordheid,} angst en \textit{vrees’lijk’ on}heils\textit{bo}den;
\\Hij \textit{baand’ een} weg voor \textit{Zijne grimmig}heden,
\\Waar\textit{langs de} wraak zou \textit{treên met wisse} schreden:
\\Hun ziel werd \textit{niet onttrokken} aan het graf;
\\Terwijl Hij \textit{’t~vee aan ’t~pestvuur} overgaf.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {26}
Egypte\textit{land zag al het eerstge}boren,
\\Door \textit{’s~hemels} wraak ge\textit{slagen en} ver\textit{lo}ren;
\\De \textit{dood der} jeugd, ’t~be\textit{ginsel van Chams} krachten,
\\Ver\textit{vulde} tent en \textit{veld met jammer}klachten;
\\Waaruit Gods \textit{volk als schapen} werd geleid,
\\En vrij en \textit{blij op Parans} grond geweid.
\end {vers}

\begin {vers} {27}
Ja, zonder \textit{vrees mocht Isrel veilig} trekken;
\\Het \textit{zag de} zee zijn \textit{haat’ren o}ver\textit{dek}ken;
\\Want \textit{God, hun} God, bracht \textit{hen, bevrijd van} banden,
\\Naar \textit{’t~land, door} Hem ge\textit{heiligd uit de} landen,
\\Tot dezen \textit{berg, dien Zijne} hand verkreeg,
\\En die daar\textit{na ten hoogsten} luister steeg.
\end {vers}

\begin {vers} {28}
Het heiden\textit{dom werd voor hen wegge}dreven;
\\Aan \textit{elk, naar} ’t~snoer, zijn \textit{erfenis} ge\textit{ge}ven;
\\En \textit{Isrel} mocht in \textit{eigen tenten} wonen.
\\Maar \textit{’t~wufte} volk ging \textit{voort met God te} honen,
\\Verzocht den \textit{HEER’, versmaadde} Zijn gebied,
\\En hield het \textit{recht des Aller}hoogsten niet.
\end {vers}

\begin {vers} {29}
Zij weken \textit{af door trouwelozen} handel,
\\En \textit{volgden} dus der \textit{vaad’ren sno}den \textit{wan}del;
\\Zo \textit{keren} zich be\textit{driegelijke} bogen,
\\Waar\textit{door som}wijl de \textit{schutter wordt be}drogen,
\\Des HEEREN \textit{toorn en ijver} werd getergd,
\\Door beelden\textit{dienst en hoogten} op ’t~gebergt’.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {30}
Dit hoorde \textit{God, en heeft, op ’t~felst ont}stoken,
\\Dit \textit{boos be}staan op \textit{Israël} ge\textit{wro}ken,
\\Dat \textit{volk ver}smaad met \textit{beelden en al}taren;
\\Dies \textit{liet Hij} tent en \textit{tabernakel} varen,
\\Die Hij zich \textit{daar ter woning} had gesticht,
\\En tot Zijn \textit{eer te Silo} opgericht.
\end {vers}

\begin {vers} {31}
Het onder\textit{pand van ’t~heerlijk alver}mogen,
\\Zijn \textit{heilig’} ark, gaf \textit{Hij, voor Is}rels \textit{o}gen,
\\Den \textit{Filis}tijn in \textit{d’ongewijde} handen;
\\Zijn \textit{volk ten} zwaard’, of \textit{in de slaafse} banden.
\\Gods Majes\textit{teit, getergd, zag} van omhoog
\\Zijn erfnis \textit{aan, met een ver}bolgen oog.
\end {vers}

\begin {vers} {32}
Het vuur ver\textit{slond de strijdb’re jonge}lingen,
\\Der \textit{maagden} lof ver\textit{gat men op} te \textit{zin}gen;
\\Hun \textit{priester}schap, hoe \textit{hoog door God ver}heven,
\\Werd, \textit{laag ver}neerd, aan \textit{’t~zwaard ten prooi ge}geven;
\\En d’arme \textit{weeuw bezweek van} zielsverdriet,
\\Of zat door \textit{schrik verstomd, en} weende niet.
\end {vers}

\begin {vers} {33}
Toen stond God \textit{op met gunstige ge}dachten,
\\Als \textit{na een} slaap ont\textit{waakt met nieu}we \textit{krach}ten;
\\Ja, \textit{als een} held, ont\textit{zagg’lijk in zijn} gangen,
\\Die \textit{nieuwen} moed heeft \textit{door den wijn ont}vangen;
\\En sloeg tot \textit{smaad, met Zijn ge}duchte hand,
\\Het uiterst, \textit{deel van ’s~vijands} ingewand.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {34}
Doch Jozefs \textit{tent liet Hij veracht’lijk} varen,
\\In \textit{Efra}ïm ver\textit{koos Hij geen} al\textit{ta}ren;
\\Maar \textit{Hij had} lust, in \textit{Judas stam te} wonen,
\\Om \textit{daar Zijn} macht en \textit{heerlijkheid te} tonen
\\Op Sions \textit{berg, dien ’s~werelds} Opperheer
\\Bemind’ en \textit{koos ten zetel} van Zijn eer.
\end {vers}

\begin {vers} {35}
Daar bouwde \textit{Hij als hoogten Zijne} muren,
\\Zijn \textit{heilig}dom, dat \textit{d’eeuwen zou} ver\textit{du}ren;
\\Ge\textit{lijk deez’} aard’, ge\textit{grond door Zijne} krachten,
\\In \textit{eeuwig}heid geen \textit{wanklen heeft te} wachten,
\\Held David, \textit{dien Hij van de} schaapskooi nam,
\\Verkoos Hij \textit{zich tot vorst uit} Judas stam.
\end {vers}

\begin {vers} {36}
Hij deed Zijn \textit{knecht van achter ’t~vee zich} spoeden,
\\Om \textit{Jakobs} zaad, Zijn \textit{dierbaar volk,} te \textit{hoe}den,
\\Zijn \textit{Isra}ël, ten \textit{erfdeel Hem ver}kregen,
\\Dus \textit{heeft die} vorst ge\textit{heerst met roem en} zegen,
\\Gods volk op\textit{recht en met ver}stand geweid,
\\En ’t~rijk be\textit{schermd door dapper} krijgsbeleid.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {79} {Psalm 79}

\begin {vers} {1}
Getrouwe God, de \textit{heid’nen zijn ge}komen,
\\Zij \textit{hebben} stout Uw \textit{erfland inge}no\textit{men:}
\\\textit{Jeruza}lem, de \textit{tempel, Uw al}taren,
\\’t~Ligt \textit{al ver}woest door \textit{die gewelde}naren!
\\Uw \textit{knechten} zijn geveld
\\Door \textit{hun ver}woed geweld.
\\Hun \textit{lijken, onbe}graven,
\\Ver\textit{zaden} na hun dood
\\’t~Ge\textit{diert’ in hongers}nood:
\\En \textit{gier en kraai en} raven.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Het kost’lijk bloed van \textit{Uwe gunstge}noten,
\\Als \textit{water} om Je\textit{ruzalem ver}go\textit{ten,}
\\\textit{Doet wijd en} zijd des \textit{vijands woede} blijken;
\\Het \textit{ganse} veld is \textit{nu bezaaid met} lijken,
\\Van \textit{d’eer des} grafs beroofd.
\\De \textit{nabuur} schudt het hoofd
\\En \textit{lacht met onz’ el}lenden.
\\Ons \textit{deernis}wekkend lot,
\\Stelt \textit{ons ten smaad, ten} spot
\\Van \textit{vreemden en be}kenden.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Hoe lang zult Gij in \textit{gramschap zijn ont}stoken;
\\Zal \textit{’t~hevig} vuur Uws \textit{ijvers eeuwig} ro\textit{ken?}
\\\textit{Stort Uwe} wraak op \textit{hen, die ons ver}teren,
\\Op \textit{volken,} die Uw \textit{groten Naam niet} eren;
\\Want \textit{Isrel,} door hun macht
\\Ver\textit{schrikk’lijk} omgebracht,
\\Ligt \textit{in zijn bloed ver}dronken;
\\Zijn \textit{woning,} al de troost
\\En \textit{lust van Jakobs} kroost,
\\Ge\textit{lijkt thans naar spe}lonken.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Gedenk niet meer aan \textit{’t~kwaad, dat wij be}dreven,
\\Onz’ \textit{euvel}daad word’ \textit{ons uit gunst ver}ge\textit{ven.}
\\\textit{Waak op, o} God, en \textit{wil van verder} lijden
\\Ons \textit{klein ge}tal door \textit{Uwe kracht be}vrijden.
\\Help \textit{ons, barm}hartig HEER’,
\\Uw \textit{groten} Naam ter eer;
\\Uw \textit{trouw koom’ ons te} stade;
\\Ver\textit{zoen de} zware schuld,
\\Die \textit{ons met schrik ver}vult,
\\Be\textit{wijs ons eens ge}nade!
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Waarom zou zich der \textit{heid’nen macht ver}meeren,
\\Uw \textit{hoog ge}zag door \textit{bitt’ren schimp ont}e\textit{ren,}
\\\textit{En vragen} door hun \textit{trotsen waan be}drogen:
\\„Waar \textit{is hun} God, waar \textit{blijkt nu Zijn ver}mogen?”
\\Ver\textit{geld hun} overmoed,
\\Wreek \textit{Uwer} knechten bloed,
\\O \textit{God van ons be}trouwen;
\\Ver\textit{dedig} onze zaak,
\\Doe \textit{’t~heidendom uw} wraak
\\Zelfs \textit{voor ons oog aan}schouwen!
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Ai, hoor naar hen, die \textit{in gevangnis} kwijnen,
\\Laat \textit{hun ge}kerm voor \textit{Uw gezicht ver}schij\textit{nen.}
\\\textit{Bevrijd hen,} die ge\textit{dreigd met doodsge}varen,
\\Op \textit{Uwe} hulp met \textit{smekend’ ogen} staren.
\\Ver\textit{geld den} wreden smaad,
\\Waar\textit{mee des} nabuurs haat,
\\Uw \textit{mogendheid dorst} schenden.
\\Geef \textit{hun, o} Opperheer,
\\Die \textit{zevenvoudig} weer;
\\Zie \textit{neer op onz’ el}lenden.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Zo zullen wij de \textit{schapen Uwer} weiden,
\\In \textit{eeuwig}heid Uw \textit{lof, Uw eer ver}brei\textit{den,}
\\\textit{En zingen} van ge\textit{slachten tot ge}slachten;
\\Uw \textit{trouw, Uw} roem, Uw \textit{onverwinb’re} krachten.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {80} {Psalm 80}

\begin {vers} {1}
Neem \textit{Isrels Herder, neem ter} oren;
\\Die \textit{Jozefs kroost, door U ver}koren,
\\Als \textit{schapen} gunstig \textit{hebt ge}leid;
\\Die \textit{enen} troon van \textit{heilig}heid
\\U \textit{tussen Che}rubs hebt \textit{ge}sticht;
\\Verschijn weer \textit{blinkend} met Uw licht.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Die \textit{glans straal’ Efraïm in} d’ogen;
\\Toon \textit{Benjamin Uw groot ver}mogen;
\\Ver\textit{los Ma}nasse \textit{tot Uw} eer.
\\Ge\textit{trouwe} Herder, \textit{breng ons} weer;
\\Ver\textit{los ons, toon} ons ’t~lief\textit{lijk} licht
\\Van Uw ver\textit{troostend’} aangezicht.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Hoe \textit{lang, o HEER’ der leger}machten,
\\Ver\textit{werpt Gij, toornig, onze} klachten?
\\Hoe \textit{lang ver}laat G’ons \textit{in den} nood?
\\Gij \textit{spijst Uw} volk met \textit{tranen}brood;
\\Gij \textit{drenkt het in} zijn jam\textit{mer}staat,
\\Met tranen, \textit{uit een} volle maat.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
In \textit{’t~bitter leed, dat wij ver}duren,
\\Zien \textit{w’ons aan onze nage}buren;
\\He\textit{laas, door} U ten \textit{schimp ge}steld,
\\Ons \textit{door hun} twisten \textit{neerge}veld.
\\Wij \textit{zien, daar ons} hun haat \textit{ver}treedt,
\\Hen spotten \textit{om ons} harteleed.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Laat \textit{ons, o God der leger}machten,
\\Niet \textit{vrucht’loos op Uw bijstand} wachten.
\\Ga \textit{onzen} haat’ren \textit{zelf te} keer;
\\Ge\textit{trouwe} Herder, \textit{breng ons} weer;
\\Ver\textit{los ons; toon} ons ’t~lief\textit{lijk} licht
\\Van Uw ver\textit{troostend} aangezicht.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
Gij \textit{vondt in ons een welbe}hagen;
\\Gij \textit{bracht, o God, in vroeger} dagen,
\\Uw \textit{wijnstok} uit E\textit{gypte}land
\\Gij \textit{zelf hebt} gunstig \textit{hem ge}plant,
\\Voor \textit{hem de vol}ken uit\textit{ge}roeid,
\\Hem plaats be\textit{reid, hem} mild besproeid.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Hij \textit{heeft zijn wortels uitge}schoten;
\\De \textit{bergen werden door zijn} loten,
\\Als \textit{waren~’t} ceed’ren, \textit{over}dekt;
\\Hij \textit{heeft zijn} ranken \textit{uitge}strekt,
\\In \textit{zijnen bloei} en fris\textit{sen} staat,
\\Tot aan de \textit{zee, tot} aan d’Eufraat.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Waar\textit{om hebt Gij zijn muur ver}broken,
\\Hem \textit{van Uw zorg en hulp ver}stoken?
\\Men \textit{plukt, men} trapt hem \textit{met den} voet.
\\Het \textit{boszwijn} heeft hem \textit{omge}wroet;
\\Het \textit{wild gediert’} hem af\textit{ge}weid;
\\Daar~’t zich door \textit{’t~ganse} land verspreid.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Keer \textit{weer, o God der leger}machten,
\\Tot \textit{ons, die op Uw bijstand} wachten.
\\Zie \textit{uit den} hogen \textit{hemel} neer,
\\Her\textit{stel Uw} wijnstok \textit{als wel}eer,
\\Den \textit{stam ter liefd’} Uws Zoons \textit{ge}plant,
\\Dien Gij ge\textit{sterkt hebt} door Uw hand.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Hij \textit{ligt verbrand en afge}houwen.
\\Als \textit{Gij verwoest, wie zal dan} bouwen?
\\Uw \textit{hand zij} over \textit{’s~mensen} Zoon,
\\Dien \textit{G’U ge}sterkt hebt \textit{tot den} troon;
\\Zo \textit{leven wij,} door U \textit{be}vrijd,
\\Altoos aan \textit{Uwen} dienst gewijd.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Be\textit{houd ons, HEER’ der leger}machten,
\\Zo \textit{zullen w’ons voor afval} wachten;
\\Zo \textit{knielen} w’altoos \textit{voor U} neer.
\\Ge\textit{trouwe} Herder, \textit{breng ons} weer;
\\Ver\textit{los ons, toon} ons ’t~lief\textit{lijk} licht
\\Van Uw ver\textit{troostend} aangezicht.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {81} {Psalm 81}

\begin {vers} {1}
Zingt nu \textit{blij te} moê
\\’t~Machtig \textit{Opper}wezen
\\Enen \textit{lofzang} toe;
\\\textit{Om ons} heilgenot
\\\textit{Worde} Jakobs God,
\\\textit{Met gejuich ge}prezen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Zingt een \textit{psalm en} geeft
\\Trommels \textit{aan de} reien;
\\Wat in \textit{Isrel} leeft,
\\\textit{Roep’ Zijn} grootheid uit.
\\\textit{Harp en} zachte luit
\\\textit{Moet Zijn roem ver}breien.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
’t~Blij ba\textit{zuinge}schal
\\Klink’ in \textit{Isrels} oren.
\\Doe nu \textit{over}al
\\\textit{Deze} maar verstaan:
\\\textit{„’t~Feest der} nieuwe maan,
\\\textit{’t~Feestuur is ge}boren!”
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Want dit \textit{is~’t be}vel
\\Van den \textit{HEER’ der} heren,
\\Aan Zijn \textit{Isra}ël.
\\\textit{Dit is~’t} hoog gebod,
\\\textit{’t~Recht van} Jakobs God,
\\\textit{Dat wij billijk} eren.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Dit doet \textit{Jozefs} zaad
\\Aan E\textit{gypte} denken
\\En in \textit{welk een} staat,
\\\textit{Waar~’t een} sprake vond,
\\\textit{Die het} niet verstond,
\\\textit{God Zijn heil wou} schenken.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
„’k~Heb hun \textit{hals be}vrijd
\\Van den \textit{last te} dragen.
\\’t~Was die \textit{blijde} tijd,
\\\textit{Toen hun} moede hand
\\\textit{Werd in} ’s~vijands land
\\\textit{Van den pot ont}slagen.”
\end {vers}

\begin {vers} {7}
„Op uw \textit{noodge}schrei,
\\Deed Ik \textit{grote} wond’ren;
\\Onder \textit{Mijn ge}lei
\\\textit{Vondt gij} hulp; Mijn woord
\\\textit{Werd van} u gehoord
\\\textit{Uit de plaats der} dond’ren.”
\end {vers}

\begin {vers} {8}
„’k~Nam te \textit{Meri}ba
\\Proef van \textit{uw ver}trouwen,
\\Of g’op \textit{Mijn ge}nâ,
\\\textit{In uw} tegenheên,
\\\textit{Op Mijn} Naam alleen
\\\textit{En Mijn woord zoudt} bouwen.”
\end {vers}

\begin {vers} {9}
„Hoort Mij,” \textit{zei Ik} toen,
\\„Onder \textit{u be}tuigen,
\\Wat gij \textit{hebt te} doen;
\\\textit{Och, dat} Israël
\\\textit{Zich, op} Mijn bevel,
\\\textit{Onder Mij wou} buigen!”
\end {vers}

\begin {vers} {10}
„Eert geen \textit{uitlands} God;
\\Wacht u \textit{voor uw} zielen;
\\Wilt, naar \textit{Mijn ge}bod,
\\\textit{Mijnen} Naam ten hoon,
\\\textit{Voor geen} valse goôn,
\\\textit{Voor geen vreemde} knielen.”
\end {vers}

\begin {vers} {11}
„Ik, Ik \textit{ben de} HEER’;
\\’k~Ben uw \textit{God, die} heilig
\\IJver \textit{voor Mijn} eer;
\\\textit{Die u} door Mijn hand
\\\textit{Uit E}gypteland
\\\textit{Leidde, vrij en} veilig.”
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {12}
„Opent \textit{uwen} mond,
\\Eist van \textit{Mij vrij}moedig
\\Op mijn \textit{trouwver}bond;
\\\textit{Al wat} u ontbreekt,
\\\textit{Schenk Ik,} zo gij~’t smeekt,
\\\textit{Mild en over}vloedig.”
\end {vers}

\begin {vers} {13}
„Maar Mijn \textit{volk wou} niet,
\\Naar Mijn \textit{stemme} horen;
\\Isra\textit{ël ver}liet
\\\textit{Mij en} Mijn geboôn;
\\\textit{’t~Heeft zich} and’ren goôn,
\\\textit{Naar zijn lust, ver}koren.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
„’k~Liet hen \textit{dies, ver}acht,
\\Naar~’t hun \textit{goed dacht,} hand’len.
\\’k~Liet dit \textit{boos ge}slacht,
\\\textit{Naar de} keuze viel
\\\textit{Van hun} dwaze ziel,
\\\textit{In hun wegen} wand’len.”
\end {vers}

\begin {vers} {15}
„Och, had \textit{naar Mijn} raad
\\Zich Mijn \textit{volk ge}dragen!
\\Och, had \textit{Isrels} zaad
\\\textit{Op Mijn} effen paân
\\\textit{IJv’rig} willen gaan,
\\\textit{Naar Mijn welbe}hagen.”
\end {vers}

\begin {vers} {16}
„’k~Had hun \textit{haters} ras
\\En ge\textit{heel ver}slonden.
\\Wie hun \textit{tegen} was,
\\\textit{Had aan} allen kant
\\\textit{Mijn ge}duchte hand
\\\textit{Zeker onder}vonden.”
\end {vers}

\begin {vers} {17}
„Haters \textit{van den} HEER’
\\Hadden \textit{Hem ge}geven,
\\Schoon ge\textit{veinsd, Zijn} eer;
\\\textit{Ook zou} Isrels tijd,
\\\textit{Van de} smart bevrijd,
\\\textit{Eeuwig zijn ge}bleven.”
\end {vers}

\begin {vers} {18}
„’k~Had u \textit{dan tot} spijs
\\Vette \textit{tarw’ doen} groeien,
\\En u, \textit{ten be}wijs,
\\\textit{Hoe Ik} u kon voên,
\\\textit{Honig}beken doen
\\\textit{Uit de rotsen} vloeien.”
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {82} {Psalm 82}

\begin {vers} {1}
In \textit{d’achtb’re Godsvergade}ringen
\\Staat \textit{God, als Richter der ge}dingen.
\\Hij \textit{oordeelt over} goed en kwaad,
\\In \textit{’t~midden van der} goden raad:
\\„Hoe \textit{lang zult gij van ’t~richtsnoer} wijken,
\\Een \textit{onrechtvaardig vonnis} strijken,
\\En \textit{acht slaan op het} aangezicht
\\Der \textit{goddelozen} in ’t~gericht?”
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Toont \textit{aller goden God te} vrezen;
\\Doet \textit{recht aan armen en aan} wezen,
\\Recht\textit{vaardigt hem, die} billijk klaagt,
\\Ver\textit{drukt of arm uw} hulpe vraagt;
\\Ver\textit{lost geringen uit hun} lijden,
\\En \textit{wilt behoeftigen be}vrijden,
\\Rukt \textit{z’uit der godde}lozen hand;
\\Ge\textit{rechtigheid ver}hoogt een land.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Maar \textit{ach, hier is het recht ver}geten;
\\Men \textit{heeft noch kennis noch ge}weten;
\\Men \textit{wandelt in de} duisternis;
\\Het \textit{wankelt al, wat} zeker is;
\\Dies \textit{ziet men ’s~aardrijks grondvest} beven
\\’k~heb \textit{wel voorheen u d’eer ge}geven,
\\Dat \textit{Ik u goden} heb genoemd
\\En \textit{als Gods kinde}ren geroemd!
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Gij \textit{zult nochtans het leven} derven,
\\En \textit{als gemene mensen} sterven;
\\Eens \textit{storten van den} stoel der eer
\\In \textit{’t~graf, als elk der} vorsten, neer.
\\Sta \textit{op, o God, en wil ont}waken.
\\Ai, \textit{oordeel ’t~aardrijk, richt de} zaken;
\\Want \textit{Gij bezit op} aard’ alom
\\De \textit{volkeren in} eigendom.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {83} {Psalm 83}

\begin {vers} {1}
Zwijg \textit{niet, o} God, houd \textit{U niet} doof.
\\Wij \textit{worden, zo Gij} zwijgt, ten roof;
\\Wees \textit{toch niet stil, ai, wil ont}waken;
\\Want \textit{zie, o God, Uw haters} maken
\\Een \textit{krijgsgetier om zich te} wreken;
\\Zij \textit{durven} stout den \textit{kop op}steken.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Hun \textit{aanslag} is ver\textit{woed en} boos;
\\Zij \textit{zoeken, heime}lijk en loos,
\\Uw \textit{volk, dat zij zo bits ver}achten,
\\Te \textit{dempen met vereende} krachten;
\\Dat \textit{Gij, met zoveel gunst en} zorgen,
\\Houdt, \textit{als een} schat, bij \textit{U ver}borgen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Zij \textit{zeiden} stout, en \textit{heet op} buit:
\\„Komt \textit{aan, men roei’ gans} Isrel uit;
\\Op\textit{dat dit volk, gelijk voor} dezen,
\\Voort\textit{aan geen volk meer moge} wezen;
\\Dat \textit{niemand Isrels naam doe} horen,
\\Dat \textit{zijn ge}dachtnis \textit{ga ver}loren.”
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Want \textit{samen} zijn zij~’t \textit{eens ge}raakt;
\\’t~Ver\textit{bond is tegen} U gemaakt;
\\Daar \textit{zien wij Edoms tenten} naad’ren;
\\Ginds \textit{Ismaël zich saam ver}gaad’ren;
\\De \textit{Moabieten, Haga}renen
\\En \textit{Gebal} zich in \textit{’t~veld ver}enen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Met \textit{hen trekt} Ammon \textit{éne} lijn,
\\En \textit{Amalek, en} Palestijn,
\\En \textit{die in ’t~rijke Tyrus} wonen;
\\Ook \textit{liet zich Assur bij hen} tronen,
\\Een \textit{machtig rijk, waarop zij} leunen,
\\En \textit{Lots ont}aarde \textit{kinders} steunen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Dat \textit{hen, o} God, Uw \textit{gramschap} sla,
\\Als \textit{Midian, als} Sisera,
\\Als \textit{Jabin, die bij Kisons} stromen
\\En \textit{t’Endor gans zijn omge}komen,
\\Wan\textit{neer Uw ijver niemand} spaarde,
\\Maar \textit{hen ver}trad als \textit{slijk der} aarde.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {7}
Sla \textit{hen en} hunne \textit{prinsen,} HEER’,
\\Als \textit{Oreb en als} Zeëb neer.
\\Doe \textit{al hun vorsten, hoe ver}heven,
\\Als \textit{Zebah en Zalmuna} sneven;
\\Die \textit{met geweld Gods land en} daken
\\Zich \textit{wilden} ter be\textit{zitting} maken.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Maak \textit{dat dit} volk geen \textit{rustplaats} vind’;
\\Ver\textit{strooi hen door een} wervelwind
\\Als \textit{stoppels, door een storm ge}dreven,
\\Als \textit{wouden, ’t~vuur ter prooi ge}geven,
\\Als \textit{bergen, in wier inge}wanden
\\Ont\textit{stoken} pik en \textit{zwavel} branden.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Ver\textit{volg ze} dus van \textit{oord tot} oord,
\\En \textit{drijf ze met Uw} onweer voort.
\\Ver\textit{schrik hen met Uw dwarrel}winden.
\\Zo\textit{dat zij rust noch schuilplaats} vinden.
\\Doe \textit{hen, o HEER’, vol schande} vlieden,
\\Op\textit{dat z’Uw} Naam eens \textit{hulde} bieden.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Be\textit{schaam, ver}schrik hen \textit{eeuwig’}lijk;
\\Dat \textit{ieder schaamrood} rugwaarts wijk’.
\\Ver\textit{niel hun heiren; doe hen} weten,
\\Dat \textit{Gij alleen de HEER’ moogt} heten;
\\Die \textit{grote Naam van ’t~hoogste} Wezen.
\\Doe \textit{’t~wereld}rond eer\textit{biedig} vrezen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {84} {Psalm 84}

\begin {vers} {1}
Hoe lief\textit{lijk, hoe vol heil}genot,
\\O \textit{HEER’ der leger}scharen God,
\\Zijn \textit{mij Uw huis en tempel}zangen.
\\Hoe \textit{branden} mijn ge\textit{negen}heên,
\\Om \textit{’s~HEEREN} voorhof \textit{in te} treên!
\\Mijn \textit{ziel be}zwijkt van \textit{sterk ver}langen;
\\Mijn \textit{hart roept} uit tot \textit{God, Die} leeft,
\\En \textit{aan mijn ziel het} leven geeft.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Zelfs vindt \textit{de mus een huis,} o HEER’,
\\De \textit{zwaluw legt haar} jongskens neer
\\In \textit{’t~kunstig nest bij Uw al}taren,
\\Bij \textit{U, mijn} Koning \textit{en mijn} God,
\\Ver\textit{wacht mijn} ziel een \textit{heilrijk} lot;
\\Ge\textit{duchte} HEER’ der \textit{leger}scharen,
\\Wel\textit{zalig} hij, die \textit{bij U} woont,
\\Ge\textit{staag U prijst en} eerbied toont.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Welza\textit{lig hij, die al} zijn kracht
\\En \textit{hulp alleen van} U verwacht,
\\Die \textit{kiest de welgebaande} wegen.
\\Steekt \textit{hem de} hete \textit{middag}zon
\\In \textit{’t~moerbei}dal, Gij \textit{zijt hun} bron,
\\En \textit{stort op} hen een \textit{milden} regen,
\\Een \textit{regen,} die hen \textit{over}dekt,
\\Ver\textit{kwikt en hun tot} zegen strekt.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Zij gaan \textit{van kracht tot kracht} steeds voort;
\\Elk \textit{hunner zal, in} ’t~zalig oord
\\Van \textit{Sion, haast voor God ver}schijnen.
\\Let, \textit{HEER’ der} leger\textit{scharen,} let
\\Op \textit{mijn oot}moedig \textit{smeekge}bed.
\\Ai, \textit{laat mij} niet van \textit{druk ver}kwijnen;
\\Leen \textit{mij een} toege\textit{negen} oor,
\\O, \textit{Jakobs God, geef} mij gehoor.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
O God, \textit{die ons ten schil}de zijt,
\\En \textit{ons voor alle} ramp bevrijdt,
\\Aan\textit{schouw toch Uw gezalfde} Koning.
\\Een \textit{dag is} in Uw \textit{huis mij} meer,
\\Dan \textit{duizend,} waar ik \textit{U ont}beer;
\\’k~Waar’ \textit{liever} in mijn \textit{Bondsgods} woning
\\Een \textit{dorpel}wachter, \textit{dan ge}wend
\\Aan \textit{d’ijd’le vreugd’ in} ’s~bozen tent.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Want God, \textit{de HEER’, zo goed,} zo mild,
\\Is~’t \textit{allen tijd een} zon en schild.
\\Hij \textit{zal genaad’ en ere} geven;
\\Hij \textit{zal hun} ’t~goede \textit{niet in} nood
\\Ont\textit{houden,} zelfs niet \textit{in de} dood,
\\Die \textit{in op}rechtheid \textit{voor Hem} leven.
\\Wel\textit{zalig,} HEER’, die \textit{op U} bouwt,
\\En \textit{zich geheel aan} U vertrouwt.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {85} {Psalm 85}

\begin {vers} {1}
Gij \textit{hebt Uw} land, o \textit{HEER’, die} gunst betoond,
\\Dat \textit{Jakobs zaad opnieuw in} vrijheid woont.
\\De \textit{schuld Uws} volks hebt \textit{G’uit} Uw boek \textit{ge}daan;
\\Ook \textit{ziet Gij} geen van \textit{hunne zonden} aan;
\\Gij \textit{vindt in} gunst, en \textit{niet in wraak, Uw} lust;
\\De \textit{hitte} van Uw \textit{gramschap} is geblust.
\\O heilrijk \textit{God, weer verder} ons verdriet,
\\Keer \textit{af Uw} wraak, en \textit{doe Uw toorn te} niet.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Heeft \textit{dan, o} HEER’, Uw \textit{gramschap} nimmer end?
\\Zal \textit{z’eind’lijk niet eens worden} afgewend;
\\Of \textit{zal Uw} toorn ook \textit{op} ons na\textit{kroost} woên?
\\Zult \textit{G’uit den} dood ons \textit{niet herleven} doen,
\\Op\textit{dat Uw} volk zich \textit{weer in U ver}blij’.
\\Dat \textit{toch, o} HEER’, Uw \textit{goedheid} ons bevrij’.
\\Geef ons Uw \textit{heil, en red door} Uwe hand,
\\Uit \textit{vrije} gunst, het \textit{zuchtend vader}land.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Merk \textit{op, mijn} ziel, wat \textit{antwoord} God u geeft;
\\Hij \textit{spreekt gewis tot elk, die} voor Hem leeft,
\\Zijn \textit{gunstge}noot, van \textit{blij}den troost \textit{en} vreê,
\\Mits \textit{hij niet} weer op \textit{’t~spoor der dwaasheid} tree.
\\Voor\textit{waar, Gods} heil is \textit{reeds nabij ’t~ge}slacht,
\\Het\textit{welk Hem} vreest en \textit{Zijne} hulp verwacht;
\\Opdat er \textit{eer in onzen} lande woon’,
\\En \textit{zich al}daar op \textit{’t~luisterrijkst ver}toon’.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Dan \textit{wordt ge}nâ van \textit{waarheid} blij ontmoet,
\\De \textit{vrede met een kus van} ’t~recht gegroet;
\\Dan \textit{spruit de} trouw uit \textit{d’aar}de blij \textit{om}hoog,
\\Ge\textit{rechtig}heid ziet \textit{neer van ’s~hemels} boog;
\\Dan \textit{zal de} HEER’ ons \textit{’t~goede weer doen} zien;
\\Dan \textit{zal ons} ’t~land zijn \textit{volle} garven biên.
\\Gerechtig\textit{heid gaat voor Zijn} aangezicht,
\\Hij \textit{zet z’al}om, waar \textit{Hij Zijn treden} richt.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {86} {Psalm 86}

\begin {vers} {1}
Neig, o \textit{HEER’, Uw gunstig’} oren,
\\Om mij \textit{in mijn angst te} horen.
\\’k~Ben el\textit{lendig, diep in} nood,
\\Gans van \textit{heul en hulp ont}bloot;
\\Hoed mijn \textit{ziel, Gij zijt al}machtig,
\\En ik \textit{ben Uw gunst deel}achtig.
\\O mijn \textit{God, die mij aan}schouwt,
\\Red Uw \textit{knecht, die U ver}trouwt.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Wie toch \textit{is, als Gij, wel}dadig?
\\Wees mij \textit{dan, o HEER’, ge}nadig;
\\Want mijn \textit{roepen en ge}klag
\\Klimt tot \textit{U den gansen} dag.
\\Wil de \textit{ziel Uws knechts ver}blijden;
\\Onder\textit{steun hem in zijn} lijden;
\\Want ik \textit{hef mijn hart en} oog,
\\Trouwe \textit{God, tot U om}hoog.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
HEER’, door \textit{goedheid aange}dreven,
\\Zijt Gij \textit{mild in ’t~schuldver}geven.
\\Wie U \textit{aanroept in den} nood,
\\Vindt Uw \textit{gunst oneindig} groot.
\\HEER’, neem \textit{mijn gebed ter} oren;
\\Wil naar \textit{mijne smeking} horen;
\\Merk naar \textit{Uw goedgunstig}heên,
\\Op de \textit{stem van mijn ge}beên.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
’k~Ben ge\textit{woon, in bange} dagen,
\\Mijn be\textit{nauwdheid U te} klagen;
\\Gij toch, \textit{Die d’ellenden} ziet,
\\Hoort mij, \textit{en verstoot mij} niet.
\\HEER’, wat \textit{goôn de heid’nen} roemen,
\\Niemand \textit{is bij U te} noemen;
\\Daden, \textit{als Uw grote} daân,
\\Treft men \textit{nergens elders} aan.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Al de \textit{heid’nen door Uw} handen
\\Voortge\textit{bracht in alle} landen,
\\Zullen \textit{tot U komen,} HEER’,
\\Bukken \textit{voor Uw aanschijn} neer,
\\En Uw \textit{Naam ter ere} leven.
\\Gij zijt \textit{groot en hoog ver}heven;
\\Gij doet \textit{duizend wonder}heên:
\\Gij zijt \textit{God, ja Gij al}leen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Leer mij \textit{naar Uw wil te} hand’len,
\\’k~Zal dan \textit{in Uw waarheid} wand’len;
\\Neig mijn \textit{hart, en voeg het} saam,
\\Tot de \textit{vrees van Uwen} Naam.
\\HEER’, mijn \textit{God, ik zal U} loven,
\\Heffen \textit{’t~ganse hart naar} boven;
\\’k~Zal Uw \textit{Naam en majes}teit
\\Eren \textit{tot in eeuwig}heid.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Want Uw \textit{goedheid, hoogst ge}rezen,
\\Hebt Gij \textit{dikwijls mij be}wezen,
\\En mijn \textit{ziel, hoezeer ver}drukt,
\\Uit het \textit{diepst van ’t~graf ge}rukt.
\\O mijn \textit{God, de trotsaards} spannen
\\Boos te \textit{zamen met ti}rannen,
\\Tot mijn \textit{dood en zielsver}driet.
\\Zij ont\textit{zien Uw hoogheid} niet.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Maar Gij, \textit{HEER, Gij zijt lank}moedig,
\\Zeer barm\textit{hartig, over}vloedig
\\In ge\textit{nâ, die ons be}hoedt,
\\Groot van \textit{waarheid, eind’loos} goed.
\\Wend U \textit{tot mijn ziel ge}nadig;
\\Sterk Uw \textit{knecht, en geef wel}dadig
\\Onder\textit{steuning aan den} zoon
\\Uwer \textit{dienstmaagd, van den} troon.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Doe een \textit{teken mij ten} goede,
\\Dat mijn \textit{haters in hun} woede
\\Mogen \textit{zien, hoe, tot hun} spijt,
\\Gij mij \textit{troost, en mij be}vrijdt.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {87} {Psalm 87}

\begin {vers} {1}
Zijn grondslag, \textit{zijn onwrikb’re vastig}heden
\\Heeft \textit{God ge}legd op \textit{bergen, Hem ge}wijd;
\\De HEER’, die \textit{Zich in Sions heil ver}blijdt,
\\Be\textit{mint het} meer dan \textit{alle Jakobs} steden.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Men spreekt van \textit{u zeer herelijke} dingen,
\\O \textit{schone} stad van \textit{Isrels Opper}heer.
\\’k~Zie Rahab, \textit{ik zie Babel, tot Uw} eer,
\\Bij \textit{hen ge}teld, die \textit{mijne grootheid} zingen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
De Filis\textit{tijn, de Tyriër, de} Moren,
\\Zijn \textit{binnen} u, o \textit{Godsstad, voortge}bracht;
\\Van Sion \textit{zal het blijde nage}slacht
\\Haast \textit{zeggen:} „Deez’ en \textit{die is daar ge}boren”.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
God zal hen \textit{zelf bevestigen en} schragen,
\\En \textit{op Zijn} rol, waar \textit{Hij de volken} schrijft,
\\Hen tellen, \textit{als in Isrel inge}lijfd,
\\En \textit{doen den} naam van \textit{Sions kind’ren} dragen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Dan wordt mijn \textit{naam met lofgejuich ge}prezen;
\\Dan \textit{zullen} daar de \textit{blijde zangers} staan,
\\De speellien \textit{op de harp en cimbel} slaan,
\\En \textit{binnen} u al \textit{mijn fonteinen} wezen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {88} {Psalm 88}

\begin {vers} {1}
O \textit{God mijns heils, mijn} toeverlaat,
\\Tot \textit{U hef ik mijn droeve} klachten;
\\Ik \textit{roep, bij} dagen \textit{en bij} nachten,
\\Tot \textit{U in mijnen} jammerstaat.
\\Ik \textit{nader} biddend: \textit{wil mij} horen
\\En \textit{neig tot} mijn ge\textit{schrei Uw} oren.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Mijn \textit{ziel, der tegen}heden zat,
\\Wordt \textit{moedeloos, wil mij be}geven.
\\Het \textit{einde} nadert \textit{van mijn} leven;
\\’k~Ben \textit{krachteloos en} afgemat;
\\Ik \textit{ben, door} over\textit{maat van} kwalen,
\\Als \textit{zij, die} reeds ten \textit{grave} dalen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
’k~Ben \textit{afgezonderd} bij den hoop
\\Der \textit{doden, die, ter neer ge}slagen,
\\In \textit{’t~bloeien} van hun \textit{blijde} dagen
\\Ge\textit{stuit in hunne} levensloop,
\\Met \textit{aard’ be}dekt, van \textit{elk ver}treden,
\\Door \textit{Uwe} hand zijn \textit{afge}sneden.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Gij \textit{hebt mij in den} kuil gelegd,
\\In \textit{diept’, in duisternis ge}sloten;
\\Uw \textit{grimmig}heid heeft \textit{mij ver}stoten,
\\Mij \textit{neergedrukt, mij} troost ontzegd.
\\Gij \textit{doet op} mij Uw \textit{oordeel} komen,
\\Als \textit{onweer}staanb’re \textit{water}stromen.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Ik \textit{derf mijn vrienden,} tot mijn straf;
\\Zij \textit{zijn vervreemd van mede}dogen;
\\Ik \textit{ben een} gruwel \textit{in hun} ogen,
\\Gij \textit{wendt hen allen} van mij af.
\\Een \textit{bange} kerker \textit{doet mij} zuchten;
\\Ik \textit{kan de} banden \textit{niet ont}vluchten.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
Mijn \textit{ogen treuren} om mijn leed,
\\Om \textit{al mijn angst, om al mijn} lijden;
\\O \textit{HEER’, wil} mij van \textit{straf be}vrijden;
\\Ach, \textit{toon U tot mijn} hulp gereed;
\\’k~Smeek \textit{dag aan} dag om \textit{Uw ont}ferming;
\\Leen \textit{mij de} hand tot \textit{mijn be}scherming!
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Zult \textit{Gij aan doden} wond’ren doen?
\\Zult \textit{G’overleed’nen doen ver}rijzen,
\\Om \textit{hier Uw} groten \textit{Naam te} prijzen?
\\Zal \textit{’t~graf Uw wijzen} raad bevroen,
\\Zal \textit{daar Uw} goedheid \textit{zich ver}spreiden,
\\Zal \textit{’t~woest ver}derf Uw \textit{trouw ver}breiden?
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Wie \textit{zal Uw wond’ren,} Uw beleid,
\\Ooit \textit{in de duisternis ver}tellen?
\\Wie \textit{ooit Uw} recht in \textit{’t~daglicht} stellen
\\Ter \textit{plaatse der ver}getelheid?
\\Maar \textit{ik, eer} d’uchtend \textit{aan komt} breken,
\\Zal \textit{U, o} HEER’, om \textit{bijstand} smeken.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Waar\textit{om is~’t, dat Gij} mij verstoot,
\\Waar\textit{om verbergt G’Uw gunstrijk’} ogen?
\\’k~Was \textit{van der} jeugd af \textit{neerge}bogen,
\\Be\textit{drukt, en worstl’end} met den dood.
\\Ik \textit{moet vol} angst Uw \textit{gramschap} dragen,
\\’k~Ben \textit{twijfel}moedig \textit{en ver}slagen.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
’k~Ben \textit{met verschrikking} aangedaan;
\\Mijn \textit{moed verflauwt; mijn leden} beven;
\\Uw \textit{dierb’re} gunst heeft \textit{mij be}geven;
\\De \textit{vlam Uws toorns doet} mij vergaan.
\\’k~Moet \textit{dag aan} dag met \textit{duizend} rampen,
\\Als \textit{met het} woên der \textit{golven,} kampen.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Gij \textit{hebt èn metge}zel èn vrind,
\\Van \textit{mij verwijderd in mijn} lijden,
\\Zo\textit{dat mijn} ziel, hoe \textit{z’ook moet} strijden,
\\Bij \textit{niemand heul of} bijstand vindt;
\\’k~Zoek \textit{hen ver}geefs, ’k~moet \textit{eenzaam} wenen;
\\Al \textit{mijn be}kenden \textit{zijn ver}dwenen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {89} {Psalm 89}

\begin {vers} {1}
’k~Zal \textit{eeuwig zingen} van Gods \textit{goeder}tierenheên;
\\Uw \textit{waarheid t’allen} tijd, ver\textit{melden} door mijn reên.
\\Ik \textit{weet, hoe ’t~vast ge}bouw van \textit{Uwe gunstbe}wijzen
\\Naar \textit{Uw gemaakt be}stek, in \textit{eeuwigheid zal} rijzen;
\\Zo \textit{min de hemel} ooit uit \textit{zijnen stand zal} wijken,
\\Zo \textit{min} zal U\textit{we} trouw ooit \textit{wanklen of be}zwijken.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
„Ik \textit{heb”, dit was Uw} taal, „een \textit{vast ver}bond gemaakt
\\Met \textit{Mijnen gunste}ling, dien \textit{steeds Mijn} oog bewaakt.
\\Ik \textit{heb aan Mijnen} knecht, aan \textit{Mijnen uitver}koren’,
\\Aan \textit{David in Mijn} gunst, met \textit{enen eed ge}zworen:
\\Ik \textit{zal van kind tot} kind, tot \textit{aan het eind der} dagen,
\\Uw \textit{zaad} beves\textit{ti}gen, en \textit{uwen rijkstroon} schragen.”
\end {vers}

\begin {vers} {3}
De \textit{hemel looft, o} HEER’, Uw \textit{wond’ren} dag en nacht,
\\Uw \textit{waarheid wordt op} aard’ de \textit{glorie} toegebracht;
\\Daar \textit{Uw geheiligd} volk van \textit{Uwe trouw mag} zingen;
\\Want \textit{wie is U ge}lijk bij \textit{al de hemel}lingen?
\\En, \textit{welke vorsten} ooit het \textit{aardrijk moog’ be}vatten,
\\Wie \textit{hun}ner is, \textit{o} HEER’, met \textit{U gelijk te} schatten?
\end {vers}

\begin {vers} {4}
God \textit{is op ’t~hoogst ge}ducht in \textit{Zijner} heilgen raad’
\\En \textit{vrees’lijk boven} ’t~heir, dat \textit{om Zijn} rijkstroon staat.
\\Wie \textit{is als Gij, o} HEER’, o \textit{God der leger}scharen,
\\Wie \textit{is aan U ge}lijk? Wie \textit{kan U eve}naren?
\\Groot\textit{machtig zijt G’,~o} HEER’, ja \textit{eind’loos in ver}mogen,
\\Uw \textit{on}verbreek\textit{b’re} trouw om\textit{ringt U voor elks} ogen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Gij \textit{temt de woeste} zee, zij \textit{luistert} naar Uw wil;
\\Hoe \textit{hoog zij zich ver}heff’, Gij \textit{wenkt en} zij is stil.
\\Gans \textit{Rahab is door} U ver\textit{brijzeld, gans ver}slagen;
\\Uw \textit{vijand is ver}strooid, Uw \textit{arm heeft roem ge}dragen.
\\En \textit{aard’, en hemel,} en wat \textit{leeft of ooit zal} leven,
\\Zijn \textit{d’U}we; ’t~gans \textit{heel}al hebt \textit{Gij ’t~bestaan ge}geven.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Gij \textit{schiept het barre} noord’ en \textit{’t~zoele} zuiden saam;
\\Ginds \textit{juicht een Thabor,} hier een \textit{Hermon} in Uw Naam.
\\Gij \textit{hebt een arm met} macht, Uw \textit{hand heeft groot ver}mogen,
\\Uw \textit{Rechterhand is} hoog; Uw \textit{troon blijft onbe}wogen,
\\Van \textit{recht en van ge}richt zijn \textit{vasten steun ont}lenen;
\\En \textit{waar}heid en \textit{ge}nâ gaan \textit{voor Uw aanschijn} henen.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Hoe \textit{zalig is het} volk, dat \textit{naar Uw} klanken hoort!
\\Zij \textit{wand’len, HEER’, in} ’t~licht van \textit{’t~Godd’lijk} Aanschijn voort;
\\Zij \textit{zullen in Uw} Naam zich \textit{al den dag ver}blijden;
\\Uw \textit{goedheid straalt hun} toe; Uw \textit{macht schraagt hen in} ’t~lijden,
\\Uw \textit{onbezweken} trouw zal \textit{nooit hun val ge}dogen,
\\Maar \textit{Uw} gerech\textit{tig}heid hen \textit{naar Uw woord ver}hogen.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Gij \textit{toch, Gij zijt hun} roem, de \textit{kracht van} hunne kracht;
\\Uw \textit{vrije gunst al}leen wordt \textit{d’ere} toegebracht;
\\Wij \textit{steken ’t~hoofd om}hoog en \textit{zullen d’eerkroon} dragen
\\Door \textit{U, door U al}leen, om \textit{’t~eeuwig welbe}hagen,
\\Want \textit{God is ons ten} schild in \textit{’t~strijdperk van dit} leven,
\\En \textit{on}ze Ko\textit{ning} is van \textit{Isrels God ge}geven.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {9}
Gij \textit{hebt weleer van} hem, dien \textit{Gij ge}heiligd hadt,
\\Ge\textit{zegd in een ge}zicht, dat \textit{zoveel} troost bevat:
\\„Ik \textit{heb bij enen} held voor \textit{Isrel hulp be}schoren,
\\Hem \textit{uit het volk ver}hoogd; hem \textit{had Ik uitver}koren;
\\’k~Heb \textit{David, Mijnen} knecht, Mijn \textit{gunsteling ge}vonden
\\En \textit{hem} met heil\textit{ge} zalf aan \textit{Mij en ’t~rijk ver}bonden.”
\end {vers}

\begin {vers} {10}
„Mijn \textit{hand zal, hoe~’t ook} ga, hem \textit{sterken} dag en nacht;
\\Mijn \textit{arm zal hem in} nood voor\textit{zien van} moed en kracht;
\\De \textit{vijand zal hem} nooit door \textit{wreev’le hande}lingen,
\\Door \textit{list, of hels be}drog in \textit{uiterst’ engten} dringen;
\\Den \textit{booswicht zal ’t~ge}weld nooit \textit{tegen hem ge}lukken,
\\Noch \textit{in-} noch uit\textit{lands} vorst zijn \textit{zetel onder}drukken.”
\end {vers}

\begin {vers} {11}
„Ik \textit{zal integen}deel, al \textit{wie hem} wederstaat
\\Ver\textit{plett’ren voor zijn} oog, en \textit{plagen,} wie hem haat.
\\Mijn \textit{trouw zal met hem} zijn, Mijn \textit{goedheid hem ge}leiden,
\\Zijn \textit{macht zal in Mijn} Naam zich \textit{over d’aard’ ver}spreiden;
\\Zijn \textit{hand de grote} zee, zijn \textit{schepter de ri}vieren,
\\Door \textit{Mijn} geducht \textit{be}stel, met \textit{roem en eer be}stieren.”
\end {vers}

\begin {vers} {12}
„Gij,” \textit{zal hij zeggen,} „zijt mijn \textit{Vader} en mijn God,
\\De \textit{rotssteen van mijn} heil” „’k~Zal \textit{hem ook} stellen tot
\\Een \textit{eerstgeboren} zoon, door \textit{al zijn broeders} t’eren.
\\Als \textit{koning zal hij} zelf de \textit{koningen re}geren;
\\Mijn \textit{goedertieren}heid zijn \textit{rijkstroon eeuwig} stijven,
\\En \textit{Mijn} gemaakt \textit{ver}bond met \textit{hem bestendig} blijven.”
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {13}
„Ik \textit{zal de heerschap}pij doen \textit{duren} bij zijn zaad,
\\Zo\textit{lang de hemel} zelf op \textit{vaste} pijlers staat.
\\Maar \textit{zo zijn kinders} ooit Mijn \textit{zuiv’re wet ver}laten,
\\Zo \textit{’t~richtsnoer van Mijn} recht ter \textit{reeg’ling niet kan} baten,
\\Zo \textit{zij ontheili}gen, wat \textit{Ik heb voorge}schreven,
\\Dan \textit{mo}gen zij \textit{ge}wis voor \textit{Mijne straffen} beven!”
\end {vers}

\begin {vers} {14}
„Dan \textit{zal Ik hen, die} dwaas of \textit{wreev’lig} overtreên,
\\Be\textit{zoeken met de} roê en \textit{bitt’re} tegenheên;
\\Doch \textit{over hem Mijn} gunst en \textit{goedheid nooit doen} enden.
\\Niet \textit{feilen in Mijn} trouw, noch \textit{Mijn verbond ooit} schenden.
\\’k~Zal \textit{nooit herroepen} ’t~geen Ik \textit{eenmaal heb ge}sproken,
\\’t~Geen \textit{uit} Mijn lip\textit{pen} ging, blijft \textit{vast en onver}broken.”
\end {vers}

\begin {vers} {15}
„’k~Heb \textit{eens gezworen} bij Mijn \textit{eigen} heiligheid;
\\Zo \textit{Ik aan David} lieg’, zo \textit{hem Mijn} woord misleid’;
\\Zijn \textit{zaad zal eeuwig} zijn; zijn \textit{troon zal heerlijk} pralen,
\\Zo \textit{duurzaam als de} zon, zo \textit{glansrijk als haar} stralen;
\\Be\textit{vestigd als de} maan; en \textit{aan des hemels} bogen,
\\Staat \textit{Mijn} getui\textit{ge} trouw te \textit{schitt’ren in elks} ogen.”
\end {vers}

\begin {vers} {16}
Maar \textit{ach, mijn God, waar} blijkt Uw \textit{trouw nu,} waar Uw eer?
\\Gij \textit{stoot en werpt, ver}gramd, thans \textit{uw Ge}zalfde neer.
\\Gij \textit{schijnt niet van ’t~ver}bond met \textit{Uwen knecht te} weten,
\\Zijn \textit{kroon, ontheiligd,} ligt ter \textit{aarde neerge}smeten;
\\Zijn \textit{sterke muren} zijn door \textit{’s~vijands macht ver}broken,
\\Zijn \textit{ves}tingen \textit{ver}woest en \textit{in het stof ge}doken.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {17}
Hij \textit{is door elk be}roofd, den \textit{nabuur} tot een smaad.
\\Gij \textit{hebt de rechter}hand ver\textit{hoogd van} die hem haat;
\\Gij \textit{deedt den vijand} in zijn \textit{rampspoed zich ver}blijden;
\\Zijn \textit{zwaard ligt om, ’t~is} stomp, en \textit{nutteloos in} ’t~strijden;
\\Gij \textit{doet hem, vol van} schrik, van \textit{’t~bloedig slagveld} vluchten
\\En \textit{on}der ’s~vij\textit{ands} juk, van \textit{U verlaten,} zuchten.
\end {vers}

\begin {vers} {18}
Zijn \textit{schoonheid is ver}gaan; zijn \textit{troon ligt} neergestort;
\\De \textit{dagen zijner} jeugd zijn \textit{door Uw} hand verkort,
\\Met \textit{schaamt’ is hij be}dekt, elk \textit{kan hem straff’loos} tergen?
\\Hoe \textit{lang, getrouwe} God, zult \textit{Gij U steeds ver}bergen?
\\Zal \textit{dan Uw grimmig}heid, die \textit{niemand af kan} keren,
\\Ge\textit{lijk} een bran\textit{dend} vuur, ’t~ver\textit{drukte volk ver}teren?
\end {vers}

\begin {vers} {19}
Ge\textit{denk, o HEER’, hoe} zwak ik \textit{ben, hoe} kort van duur.
\\Het \textit{leven is een} damp, de \textit{dood wenkt} ieder uur;
\\Zou \textit{’t~mensdom dan ver}geefs op \textit{aarde zijn ge}schapen?
\\Wie \textit{leeft er, die den} slaap des \textit{doods niet eens zal} slapen?
\\Wie \textit{redt zijn ziel van} ’t~graf? Ai, \textit{help ons, als te}voren,
\\Ge\textit{lijk} Gij bij \textit{Uw} trouw aan \textit{David hebt ge}zworen.
\end {vers}

\begin {vers} {20}
Ge\textit{denk den smaad, dien} elk van \textit{Uwe} knechten lijdt,
\\Waar\textit{mee elk machtig} volk mijn \textit{bang ge}moed doorsnijdt;
\\Den \textit{smaad, o HEER’, waar}mee Uw \textit{haters ons be}laden,
\\Waar\textit{mede zij den} gang van \textit{Uw Gezalfde} smaden.
\\Gij \textit{immers wilt of} zult nooit \textit{onze hoop be}schamen;
\\Den \textit{HEER’} zij eeu\textit{wig} lof en \textit{elk zegg’: „Amen,} Amen!”
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {90} {Psalm 90}

\begin {vers} {1}
Gij zijt, o \textit{HEER’, van d’allervroegste} jaren
\\Voor \textit{ons ge}weest een \textit{toevlucht in} ge\textit{va}ren.
\\Eer \textit{berg en} rots uit \textit{niet geboren} waren,
\\Eer \textit{d’aarde} rustt’ op \textit{hare grondpi}laren
\\Van eeuwig\textit{heid, o God Die} eeuwig leeft,
\\Zijt Gij de \textit{God, Die eind noch} oorsprong heeft!
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Uw opper\textit{macht, die wij ootmoedig} eren,
\\Kan \textit{door een} wenk den \textit{mens zijn broos}heid \textit{le}ren.
\\Uw \textit{wenk al}leen, al \textit{schijnt ons niets te} deren,
\\Ver\textit{brijzelt} ons, doet \textit{ons tot aarde} keren!
\\Want in Uw \textit{oog zijn duizend} jaren, HEER’,
\\Een enkle \textit{dag, een nachtwaak,} en niets meer.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Gij over\textit{stroomt het mensdom; zijn ver}mogen
\\Is, \textit{als een} slaap, een \textit{ijd’le droom,} ver\textit{vlo}gen.
\\Zij \textit{zijn als} ’t~gras, dat \textit{’s~morgens, over}togen
\\Met \textit{frissen} dauw, in \textit{bloei staat voor elks} ogen.
\\Maar ’s~avonds, \textit{als het afge}sneden wordt,
\\Op ’t~open \textit{veld in weinig} tijds verdort.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Door Uwen \textit{toorn vergaat ons kwijnend} leven;
\\Uw \textit{gramschap} doet ons \textit{hart van dood}schrik \textit{be}ven,
\\O \textit{God, als} Gij, in \textit{majesteit ver}heven,
\\Het \textit{onrecht,} dat w’in \textit{’t~openbaar be}dreven,
\\En ’t~kwaad, door \textit{ons in ’t~heime}lijk verricht,
\\In ’t~licht stelt \textit{voor Uw glansrijk} aangezicht.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Wanneer Uw \textit{toorn en gramschap ons be}zwaren,
\\Dan \textit{wenden,} dan ver\textit{dwijnen on}ze \textit{ja}ren.
\\Wij \textit{zien hen} als ge\textit{dachten, henen}varen;
\\Of, \textit{blijft Uw} gunst ons \textit{in het leven} sparen,
\\Dan klimmen \textit{wij ten hoogste} tot den top
\\Van zeven\textit{tig of tachtig} jaren op.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Helaas, het \textit{best van onze beste} dagen
\\Baart \textit{dikwijls} smart, geeft \textit{dikwijls stof} tot \textit{kla}gen;
\\Daar \textit{zorg, ver}driet en \textit{jammerlijke} plagen
\\Steeds, \textit{beurt om} beurt, de \textit{matte ziel door}knagen.
\\De levens\textit{draad wordt schielijk} afgesneên;
\\Wij schenen \textit{sterk, en ach, wij} vliegen heen.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Wie kent Uw \textit{toorn, wie zijn geduchte} krachten?
\\Wie \textit{vreest dien} recht ge\textit{duchtste Macht} der \textit{mach}ten?
\\Leer \textit{ons den} tijd des \textit{levens kost’lijk} achten,
\\Op\textit{dat ons} hart de \textit{wijsheid moog’ be}trachten.
\\Keer weder \textit{HEER’, Uw gunst koom’} ons te stâ.
\\Hoe lang ont\textit{zegt G’Uw knechten} Uw genâ?
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Uw gunst sterkt \textit{meer dan d’uitgezochtste} spijzen.
\\Laat, \textit{met het} licht, haar \textit{licht voor ons} ver\textit{rij}zen;
\\Zo \textit{zal ons} hart op \textit{liefelijke} wijzen,
\\Uw \textit{goedheid,} al ons \textit{ov’rig leven,} prijzen.
\\Verblijd ons \textit{naar de maat van} onzen druk,
\\En naar den \textit{tijd van al ons} ongeluk.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Laat Uw ge\textit{nâ ons met haar troost ver}rijken,
\\En \textit{laat Uw} werk aan \textit{Uwe knech}ten \textit{blij}ken,
\\Uw \textit{heerlijk}heid niet \textit{van hun kind’ren} wijken;
\\Uw \textit{liefd’, Uw} macht be\textit{hoed’ ons voor be}zwijken.
\\Sterk onze \textit{hand, en zegen} onze vlijt;
\\Bekroon ons \textit{werk, en nu, en} t’allen tijd’.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {91} {Psalm 91}

\begin {vers} {1}
Hij, \textit{die op Gods be}scherming wacht,
\\Wordt \textit{door den hoogsten} Koning,
\\Be\textit{veiligd in den} duist’ren nacht,
\\Be\textit{schaduwd in Gods} woning.
\\Dies \textit{noem ik God, zo} goed als groot
\\Voor \textit{hen, die op Hem} bouwen,
\\Mijn \textit{burg, mijn toevlucht in den} nood,
\\Den \textit{God van mijn be}trouwen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Hij \textit{zal uit ’s~vogel}vangers net
\\U \textit{veilig doen ont}komen.
\\Hij \textit{is het, die uw} leven redt;
\\Gij \textit{hebt geen pest te} schromen.
\\Hij \textit{zal, in lijfs- en} zielsgevaar,
\\U \textit{met Zijn vleug’len} dekken;
\\Zijn \textit{waarheid u ten beuke}laar,
\\En \textit{ten rondas ver}strekken.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
De \textit{schrik des nachts doet} u niet vliên,
\\Waar\textit{voor de bozen} beven.
\\Geen \textit{pijlen hoeft gij} ’s~daags t’ontzien,
\\Die \textit{hevig om u} zweven.
\\De \textit{pest, met welk een} snellen spoed,
\\Zij \textit{moog’ in ’t~duist’re} waren,
\\Noch \textit{’t~streng verderf, dat ’s~middags} woedt,
\\Zal \textit{uwe ziel ver}varen.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Gij \textit{zult aan d’één en} d’and’re hand,
\\Tien\textit{duizenden zien} vallen;
\\Ter\textit{wijl gij, in ge}rusten stand,
\\Be\textit{waakt blijft boven} allen.
\\Het \textit{dreigend leed vliegt} u voorbij;
\\Al\textit{leenlijk zien uw} ogen,
\\Hoe \textit{schrikk’lijk ’t~loon der bozen} zij,
\\Die \textit{d’Almacht niet ver}hogen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Ik \textit{steun op God, mijn} toeverlaat,
\\Dies \textit{heb ik niets te} vrezen:
\\Wie \textit{God vertrouwt, die} deert geen kwaad;
\\Uw \textit{tent zal veilig} wezen.
\\Hij \textit{zal Zijn enge}len gebiên,
\\Dat \textit{z’u op weg be}vrijden;
\\Gij \textit{zult hen, in gevaren,} zien
\\Voor \textit{uw behoud’nis} strijden.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Zij \textit{zullen u, Gods} gunstgenoot,
\\Naar \textit{’s~Hoogsten welbe}hagen,
\\Op\textit{dat gij aan geen} steen u stoot,
\\Op \textit{hunne handen} dragen.
\\Gij \textit{zult op jonge} leeuwen treên,
\\Op \textit{giftig’ adders} stappen,
\\En \textit{door gevaar noch vrees be}streên,
\\Den \textit{leeuw en draak ver}trappen.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
„De\textit{wijl zijn ziel Mij} teer bemint,”
\\Dus \textit{laat God Zelf Zich} horen,
\\„Heb \textit{Ik voor hem, als} voor Mijn vrind,
\\Een \textit{heilrijk lot be}schoren;
\\Om\textit{dat hij Mijnen} Naam erkent,
\\Zal \textit{hem Mijn gunst ver}zellen;
\\Ik \textit{zal hem redden uit d’el}lend’
\\En \textit{op een hoogte} stellen.”
\end {vers}

\begin {vers} {8}
„Hij \textit{zal in alle} ramp en pijn,
\\Tot \textit{Mij om uitkomst} zuchten;
\\En \textit{Ik gestadig} bij hem zijn,
\\In \textit{al zijn onge}nuchten.
\\’t~Ge\textit{vaar zal Ik hem} doen ontvliên,
\\Zijn \textit{levensdagen} rekken;
\\’k~Zal \textit{hem Mijn eer en heil doen} zien,
\\En \textit{nooit Mijn hulp ont}trekken.”
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {92} {Psalm 92}

\begin {vers} {1}
Laat \textit{ons den rustdag} wij\textit{den,}
\\\textit{Met psalmen tot Gods} eer.
\\’t~Is \textit{goed, o} Opper\textit{heer,}
\\\textit{Dat w’ons in U ver}blijden.
\\’t~Zij \textit{d’uchtendstond, vol} zoet\textit{heid,}
\\\textit{Ons stelt Uw gunst in} ’t~licht;
\\’t~Zij \textit{ons de} nacht be\textit{richt,}
\\\textit{Van Uwe trouw en} goedheid.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
’t~Voegt \textit{ons met blijde} klan\textit{ken,}
\\\textit{Door ’t~voorbedachte} lied,
\\Hem, \textit{die het} al ge\textit{biedt,}
\\\textit{Op harp en luit te} danken,
\\Gij \textit{hebt door Uw ver}mo\textit{gen,}
\\\textit{O HEER’, mijn hart ver}heugd;
\\Ik \textit{zal, ver}rukt van \textit{vreugd,}
\\\textit{Uw grote daân ver}hogen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Hoe \textit{groot zijn, HEER’, Uw} wer\textit{ken!}
\\\textit{Hoe ver gaat Uw be}leid.
\\Gij \textit{stelt, met} mogend\textit{heid,}
\\\textit{Elk deel zijn juiste} perken.
\\Een \textit{ziel, aan ’t~stof ge}kluis\textit{terd,}
\\\textit{Beseft Uw daden} niet;
\\Geen \textit{dwaas weet,} wat hij \textit{ziet;}
\\\textit{Zijn oordeel is ver}duisterd.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Dat \textit{vrij, als groene} tel\textit{gen,}
\\\textit{De boze welig} groei’;
\\Gij \textit{zult, in} zijnen \textit{bloei,}
\\\textit{Voor eeuwig hem ver}delgen.
\\Niets \textit{stelt U immer} pa\textit{len;}
\\\textit{Gij zijt de hoogst’ in} macht;
\\Gij \textit{zijt de} HEER’; Uw \textit{kracht}
\\\textit{Zal eeuwig zege}pralen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Wie \textit{U durft weder}stre\textit{ven,}
\\\textit{Wie onrecht durft be}gaan.
\\Zult \textit{Gij, o} God, weer\textit{staan,}
\\\textit{Verstrooien en doen} sneven.
\\Gij \textit{zult mijn eer ver}gro\textit{ten,}
\\\textit{Mij sterken in mijn} stand.
\\Ik \textit{ben door} Uwe \textit{hand,}
\\\textit{Met olie over}goten.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Mijn \textit{nog zal hen aan}schou\textit{wen,}
\\\textit{Die listig al mijn} paân,
\\In \textit{’t~heim’lijk} gade\textit{slaan;}
\\\textit{Mij telkens onrust} brouwen.
\\Ook \textit{zal mijn oor eens} ho\textit{ren,}
\\\textit{Dat Gij de bozen} straft,
\\Dat \textit{Gij mij} wraak ver\textit{schaft}
\\\textit{Van hen, die mij ver}storen.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
’t~Recht\textit{vaardig volk zal} bloei\textit{en,}
\\\textit{Gelijk op Liba}non;
\\Bij \textit{’t~koest’ren} van de \textit{zon,}
\\\textit{De palm en ceder} groeien.
\\Zij, \textit{die in ’t~huis des} HEE\textit{REN,}
\\\textit{In ’t~voorhof zijn ge}plant,
\\Zien \textit{door des} Hoogsten \textit{Hand,}
\\\textit{Hun wasdom steeds ver}meeren.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
In \textit{hunne grijze} da\textit{gen,}
\\\textit{Blijft hunne vreugd ge}wis;
\\Zij \textit{zullen,} groen en \textit{fris,}
\\\textit{Gewenste vruchten} dragen.
\\Om \textit{met verheugde} mon\textit{den,}
\\\textit{Te roemen ’t~recht mijns} Gods.
\\In \textit{Hem, mijn} vaste \textit{rots,}
\\\textit{Is~’t onrecht nooit ge}vonden.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {93} {Psalm 93}

\begin {vers} {1}
De HEER’ re\textit{geert; de hoogste Majes}teit,
\\Bekleed met \textit{sterkt’, omgord met} heerlijkheid,
\\Be\textit{vestigt} d’aard’ en \textit{houdt door Zijne} hand
\\Dat \textit{schoon ge}bouw on\textit{wankel}baar in stand.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Gij hebt Uw \textit{troon van eeuwigheid ge}grond.
\\De waat’ren, \textit{HEER’, verheffen} zich in ’t~rond;
\\Ri\textit{vier en} meer ver\textit{heffen hun ge}ruis;
\\Het \textit{siddert} al op \textit{’t~woedend} stroomgedruis.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Maar, HEER’, Gij \textit{zijt veel sterker dan ’t~ge}weld
\\Der waat’ren, \textit{dien Uw almacht} palen stelt
\\De \textit{grote} zee zwijgt \textit{op Uw wenk en} wil,
\\Hoe \textit{fel zij} bruis’, hoe \textit{fel zij} woede, stil.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Uw macht is \textit{groot, Uw trouw zal nooit ver}gaan;
\\Al wat Gij \textit{ooit beloofd hebt,} zal bestaan.
\\De \textit{heilig}heid is \textit{voor Uw huis, o} HEER’,
\\Eeuw \textit{uit, eeuw} in, tot \textit{sieraad} en tot eer.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {94} {Psalm 94}

\begin {vers} {1}
Ver\textit{schijn nu} blinkend, \textit{God der} wrake;
\\Dat \textit{eens Uw arm voor ons ont}wake.
\\Ver\textit{toon Uw} glansrijk \textit{aange}zicht;
\\Gij, \textit{Rechter, die de wereld} richt,
\\Sta \textit{op, verhef U en ver}geld,
\\Ho\textit{vaardi}gen hun \textit{trots ge}weld.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Hoe \textit{lang, HEER’,} zullen \textit{dan de} bozen,
\\Hoe \textit{langen tijd de godde}lozen
\\Nog \textit{hupp’len,} vol van \textit{dart’le} vreugd,
\\En \textit{laster braken op de} deugd,
\\En \textit{spreken als in zege}praal,
\\Bal\textit{dadig} d’aller\textit{hardste} taal?
\end {vers}

\begin {vers} {3}
’t~Ver\textit{brijzeld} volk, o \textit{HEER’, moet} bukken,
\\Daar \textit{zij Uw erfdeel wreed ver}drukken;
\\De \textit{zwakke} weeuw, van \textit{hulp ont}bloot,
\\Wordt \textit{met den vreemdeling ge}dood.
\\Zelfs \textit{wordt d’onnooz’le wees ver}moord;
\\Naar \textit{recht noch} reden \textit{wordt ge}hoord.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Zij \textit{zeggen,} stout op \textit{hun ver}mogen:
\\„De \textit{HEER’ slaat op ons doen geen} ogen,
\\De \textit{God van} Jakob \textit{merkt het} niet.”
\\Let, \textit{onvernuftigen, en} ziet;
\\Blijft \textit{g’eeuwig van verstand be}roofd,
\\Gij, \textit{dwazen,} die het \textit{licht ver}dooft?
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Zou \textit{dan de} Schepper, \textit{die onz’} oren,
\\Ge\textit{plant heeft, Zelf niet kunnen} horen?
\\Zou \textit{Hij, die} ’t~oog for\textit{meert, niet} zien?
\\Zoudt \textit{Gij des Rechters wraak ont}vliên,
\\Die \textit{volken straft, en wijsheid} leert
\\Den \textit{mens, die} weten\textit{schap ont}beert?
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
Neen, \textit{dwaas, de} HEER’ weet \textit{uw ge}dachten,
\\Dat \textit{z’ijdel Zijn bestuur ver}achten.
\\Wel\textit{zalig} is de \textit{man, o} HEER’,
\\Die \textit{door Uw tucht en hemel}leer
\\Het \textit{nut der onderdrukking} weet,
\\En \textit{voordeel} trekt zelfs \textit{uit het} leed.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Zo \textit{leert hij} zich ge\textit{duldig} dragen,
\\Zo \textit{ziet hij ’t~eind der kwade} dagen;
\\Zo \textit{wordt de} roede \textit{zelfs ge}kust,
\\En \textit{d’onderwerping geeft hem} rust,
\\Tot\textit{dat de kuil gegraven} wordt,
\\Waar\textit{in de} zondaar \textit{neder}stort.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
De \textit{HEER’ zal} in dit \textit{moeilijk} leven,
\\Zijn \textit{volk en erfdeel nooit be}geven.
\\Het \textit{oordeel} keert, vol \textit{majes}teit,
\\Haast \textit{weder tot gerechtig}heid;
\\Al \textit{wie oprecht is van ge}moed,
\\Die \textit{merkt het} op, en \textit{keurt het} goed.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Wie \textit{helpt mij} tegen \textit{al die} bozen?
\\Wie \textit{wederstaat die godde}lozen?
\\Zo \textit{mij de} HEER’, mijn \textit{schild en} loon
\\Geen \textit{sterken bijstand had ge}boôn,
\\Dan \textit{waar’ mijn leven haast ver}kort,
\\En \textit{ik bij}na in \textit{’t~graf ge}stort.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Wan\textit{neer ik} zei: „Mijn \textit{voeten} glijden”,
\\Toen \textit{hebt Gij mij gesterkt in} ’t~lijden;
\\Wan\textit{neer mij} ’t~afge\textit{peinsde} hart,
\\Door \textit{al mijn denken werd ver}ward;
\\En \textit{ik in druk schier was ge}stikt,
\\Toen \textit{heeft Uw} troost mijn \textit{ziel ver}kwikt.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Zou \textit{ooit de} stoel der \textit{schand’lijk}heden
\\Bij \textit{Uwen troon een plaats be}kleden;
\\Die \textit{moeit’ en} wetten \textit{boos ver}dicht?
\\Zij \textit{rotten saam, en, wars van} ’t~licht,
\\Ver\textit{drukken zij het vroom ge}moed,
\\Ja, \textit{doemen} zelfs ’t~on\textit{schuldig} bloed.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
De \textit{HEER’, mijn} Bondgod, \textit{was voor} dezen,
\\Mijn \textit{hoog vertrek in al mijn} vrezen,
\\Mijn \textit{steenrots} en mijn \textit{toever}laat.
\\Hij \textit{straft de bozen, wreekt hun} kwaad,
\\En \textit{loont hun boosheid met den} val;
\\’t~Is \textit{God, die} hen ver\textit{delgen} zal.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {95} {Psalm 95}

\begin {vers} {1}
Komt, laat ons sa\textit{men Is}rels HEER’,
\\Den \textit{rotssteen van ons heil, met} eer,
\\Met \textit{Godgewijden zang ont}moeten.
\\Laat \textit{ons Zijn} gunst\textit{rijk aan}gezicht,
\\Met \textit{een verheven} lofgedicht,
\\En \textit{blijde psalmen, juichend} groeten.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
De HEER’ is groot, \textit{een heer}lijk God,
\\Een \textit{Koning, die het zaligst} lot,
\\Ver \textit{boven alle goôn, kan} schenken.
\\Het \textit{diepst van} ’s~aard\textit{rijks in}gewand,
\\Het \textit{hoogst gebergt’ is} in Zijn hand;
\\’t~Is \textit{al gehoorzaam op Zijn} wenken.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Zijn is de zee; \textit{z’is door} Zijn kracht,
\\Met \textit{al het droge voortge}bracht;
\\’t~Moet \textit{alles naar Zijn wetten} horen.
\\Komt, \textit{buigen} w’ons \textit{dan bid}dend neer;
\\Komt, \textit{laat ons knielen} voor den HEER’,
\\Die \textit{ons gemaakt heeft en ver}koren.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Want Hij is on\textit{ze God,} en wij
\\Zijn \textit{’t~volk van Zijne heerschap}pij,
\\De \textit{schapen, die Zijn hand wil} weiden.
\\Zo \textit{gij Zijn} stem \textit{dan he}den hoort,
\\Ge\textit{looft Zijn heil- en} troostrijk woord;
\\Ver\textit{hardt u niet, maar laat u} leiden.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Verhardt u niet; \textit{neemt Zijn} genâ
\\Oot\textit{moedig aan”. „Laat Meri}ba,
\\Laat \textit{Massa u ten afschrik} wezen;
\\Waar~’k \textit{door uw} va\textit{ders ben} verzocht,
\\Toen \textit{alles, wat Mijn} almacht wrocht,
\\Hen \textit{niet bewoog, om Mij te} vrezen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
’k~Heb aan dit volk, \textit{dat Mij} vergat,
\\Een \textit{langen tijd verdriet ge}had,
\\Ja, \textit{veertig jaar hun hoon ver}dragen,
\\En \textit{zei: „Dit} volk \textit{dat steeds} Mij sart,
\\Heeft \textit{een verdwaasd en} dwalend hart;
\\’t~Schept \textit{in Mijn wegen geen be}hagen.”
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Dies heb Ik, door \textit{hun ter}gend kwaad
\\Op \textit{’t~hoogst vergramd, dit volk ver}smaad,
\\En \textit{met een duren eed ge}zworen,
\\Dat \textit{wegens} zijn \textit{geschon}den trouw
\\Het \textit{nooit Mijn rust ge}nieten zou,
\\Die \textit{voor Mijn volk nog blijft be}schoren.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {96} {Psalm 96}

\begin {vers} {1}
Zingt, \textit{zingt een} nieuw ge\textit{zang den} HEERE;
\\Zing, \textit{aarde,} zing dien \textit{God ter} ere;
\\Looft \textit{’s~HEEREN} Naam met \textit{hart en} mond;
\\Ver\textit{meldt Zijn heil op} ’t~wereldrond;
\\Dat \textit{dag aan dag Zijn roem ver}meere.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Nu \textit{moet uw} tong de \textit{heid’nen} noden;
\\Meldt \textit{allen} volken \textit{Zijn ge}boden;
\\Ver\textit{telt Zijn} wond’ren \textit{en Zijn} eer;
\\Groot \textit{en prijswaardig} is de HEER’,
\\En \textit{vrees’lijk boven al de} goden.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Al \textit{d’afgoôn} zijn slechts \textit{ijdel}heden,
\\Maar \textit{God, Die} van ons \textit{wordt be}leden,
\\Is~’t, \textit{Die de} heemlen \textit{heeft ge}sticht
\\En \textit{voor Zijn Godd’lijk} Aangezicht,
\\Zet \textit{eer met majesteit haar} treden.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Hoe \textit{blinkt het} alles \textit{door ver}toning
\\Van \textit{sterkt’ en} sieraad \textit{in Zijn} woning!
\\Geef \textit{dan, o} aller\textit{lei ge}slacht,
\\Den \textit{roem van heerlijk}heid en kracht
\\Aan \textit{Isrels groten God en} Koning.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Geeft \textit{d’eer aan} ’t~eeuwig \textit{Opper}wezen;
\\Zijn \textit{Naam wordt} nooit ge\textit{noeg ge}prezen.
\\Ver\textit{heft Zijn} deugden, \textit{blij te} moê;
\\Brengt \textit{in Zijn huis Hem} offer toe,
\\Hem, \textit{Die de volken moeten} vrezen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Aan\textit{bidt Hem} need’rig \textit{al uw} leven,
\\Hem, \textit{Die, in} ’t~heilig\textit{dom ver}heven,
\\Een \textit{Godd’lijk} licht van \textit{zich ver}spreidt;
\\Leer, \textit{aarde, voor Zijn} majesteit,
\\Leer \textit{voor Zijn Aangezichte} beven.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Zegt, \textit{om de} heid’nen \textit{te ver}lichten;
\\„De \textit{HEER’ re}geert, Die \textit{d’aard’ wou} stichten;
\\Dies \textit{zij, be}vestigd \textit{t’allen} stond,
\\Nooit \textit{wanklen zal op} haren grond.
\\Hij \textit{zal naar ’t~recht de volken} richten.”
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Dat \textit{zich de} heme\textit{len ver}blijden;
\\Ver\textit{heugd zij} d’aard’, aan \textit{alle} zijden;
\\Ver\textit{heugd de} volheid \textit{van de} zee.
\\Het \textit{veld spring’ op met} al het vee,
\\En \textit{’t~woud moet juichend God be}lijden.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
’t~Juich \textit{al voor} ’t~Aange\textit{zicht des} HEEREN.
\\Hij \textit{komt, die} d’aarde \textit{zal re}geren
\\En \textit{richten} vol van \textit{majes}teit:
\\De \textit{wereld zal ge}rechtigheid,
\\Het \textit{mensdom Zijne waarheid} eren.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {97} {Psalm 97}

\begin {vers} {1}
God \textit{heerst als Opper}heer;
\\Dat \textit{elk Hem juichend} eer’.
\\Gij, \textit{aarde, zee en} eiland,
\\Ver\textit{heugt u in uw} Heiland.
\\Hem \textit{dekt met majes}teit
\\Der \textit{wolken donker}heid.
\\Hij \textit{vestigt} Zijnen \textit{troon}
\\\textit{Op heilge} rijksgeboôn,
\\Vol \textit{recht en} wijs beleid.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Een \textit{vuurgloed gaat Hem} voor,
\\Den \textit{gansen hemel} door,
\\En \textit{blaakt aan alle} zijden
\\Hen, \textit{die Zijn macht be}strijden.
\\Zijn \textit{felle bliksem}schicht
\\Snelt \textit{door al ’t~zwerk, ver}licht
\\Den \textit{gansen} wereld\textit{kloot.}
\\\textit{Het aardrijk} ziet zijn nood,
\\En \textit{ijst, en} beeft, en zwicht.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
’t~Ge\textit{bergte smelt als} was,
\\En \textit{wordt geheel tot} as,
\\Voor \textit{’t~aangezicht des} HEEREN,
\\Wien \textit{al wat leeft moet} eren.
\\’t~Ver\textit{baasde hemel}rond
\\Meldt, \textit{in dien naren} stond,
\\Zijn \textit{billijk}heid en \textit{macht;}
\\\textit{De volken} zien Zijn kracht
\\Op \textit{’s~aardrijks} ruimen grond.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Dat \textit{ieder schaamrood} zij,
\\Die, \textit{onbeschroomd en} vrij,
\\Een \textit{beeld durft eer be}wijzen
\\En \textit{nietig’ afgoôn} prijzen,
\\Den \textit{waren God ten} hoon.
\\Knielt \textit{voor Hem, al gij} goôn;
\\Zwicht \textit{voor den} Opper\textit{heer;}
\\\textit{Buigt u met} ootmoed neer
\\Voor \textit{Zijn ge}duchten troon.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Gans \textit{Sion was ver}heugd,
\\En \textit{juicht’, o HEER’, van} vreugd,
\\Met \textit{Judas docht’ren}scharen,
\\Wan\textit{neer~’t de blijde} maren
\\Uws \textit{oordeels had ge}hoord;
\\Want \textit{Gij heerst onge}stoord,
\\En \textit{toont Uw} macht al\textit{om,}
\\\textit{Ver boven} ’t~godendom,
\\’t~Welk \textit{siddert} voor Uw woord.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Be\textit{minnaars van den} HEER’,
\\Ver\textit{breiders van Zijn} eer,
\\Hoopt \textit{steeds op Zijn ge}nade
\\En \textit{haat altoos het} kwade.
\\Hij, \textit{die in tegen}spoed
\\Zijn \textit{gunstgenoten} hoedt,
\\Ver\textit{leent hun} onder\textit{stand,}
\\\textit{En redt z’uit} ’s~bozen hand,
\\Die \textit{op hun} onschuld woedt.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Gods \textit{vriend’lijk aange}zicht,
\\Heeft \textit{vrolijkheid en} licht
\\Voor \textit{all’ oprechte} harten,
\\Ten \textit{troost verspreid in} smarten.
\\Juicht, \textit{vromen, om uw} lot;
\\Ver\textit{blijdt u steeds in} God,
\\Roemt, \textit{roemt Zijn} heilig\textit{heid;}
\\\textit{Zo word’ Zijn} lof verbreid
\\Voor \textit{al dit} heilgenot.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {98} {Psalm 98}

\begin {vers} {1}
Zingt, \textit{zingt een nieuw gezang den} HEERE,
\\Dien \textit{groten God, Die} wond’ren deed.
\\Zijn \textit{rechterhand, vol sterkt’ en} ere,
\\Zijn \textit{heilig’ arm, wrocht heil na} leed.
\\Dat \textit{heil heeft} God nu \textit{doen ver}konden,
\\Nu \textit{heeft Hij Zijn ge}rechtigheid,
\\Zo \textit{vlekkeloos en onge}schonden.
\\Voor \textit{’t~heidendom ten toon ge}spreid.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Hij \textit{heeft gedacht aan Zijn ge}nade,
\\Zijn \textit{trouw aan Isrel} nooit gekrenkt.
\\Dit \textit{slaan al ’s~aardrijks einden} gade,
\\Nu \textit{onze God Zijn heil om} schenkt.
\\Juich \textit{dan den} HEER’ met \textit{blijde} galmen,
\\Gij \textit{ganse wereld,} juich van vreugd.
\\Zing \textit{vrolijk in verheven} psalmen
\\Het \textit{heil, dat d’aard’ in ’t~rond ver}heugt.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Doet \textit{bij uw harp de psalmen} horen;
\\Uw \textit{juichstem geev’ den} HEERE dank;
\\Laat \textit{klinken, door uw tempel}koren,
\\Trom\textit{petten en bazuinge}klank.
\\Dat \textit{’s~HEEREN} huis van \textit{vreugde} druise
\\Voor \textit{Isrels grote} Opperheer;
\\De \textit{zee met hare volheid} bruise,
\\De \textit{ganse wereld geev’ Hem} eer.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Laat \textit{al de stromen vrolijk} zingen,
\\De \textit{handen klappen} naar omhoog;
\\’t~Ge\textit{bergte vol van vreugde} springen
\\En \textit{hupp’len voor des HEEREN} oog.
\\Hij \textit{komt, Hij} komt, om \textit{d’aard’ te} richten,
\\De \textit{wereld in ge}rechtigheid;
\\Al \textit{’t~volk, daar ’t~wreed geweld moet} zwichten,
\\Wordt \textit{in rechtmatigheid ge}leid.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {99} {Psalm 99}

\begin {vers} {1}
God, de \textit{HEER’, regeert.}
\\Beeft, \textit{gij volken} eert,
\\Eert Zijn \textit{hoog bestel,}
\\Die \textit{bij Isra}ël,
\\Tussen \textit{Cherubs woont}
\\En \textit{Zijn grootheid} toont;
\\Dat zich \textit{d’aard be}we\textit{ge.}
\\Hij \textit{is Isrels} zege!
\end {vers}

\begin {vers} {2}
God, die \textit{helpt in nood,}
\\Is \textit{in Sion} groot.
\\Aller \textit{volken macht,}
\\Niets \textit{bij Hem ge}acht;
\\Buigt u \textit{dan in ’t~stof,}
\\En \textit{verheft met} lof
\\’t~Heilig \textit{Opper}we\textit{zen;}
\\Wilt \textit{het eeuwig} vrezen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Looft met \textit{hart en stem,}
\\Looft \textit{de kracht van} Hem,
\\Die het \textit{recht bemint,}
\\In \textit{Zijn rijksbe}wind.
\\’t~Recht hebt \textit{Gij gestaafd.}
\\’t~Geen \textit{G’aan Jakob} gaaft,
\\Toond’ aan \textit{Isrels} le\textit{den}
\\Recht \textit{en billijk}heden.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Roemt nu \textit{onzen God.}
\\Knielt \textit{op Zijn ge}bod,
\\Voor Zijn \textit{voetbank neer.}
\\Hei\textit{lig is de} HEER’,
\\Op Zijn \textit{hogen troon.}
\\Am\textit{rams grote} zoon
\\En zijn \textit{broeder} wa\textit{ren}
\\Bij \textit{zijn priester}scharen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Ook was \textit{Samuël}
\\Op \textit{Gods hoog be}vel,
\\Biddend \textit{voor Zijn volk,}
\\Als \textit{een hemel}tolk.
\\Hij en \textit{and’ren meer}
\\Rie\textit{pen tot den} HEER’,
\\Die met \textit{gunstig’} o\textit{ren}
\\Hun \textit{geroep wou} horen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Uit Zijn \textit{heiligdom}
\\In \textit{een wolkko}lom,
\\Heeft Hij \textit{Zijne wet}
\\Bij \textit{hen inge}zet,
\\Die door \textit{’s~HEEREN kracht,}
\\Van \textit{hen werd vol}bracht.
\\’t~Nakroost \textit{der He}breeu\textit{wen}
\\Vol\textit{ge dit all’} eeuwen.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Gij, met \textit{hen begaan,}
\\Hebt \textit{hun wens vol}daan;
\\HEER’, die \textit{naar Uw woord,}
\\Hun \textit{gebed ver}hoort,
\\Gij, Gij \textit{waart hun lot,}
\\Hun \textit{vergevend} God;
\\Schoon z’ook \textit{om hun} zon\textit{den,}
\\Straf\textit{fen onder}vonden.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Geeft dan \textit{eeuwig’ eer}
\\On\textit{zen God en} HEER’.
\\Klimt op \textit{Sion, toont}
\\Eer\textit{bied, waar Hij} woont,
\\Waar Zijn \textit{heiligheid}
\\Ha\textit{ren glans ver}spreidt;
\\Heilig \textit{toch en} t’e\textit{ren}
\\Is \textit{de HEER’ der} heren.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {100} {Psalm 100}

\begin {vers} {1}
Juich aar\textit{de, juich al}om \textit{den} HEER’,
\\Dient \textit{God met} blijdschap, \textit{geeft Hem} eer;
\\Komt, nadert \textit{voor Zijn} aangezicht;
\\Zingt \textit{Hem een} vrolijk \textit{lofge}dicht.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
De HEER’ \textit{is God; er}kent, \textit{dat} Hij
\\Ons \textit{heeft ge}maakt (en \textit{geenszins} wij),
\\Tot schapen, \textit{die Hij} voedt en weidt;
\\Een \textit{volk, tot} Zijnen \textit{dienst be}reid.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Gaat tot \textit{Zijn poorten} in \textit{met} lof,
\\Met \textit{lofzang} in Zijn \textit{heilig} hof;
\\Looft Hem al\textit{daar met} hart en stem;
\\Prijst \textit{Zijnen} Naam, ver\textit{heerlijkt} Hem.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Want goe\textit{dertieren} is \textit{de} HEER’;
\\Zijn \textit{goedheid} eindigt \textit{nimmer}meer;
\\Zijn trouw en \textit{waarheid} houdt haar kracht
\\Tot \textit{in het} laatste \textit{nage}slacht.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {101} {Psalm 101}

\begin {vers} {1}
’k~Zal van de \textit{deugd der milde goedheid} zingen,
\\Van \textit{’t~heilig recht der strenge rechtsge}dingen:
\\Een \textit{psalmge}zang, o \textit{hooggeduchte} HEER’,
\\Uw Naam ter eer.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
’k~Zal met ver\textit{stand den weg betreên der} vromen.
\\Wan\textit{neer zult Gij, mijn Bondgod, tot mij} komen?
\\Ik \textit{zal doen} zien in \textit{al mijn huisbe}leid
\\D’oprechtigheid.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
’k~Zal met ver\textit{maak naar ’t~kwaad niet over}hellen,
\\Geen \textit{godd’loos stuk mijzelf voor ogen} stellen;
\\Ik \textit{haat het} doen der \textit{schend’ren Uwer} wet,
\\En schuw die smet.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
’t~Verkeerde \textit{hart, in wien~’t mij ook moog’} blijken,
\\Zal \textit{uit mijn huis en van mijn omgang} wijken;
\\Mijn \textit{gunst zal} hen, die \textit{boze wegen} gaan,
\\Nooit gadeslaan.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
’k~Zal over \textit{hem, die achterklapt, mij} belgen;
\\Den \textit{lasteraar zijns vriends zal ik ver}delgen;
\\Die, \textit{trots van} hart, met \textit{nijdig’ ogen} ziet,
\\Verdraag ik niet.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Ik sla op \textit{die getrouw in ’t~land zijn} d’ogen;
\\Ik \textit{zal in eer hen aan mijn zij’ ver}hogen;
\\En \textit{doen hem,} die in \textit{’t~spoor der deugd zal} treên,
\\Mijn dienst bekleên.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Maar elk, die \textit{snood, door listige be}drijven,
\\Zijn \textit{voordeel zocht, zal in mijn huis niet} blijven;
\\Geen \textit{leuge}naar, die \textit{waarheid stout ver}bant,
\\Houdt bij mij stand.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Ik zal mijn \textit{wraak godd’lozen ieder’} morgen
\\Ge\textit{voelen doen en ’t~recht zijn klem be}zorgen,
\\Om \textit{in de} stad des \textit{HEEREN niet te} voên,
\\Die ’t~kwade doen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {102} {Psalm 102}

\begin {vers} {1}
Hoor, o \textit{HEER’, verhoor mijn} smeken,
\\Laat m’Uw \textit{bijstand niet ont}breken.
\\Ai, ver\textit{acht mijn tranen} niet,
\\Daar Gij \textit{al mijn angsten} ziet!
\\Als ik, \textit{in benauwde} dagen,
\\U, mijn \textit{God, mijn leed moet} klagen,
\\Wil dan \textit{spoedig U ont}fermen,
\\Wil mij \textit{door Uw macht be}schermen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Want mijn \textit{leeftijd is door} wenen,
\\Als een \textit{ijd’le rook, ver}dwenen;
\\Mijn ge\textit{beent’, in droeven} stand,
\\Als een \textit{haardstee uitge}brand.
\\Mijne \textit{ziel, door rouw be}zweken,
\\Kwijnt, als \textit{’t~gras in dorre} streken;
\\’k~Heb in \textit{mijn ellend’ ver}geten
\\Mijn ge\textit{wone spijzen} t’eten.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
’k~Voel de \textit{krachten mij be}geven,
\\’t~Vlees aan \textit{mijn gebeente} kleven,
\\Wegens \textit{mijn benauwde} klacht,
\\Die ik \textit{uitstort dag en} nacht.
\\Ik ge\textit{lijk, in ’t~eenzaam} kwijnen,
\\Aan den \textit{roerdomp der woes}tijnen,
\\Aan den \textit{steenuil in de} wouden,
\\Waar geen \textit{mensen zich ont}houden.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
’k~Slijt den \textit{nacht in eenzaam} waken,
\\Als een \textit{musj’ op stille} daken;
\\Daar mijn \textit{wreev’le vijand} raast
\\En door \textit{hoon mijn ziel ver}baast.
\\Zij, die \textit{mijn bederf be}trachten,
\\Mij den \textit{gansen dag ver}achten,
\\Mij in \textit{’t~openbaar ont}eren,
\\Durven \textit{roek’loos bij mij} zweren.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
D’as ver\textit{sterkt mijn kwijnend} harte
\\Thans tot \textit{brood in zoveel} smarte,
\\Daar ik \textit{mijnen drank ver}meng
\\Met de \textit{tranen, die ik} pleng.
\\HEER’, Uw \textit{gunst had mij ver}heven;
\\Maar nu \textit{mij Uw toorn doet} beven,
\\Zie ik \textit{mij van glans ont}bloten,
\\Mij in \textit{’t~stof terneer ge}stoten.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
’k~Zie in \textit{rouw en onge}nuchten,
\\Al mijn \textit{dagen mij ont}vluchten,
\\Als een \textit{schaduw, die ver}dwijnt:
\\Ik ver\textit{dor, als ’t~gras, dat} kwijnt.
\\Maar Gij, \textit{HEER’, zult eeuwig} blijven;
\\Eeuwig \textit{zal Uw roem be}klijven
\\En Uw \textit{Naam blijft in ge}dachten,
\\Tot de \textit{laatste nage}slachten.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Gij zult \textit{opstaan, ons be}schermen,
\\Over \textit{Sion U ont}fermen,
\\Want de \textit{tijd, Uw stad voor}speld,
\\Aan haar \textit{leed ten perk ge}steld,
\\Die zo \textit{lang gewenste} dagen
\\Van Uw \textit{gunstrijk welbe}hagen,
\\Zijn, o \textit{God, in ’t~eind ge}boren.
\\Gij, Gij \textit{zult haar klacht ver}horen.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Reeds ver\textit{langen Uwe} knechten
\\Hare \textit{stenen op te} rechten.
\\Elk heeft \textit{deernis met haar} gruis;
\\Elk toont \textit{ijver voor Gods} huis.
\\Albe\textit{stierend Opper}wezen,
\\Dan zal \textit{’t~heidendom U} vrezen;
\\Al de \textit{vorsten neerge}bogen
\\Doen dan \textit{huld’ aan Uw ver}mogen.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Als voor \textit{’t~oog der nage}buren,
\\Gods ont\textit{ferming Sions} muren
\\Weer zal \textit{hebben opge}bouwd,
\\En ’t~Zijn \textit{heerlijkheid aan}schouwt;
\\Als Zijn \textit{goedheid op de} klachten
\\Des ver\textit{drukten en ver}achten
\\Letten \textit{zal en ’t~onheil} weren;
\\Dan zal \textit{elk Hem juichend} eren.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {10}
Dan, dan \textit{wordt Gods trouw ver}heven,
\\En Zijn \textit{dierb’re gunst be}schreven
\\Voor het \textit{dankbaar nage}slacht,
\\Dat met \textit{lust Zijn wet be}tracht.
\\’t~Volk, in \textit{later eeuw ge}boren,
\\Zal Zijn \textit{macht en goedheid} horen;
\\Zich in \textit{Zijnen roem ver}blijden;
\\Hem Zijn \textit{lofgezangen} wijden.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
’t~Zal met \textit{blij gejuich Hem} loven,
\\Die uit \textit{Zijn paleis van} boven,
\\Isrels \textit{leed en onge}val
\\Eens in \textit{gunst beschouwen} zal,
\\En ge\textit{vangnen in hun} zuchten
\\Horen, \textit{als zij tot Hem} vluchten;
\\Om hen \textit{uit de wrede} kaken
\\Van den \textit{dood eens los te} maken.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Dus zij \textit{’s~HEEREN Naam ge}prezen,
\\En in \textit{Sion eer be}wezen;
\\Dus hoor’ \textit{elk de vreugde}stem,
\\In het \textit{blij Jeruza}lem;
\\Als de \textit{volken saam ver}garen,
\\Zich met \textit{’s~HEEREN erfvolk} paren;
\\Als de \textit{koningen zich} buigen,
\\En Hem \textit{hun ontzag be}tuigen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {13}
Ach, de \textit{HEER’ heeft mij doen} bukken
\\Voor ’t~ge\textit{wicht der onge}lukken,
\\Ja, mijn \textit{levenstijd ver}kort,
\\Mij met \textit{rampen over}stort.
\\’k~Riep; „O \textit{God, mijn welbe}hagen,
\\Spaar m’in \textit{’t~midden van mijn} dagen!
\\Gij, door \textit{eeuw noch tijd te} krenken,
\\Kunt mij \textit{hulp en uitkomst} schenken.”
\end {vers}

\begin {vers} {14}
’t~Aardrijk \textit{en de hemel}bogen
\\Zijn ge\textit{wrocht door Uw ver}mogen;
\\Alle \textit{zijn z’in hun ver}band,
\\’t~Kunststuk \textit{van Uw wijze} hand.
\\Doch hoe \textit{duurzaam zij ook} schijnen,
\\Eens zal \textit{al hun glans ver}dwijnen;
\\Maar, schoon~’t \textit{alles om zal} keren,
\\Gij blijft \textit{staand’, o HEER’ der} heren.
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Als een \textit{kleed zal~’t al ver}ouden;
\\Niets kan \textit{hier zijn stand be}houden;
\\Wat uit \textit{stof is, neemt een} end
\\Door den \textit{tijd, die alles} schendt.
\\Maar Gij \textit{hebt, o Opper}wezen,
\\Nooit ver\textit{andering te} vrezen;
\\Gij, die \textit{d’eeuwen acht als} uren,
\\Zult all’ \textit{eeuwigheid ver}duren.
\end {vers}

\begin {vers} {16}
Uwer \textit{knechten trouwe} zonen
\\Zullen \textit{altoos bij U} wonen;
\\Ja, be\textit{vestigd in hun} staat,
\\Voor Uw \textit{aanschijn, met hun} zaad,
\\Uwen \textit{Naam ter ere} leven;
\\Zij, van \textit{smart en smaad ont}heven,
\\Blijven \textit{aan Uw dienst ge}heiligd,
\\Daar Uw \textit{goedheid hen be}veiligt.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {103} {Psalm 103}

\begin {vers} {1}
Loof, \textit{loof den} HEER’, mijn \textit{ziel, met alle} krachten;
\\Ver\textit{hef Zijn} Naam, zo \textit{groot, zo heilig} t’achten;
\\\textit{Och,} of nu al wat \textit{in mij is, Hem} preez’!
\\Loof, \textit{loof mijn} ziel, den \textit{Hoorder der ge}beden;
\\Ver\textit{geet nooit} een van \textit{Zijn weldadig}heden;
\\\textit{Ver}geet ze niet; ’t~is \textit{God, die z’u be}wees.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Loof \textit{Hem, die} u, al \textit{wat gij hebt mis}dreven,
\\Hoe\textit{veel het} zij, ge\textit{nadig wil ver}geven,
\\\textit{Uw} krankheên kent en \textit{liefderijk ge}neest;
\\Die \textit{van ’t~ver}derf uw \textit{leven wil ver}schonen,
\\Met \textit{goedheid} en barm\textit{hartigheên u} kronen;
\\\textit{Die} in den nood uw \textit{redder is ge}weest.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Loof \textit{Hem, die} u ver\textit{gunt uw zielsver}langen,
\\En \textit{’t~goede} tot ver\textit{zading doet ont}vangen;
\\\textit{Uw} jeugd vernieuwt, ge\textit{lijk eens arends} jeugd.
\\De \textit{HEER’ doet} recht, is \textit{heilig in Zijn} richten,
\\Treft \textit{iemand} druk, Hij \textit{wil den druk ver}lichten,
\\\textit{En} hart en mond ver\textit{vullen met Zijn} vreugd.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Hij \textit{heeft voor}heen aan \textit{Mozes Zijne} wegen,
\\Aan \textit{Isrels} zaad, tot \textit{hun behoud ge}negen,
\\\textit{Zijn} daân getoond em \textit{trouw’lijk hen ge}leid.
\\Barm\textit{hartig} is de \textit{HEER’ en zeer ge}nadig;
\\Schoon \textit{zwaar ge}tergd, lank\textit{moedig en wel}dadig;
\\\textit{De} HEER’ is groot van \textit{goedertieren}heid.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Hij \textit{zal Zijn} volk niet \textit{eindeloos kas}tijden,
\\Noch \textit{eeuwig’}lijk Zijn \textit{gramschap ons doen} lijden;
\\\textit{Hij} is het, die ons \textit{Zijne vriendschap} biedt.
\\Hij \textit{handelt} nooit met \textit{ons naar onze} zonden;
\\Hoe \textit{zwaar, hoe} lang wij \textit{ook Zijn wetten} schonden,
\\\textit{Hij} straft ons, maar naar \textit{onze zonden} niet.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Zo \textit{hoog Zijn} troon moog’ \textit{boven d’aarde} wezen,
\\Zo \textit{groot is} ook voor \textit{allen, die Hem} vrezen,
\\\textit{De} gunst, waarmee Hij \textit{hen wil gade}slaan.
\\Zo \textit{ver het} west ver\textit{wijderd is van} ’t~oosten,
\\Zo \textit{ver heeft} Hij, om \textit{onze ziel te} troosten,
\\\textit{Van} ons de schuld en \textit{zonden wegge}daan.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {7}
Geen \textit{vader} sloeg met \textit{groter mede}dogen
\\Op \textit{teder} kroost ooit \textit{zijn ontfermend’} ogen,
\\\textit{Dan} Isrels HEER’ op \textit{ieder, die Hem} vreest.
\\Hij \textit{weet, wat} van Zijn \textit{maaksel zij te} wachten,
\\Hoe \textit{zwak van} moed, hoe \textit{klein wij zijn van} krachten,
\\\textit{En} dat wij stof, van \textit{jongs af, zijn ge}weest.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Ge\textit{lijk het} gras is \textit{ons kortstondig} leven,
\\Ge\textit{lijk een} bloem, die \textit{op het veld ver}heven,
\\\textit{Wel} sierlijk pronkt, maar \textit{kracht’loos is en} teer;
\\Wan\textit{neer de} wind zich \textit{over ’t~land laat} horen,
\\Dan \textit{knakt haar} steel, haar \textit{schoonheid gaat ver}loren;
\\\textit{Men} kent en vindt haar \textit{standplaats zelfs niet} meer.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Maar \textit{’s~HEEREN} gunst zal \textit{over die Hem} vrezen,
\\In \textit{eeuwig}heid al\textit{toos dezelfde} wezen:
\\\textit{Zijn} trouw rust zelfs op \textit{’t~late nage}slacht,
\\Dat \textit{zijn ver}bond niet \textit{trouweloos wil} schenden
\\Noch \textit{van Zijn} wet af\textit{kerig d’oren} wenden,
\\\textit{Maar} die naar eis van \textit{Gods verbond be}tracht.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
De \textit{HEER’ heeft} Zich, als \textit{d’allerhoogste} Koning,
\\Een \textit{troon ge}vest in \textit{Zijne hemel}woning.
\\\textit{Zijn} koninkrijk heerst \textit{over ’t~wereld}rond.
\\Looft, \textit{looft, den} HEER’, gij \textit{Zijne leger}machten,
\\Gij \textit{eng’len,} die Hem \textit{dient met helden}krachten,
\\\textit{En} vaardig past op \textit{’t~woord van Zijnen} mond.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Looft, \textit{looft, den} HEER’, gij \textit{Zijne leger}scharen,
\\Wier \textit{lust het} is, op \textit{Zijnen wenk te} staren.
\\\textit{Dat} hemel, aard’ en \textit{zee en berg en} dal,
\\Hoe \textit{ver men} ook Zijn \textit{schepter ziet re}geren,
\\Nu \textit{Zijnen} Naam en \textit{grote deugden} eren;
\\\textit{En} gij, mijn ziel, loof \textit{gij Hem boven}al.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {104} {Psalm 104}

\begin {vers} {1}
Waak op, mijn ziel, loof \textit{d’Oppermajes}teit!
\\\textit{Wat} zijt Gij groot, wat \textit{spreidt Uw} heerlijkheid,
\\Ge\textit{duchte} God, al \textit{luister}rijke stralen.
\\Zij baart ontzag door \textit{al de hemel}zalen.
\\Het \textit{blinkend} licht be\textit{dekt U als een} kleed.
\\De \textit{hemel,} dien G’als \textit{een gordijn ver}breedt,
\\En \textit{uitspant voor Uw Goddelijke} woning,
\\Ver\textit{bergt voor} d’aard’ Uw \textit{prachtigste ver}toning.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Gij zoldert in de \textit{waat’ren Uwen} troon;
\\\textit{De} wolken, steeds ge\textit{reed op} Uw geboôn,
\\Op \textit{’t~hoogst ver}eerd, dat \textit{zij haar} Koning dragen,
\\Verstrekken U als \textit{tot een zege}wagen.
\\Gij \textit{wandelt} op de \textit{vleug’len van den} wind,
\\Dien \textit{G’als ’t~heel}al aan \textit{Uwen dienst ver}bindt.
\\Een \textit{geestenheir maakt Gij Uw afge}zanten,
\\Een \textit{vlammend} vuur Uw \textit{trouwe rijkstra}wanten.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Uw wonderkracht heeft \textit{in den morgen}stond
\\\textit{Des} vluggen tijds, deez’ \textit{aarde} vast gegrond.
\\Wat \textit{in haar} kreits ooit \textit{wanklen} moog’ of wijken,
\\Zij zal, door U ge\textit{vestigd, nooit be}zwijken.
\\Zij, \textit{die ten} blijk van \textit{Uwe macht ver}strekt,
\\Was \textit{eertijds} met den \textit{afgrond over}dekt,
\\Als \textit{met een kleed. De hoogte van de} golven
\\Hield \textit{al ’t~ge}bergt’ in \textit{’t~grond’loos diep be}dolven.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
De Godheid sprak en \textit{donderd’ in de} lucht.
\\\textit{De} woeste zee, ver\textit{schrikt door} ’t~sterk gerucht,
\\Vlood \textit{haastig} heen naar \textit{’t~perk, haar} aangewezen.
\\Het log gevaart’ der \textit{bergen, opge}rezen,
\\Ver\textit{toonde~’t} eerst zijn \textit{korts onzichtb’ren} top,
\\En \textit{hief al}om de \textit{fiere kruinen} op.
\\’t~On\textit{telbaar tal van vruchtb’re dalen} daalde,
\\Ter \textit{juister} plaats, die \textit{Gods bevel be}paalde.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
D’ontemb’re zee houdt \textit{stand, waar~’t God ge}biedt.
\\\textit{Zij} overschrijdt de \textit{vaste} stranden niet;
\\Zij \textit{ziet haar} macht door \textit{hoger} macht betomen,
\\En zal deez’ aard’ nooit \textit{weder over}stromen.
\\Gods \textit{goedheid} zendt de \textit{koele bronnen} uit.
\\Zij \textit{wande}len, met \textit{ruisend stroomge}luid,
\\De \textit{bergen om, en dwalen en ver}spreien
\\Zich \textit{wijd en} zijd door \textit{beemden en val}leien.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Het nuttig vee en \textit{’t~roofziek bosge}diert’,
\\\textit{Zelfs} d’ezel, die door \textit{woeste} wouden zwiert,
\\Die \textit{onge}temd, zich \textit{kreunt aan} juk noch koorden,
\\Vindt lafenis aan \textit{hare frisse} boorden.
\\’t~Ge\textit{vogel}te, dat \textit{in zijn snelle} vlucht
\\De \textit{vlerken} klapt en \textit{opstijgt naar de} lucht,
\\Of \textit{uit het loof zijn schelle stem laat} horen,
\\Heeft \textit{aan haar} zoom zijn \textit{woningen ver}koren.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
’t~Is God, Wiens hand den \textit{bergen water} schenkt,
\\\textit{Den} drogen grond uit \textit{Zijnen} hemel drenkt,
\\Den \textit{regen} geeft uit \textit{Zijne} hoge zalen,
\\En vruchtbaarheid doet \textit{zweven in de} dalen.
\\Dan \textit{schiet voor} ’t~vee de \textit{teed’re grasscheut} uit;
\\Tot \textit{’s~mensen} dienst ont\textit{luikt dan ’t~geurig} kruid;
\\Dan \textit{spruit het brood, nog in den halm be}sloten,
\\Uit \textit{d’aarde} voort, door \textit{milden dauw be}goten.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
God geeft den wijn, tot \textit{vreugd voor ’t~hart be}reid,
\\\textit{En} d’olie, die een \textit{glans op} ’t~aanschijn spreidt,
\\En \textit{’t~lieflijk} brood, dat \textit{onze} kracht moet voeden:
\\Hij wil ons dus ver\textit{kwikken en be}hoeden.
\\’t~Is \textit{God al}leen, die \textit{door Zijn sterke} hand
\\Den \textit{Liba}non met \textit{cederen be}plant,
\\’t~Ge\textit{boomte voedt en kracht schenkt, onder} ’t~kweken,
\\Aan \textit{’t~lomm’rig} woud, aan \textit{schaduwrijke} streken.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Het vogelte vindt \textit{schuilplaats in hun} loof,
\\\textit{En} vormt zijn nest uit \textit{zijn ver}gaarden roof.
\\De \textit{dennen} zijn, daar \textit{z’opgaan} als pilaren,
\\Het steil verblijf der \textit{kleppend’ ooie}varen.
\\De \textit{steenbok} springt en \textit{klautert, van den} top
\\Des \textit{heuvels,} tot de \textit{kruin der bergen} op.
\\De \textit{hoge rots houdt in verborgen} holen,
\\Het \textit{schuw ko}nijn voor \textit{ons gezicht ver}scholen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {10}
De gouden zon weet, \textit{waar zij schuil moet} gaan;
\\\textit{De} wisseling der \textit{wisse}lende maan,
\\Aan \textit{tijd en} loop op \textit{’t~wonder}baarst verbonden,
\\Verschijnt ons oog op \textit{haar bepaalde} stonden.
\\Gij, \textit{HEER’, be}schikt door \textit{Uw geduchte} macht,
\\De \textit{duister}nis, en \textit{’t~wordt op aarde} nacht;
\\Wan\textit{neer ’t~gediert’ door woud en veld mag} dwalen,
\\Om \textit{voedsel} voor het \textit{hong’rig nest te} halen.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Het donker bos weer\textit{galmt op ’t~hees ge}schreeuw
\\\textit{Van} leeuwenwelp en \textit{fieren} jongen leeuw,
\\Die, \textit{heet op} roof, in \textit{afge}legen hoeken,
\\Al brullend, spijs van \textit{God, den Gever,} zoeken.
\\Maar \textit{op de} komst van \textit{licht en dage}raad,
\\Op \textit{’t~zien der} zon in \textit{’t~luisterrijk ge}waad,
\\Keert \textit{elk van hen naar zijn verborgen} kuilen,
\\Daar \textit{zij, ver}zaad, zich \textit{voor ons oog ver}schuilen.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Dan wordt de mens door \textit{’t~rijzend morgen}licht
\\\textit{Ge}wekt, gewenkt tot \textit{arbeid,} tot zijn plicht;
\\Hij \textit{plant, hij} bouwt; men \textit{ziet hem} zwoegen, draven;
\\Tot ’s~avonds toe laat \textit{hij niet af van} slaven.
\\Hoe \textit{schoon, hoe} groot, o \textit{Oppermajes}teit,
\\Is \textit{al Uw} werk, ge\textit{vormd met wijs be}leid!
\\Uw \textit{wijsheid streelt oplettende ge}moed’ren;
\\Al \textit{’t~aardrijk} is ver\textit{vuld met Uwe} goed’ren.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
D’onpeilb’re zee bergt \textit{in haar ruimen} schoot
\\\textit{Een} talloos tal van \textit{schepslen,} klein en groot,
\\Die \textit{in haar} diept’ al \textit{weemlend} zich vergaren.
\\Het golvend ruim der \textit{rusteloze} baren,
\\Wordt \textit{steeds door}kruist van \textit{schepen, wijd en} zijd;
\\Daar \textit{zwemt en} duikt het \textit{schubbig heir om} strijd;
\\Daar \textit{laat Gij zelfs den Leviathan} spelen,
\\Den \textit{schrik der} zee in \textit{deze vreugde} delen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {14}
Wat in de lucht, op \textit{d’aard’, in ’t~water} leeft,
\\\textit{’t~Wacht} al op U, die \textit{elk zijn} spijze geeft;
\\’t~Wacht \textit{al op} U, die \textit{alles} kunt behoeden.
\\Als Uwe gunst al \textit{’t~schepslenheir wil} voeden,
\\En \textit{liefde}rijk aan \textit{hunne nooddruft} denkt,
\\Ver\textit{gaad’ren} zij den \textit{voorraad, dien Gij} schenkt,
\\En \textit{worden door Uw goedheid mild be}jegend,
\\Elk \textit{op zijn} tijd, in \textit{overvloed ge}zegend.
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Verbergt G’,~o God, Uw \textit{glansrijk aange}zicht,
\\\textit{Dan} sidd’ren zij op \textit{’t~missen} van dat licht,
\\Dat \textit{troostrijk} licht, waar\textit{door zij} ’t~licht verwerven.
\\Neemt Uwe hand hun \textit{adem weg, zij} sterven;
\\Zij \textit{worden} stof, ge\textit{lijk zij zijn ge}weest.
\\Be\textit{zielt Gij} hen door \textit{’t~zenden van Uw} Geest,
\\Dan \textit{ziet men hen weer leven als te}voren;
\\Dan \textit{wordt al} d’aard met \textit{nieuwen glans her}boren.
\end {vers}

\begin {vers} {16}
De heerlijkheid der \textit{hoogste Majes}teit
\\\textit{Zij} hoog geroemd en \textit{duur’ in} eeuwigheid;
\\Zij \textit{blink’ al}om en \textit{kenn’ noch} paal noch perken!
\\Dat zich de HEER’ ver\textit{blijd’ in al Zijn} werken.
\\Het \textit{aardrijk} schudt, als \textit{God in gramschap} blaakt;
\\Wan\textit{neer Zijn} hand de \textit{hoge bergen} raakt,
\\Slaan \textit{zij terstond aan ’t~sidderen, aan} ’t~roken,
\\In\textit{wendig} door Gods \textit{almacht aange}stoken.
\end {vers}

\begin {vers} {17}
Ik zal, zolang ik \textit{’t~levenslicht ge}niet,
\\\textit{Gods} mogendheid ver\textit{heffen} in mijn lied.
\\Ik \textit{zal mijn} God met \textit{lofge}zangen eren,
\\Terwijl ik nog op \textit{aarde mag ver}keren.
\\Mijn \textit{aandacht} zal op \textit{Hem gevestigd} staan,
\\En \textit{met ver}maak Zijn \textit{grootheid gade}slaan;
\\Ik \textit{zal mij in den God mijns heils ver}blijden,
\\En \textit{dag op} dag aan \textit{Hem mijn psalmen} wijden.
\end {vers}

\begin {vers} {18}
De zondaar zal ver\textit{delgd zijn op Gods} wenk,
\\\textit{De} boosheid zal ver\textit{gaan, eer~’t} iemand denk’!
\\Waak \textit{op, mijn} ziel, wil \textit{uwen} Schepper eren;
\\Gelooft zij God; men \textit{loov’ den HEER der} heren!
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {105} {Psalm 105}

\begin {vers} {1}
Looft, \textit{looft, ver}heugd den \textit{HEER’ der} Heren;
\\Aan\textit{bidt Zijn} Naam, en \textit{wilt Hem} eren.
\\Doet \textit{Zijne glo}rierij\textit{ke} daân
\\Al\textit{om den vol}keren \textit{ver}staan,
\\En \textit{spreekt, met aandacht} en ontzag,
\\Van \textit{Zijne wond’ren} dag aan dag.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Juicht \textit{elk om} strijd met \textit{blijde} galmen;
\\Zingt, \textit{zingt den} Hoogste \textit{vreugde}psalmen!
\\Be\textit{roemt u in} Zijn heil\textit{gen} Naam;
\\Dat \textit{die Hem zoe}ken, nu \textit{te} zaam
\\Hun \textit{hart verenen} tot Zijn eer,
\\En \textit{zich verblijden} in den HEER’!
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Vraagt \textit{naar den} HEER’ en \textit{Zijne} sterkte,
\\Naar \textit{Hem, die} al uw \textit{heil be}werkte.
\\Zoekt \textit{dagelijks} Zijn aan\textit{ge}zicht,
\\Ge\textit{denkt aan ’t~geen} Hij heeft \textit{ver}richt,
\\Aan \textit{Zijn doorluchte} wonderdaân;
\\En \textit{wilt Zijn straffen} gadeslaan.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Gij \textit{volk, uit} Abra\textit{ham ge}sproten,
\\Dat \textit{zoveel} gunsten \textit{hebt ge}noten,
\\Gij \textit{Jakobs kind’}ren’, die \textit{de} HEER’
\\Heeft \textit{uitverko}ren, meldt \textit{Zijn} eer.
\\De \textit{HEER’ is onze} God, die d’aard’
\\Al\textit{om door Zijn ge}richt vervaart.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
God \textit{zal Zijn} waarheid \textit{nimmer} krenken,
\\Maar \textit{eeuwig} Zijn ver\textit{bond ge}denken.
\\Zijn \textit{woord wordt al}toos trouw \textit{vol}bracht,
\\Tot \textit{in het dui}zendste \textit{ge}slacht.
\\’t~Ver\textit{bond met Abra}ham, Zijn vrind,
\\Be\textit{vestigt Hij van} kind tot kind.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Al \textit{wat Hij} Izak \textit{heeft ge}zworen,
\\Heeft \textit{Hij ook} aan Zijn \textit{uitver}koren’,
\\Aan \textit{Jakob, tot} een wet \textit{ge}steld,
\\Van \textit{al ’t~beloof}de heil \textit{ver}zeld,
\\En \textit{aan gans Isrel} toegezeid
\\Tot \textit{Zijn verbond in} eeuwigheid.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Hij \textit{sprak: „Ik} zal de \textit{schoonste} landen,
\\’k~Zal \textit{Kanan} leev’ren \textit{in uw} handen,
\\’t~Welk \textit{’t~snoer uws erf}deels we\textit{zen} zal.”
\\Het \textit{volk was wei}nig in \textit{ge}tal,
\\’t~Ver\textit{keerde daar als} vreemdeling,
\\Toen \textit{’t~zulk een gunstrijk} woord ontving.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Ge\textit{leid door} ’s~HEEREN \textit{alver}mogen,
\\Zijn \textit{zij van} volk tot \textit{volk ge}togen,
\\Van \textit{’t~een naar ’t~an}der rijks\textit{ge}bied.
\\Hij \textit{duldde hun} verdruk\textit{king} niet,
\\Maar \textit{heeft zelfs vorsten} op dien tocht,
\\Om \textit{hunnentwil, met} straf bezocht.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {9}
God \textit{sprak, en} deed den \textit{vorsten} weten:
\\„Tast \textit{Mijn ge}zalfden, \textit{Mijn pro}feten,
\\Niet \textit{aan door e}nig leed \textit{of} schand’!”
\\Hij \textit{riep een hon}ger in \textit{het} land,
\\Hij \textit{brak vergramd den} staf des broods,
\\En \textit{’t~volk kwam in ge}vaar des doods’
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Wie \textit{kan Gods} wijs be\textit{leid door}gronden?
\\Een \textit{man werd} voor hen \textit{heenge}zonden:
\\De \textit{vrome Jo}zef, rijk \textit{in} deugd,
\\Tot \textit{slaaf verkocht} in zij\textit{ne} jeugd,
\\In \textit{ijz’ren boeien} wreed gekneld,
\\Werd, \textit{hun tot heil, in} eer gesteld.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Toen \textit{hij door} ’t~Godd’lijk \textit{alver}mogen,
\\Be\textit{proefd was:} toen voor \textit{aller} ogen
\\Zijn \textit{woord in ’t~hel}der dag\textit{licht} scheen;
\\Toen \textit{bood de ko}ning, om \textit{zijn} reên
\\Ver\textit{baasd, hem straks de} vrijheid aan;
\\Der \textit{volken HEER’ deed} hem ontslaan.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Hij \textit{kreeg van} Fara\textit{o in} handen
\\’t~Be\textit{stier van} huis en \textit{goed en} landen;
\\Dies \textit{bond hij vor}sten naar \textit{zijn} lust.
\\Van \textit{zijn verstand} en deugd \textit{be}wust,
\\Deed \textit{gans Egypte’s} opperheer,
\\Al \textit{d’oudsten luist’ren} naar zijn leer.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {13}
Daar\textit{na toog} Isra\textit{ël, ge}dreven
\\Door \textit{nooddruft,} tot be\textit{houd van} ’t~leven,
\\Naar \textit{’t~rijk Egyp}te; Ja\textit{kob} kwam
\\Als \textit{vreemdeling} in ’t~land \textit{van} Cham.
\\Daar \textit{groeid’ en bloeide} zijn geslacht,
\\En \textit{overtrof zijn} vijands macht.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
De \textit{harten} der E\textit{gypte}naren,
\\Die \textit{eertijds} Isrel \textit{gunstig} waren,
\\Ver\textit{keerden toen} in bitt’\textit{ren} haat.
\\Des \textit{HEEREN volk} werd bits \textit{ver}smaad;
\\Men \textit{smeedde lagen} tot hun val,
\\Ver\textit{drukking trof hun} overal.
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Maar \textit{God zond} Mozes, \textit{die te}voren
\\Door \textit{Hem met} Aron \textit{was ver}koren;
\\Zij \textit{beiden voer}den Gods \textit{be}sluit
\\Door \textit{tekenen} en wond’\textit{ren} uit,
\\En \textit{toonden in E}gypteland
\\De \textit{plagen van Zijn} strenge hand.
\end {vers}

\begin {vers} {16}
’t~Werd \textit{alles} door Zijn \textit{groot ver}mogen
\\Met \textit{duister}nissen \textit{over}togen.
\\Niets \textit{wederstreef}de ’t~hoog \textit{be}vel
\\Van \textit{God, den God} van Is\textit{ra}ël,
\\Die \textit{beek en bron ver}keerd’ in bloed,
\\Den \textit{vis deed sterven} in dien vloed.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {17}
Ook \textit{deed God} uit de \textit{water}stromen
\\Een \textit{machtig} heir van \textit{vorsen} komen,
\\Dat \textit{doordrong tot} in ’s~ko\textit{nings} hof.
\\De \textit{luizen kwa}men voort \textit{uit} stof.
\\God \textit{sprak en een on}telb’re drom
\\Van \textit{ongedierte} zweefd’ alom.
\end {vers}

\begin {vers} {18}
Hij \textit{zond in} plaats van \textit{vruchtb’ren} regen,
\\Zijn \textit{hagel} neer, die \textit{aller}wegen,
\\Met \textit{een verslin}dend vuur \textit{ge}paard,
\\Den \textit{frissen wijn}stok sloeg \textit{ter} aard’,
\\Den \textit{vijgeboom, met} kruin en tak,
\\En \textit{al het vruchtge}boomte brak.
\end {vers}

\begin {vers} {19}
De \textit{sprinkhaan} en de \textit{kever} kwamen,
\\Ge\textit{lijk een} talloos \textit{leger,} samen;
\\Ver\textit{slonden wat} het aard\textit{rijk} gaf.
\\Toen \textit{heeft God, als} de zwaar\textit{ste} straf,
\\Al \textit{d’eerstelingen} hunner kracht,
\\Hun \textit{eerstgeboornen} omgebracht.
\end {vers}

\begin {vers} {20}
God \textit{deed Zijn} volk met \textit{wisse} treden,
\\Daar \textit{niemand} struikeld’ \textit{in zijn} schreden,
\\Met \textit{zilver en} met goud \textit{be}laan,
\\Blij\textit{moedig uit} Egyp\textit{te} gaan.
\\Toen \textit{juicht’ om hun ver}trek al ’t~land,
\\Daar \textit{’t~al door schrik was} overmand.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {21}
God \textit{breidd’ een} wolk uit, \textit{om Zijn} scharen,
\\Bij \textit{dag te} hoeden \textit{voor ge}varen.
\\Hij \textit{gaf hun, door} Zijn hoog \textit{be}stuur,
\\Des \textit{nachts ten licht} een won\textit{der}vuur.
\\Zij \textit{baden en hun} Opperheer;
\\Zond \textit{straks een heir van} kwakk’len neer.
\end {vers}

\begin {vers} {22}
Zij \textit{werden} daag’lijks \textit{bege}nadigd,
\\Met \textit{manna,} hemels \textit{brood, ver}zadigd.
\\Gods \textit{hand bracht, in} dat dor\textit{re} oord,
\\Ri\textit{vieren uit} een steen\textit{rots} voort.
\\Hij \textit{dacht aan ’t~geen Hij} aan Zijn knecht,
\\Aan \textit{Abraham, had} toegezegd.
\end {vers}

\begin {vers} {23}
Dus \textit{toog ’t~ver}koren \textit{volk des} HEEREN
\\Al \textit{juichend} uit, op \textit{Gods be}geren.
\\Het \textit{land der heid’}nen van \textit{rond}om,
\\Schonk \textit{Hij hun tot} een ei\textit{gen}dom.
\\Der \textit{volken arbeid} werd geheel
\\Aan \textit{Israël ten} erflijk deel.
\end {vers}

\begin {vers} {24}
Die \textit{gunst heeft} God Zijn \textit{volk be}wezen,
\\Op\textit{dat het} altoos \textit{Hem zou} vrezen,
\\Zijn \textit{wet betrach}ten, en \textit{voort}aan
\\Vol\textit{standig op} Zijn we\textit{gen} gaan.
\\Men \textit{roem’ dan d’Opper}majesteit
\\Om \textit{zoveel gunst, in} eeuwigheid.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {106} {Psalm 106}

\begin {vers} {1}
Looft God, \textit{den} trou\textit{wen Opper}heer!
\\Geeft, \textit{geeft Hem vrolijk} roem en eer,
\\Wiens \textit{goedheid} perken \textit{kent, noch} palen.
\\Maar \textit{wie, hoe} hoog ver\textit{licht hij} zij,
\\Wie \textit{kan Zijn} mogend\textit{heên ver}halen,
\\Zijn \textit{lof verbreiden} naar waardij?
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Welza\textit{lig} elk, \textit{die ’t~recht be}tracht,
\\Die, \textit{t’allen tijd’, Zijn} wetten acht.
\\O \textit{HEER’, laat} mij, naar \textit{’t~welbe}hagen,
\\Dat \textit{G’in Uw} volk steeds \textit{hebt ge}toond,
\\Ook \textit{roem op} Uw be\textit{scherming} dragen,
\\En \textit{met Uw zegen} zijn bekroond.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Geef dat \textit{mijn} oog \textit{het goed’ aan}schouw’,
\\’t~Welk \textit{Gij, uit onbe}zweken trouw,
\\Uw \textit{uitver}koornen \textit{toe wilt} voegen;
\\Op\textit{dat ik} U mijn \textit{rotssteen} noem’,
\\En \textit{delend} in Uws \textit{volks ge}noegen,
\\Mij \textit{met Uw erfdeel} blij beroem’.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Wij heb\textit{ben} God \textit{op ’t~hoogst mis}daân;
\\Wij \textit{zijn van ’t~heilspoor} afgegaan.
\\Ja, \textit{wij en} onze \textit{vaad’ren} tevens,
\\Ver\textit{zuimend’} alle \textit{trouw en} plicht,
\\Ver\textit{gramden} God, den \textit{God des} levens,
\\Die \textit{zoveel wond’ren} had verricht.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Onz’ ou\textit{ders,} in \textit{Egypte}land,
\\Be\textit{veiligd door Zijn} sterke hand,
\\Ver\textit{gaten} al Zijn \textit{gunstbe}wijzen;
\\Zij \textit{morden} aan de \textit{Rode} Zee,
\\In \textit{plaats van} ’s~HEEREN \textit{gunst te} prijzen;
\\Dies \textit{dreigde hen een} zwaarder wee.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Doch om \textit{Zijns} Naams \textit{wil, om Zijn} macht
\\Te \textit{tonen aan dit} dwaas geslacht,
\\Schold \textit{Hij de} zee, dat \textit{z’uit moest} drogen;
\\Hij \textit{deed hen} langs haar \textit{gronden} gaan,
\\En \textit{toond’ aan} ’s~vijands \textit{heir ’t~ver}mogen,
\\Dat \textit{hun in nood had} bijgestaan.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
De waat’\textit{ren} keer\textit{den in hun} kolk;
\\Waar \textit{paard en ruiter,} vorst en volk,
\\Tot \textit{een toe,} in den \textit{vloed ver}smoorden.
\\Toen \textit{had gans} Isrel \textit{juichens}stof,
\\Toen, \textit{toen ge}loofden \textit{z’aan Gods} woorden,
\\Toen \textit{zong al ’t~volk des} Hoogsten lof.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {8}
Maar zij \textit{ver}ga\textit{ten ’s~HEEREN} werk;
\\Zij \textit{stelden hunnen} God een perk.
\\Zij \textit{wilden} in Hem \textit{niet be}rusten,
\\Maar \textit{durfden} in de \textit{wilder}nis,
\\Zijn \textit{macht be}proeven, \textit{door hun} lusten,
\\En \textit{’t~hunk’ren naar E}gypte’s dis.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Toen heeft \textit{Hij} hen \textit{met vlees ge}voed.
\\Maar \textit{zond hun ziel, bij} d’overvloed,
\\Een \textit{mager}heid, die \textit{z’uit deed} teren.
\\Zij \textit{dorsten} Mozes \textit{’t~hoog be}wind,
\\En \textit{Aron} ’t~priester\textit{ambt des} HEEREN,
\\Be\textit{nijden, door hun} waan verblind.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Maar ’t~aard\textit{rijk} o\textit{pende zijn} mond,
\\Waar\textit{mee~’t Abirams} volk verslond,
\\En \textit{Dathans} snode \textit{vloekver}wanten.
\\Een \textit{vuurgloed} stak de \textit{tenten} aan
\\Van \textit{’t~godd’loos} rot, aan \textit{alle} kanten,
\\En \textit{deed het door de} vlam vergaan.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Zij maak\textit{ten} zich, \textit{den HEER’ ten} spot,
\\Een \textit{kalf bij Horeb} tot een god,
\\Waar\textit{voor zij} zich eer\textit{biedig} bogen.
\\Een \textit{os, die} gras eet \textit{op het} veld,
\\Een \textit{beeld, o} gruwel \textit{in Gods} ogen,
\\Werd \textit{toen aan Hem ge}lijk gesteld.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {12}
Hun hart \textit{ver}gat \textit{den Opper}heer,
\\Hun \textit{dierb’ren Heiland,} die weleer
\\Hen \textit{redde} van d’E\textit{gypte}naren;
\\Die \textit{wond’ren} deed in \textit{’t~land van} Cham,
\\Zich \textit{vrees’lijk} maakt, in \textit{’t~ruim der} baren,
\\En \textit{Faro ’t~levens}licht benam.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Toen dreig\textit{de} God \textit{hen met den} dood,
\\En \textit{nimmer waren} z’in dien nood
\\Zijn \textit{hoogge}duchte \textit{wraak ont}weken,
\\Zo \textit{Mozes,} Zijn ver\textit{koren} held,
\\Zich \textit{niet bij} God, met \textit{ernstig} smeken,
\\Voor \textit{hen had in de} bres gesteld.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Zij heb\textit{ben} ’t~lang\textit{gewenste} land
\\Ver\textit{smaad uit strafbaar} onverstand,
\\En \textit{niet ge}loofd aan \textit{’s~HEEREN} woorden.
\\Zij \textit{morden} daag’lijks \textit{in hun} tent,
\\De\textit{wijl zij} naar Zijn \textit{stem niet} hoorden,
\\Hoe \textit{duid’lijk ook aan} hen bekend.
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Dies zwoer \textit{d’Al}mach\textit{tige, dat} Hij
\\Die \textit{snoden in de} woestenij
\\Zou \textit{neder}vellen \textit{en ver}derven;
\\Ja, \textit{dat Hij} hen, met \textit{al hun} zaad,
\\Zou \textit{bij de} heid’nen \textit{om doen} zwerven,
\\Van \textit{elk gevloekt, van} elk versmaad.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {16}
Zij heb\textit{ben} zich \textit{voor ’t~vloekal}taar,
\\Ver\textit{leid door Moabs} docht’renschaar,
\\Tot \textit{Baäl-}Peors \textit{dienst be}geven.
\\Zij \textit{aten} ’s~afgods \textit{offe}rand’
\\Doch \textit{’t~kostt’ aan} duizen\textit{den het} leven;
\\Gods \textit{wraak ontstak in} fellen brand.
\end {vers}

\begin {vers} {17}
Toen weer\textit{de} Pi\textit{nehas den} straf,
\\Die \textit{moedig ’t~recht vol}doening gaf,
\\En \textit{’t~eerloos} bloed langs \textit{d’aard deed} stromen.
\\Die \textit{daad, ten} zoen voor \textit{’t~volk vol}bracht
\\Deed \textit{hem een} eeuwig’ \textit{eer be}komen,
\\Die \textit{stand hield bij zijn} nageslacht.
\end {vers}

\begin {vers} {18}
Zij terg\textit{den,} twis\textit{tend Gods ge}nâ,
\\Bij \textit{’t~wonderwater} Meriba
\\Ver\textit{bitter}den den \textit{knecht des} HEEREN.
\\Hij \textit{sprak in} onbe\textit{dachtzaam}heid;
\\Dies \textit{moest hij} ’t~vruchtbaar \textit{land ont}beren,
\\Den \textit{gansen volke} toegezeid.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {19}
Zij spaar\textit{den} vol\textit{ken, tot Gods} hoon,
\\Die \textit{Hij bevolen} had te doôn,
\\En \textit{aan der} heid’nen \textit{stam ver}bonden,
\\Ver\textit{vielen} zij tot \textit{afgods}dienst,
\\En \textit{wrochten} door ge\textit{lijke} zonden
\\Zich\textit{zelf een strik, op} ’t~onvoorzienst.
\end {vers}

\begin {vers} {20}
Men zag \textit{hen} zelfs, \textit{door drift ver}blind,
\\Hun \textit{dierbaar kroost, hoe} teer bemind,
\\Den \textit{duive}len ten \textit{offer} brengen.
\\Men \textit{zag hen,} trouw’loos \textit{en ver}woed,
\\Op \textit{Kanans} vloekal\textit{taren} plengen
\\Der \textit{kinderen on}schuldig bloed.
\end {vers}

\begin {vers} {21}
Die on\textit{na}tuur\textit{lijk’ offe}rand’,
\\Die \textit{bloedschuld, bracht een} smet op ’t~land;
\\Zij \textit{werden} onrein \textit{door hun} daden,
\\Door \textit{hoere}rij en \textit{vuil ge}drag.
\\Zij \textit{durfden} Isrels \textit{God ver}smaden,
\\Maar \textit{beelden toonden} zij ontzag.
\end {vers}

\begin {vers} {22}
Dit al\textit{les} spoor\textit{de God tot} wraak;
\\Zijn \textit{volk, Zijn erf, Zijn} hoogst vermaak,
\\Werd \textit{nu een} gruwel \textit{in Zijn} ogen;
\\Hij \textit{gaf hen} in der \textit{heid’nen} macht,
\\Waar\textit{door zij} zonder \textit{mede}dogen,
\\In \textit{slaafse keetnen} zijn gebracht.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {23}
Hun vij\textit{and} heeft \textit{hen wreed ver}drukt;
\\Zij \textit{lagen jammer}lijk gebukt;
\\En \textit{schoon d’Al}goedheid, \textit{op hun} smeken,
\\Hun \textit{rampen} dikwijls \textit{heeft ge}weerd,
\\Zij \textit{zijn weer} telkens \textit{afge}weken,
\\En \textit{door hun zonden} uitgeteerd.
\end {vers}

\begin {vers} {24}
Nochtans \textit{was} God \textit{met hen be}gaan;
\\Hij \textit{zag hun angst, hun} tranen aan,
\\En \textit{hunner} hate\textit{ren ver}woedheid;
\\Hij \textit{dacht aan} Zijn ge\textit{staafd ver}bond,
\\En \textit{had be}rouw, naar \textit{al Zijn} goedheid,
\\Meê\textit{dogendheid met} Isrels wond.
\end {vers}

\begin {vers} {25}
Dies hebt \textit{G’,~o} God, \textit{hun last ver}licht,
\\Zelfs \textit{voor huns vijands} aangezicht.
\\Ver\textit{los ons} ook, als \textit{onze} vaad’ren;
\\Wil \textit{ons, nog} over\textit{al ver}spreid,
\\Ge\textit{nadig} weer bij\textit{een ver}gaad’ren;
\\Zo \textit{word’ Uw Naam en} roem verbreid.
\end {vers}

\begin {vers} {26}
Geloofd \textit{zij} Is\textit{rels grote} God!
\\Zijn \textit{gunst schenk’ ons dit} heilgenot;
\\Zo \textit{zullen} wij Zijn \textit{goedheid} danken.
\\Dat \textit{al wat} leeft, Hem \textit{eeuwig} eer’!
\\Al \textit{’t~volk zegg’} „Amen” \textit{op mijn} klanken;
\\Juich, \textit{aarde, loof den} Opperheer!
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {107} {Psalm 107}

\begin {vers} {1}
Looft, looft den \textit{HEER’ ge}stadig;
\\Die \textit{Opper}majesteit
\\Is gunstrijk, \textit{zeer ge}nadig,
\\En \textit{goed in} eeuwigheid.
\\Dit \textit{zegg’ elk,} die gered
\\Door \textit{Hem van slaafse} banden,
\\In \textit{vrijheid} is gezet
\\Uit \textit{’s~weêrpartijders} handen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Die Hij van \textit{ver uit} d’oorden
\\Van \textit{’t~oost’ en} ’t~westen, bracht,
\\En van de \textit{zee en} ’t~noorden
\\Ge\textit{leidde} door Zijn macht;
\\Die \textit{op een} aaklig pad,
\\In \textit{woeste wilder}nissen,
\\Om\textit{zwierven} en een stad
\\Ter \textit{woning moesten} missen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Hier raakten \textit{zij aan} ’t~kwijnen
\\Door \textit{dorst en} hongersnood;
\\Hun ziel leed \textit{duizend} pijnen
\\En \textit{angsten} van den dood.
\\Doch \textit{toen zij} in ’t~gebed,
\\Tot \textit{Isrels HEER’ zich} wendden;
\\Heeft \textit{hen Zijn} arm gered,
\\Uit \textit{angsten en el}lenden.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
God bracht na \textit{tegen}heden
\\Hen \textit{weer op} ’t~rechte pad,
\\En richtte \textit{hunne} schreden
\\Naar \textit{een ge}wenste stad.
\\Laat \textit{zulken} voor den HEER’,
\\Zijn \textit{milde gunstbe}wijzen,
\\Zijn \textit{wond’ren,} Hem ter eer,
\\Voor \textit{’t~ganse mensdom} prijzen!
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Dewijl Hij \textit{hen ver}zaadde,
\\Die \textit{dorstten,} en met goed
\\Den honger \textit{uit ge}nade,
\\Ver\textit{vuld’ in} overvloed.
\\Daar \textit{z’in die} bitterheên
\\Den \textit{dood voor ogen} zagen,
\\Van \textit{allen} kant bestreên,
\\Deed \textit{God hun heillicht} dagen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
Zij, die ge\textit{bonden} zaten,
\\In \textit{schaduw} van den dood,
\\Omdat zij \textit{God ver}gaten,
\\Ver\textit{vielen} in dien nood.
\\Toen \textit{werd hun} wreev’lig hart
\\Ver\textit{neerd door zwarig}heden;
\\Zij \textit{struikel}den, hun smart
\\Werd \textit{hulpeloos ge}leden.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Doch, riepen \textit{z’in d’el}lenden
\\Den \textit{HEER’ oot}moedig aan,
\\Hij deed hun \textit{angsten} enden,
\\En \textit{hen ’t~ge}vaar ontgaan.
\\Hij \textit{hielp hen} uit den nood;
\\Hij \textit{bracht hen uit het} duister
\\Der \textit{schaduw} van den dood:
\\Hij \textit{brak hun band en} kluister.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Laat zulken \textit{eer be}wijzen
\\Aan \textit{’s~HEEREN} gunst en macht,
\\En al Zijn \textit{wond’ren} prijzen
\\Voor~’t \textit{mense}lijk geslacht;
\\Hij \textit{was~’t, voor} Wien gereed
\\De \textit{koop’ren deuren} weken,
\\Die \textit{ijz’ren} grend’len deed
\\In \textit{duizend stukken} breken.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
De zotten \textit{over}treden,
\\En \textit{krijgen} hunne straf;
\\Om d’onge\textit{rechtig}heden
\\Mat \textit{plaag op} plaag hen af.
\\Zij \textit{walgden} zelfs van brood,
\\Geen \textit{beste spijzen} smaakten;
\\Ter\textit{wijl zij} vast den dood
\\Met \textit{schrik en vrees ge}naakten.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Doch riepen \textit{z’in d’el}lenden
\\Den \textit{HEER’ oot}moedig aan,
\\Hij deed hun \textit{angsten} enden,
\\En \textit{hen ’t~ge}vaar ontgaan.
\\Hij \textit{zond Zijn} krachtig woord,
\\Hij \textit{deed hen bij zich} schuilen,
\\Bracht \textit{hun ge}nezing voort
\\En \textit{rukte z’uit hun} kuilen.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Laat zulken \textit{eer be}wijzen
\\Aan \textit{’s~HEEREN} gunst en macht,
\\En al Zijn \textit{wond’ren} prijzen
\\Voor \textit{’t~mense}lijk geslacht.
\\’t~Lof\textit{offer} word’ om strijd
\\Hem \textit{juichend opge}dragen,
\\Ter\textit{wijl zij} wijd en zijd
\\Van \textit{al Zijn werk ge}wagen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {12}
Zij, die de \textit{zee be}varen
\\Met \textit{schepen,} rijk bevracht,
\\Zien op de \textit{grote} baren
\\Gods \textit{wijsheid,} gunst en macht;
\\Daar \textit{leren} zij de daân,
\\Des \textit{HEEREN klaar be}merken
\\En \textit{in de} diepe paân
\\Zijn \textit{grote wonder}werken.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Hij wekt, met \textit{slechts te} spreken,
\\Een \textit{stormwind} voor hun oog.
\\Dan beeft het \textit{al, dan} steken
\\De \textit{golven} ’t~hoofd omhoog.
\\Nu \textit{ziet men} ’t~schip de lucht,
\\Dan \textit{weer den afgrond} naad’ren.
\\Hun \textit{hart geeft} zucht op zucht,
\\Hun \textit{bloed verstijft in} d’aad’ren.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Zij dansen, \textit{wagg’len,} vallen,
\\Ge\textit{lijk een} dronken man.
\\De wijsheid \textit{van hen} allen,
\\Hoe \textit{groot, be}zwijkt er van.
\\Doch, \textit{toen zij,} in ’t~gebed,
\\Tot \textit{Isrels HEER’ zich} wendden,
\\Heeft \textit{hen Zijn} arm gered,
\\Uit \textit{angsten en el}lenden.
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Hij doet den \textit{storm be}daren;
\\De \textit{golven} zwijgen stil.
\\Nu rijst de \textit{vreugd; de} baren
\\Zijn \textit{effen} op Gods wil.
\\Nu \textit{wijkt ver}slagenheid,
\\Na \textit{zoveel angstig} slaven,
\\Daar \textit{God hen} veilig leidt
\\In \textit{hun begeerde} haven.
\end {vers}

\begin {vers} {16}
Laat zulken \textit{eer be}wijzen
\\Aan \textit{’s~HEEREN} gunst en macht
\\En al Zijn \textit{wond’ren} prijzen,
\\Voor \textit{’t~mense}lijk geslacht,
\\En \textit{dankbaar,} bij ’t~gemeen,
\\God \textit{hun Verlosser} noemen,
\\En \textit{bij ’s~lands} Overheên
\\Zijn \textit{Naam en deugden} roemen!
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {17}
Nu stelt God \textit{water}beken
\\Tot \textit{bar en} dorstig land,
\\Herschept in \textit{dorre} streken
\\Ri\textit{vieren} door Zijn hand;
\\Hij \textit{stelt een} vruchtbaar oord
\\Tot \textit{woest’ en zoute} gronden,
\\En \textit{straft ze,} naar Zijn woord,
\\Die \textit{daar Zijn wetten} schonden.
\end {vers}

\begin {vers} {18}
Dan maakt Hij \textit{weer woes}tijnen,
\\Zeer \textit{rijk aan} vruchtbaar nat;
\\Daar ’t~land, dat \textit{eerst moest} kwijnen,
\\Nu \textit{beek bij} beek bevat,
\\En \textit{honge}rigen voedt,
\\Die \textit{nu de weeld’ aan}schouwen;
\\Zo\textit{dat zij} daar met spoed
\\Een \textit{stad ter woning} bouwen.
\end {vers}

\begin {vers} {19}
Daar ziet men \textit{hen dan} zaaien;
\\De \textit{wijngaard} wordt geplant.
\\Zij mogen \textit{rijk’lijk} maaien
\\De \textit{vruchten} van het land.
\\Daar \textit{God Zijn} zegen geeft,
\\En \textit{’t~huis vervult met} kind’ren,
\\En \textit{’t~vee, dat} ieder heeft,
\\Op \textit{’t~veld niet doet ver}mind’ren.
\end {vers}

\begin {vers} {20}
Maar wil dit \textit{volk niet} bukken
\\Voor \textit{God, ’t~wordt} ras verneerd;
\\’t~Raakt t’onder \textit{door ver}drukken,
\\Het \textit{wordt van} ’t~kwaad verteerd;
\\Daar \textit{Hij zelfs} prinsen slaat,
\\Op \textit{wie Hij hoon doet} dalen
\\En \textit{die Hij} tot een smaad
\\Doet \textit{in het woeste} dalen.
\end {vers}

\begin {vers} {21}
Maar die nu \textit{hulp’loos} kermen,
\\Ver\textit{drukt en} vol gebrek,
\\Brengt God door \textit{vrij ont}fermen
\\Haast \textit{in een} hoog vertrek.
\\De \textit{vruchtbaar}heid verheugt
\\Hun \textit{huis van ganser} harte.
\\D’op\textit{rechten} zien~’t met vreugd,
\\Maar \textit{d’ondeugd zwijgt met} smarte.
\end {vers}

\begin {vers} {22}
Wie wijs is, \textit{merk’ die} dingen
\\En \textit{geev’ ver}standig acht
\\Op ’s~HEEREN \textit{hande}lingen,
\\Zo \textit{vol van} gunst als macht!
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {108} {Psalm 108}

\begin {vers} {1}
Mijn \textit{hart, o He}melma\textit{jes}teit,
\\Is \textit{tot Uw dienst en} lof bereid;
\\’k~Zal \textit{zingen voor den} Opperheer,
\\’k~Zal \textit{psalmen zin}gen tot \textit{Zijn} eer.
\\Gij, \textit{zachte} harp, gij \textit{schelle} luit,
\\Waakt \textit{op, dat} niets uw \textit{klanken} stuit’.
\\’k~Zal \textit{in den} dage\textit{raad ont}waken
\\En \textit{met ge}zang mijn \textit{God ge}naken.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Ik \textit{zal, o HEER’,} Uw won\textit{der}daân,
\\Uw \textit{roem den volken} doen verstaan;
\\Want \textit{Uwe goeder}tierenheid
\\Is \textit{tot de heem}len uit\textit{ge}breid.
\\Uw \textit{waarheid} heeft noch \textit{paal noch} perk,
\\Maar \textit{streeft tot} aan het \textit{hoogste} zwerk.
\\Ver\textit{hef U} boven \textit{’s~hemels} kringen,
\\En \textit{leer al} d’aard’ Uw \textit{grootheid} zingen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Zo \textit{word’ Uw dier}baar volk \textit{in} ’t~end,
\\Be\textit{vrijd van rampspoed} en ellend’;
\\O \textit{God, verlos ons} door Uw hand,
\\Ver\textit{hoor ons, zend} ons on\textit{der}stand!
\\Gij \textit{hebt tot} onze \textit{vreugd voor}speld,
\\En \textit{in Uw} heilig\textit{dom ge}meld,
\\Dat \textit{Sichem} mij zijn \textit{Vorst zal} heten
\\En \textit{ik het} dal van \textit{Sukkoth} meten.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Gans \textit{Gilead} behoort \textit{aan} mij;
\\’k~Voer \textit{in Manasse} heerschappij;
\\Ik \textit{zie hen knielen} voor mijn kroon,
\\Daar \textit{’t~moedig E}fraïm \textit{mijn} troon,
\\Door \textit{zijn ge}duchte \textit{macht ver}sterkt;
\\En \textit{Judas} wijsheid \textit{mede}werkt,
\\Om \textit{mijnen} zetel \textit{vast te} zetten,
\\Door \textit{welge}schikt’ en \textit{schrand’re} wetten.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Gans \textit{Moab buigt} zich dienst\textit{baar} neer
\\Er\textit{kent mij voor zijn} Opperheer,
\\Daar~’t, \textit{van zijn hogen} troon gestort,
\\Ver\textit{acht’lijk mij} ten was\textit{pot} wordt.
\\Ik \textit{werp mijn} schoen op \textit{Edoms} grond,
\\Op \textit{Edom,} ’t~welk mijn \textit{macht weer}stond.
\\’k~Juich \textit{over} u, o \textit{Pales}tijne,
\\Als \textit{ik in} zege\textit{praal ver}schijne.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Wie \textit{heeft mij zo}veel heils \textit{be}reid;
\\Wie \textit{is~’t, die mij in} Edom leidt;
\\Wie \textit{voert mij in een} vaste stad?
\\O \textit{God, die ons} versto\textit{ten} had;
\\Gij, \textit{die met} onze \textit{leger}schaar
\\Ten \textit{strijd niet} uittoogt \textit{in ’t~ge}vaar.
\\O \textit{God, Wiens} gramschap \textit{ons deed} vrezen,
\\Wiens \textit{gunst ons} troost; zult \textit{Gij~’t niet} wezen?
\end {vers}

\begin {vers} {7}
O \textit{God, die ’s~lands} benauwd\textit{heid} ziet,
\\Red \textit{toch Uw volk uit} zijn verdriet;
\\Want \textit{’s~mensen heil is} ijdelheid;
\\Maar \textit{als Gods al}macht ons \textit{ge}leidt,
\\Dan \textit{doen w’in} Hem de \textit{kloekste} daân,
\\Zo\textit{dat wij} duizen\textit{den ver}slaan;
\\Want \textit{allen,} die ons \textit{weder}streven,
\\Zal \textit{Hij ver}treden \textit{en doen} sneven!
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {109} {Psalm 109}

\begin {vers} {1}
O God, zo \textit{waardig mijn ge}zangen,
\\Zwijg \textit{niet, laat mij mijn recht er}langen.
\\De boze, \textit{die bedrog durft} plegen,
\\Staat, wars van \textit{deugd, mij bit}ter \textit{te}gen;
\\Hij \textit{heeft zijn mond wijd} opgedaan,
\\Mij \textit{met een valse tong ver}raan.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Z’omringden \textit{mij met boze} woorden,
\\Die \textit{mij, als priemen, ’t~hart door}boorden;
\\Ik werd op \textit{’t~allerfelst be}streden,
\\Verdrukt, mis\textit{handeld te}gen \textit{re}den.
\\’k~Heb \textit{voor mijn liefde} haat behaald;
\\Ik \textit{bad, maar~’k werd met vloek be}taald.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Zij hebben \textit{kwaad voor goed ver}golden,
\\Voor \textit{liefde haat; mijn deugd ge}scholden.
\\Gij, God der \textit{wraak, straf dezen} boze,
\\Stel over \textit{hem een god}de\textit{lo}ze;
\\De \textit{satan bie hem} tegenstand,
\\En \textit{sta aan zijne rechter}hand.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Verklaar hem \textit{schuldig in ’t~ge}richte;
\\Ver\textit{drijf hem van Uw aange}zichte;
\\Houdt zijn ge\textit{beden zelfs voor} zonden:
\\Hij heeft zich \textit{tegen God} ver\textit{bon}den.
\\Ver\textit{kort zijn dagen;} vel hem neer;
\\Een \textit{ander neem’ zijn ambt en} eer.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Laat zijne \textit{kinderen als} wezen,
\\Zijn \textit{vrouw als weduw’ hulp’loos} vrezen.
\\Laat hier en \textit{ginds zijn kind’ren} zwerven,
\\Steeds beed’len \textit{en de nood}druft \textit{der}ven,
\\Die \textit{’t~huisgezin, ge}smaad, gevloekt,
\\Uit \textit{zijn verwoeste plaatsen} zoekt.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Al wat hij \textit{heeft, hoe hij moog’} klagen,
\\Word’ \textit{om zijn schulden aange}slagen.
\\Hij zie de \textit{vrucht van al zijn} sloven
\\Door woeste \textit{vreemdelin}gen \textit{ro}ven.
\\Dat \textit{niemand hem in} nood verblij’,
\\Of \textit{zijnen wezen gunstig} zij.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {7}
Laat kwaad op \textit{kwaad zijn huis om}ringen;
\\Roei \textit{uit al zijn nakome}lingen,
\\En dat in \textit{’t~volgende ge}slachte
\\Elk hun ver\textit{storven naam} ver\textit{ach}te.
\\Der \textit{vaad’ren misdaad} zelfs verschaff’
\\Den \textit{HEERE reden tot zijn} straf.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Dat niets uit \textit{Gods gedachte}nisse
\\De \textit{zonde zijner moeder} wisse.
\\Laat die, door \textit{God hun toege}rekend,
\\Gedurig \textit{staan voor Hem} ge\textit{te}kend.
\\Dat \textit{God daarover} steeds zich belg’,
\\En \textit{hunnen naam van d’aard’ ver}delg’.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Omdat hij, \textit{tegen zijn ge}weten,
\\Het \textit{weldoen trouw’loos heeft ver}geten,
\\En de el\textit{lendigen en} armen
\\Vervolgd’ in \textit{plaats van zich} t’er\textit{bar}men;
\\Ja, \textit{den verslage}ne van geest
\\Is \textit{tot een moordenaar ge}weest.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Hij heeft den \textit{vloek op zich ge}nomen;
\\Laat \textit{dan dien vloek hem over}komen.
\\Hij heeft geen \textit{lust gehad tot} zegen,
\\Dies word’ die \textit{nooit van hem} ver\textit{kre}gen;
\\Maar \textit{dat de vloek hem} overdekk’,
\\En \textit{tot een aaklig kleed ver}strekk’.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Laat dien, om \textit{al zijn hande}lingen,
\\Tot \textit{in zijn hart, als water,} dringen.
\\Als olie, \textit{rijkelijk ge}schonken,
\\En door de \textit{beend’ren in}ge\textit{dron}ken.
\\Dat \textit{hem die vloek zijn} deksel geev’,
\\En \textit{als een gordel aan hem} kleev’.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Dit loon krijg, \textit{elk van ’s~HEEREN} handen,
\\Die \textit{zo godd’loos mij aan durft} randen,
\\En met zijn \textit{lastertong mij} doden!
\\Maar Gij, o \textit{HEER’, o God} der \textit{go}den,
\\Dat \textit{Uwe hand mij} heil bestell’,
\\Doe \textit{om Uws Naams wil aan mij} wel!
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {13}
Uw gunst is \textit{groot, zij is be}stendig.
\\Ver\textit{los mij dan, ik ben el}lendig,
\\Nooddruftig, \textit{’k~voel mijn kracht ver}broken,
\\Mijn hart met \textit{wond op wond} door\textit{sto}ken.
\\Ik \textit{ga gelijk de} schaduw heen,
\\Wan\textit{neer de zon snelt naar ben}een.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Gelijk een \textit{sprinkhaan, omge}dreven,
\\Berg \textit{ik nu hier, dan daar, mijn} leven.
\\Mijn knieën \textit{weig’ren mij te} schragen;
\\En ’t~afge\textit{matte lijf} te \textit{dra}gen.
\\Mijn \textit{vlees is mager,} uitgeteerd,
\\Zo\textit{dat het alle vet ont}beert.
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Al ben ik \textit{met die smart be}laden,
\\Nog \textit{gaan zij voort met mij te} smaden,
\\Met mij, al \textit{schimpende te} groeten.
\\Zij schudden \textit{’t~hoofd, die mij} ont\textit{moe}ten.
\\O \textit{HEER’, help mij, die} U verbeidt,
\\Naar \textit{Uwe goedertieren}heid.
\end {vers}

\begin {vers} {16}
Opdat zij \textit{weten en be}lijden,
\\Dat \textit{Uwe hand mij wil be}vrijden,
\\Dat Gij, o \textit{HEER’, mijn recht doet} gelden.
\\Laat hen dan \textit{vloeken, last’}ren, \textit{schel}den.
\\Maar \textit{zegen Gij mij,} o mijn God;
\\Gij \textit{zijt mijn erfdeel en mijn} lot.
\end {vers}

\begin {vers} {17}
Beschaam hun \textit{raadslag t’allen} tijde;
\\Maar \textit{dat het heil Uw knecht ver}blijde!
\\Dat schande \textit{mijnen vijand} dekke,
\\Dat schaamte \textit{hem ten kleed} ver\textit{strek}ke,
\\Dat \textit{zij hem tot een} mantel dien’,
\\Waar\textit{mee wij hem omhangen} zien.
\end {vers}

\begin {vers} {18}
Ik zal den \textit{HEER’ op ’t~hoogste} prijzen,
\\’k~Zal \textit{Hem bij velen eer be}wijzen;
\\Want Hij zal \textit{zich gewis er}barmen
\\En staan ter \textit{rechterhand} des \textit{ar}men;
\\Hem \textit{redden uit het} snood gericht,
\\Waar \textit{’t~vonnis tot zijn doodstraf} ligt.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {110} {Psalm 110}

\begin {vers} {1}
Dus \textit{heeft de} HEER’ tot \textit{mijnen Heer’ ge}sproken:
\\„Zit \textit{op den} troon ter \textit{rechterhand naast} Mij,
\\Tot \textit{Ik de} macht Uws \textit{vijands hebb’ ver}bro\textit{ken,}
\\\textit{En u zijn} nek tot \textit{ene} voetbank zij.”
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Uit \textit{Sion} zal de \textit{HEER’ Uw schepter} zenden,
\\Den \textit{schepter} van Uw \textit{oppermogend}heid,
\\En \textit{zeggen:} „Heers tot \textit{’s~werelds uiterst’} en\textit{den,}
\\\textit{Zover de} macht Uws \textit{vijands} zich verspreidt.”
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Uw \textit{volk zal} op Uw \textit{heirdag tot het} strijden
\\Ge\textit{willig} zijn, in \textit{heilig krijgssie}raad.
\\U \textit{zal de} dauw van \textit{Uwe jeugd ver}blij\textit{den,}
\\\textit{Geboren} uit den \textit{vroegen} dageraad.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
U \textit{heeft de} HEER’, Wien~’t \textit{nooit berouwt, ge}zworen:
\\„’k~Heb \textit{U, Mijn} volk tot \textit{heil, Mijn Naam ten} prijs,
\\In \textit{Mijnen} raad het \textit{priesterambt be}scho\textit{ren,}
\\\textit{Dat eeuwig} duurt naar \textit{Melchi}zedeks wijs.”
\end {vers}

\begin {vers} {5}
De \textit{HEER’ zal} steeds Uw \textit{rechterhand ver}zellen,
\\Zijn \textit{mogend}heid met \textit{U ten strijde} gaan,
\\En \textit{konin}gen, die \textit{tegen U zich} stel\textit{len,}
\\\textit{Ten dage} van Zijn \textit{grimmig}heid verslaan.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Hij \textit{zal naar} ’t~recht de \textit{woeste heid’nen} richten,
\\Met \textit{lijken} ’t~veld be\textit{zaaien door Zijn} hand.
\\Zijn \textit{strijdb’re} hand zal \textit{straks het hoofd doen} zwich\textit{ten,}
\\\textit{’t~Weerbarstig} hoofd van \textit{een zeer} machtig land.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Hij \textit{zal op} weg eens \textit{drinken uit de} beken,
\\Daar \textit{Hij ge}vaar, noch \textit{strijd, noch moeit’ ont}ziet;
\\Daar\textit{om zal} Hij het \textit{hoofd naar boven} ste\textit{ken,}
\\\textit{Met eer be}kroond in \textit{’t~Godd’lijk} rijksgebied.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {111} {Psalm 111}

\begin {vers} {1}
Looft, Hallelu\textit{jah, looft} den HEER’;
\\Mijn \textit{ganse hart verheft Zijn} eer.
\\Ik \textit{zal Zijn Naam en grootheid} prijzen;
\\’k~Zal, \textit{met d’op}rech\textit{ten on}derling,
\\Ver\textit{eend, in hun ver}gadering
\\En \textit{raad, Hem plechtig eer be}wijzen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Des HEEREN wer\textit{ken zijn} zeer groot;
\\Wie \textit{ooit daarin zijn lust ge}noot,
\\Door\textit{zoekt die ijv’rig en be}stendig;
\\Zijn \textit{doen is} en\textit{kel ma}jesteit,
\\Aan\textit{biddelijke} heerlijkheid,
\\En \textit{Zijn gerechtigheid on}endig.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Hij maakte, Hij, \textit{die heer}lijk is,
\\Zijn \textit{wond’ren een gedachte}nis;
\\Hij \textit{is barmhartig en ge}nadig;
\\Hij \textit{gaf hun,} die \textit{Hem vre}zen, spijs;
\\En \textit{Zijnen groten} Naam ten prijs,
\\Ge\textit{denkt Hij Zijns verbonds ge}stadig.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Hij heeft de kracht \textit{Zijns werks} getoond
\\Aan \textit{’t~volk, waarbij Hij gunstrijk} woont.
\\Hij \textit{gaf, ten hunnen nutt’ en} voordeel,
\\Hun \textit{d’erve} van \textit{het hei}dendom.
\\Des \textit{HEEREN werken} zijn alom
\\En \textit{altoos waarheid, recht en} oordeel.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
’t~Is trouw, al wat \textit{Hij ooit} beval;
\\Het \textit{staat op recht en waarheid} pal,
\\Als \textit{op onwrikb’re steunpi}laren.
\\Hij \textit{is het,} die \textit{verlos}sing zond
\\Aan \textit{al Zijn volk; Hij} zal ’t~verbond
\\Met \textit{hen in eeuwigheid be}waren.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Zijn Naam is hei\textit{lig en} geducht;
\\De \textit{vijand beeft op Zijn ge}rucht!
\\Maar \textit{’s~HEEREN vrees zal altoos} wezen
\\’t~Be\textit{gin der} wijs\textit{heid: wien} Gods hand
\\Die \textit{doet betrachten,} heeft verstand.
\\Zijn \textit{Naam blijft eeuwig’lijk ge}prezen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {112} {Psalm 112}

\begin {vers} {1}
Zingt, \textit{zingt den} lof van \textit{’t~Opper}wezen.
\\Wel\textit{zalig hij, die God blijft} vrezen,
\\En \textit{Zijn geboden houdt in} waarde!
\\Zijn \textit{zaad zal machtig zijn op} aarde;
\\Zelfs \textit{daalt op zijn nakome}lingen
\\Een schat van \textit{dierb’re zege}ningen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
De \textit{rijkdom} zal zijn \textit{huis ver}zellen;
\\Bij \textit{have zal hij have} tellen,
\\Zijn \textit{deugd zal nimmer vruchten} missen;
\\Hem \textit{rijst het licht in duister}nissen;
\\Hij \textit{toont zich ieders liefde} waardig,
\\Is goed, barm\textit{hartig en recht}vaardig.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Wel \textit{hem, die} steeds zich \textit{zal er}barmen;
\\Die \textit{van het zijne leent den} armen.
\\Hij \textit{schikt naar ’t~recht zijn huisbe}langen.
\\Nooit \textit{zal hij wank’ren in zijn} gangen.
\\Zijn \textit{naam, beroemd door zijn be}drijven,
\\Zal eeuwig \textit{in gedachtnis} blijven.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Geen \textit{kwaad ge}rucht zal \textit{hem ont}zetten,
\\Zijn \textit{hart is vast in ’s~HEEREN} wetten,
\\Want \textit{hij betrouwt op Gods ge}nade;
\\Hij \textit{vreest voor schande, leed noch} schade.
\\Wel \textit{ondersteund, zal hij niet} wijken,
\\Tot hij zijn \textit{vijand ziet be}zwijken.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Hij \textit{strooit steeds} uit aan \textit{alle} zijden,
\\En \textit{geeft hun mild, die nooddruft} lijden.
\\Zijn \textit{recht, hoe dikwijls ook ge}schonden,
\\Steunt \textit{eeuwig op onwrikb’re} gronden.
\\Zijn \textit{hoorn en macht zal God ver}hogen,
\\En nimmer \textit{zijnen val ge}dogen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
De \textit{godde}loze \textit{zal dit} goede
\\Van \textit{hem aanschouwen, gram te} moede,
\\Met \textit{tandgekners zichzelf ver}teren;
\\De \textit{nijd zal zijne smart ver}meren;
\\Ver\textit{geefs wenst hij den val der} vromen,
\\Want nooit zal \textit{God dien wens doen} komen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {113} {Psalm 113}

\begin {vers} {1}
Gij ’s~HEEREN \textit{knechten, looft den} HEER’;
\\Looft Zijnen \textit{Naam, verbreidt Zijn} eer;
\\De \textit{Naam des} HEEREN \textit{zij ge}prezen!
\\Zijn \textit{roem zij door ’t~heel}al verbreid,
\\Van \textit{nu tot in all’} eeuwigheid;
\\Men \textit{loov’ ’t~aan}bidd’lijk \textit{Opper}wezen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Van waar de \textit{zon in ’t~oosten} straalt,
\\Tot waar z’in \textit{’t~westen neder}daalt,
\\Zij \textit{’s~HEEREN} Name \textit{lof ge}geven.
\\De \textit{HEER’ is boven} ’t~heidendom;
\\Zijn \textit{heerlijkheid, be}kend alom,
\\Is \textit{boven} zon en \textit{maan ver}heven.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Wie is ge\textit{lijk aan onzen} HEER’,
\\Aan God, die, \textit{tot Zijn eeuwig’} eer,
\\Zijn \textit{troon ge}vest heeft \textit{in den} hemel?
\\Die, \textit{daar Hij ’t~wereld}rond gebiedt,
\\Van \textit{Zijnen hogen} zetel ziet
\\Op \textit{’t~laag en} nietig \textit{aards ge}wemel?
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Wie is aan \textit{onzen God ge}lijk,
\\Die armen \textit{opricht uit het} slijk;
\\Nood\textit{drufti}gen, van \textit{elk ver}stoten,
\\Goed\textit{gunstig opheft} uit het stof,
\\En \textit{hen, verrijkt met} eer en lof,
\\Naast \textit{prinsen} plaatst en \textit{wereld}groten?
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Wie roemt niet \textit{’s~HEEREN wond’re} trouw,
\\Die milde\textit{lijk d’onvruchtb’re} vrouw,
\\Op \textit{hare} beê, een \textit{blijde} moeder
\\Van \textit{liev’ en frisse} telgen maakt,
\\En \textit{dus voor aller} welzijn waakt?
\\Men \textit{loov’ den} groten \textit{Albe}hoeder!
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {114} {Psalm 114}

\begin {vers} {1}
Toen \textit{Isra}ël ’t~Egyp\textit{tisch rijks}gebied,
\\En \textit{’t~volk, zo} vreemd van aard \textit{en taal,} verliet,
\\Werd \textit{Juda God ter} woning.
\\Hij \textit{wijdde} zich dit \textit{volk ten heilig}dom
\\En \textit{stichtte} daar den \textit{troon, dien Hij be}klom
\\Als \textit{Isrels God en} Koning.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Dit \textit{zag de} zee met be\textit{vend’ o}gen aan,
\\En \textit{vlood te}rug; de brui\textit{sende} Jordaan
\\Werd \textit{achterwaarts ge}dreven.
\\Het \textit{hoog en} laag ge\textit{bergt’ sprong op in} ’t~rond,
\\Als \textit{’t~wollig} vee, dat \textit{dartelt op den} grond,
\\En \textit{deed de velden} beven.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Wat \textit{was~’t, o} zee, dat u \textit{zo vluch}ten deed?
\\En \textit{gij, Jor}daan, wat angst, \textit{wat pran}gend leed,
\\Kon \textit{u terugge}dringen?
\\Gij \textit{bergen,} en gij \textit{heuvels, wat ge}rucht
\\Deed \textit{u met} schrik dus \textit{steig’ren naar de} lucht,
\\Als \textit{lammeren, die} springen?
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Beef \textit{aarde,} beef voor ’s~HEE\textit{REN aan}gezicht,
\\Voor \textit{Jakobs} God, die uit \textit{het eeu}wig licht
\\Zijn \textit{Isrel hulp wou} zenden!
\\Hij \textit{is~’t, Wiens} macht de \textit{rots verand’ren} kon
\\In \textit{enen} vloed, den \textit{keisteen in een} bron,
\\Voor \textit{Isrels matte} benden.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {115} {Psalm 115}

\begin {vers} {1}
Niet \textit{ons, o} HEER’, niet \textit{ons, Uw Naam al}leen
\\\textit{Zij,} om Uw \textit{trouw en goeder}tierenheên,
\\All’ \textit{eer en roem ge}geven.
\\Waar\textit{om, o} HEER’, zou \textit{’t~heidendom met} spot,
\\Dan \textit{zeggen:} „Waar, waar \textit{is toch nu hun} God,
\\Bij \textit{hen zo hoog ver}heven?”
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Noch\textit{tans is} God het \textit{doel van onzen} lof,
\\\textit{Hij,} onze \textit{God, Hij woont in} ’t~hemelhof
\\En \textit{doet al Zijn be}hagen.
\\Hun \textit{afgoôn} zijn van \textit{zilver en van} goud;
\\Slechts \textit{mensen}werk, waar\textit{aan zo snood als} stout
\\Gods \textit{eer wordt opge}dragen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Zij \textit{hebben} wel een \textit{mond, doch die niet} spreekt,
\\\textit{Wel} ogen, \textit{doch waaraan ’t~ge}zicht ontbreekt,
\\’t~Licht \textit{kan hun niets ont}dekken.
\\Geen \textit{klank, hoe} schel, dringt \textit{immer hun in} ’t~oor.
\\Men \textit{zett’ hun} vrij den \textit{besten wierook} voor,
\\’t~Kan \textit{hun geen reuk ver}wekken.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Hun \textit{hand, hoe} fraai be\textit{werkt, tast nooit iets} aan,
\\\textit{Hun} voet, hoe \textit{welgevormd, kan} nimmer gaan,
\\Hun \textit{keel geen klanken} geven.
\\Hun \textit{maker} deel’ in \textit{hun veracht’lijk} lot;
\\Die \textit{op hen} steunt, miss’ \textit{nevens hen ’t~ge}not
\\Van \textit{’t~duurgeschatte} leven.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
Maar, \textit{Isra}ël, ver\textit{trouw gij op den} HEER’!
\\\textit{Hij} is hun \textit{hulp, hun sterkt’ en} al hun eer,
\\Hun \textit{schild, dat nooit zal} wijken.
\\Ver\textit{trouw op} God, gij \textit{Arons nage}slacht!
\\Hij \textit{is hun} schild, hun \textit{hulp, die hun Zijn} macht
\\Zo \textit{menigwerf deed} blijken.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Ver\textit{trouwt op} God, gij \textit{allen, die Hem} vreest;
\\\textit{Hij} is al\textit{toos hun schild, hun} hulp geweest;
\\De \textit{HEER’ was ons ge}dachtig.
\\Zijn \textit{zegen} blijft op \textit{Israël ver}spreid;
\\A\textit{ärons} huis is \textit{die ook toebe}reid;
\\God \textit{is getrouw en} machtig.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Elk, \textit{die Hem} vreest, hoe \textit{klein hij zij of} groot,
\\\textit{Wordt} van dat \textit{heil, die weldaân,} deelgenoot.
\\Hij \textit{zal ze groter} maken,
\\En \textit{z’u, zo}wel als \textit{’t~kroost, dat gij be}mint,
\\Dat, \textit{nevens} u, zich \textit{aan Gods wet ver}bindt,
\\In \textit{dubble maat doen} smaken.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
D’al\textit{goede} God, die, \textit{door Zijn grote} kracht,
\\\textit{Den} hemel \textit{schiep, deez’ aard’ heeft} voortgebracht,
\\Be\textit{schenkt u met Zijn} zegen.
\\De \textit{hemel} is Zijn \textit{eigendom, Zijn} troon;
\\Maar \textit{’t~mensdom} heeft de \textit{vruchtbaar’ aard’, ter} woon
\\Van \textit{onzen God ver}kregen.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
In \textit{’t~stille} graf zingt \textit{niemand ’s~HEEREN} lof.
\\\textit{Het} zielloos \textit{lijf, gedompeld} in het stof,
\\Kan \textit{Hem geen glorie} geven;
\\Maar \textit{onze} tong zingt \textit{tot in eeuwig}heid
\\Des \textit{HEEREN} lof, Zijn \textit{roem en majes}teit.
\\Looft \textit{God, de bron van} ’t~leven!
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {116} {Psalm 116}

\begin {vers} {1}
God \textit{heb ik} lief, want \textit{die getrouwe} HEER’
\\Hoort \textit{mijne} stem, mijn \textit{smekingen, mijn} klagen.
\\Hij \textit{neigt Zijn} oor, ’k~roep \textit{tot Hem, al mijn} dagen;
\\Hij \textit{schenkt mij} hulp, Hij \textit{redt mij keer op} keer.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Ik \textit{lag ge}kneld in \textit{banden van den} dood,
\\Daar \textit{d’angst der} hel mij \textit{allen troost deed} missen;
\\Ik \textit{was be}nauwd, om\textit{ringd door droefe}nissen;
\\Maar \textit{riep den} HEER’ dus \textit{aan in al mijn} nood:
\end {vers}

\begin {vers} {3}
„Och \textit{HEER’, och} wierd mijn \textit{ziel door U ge}red!”
\\Toen \textit{hoorde} God; Hij \textit{is mijn liefde} waardig.
\\De \textit{HEER’ is} groot, ge\textit{nadig en recht}vaardig,
\\En \textit{onze} God ont\textit{fermt zich op ’t~ge}bed.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
D’een\textit{voudi}gen wil \textit{God steeds gade}slaan.
\\’k~Was \textit{uitge}teerd maar \textit{Hij zag op mij} neder.
\\Keer, \textit{mijne} ziel, tot \textit{uwe ruste} weder:
\\Gij \textit{zijt ver}lost; God \textit{heeft u welge}daan!
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Gij \textit{hebt, o} HEER’, in \textit{’t~dood’lijkst tijdsge}wricht
\\Mijn \textit{ziel ge}red, mijn \textit{tranen willen} drogen,
\\Mijn \textit{voet ge}schraagd; dies \textit{zal ik, voor Gods} ogen,
\\Steeds \textit{wande}len in \textit{’t~vrolijk levens}licht.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
Ik \textit{heb ge}loofd, dies \textit{spak ik tot Gods} eer.
\\’k~Was \textit{zeer be}drukt; ik \textit{liet in haast mijn} lippen,
\\Door \textit{drift ver}voerd, deez’ \textit{harde taal ont}glippen:
\\„Bij \textit{mensen} is noch \textit{trouw, noch waarheid} meer.”
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Wat \textit{zal ik,} met Gods \textit{gunsten over}laan,
\\Dien \textit{trouwen} HEER’ voor \textit{Zijn genâ ver}gelden?
\\’k~Zal \textit{bij den} kelk des \textit{heils Zijn Naam ver}melden.
\\En \textit{roepen} Hem met \textit{blijd’ erkentnis} aan.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Nu \textit{zal ik} voor de \textit{weldaân, die~’k ge}noot,
\\Aan \textit{Hem, naar} mijn ge\textit{loften, eer be}wijzen,
\\Hem \textit{onder} al Zijn \textit{gunstgenoten} prijzen.
\\Hoe \textit{kost’lijk} is in \textit{’s~HEEREN oog hun} dood!
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Och \textit{HEER’, ik} ben, o \textit{ja, ik ben Uw} knecht,
\\Uw \textit{dienstmaagds} zoon; Gij \textit{slaaktet mijne} banden.
\\Dies \textit{doe ik} U ge\textit{willig offe}randen
\\Van \textit{lof en} dank, U \textit{plechtig toege}zegd.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Ik \textit{zal Uw} Naam met \textit{dankerkente}nis,
\\Ver\textit{heffen,} U al \textit{mijn geloften} brengen;
\\’k~Zal \textit{liefd’ en} lof voor \textit{U ten offer} mengen,
\\In \textit{’t~heilig}dom, waar \textit{’t~volk vergaderd} is.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Ik \textit{zal met} vreugd in \textit{’t~huis des HEEREN} gaan,
\\Om \textit{daar met} lof Uw \textit{groten Naam te} danken.
\\Je\textit{ruza}lem, gij \textit{hoort die blijde} klanken.
\\Elk \textit{heff’ met} mij den \textit{lof des HEEREN} aan!
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {117} {Psalm 117}

\begin {vers} {1}
Loof, \textit{loof den HEER’, gij heiden}dom!
\\Gij \textit{volken, prijst Zijn} Naam alom.
\\Zijn \textit{goedheid is, in nood en} dood,
\\Voor \textit{ons, Zijn volk, on}eindig groot;
\\Zijn \textit{waarheid wankelt} nimmermeer.
\\Zingt, \textit{Hallelu}jah, zingt \textit{Zijn} eer!
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {118} {Psalm 118}

\begin {vers} {1}
Laat \textit{ieder ’s~HEEREN goedheid} loven;
\\Want \textit{goed is d’Opper}majesteit:
\\Zijn \textit{goedheid gaat het al te} boven;
\\Zijn \textit{goedheid duurt in eeuwig}heid!
\\Laat \textit{Isrel} nu Gods \textit{goedheid} loven,
\\En \textit{zeggen; „Roemt Gods} majesteit;
\\Zijn \textit{goedheid gaat het al te} boven;
\\Zijn \textit{goedheid duurt in eeuwig}heid!”
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Laat \textit{Arons huis Gods goedheid} loven,
\\En \textit{zeggen: „Roemt Gods} majesteit!
\\Zijn \textit{goedheid gaat het al te} boven;
\\Zijn \textit{goedheid duurt in eeuwig}heid!”
\\Laat \textit{die God} vrezen, \textit{Hem nu} loven,
\\En \textit{zeggen; „Roemt Gods} majesteit!
\\Zijn \textit{goedheid gaat het al te} boven;
\\Zijn \textit{goedheid duurt in eeuwig}heid!”
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Ik \textit{werd benauwd van alle} zijden,
\\En \textit{riep den HEER’ oot}moedig aan.
\\De \textit{HEER’ verhoorde mij in} ’t~lijden,
\\En \textit{deed mij in de ruimte} gaan.
\\De \textit{HEER’ is} bij mij; \textit{’k~zal niet} vrezen;
\\De \textit{HEER’ zal mij ge}trouw behoen.
\\Daar \textit{God mijn schild en hulp wil} wezen,
\\Wat \textit{zal een nietig mens mij} doen?
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
De \textit{HEER’ is aan de spits ge}treden
\\Der\textit{genen, die mij} hulpe biên.
\\Ik \textit{zal, gered uit zwarig}heden,
\\Mijn \textit{lust aan mijne haat’ren} zien.
\\’t~Is \textit{beter,} als w’om \textit{redding} wensen,
\\Te \textit{vluchten tot des} HEEREN macht,
\\Dan \textit{dat men ooit vertrouw, op} mensen,
\\Of \textit{zelfs van prinsen hulp ver}wacht’.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Toen \textit{ik de heid’nen aan zag} rukken,
\\Heb \textit{ik in ’s~HEEREN} kracht gestreên;
\\Ik \textit{hieuw z’in ’s~HEEREN Naam aan} stukken,
\\Ver\textit{trouwend, op dien Naam al}leen.
\\Ik \textit{kon noch} voor- noch \textit{rugwaarts} keren,
\\Om\textit{ringd, ja gans om}ringd ter dood;
\\Ik \textit{sloeg hen in den Naam des} HEEREN,
\\Die \textit{mij goedgunstig bijstand} bood.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Zij \textit{hadden mij omringd als} bijen,
\\Maar \textit{zijn als doornen}vuur vergaan.
\\’k~Mocht \textit{hen in ’s~HEEREN kracht be}strijen,
\\In \textit{’s~HEEREN Naam hen gans ver}slaan.
\\Gij \textit{hadt m’~o} vijand, \textit{hard ge}stoten,
\\Tot \textit{vallens toe mij} onderdrukt.
\\De \textit{HEER’ bewaart Zijn gunstge}noten;
\\De \textit{HEER’ heeft Zelf mij uitge}rukt.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
De \textit{HEER’ is mij tot hulp en} sterkte:
\\Hij \textit{is mijn lied, mijn} psalmgezang.
\\Hij \textit{was het, die mijn heil be}werkte,
\\Dies \textit{loof ik Hem mijn leven} lang.
\\Men \textit{hoort der} vromen \textit{tent weer}galmen
\\Van \textit{hulp en heil, ons} aangebracht;
\\Daar \textit{zingt men blij, met dankb’re} psalmen:
\\„Gods \textit{rechterhand doet grote} kracht.”
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {8}
Gods \textit{rechterhand is hoog ver}heven;
\\Des \textit{HEEREN sterke} rechterhand
\\Doet \textit{door haar daân de wereld} beven,
\\Houdt \textit{door haar kracht Gods volk in} stand.
\\Ik \textit{zal door} ’s~vijands \textit{zwaard niet} sterven,
\\Maar \textit{leven, en des} HEEREN daân,
\\Waar\textit{door wij zoveel heil ver}werven,
\\Elk, \textit{tot Zijn eer, doen gade}slaan.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
De \textit{HEER’ wou mij wel hard kas}tijden,
\\Maar \textit{stortte mij niet} in den dood;
\\Ver\textit{zachtte vaderlijk mijn} lijden,
\\En \textit{redde mij uit allen} nood.
\\Ont\textit{sluit, ont}sluit voor \textit{mijne} schreden,
\\De \textit{poorten der ge}rechtigheid;
\\Door \textit{deze zal ik binnen} treden,
\\En \textit{loven ’s~HEEREN majes}teit.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Dit \textit{is, dit is de poort des} HEEREN:
\\Daar \textit{zal ’t~rechtvaardig} volk door treên,
\\Om \textit{hunnen God ootmoedig} t’eren,
\\Voor \textit{’t~smaken Zijner zalig}heên.
\\Ik \textit{zal Uw} Naam en \textit{goedheid} prijzen:
\\Gij \textit{hebt gehoord; Gij} zijt mijn geest,
\\Door \textit{Uw ontelb’re gunstbe}wijzen,
\\Tot \textit{hulp en heil en vreugd ge}weest.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {11}
De \textit{steen, dien door de tempel}bouwers
\\Ver\textit{acht’lijk was een} plaats ontzegd,
\\Is, \textit{tot verbazing der be}schouwers,
\\Van \textit{God ten hoofd des hoeks ge}legd.
\\Dit \textit{werk is} door Gods \textit{alver}mogen,
\\Door \textit{’s~HEEREN hand al}leen geschied;
\\Het \textit{is een wonder in onz’} ogen:
\\Wij \textit{zien het, maar doorgronden} ’t~niet.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Dit \textit{is de dag, de roem der} dagen,
\\Dien \textit{Isrels God ge}heiligd heeft.
\\Laat \textit{ons verheugd, van zorg ont}slagen,
\\Hem \textit{roemen, die ons blijdschap} geeft.
\\Och \textit{HEER’, geef} thans Uw \textit{zege}ningen;
\\Och \textit{HEER’, geef heil op} dezen dag;
\\Och, \textit{dat men op deez’ eerste}lingen
\\Een \textit{rijken oogst van voorspoed} zag.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Ge\textit{zegend zij de grote} Koning,
\\Die \textit{tot ons komt in} ’s~HEEREN Naam;
\\Wij \textit{zeegnen u uit ’s~HEEREN} woning;
\\Wij \textit{zegenen u al te} zaam.
\\De \textit{HEER’ is} God, door \textit{Wien w’aan}schouwen
\\Het \textit{vrolijk licht, na} bang gevaar.
\\Bindt \textit{d’offerdieren dan met} touwen
\\Tot \textit{aan de hoornen van ’t~al}taar.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Gij \textit{zijt mijn God, U zal ik} loven,
\\Ver\textit{hogen Uwe} majesteit.
\\Mijn \textit{God, niets gaat Uw roem te} boven;
\\U \textit{prijz’ ik tot in eeuwig}heid.
\\Laat \textit{ieder} ’s~HEEREN \textit{goedheid} loven,
\\Want \textit{goed is d’Opper}majesteit:
\\Zijn \textit{goedheid gaat het al te} boven;
\\Zijn \textit{goedheid duurt in eeuwig}heid!
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {119} {Psalm 119}

\begin {tussenschrift}
Alef א
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {1}
Wel\textit{zalig} zijn d’op\textit{rechten van ge}moed,
\\Die, \textit{onge}veinsd, des \textit{HEEREN wet be}trachten;
\\Die \textit{Hij op} ’t~spoor der \textit{godsvrucht wand’len} doet;
\\Wel\textit{zalig,} die, bij \textit{dagen en bij} nachten,
\\Gods \textit{wil be}peinst, en \textit{Hem als ’t~hoogste} goed,
\\Van \textit{harte} zoekt met \textit{ingespannen} krachten.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Die, \textit{wars van} ’t~kwaad, niet \textit{in de zonde} leeft;
\\Maar \textit{zijnen} gang be\textit{stiert naar ’s~HEEREN} wetten.
\\Gij, \textit{grote} God, die \textit{ons bevelen} geeft,
\\Gij \textit{eist, dat} w’op Uw \textit{woord gestadig} letten,
\\En \textit{dat w’ons} hart, aan \textit{Uwen wil ver}kleefd,
\\Ge\textit{durig’}lijk op \textit{Uwe wegen} zetten.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Och, \textit{schonkt Gij} mij de \textit{hulp van Uwen} Geest!
\\Mocht \textit{die mij} op mijn \textit{paân ten leidsman} strekken!
\\’k~Hield \textit{dan Uw} wet, dan \textit{leefd’ ik onbe}vreesd;
\\Dan \textit{zou geen} schaamt’ mijn \textit{aangezicht be}dekken,
\\Wan\textit{neer ik} steeds op\textit{merkend waar’ ge}weest,
\\Hoe \textit{Uw ge}boôn mij \textit{tot Uw liefde} wekken.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Ik \textit{zal, op}recht van \textit{hart, Uw Naam, o} HEER’,
\\Ge\textit{staag den} roem van \textit{Uwe grootheid} geven,
\\Als \textit{ik ’t~ge}zag en \textit{’t~heilig oogmerk} leer
\\Van \textit{’t~vlekk’loos} recht, door \textit{Uwe hand be}schreven.
\\’k~Zal \textit{Uw ge}boôn be\textit{waren tot Uw} eer;
\\Ver\textit{laat mij} toch niet \textit{gans’lijk in dit} leven.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
Bet ב
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {5}
Waar\textit{mede} zal de \textit{jongeling zijn} pad,
\\Door \textit{ijdel}heên om\textit{singeld, rein be}waren?
\\Ge\textit{wis, als} hij het \textit{houdt naar ’t~heilig} blad.
\\U \textit{zoekt mijn} hart; mijn \textit{oog blijft op U} staren;
\\Laat \textit{mij van} ’t~spoor, in \textit{Uw geboôn ver}vat,
\\Niet \textit{dwalen,} HEER’; laat \textit{mij niet hulp’loos} varen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
’k~Heb \textit{in mijn} hart Uw \textit{rede wegge}legd,
\\Op\textit{dat ik} mij mocht \textit{wachten voor de} zonden.
\\Gij \textit{zijt, o} HEER’, ge\textit{zegend; leer Uw} knecht
\\Door \textit{’t~Godd’lijk} woord, een \textit{helder licht be}vonden,
\\En \textit{door Uw} Geest, al \textit{d’eisen van Uw} recht;
\\Zo \textit{wordt Uw} eer nooit \textit{stout door mij ge}schonden.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
’k~Heb \textit{and’ren} al de \textit{rechten van Uw} mond
\\Met \textit{lust ver}teld, hen \textit{vlijtig onder}wezen.
\\Uit \textit{al den} schat van \textit{’t~grote wereld}rond
\\Is \textit{nooit de} vreugd in \textit{mijn gemoed ge}rezen,
\\Die~’k \textit{steeds in} Uw ge\textit{tuigenissen} vond,
\\Door \textit{mij be}tracht, en \textit{and’ren aange}prezen.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Ik \textit{zal, o} God, be\textit{peinzen Uwe} wet,
\\In \textit{’t~onder}zoek van \textit{Uw bevelen} waken;
\\Ter\textit{wijl mijn} ziel op \textit{Uwe paden} let.
\\In \textit{Uw ge}boôn zal \textit{zich mijn geest ver}maken,
\\En, \textit{daar ik} hulp ver\textit{wacht op mijn ge}bed,
\\Uw \textit{heilig} woord ver\textit{geten, noch ver}zaken.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
Gimmel ג
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {9}
Doe \textit{bij Uw} knecht wel\textit{dadigheid, o} HEER’,
\\Op\textit{dat ik} leev’, Uw \textit{woorden moog’ be}waren,
\\En \textit{dat Uw} Geest mij \textit{ware wijsheid} leer’,
\\Mijn \textit{oog ver}licht’, de \textit{nevels op doe} klaren;
\\Dat \textit{mijne} ziel de \textit{wond’ren zie en} eer’,
\\Die \textit{in Uw} wet al\textit{om zich open}baren.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Ik \textit{ben, o} HEER’, een \textit{vreemd’ling hier ben}een;
\\Laat \textit{Uw ge}boôn op \textit{reis mij niet ont}breken;
\\Daar \textit{mijne} ziel, om\textit{ringd door duister}heên,
\\Zo \textit{dikwijls} van ver\textit{langen is be}zweken,
\\Om \textit{U te} zien ter \textit{hoge vierschaar} treên,
\\Tot \textit{straf van} hen, die \textit{snood zijn afge}weken.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Gij \textit{scheldt en} straft ver\textit{vloekte hovaar}dij,
\\Ge\textit{wend op} wijd van \textit{Uw geboôn te} dwalen.
\\Dat \textit{toch Uw} gunst mijn \textit{ziel van smaad be}vrij’,
\\Die \textit{op mijn} hoofd ver\textit{acht’lijk neer zou} dalen;
\\Daar \textit{’k~U mijn} dienst, naar \textit{Uw getuignis,} wij’,
\\Om \textit{nooit Uw} straf mij \textit{op den hals te} halen.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Wan\textit{neer ik} zelfs door \textit{vorsten werd be}ticht,
\\In \textit{’t~hoog ge}stoelt’ op \textit{Uwen knecht ge}beten,
\\Heb \textit{ik mijn} weg naar \textit{Uw geboôn ge}richt,
\\En \textit{die be}tracht met \textit{een oprecht ge}weten;
\\Ook \textit{waren} zij mijn \textit{raadslien en mijn} licht;
\\’k~Heb, \textit{met ver}maak, mijn \textit{tijd daarin ge}sleten.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
Dalet ד
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {13}
Hoe \textit{kleeft mijn} ziel aan \textit{’t~stof! Ai, zie mijn} nood;
\\Her\textit{stel mij,} doe mij \textit{naar Uw woord her}leven.
\\’k~Lei \textit{voor Uw} oog mijn \textit{weg en handel} bloot;
\\En \textit{welk een} angst mij \textit{immermeer deed} beven,
\\Gij \textit{hebt ver}hoord; maak \textit{voorts Uw weldaân} groot,
\\En \textit{laat Uw} wet mij \textit{onderrichting} geven.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Och, \textit{dat ik} klaar en \textit{onderscheiden} zag,
\\Hoe~’k \textit{mij naar} Uw be\textit{velen moet ge}dragen,
\\Uw \textit{wond’ren} recht be\textit{trachten dag aan} dag!
\\Mijn \textit{ziel druipt} weg van \textit{treurigheid en} klagen;
\\Ai, \textit{richt mij} op, ver\textit{ander mijn ge}klag;
\\Wil, \textit{naar Uw} woord, mij \textit{gunstig onder}schragen.
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Weer \textit{snood be}drog, o \textit{God, van mijn ge}moed;
\\Laat \textit{Uw ge}nâ mij \textit{Uwe wetten} leren.
\\Ik \textit{kies den} weg der \textit{waarheid voor mijn} voet,
\\Om \textit{mij van} ’t~pad der \textit{zonden af te} keren;
\\Uw \textit{rechten,} die zo \textit{heilig zijn en} goed,
\\Steld’ \textit{ik mij} voor; die \textit{wil ik need’rig} eren.
\end {vers}

\begin {vers} {16}
Mijn \textit{hart kleeft} vast aan \textit{waarheid en aan} deugd;
\\Het \textit{zal op} uw ge\textit{tuigenissen} hopen;
\\Be\textit{schaam mij} niet; wil \textit{mij, in U ver}heugd,
\\Tot \textit{Uwe} vrees, o \textit{HEER, gestadig} nopen.
\\Als \textit{Gij mijn} hart ver\textit{wijdt door ware} vreugd,
\\Zal \textit{ik het} pad van \textit{Uw geboden} lopen.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
He ה
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {17}
Leer \textit{mij, o} HEER’, den \textit{weg, door U be}paald;
\\Dan \textit{zal ik} dien ten \textit{einde toe be}waren;
\\Geef \textit{mij ver}stand, met \textit{Godd’lijk licht be}straald;
\\Dan \textit{zal mijn} oog op \textit{Uwe wetten} staren;
\\Dan \textit{houd ik} die, hoe \textit{licht mijn ziel ook} dwaalt;
\\Dan \textit{zal zich} ’t~hart met \textit{mijne daden} paren.
\end {vers}

\begin {vers} {18}
Doe \textit{mij op} ’t~pad van \textit{Uw geboden} treên;
\\Schraag \textit{op dat} spoor mijn \textit{wankelende} gangen;
\\Daar \textit{strekt zich} al mijn \textit{lust en liefde} heen.
\\Ai, \textit{neig mijn} hart en \textit{vurig zielsver}langen,
\\O \textit{HEER’, naar} Uw ge\textit{tuigenis al}leen;
\\Laat \textit{gierig}heid mij \textit{in haar strik niet} vangen.
\end {vers}

\begin {vers} {19}
Wend, \textit{wend mijn} oog van \textit{d’ijdelheden} af;
\\Ver\textit{leven}dig mijn \textit{hart door Uwe} wegen;
\\Dat \textit{mij ’t~be}treên dier \textit{paden vreugd ver}schaff’,
\\Be\textit{vestig} toch aan \textit{Uwen knecht den} zegen,
\\Waar\textit{toe Uw} woord hem \textit{blijde hope} gaf;
\\Hij \textit{is op}recht tot \textit{Uwe vrees ge}negen.
\end {vers}

\begin {vers} {20}
Weer \textit{van mij} af de \textit{smaadheid, die ik} vrees;
\\Uw \textit{rechten,} HEER’, zijn \textit{goed en vrij van} vlekken,
\\Waar\textit{om ik} die ge\textit{staag als heilig} prees.
\\Zie \textit{al mijn} lust tot \textit{Uw bevel zich} strekken;
\\Och, \textit{dat er} kracht en \textit{leven in mij} reez’!
\\Wil \textit{die door} Uw ge\textit{rechtigheid ver}wekken.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
Waw ו
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {21}
Dat \textit{mij, o} HEER’, Uw \textit{goedertieren}heid
\\Toch \textit{over}koom’, naar \textit{Uw belofte}nissen;
\\Dan \textit{geef ik} aan mijn \textit{smader juist be}scheid;
\\Dan \textit{zal hij} op zijn \textit{schimp geen antwoord} missen;
\\Want \textit{ik ver}trouw op \textit{’t~woord, mij toege}zeid;
\\Geen \textit{leed zal~’t} ooit uit \textit{mijn geheugen} wissen.
\end {vers}

\begin {vers} {22}
Ai, \textit{ruk het} woord der \textit{waarheid niet te} zeer
\\Van \textit{mijnen} mond; ik \textit{hoop op Uwe} rechten,
\\Waar\textit{in Gij} trouw ge\textit{zorgd hebt voor Uw} eer!
\\Dan \textit{houd ik} steeds, o \textit{God, met al Uw} knechten,
\\Uw \textit{heilge} wet; dan \textit{zal ik meer en} meer
\\Daar \textit{eeuwig} en al\textit{toos het hart aan} hechten.
\end {vers}

\begin {vers} {23}
Dan \textit{wandel} ik vol \textit{moeds op ruimer} baan,
\\Om\textit{dat mijn} ziel ge\textit{zocht heeft Uw be}velen;
\\Dan \textit{doe ik} zelfs aan \textit{koningen ver}staan,
\\Hoe\textit{zeer mij} Uw ge\textit{tuigenissen} strelen;
\\Dan \textit{zal ik} mij niet \textit{schamen, noch Uw} daân
\\Uit \textit{slaafs ont}zag of \textit{dwaze vrees ver}helen.
\end {vers}

\begin {vers} {24}
’k~Zal \textit{Uw ge}boôn, die \textit{ik oprecht be}min,
\\Mijn \textit{hoogst ver}maak, mijn \textit{zielsgenoegen} achten;
\\Ik \textit{reken} die mijn \textit{allergrootst ge}win;
\\Ik \textit{grijp er} naar, en \textit{zal er heil uit} wachten;
\\Ik \textit{heb ze} lief en \textit{zal met hart en} zin,
\\Al \textit{’t~geen Gij} ooit hebt \textit{ingezet, be}trachten.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
Zajin ז
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {25}
Ge\textit{denk aan} ’t~woord, ge\textit{sproken tot Uw} knecht,
\\Waar\textit{op Gij} mij ver\textit{wachting hebt ge}geven;
\\Dit \textit{is mijn} troost, in \textit{druk mij toege}legd,
\\Dit \textit{leert mijn} ziel U \textit{achteraan te} kleven;
\\Al \textit{’t~geen Uw} mond aan \textit{mij had toege}zegd,
\\Gaf \textit{aan mijn} hart ver\textit{troosting, geest en} leven.
\end {vers}

\begin {vers} {26}
’t~Ho\textit{vaardig} volk heeft \textit{mij op ’t~felst be}spot;
\\’k~Ben \textit{echter} niet van \textit{Uwe wet ge}weken;
\\Ik \textit{dacht, o} HEER’, aan \textit{hun rampzalig} lot,
\\En \textit{Uw ge}richt, van \textit{ouds af reeds ge}bleken,
\\Hoe \textit{kort van} duur is \textit{al het aards ge}not!
\\’k~Heb \textit{mij ge}troost, mijn \textit{ziel is niet be}zweken.
\end {vers}

\begin {vers} {27}
Daar \textit{ik moet} zien, hoe \textit{snoodaards Uwe} wet
\\Ver\textit{laten,} heeft be\textit{roering mij be}vangen;
\\Maar \textit{van het} recht, dat \textit{Gij hebt inge}zet,
\\Heb \textit{ik ge}maakt mijn \textit{blijde lofge}zangen;
\\In \textit{vreemd’ling}schap heeft \textit{niets die vreugd be}let,
\\Wat \textit{nijpend} leed daar \textit{mijn gemoed mocht} prangen.
\end {vers}

\begin {vers} {28}
’k~Heb, \textit{HEER’, des} nachts aan \textit{Uwen Naam ge}dacht,
\\Uw \textit{wet be}waard, Uw \textit{deugden niet ver}geten;
\\Dat \textit{heil, dien} troost hebt \textit{Gij mij toege}bracht,
\\En \textit{zoveel} tijds heb \textit{ik met vreugd ge}sleten,
\\Om\textit{dat ik} Uw be\textit{velen nam in} acht,
\\En \textit{die be}waard’ in \textit{een oprecht ge}weten.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
Chet ח
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {29}
De \textit{HEER’ is} mijn ge\textit{noegzaam deel, mijn} goed;
\\Ik \textit{heb ge}zegd: „Ik \textit{zal Uw woord be}waren”.
\\’k~Heb \textit{U ge}beên met \textit{mijn geheel ge}moed,
\\Dat \textit{zich Uw} heil aan \textit{mij mocht open}baren;
\\Wees \textit{naar Uw} woord ge\textit{nadig; ai, be}hoed,
\\Be\textit{hoed Uw} knecht, en \textit{red hem uit ge}varen.
\end {vers}

\begin {vers} {30}
Ik \textit{heb be}daard mijn \textit{wegen nage}gaan,
\\Mijn \textit{voet ge}keerd tot \textit{Uw getuige}nissen,
\\En \textit{mij ge}haast, die \textit{paden in te} slaan,
\\Waar\textit{in mijn} ziel zich \textit{nimmer kan ver}gissen;
\\’k~Heb \textit{niet ver}traagd, om \textit{op die effen} baan,
\\Het \textit{doel van} Uw ge\textit{boden niet te} missen.
\end {vers}

\begin {vers} {31}
Een \textit{godd’loos} rot heeft \textit{mij ten roof ge}steld;
\\Noch\textit{tans heb} ik Uw \textit{wetten niet ver}geten;
\\Te \textit{midder}macht heb \textit{ik Uw lof ver}meld;
\\Dan \textit{sta ik} op, om \textit{met een blij ge}weten
\\Het \textit{recht, dat} Uw ge\textit{rechtigheid ver}zelt,
\\Tot \textit{Uwen} roem ten \textit{breedste uit te} meten.
\end {vers}

\begin {vers} {32}
Ik \textit{ben een} vriend, ik \textit{ben een metge}zel
\\Van \textit{allen,} die Uw \textit{Naam ootmoedig} vrezen,
\\En \textit{leven} naar Uw \textit{Goddelijk be}vel.
\\O \textit{HEER’, hoe} wordt Uw \textit{goedheid ooit vol}prezen!
\\Gij \textit{doet op} aard, aan \textit{alle schepslen} wel;
\\Och, \textit{wierd ik} in Uw \textit{wetten onder}wezen!
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
Tet ט
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {33}
Gij \textit{hebt veel} goeds bij \textit{Uwen knecht ge}daan;
\\Hem, \textit{naar Uw} woord, ge\textit{red uit al zijn} noden;
\\Leer \textit{mij, o} HEER’, een \textit{goeden zin ver}staan,
\\En \textit{weten}schap, der \textit{dwazen waan ont}vloden;
\\Wijs \textit{Gij mij} zelf den \textit{weg der waarheid} aan,
\\Naar\textit{dien ik} heb ge\textit{loofd aan Uw ge}boden.
\end {vers}

\begin {vers} {34}
’k~Sloeg, \textit{eer ik} werd ver\textit{drukt, het dwaalspoor} in;
\\Maar \textit{nu, ge}leerd, houd \textit{ik Uw woord en} wegen.
\\Wat \textit{zijt Gij} goed! Wat \textit{schenkt Uw mensen}min
\\Aan \textit{ieder,} die U \textit{vreest, al milden} zegen!
\\Leer \textit{mij Uw} wet in \textit{haren rechten} zin,
\\En \textit{maak mijn} hart tot \textit{Uw geboôn ge}negen.
\end {vers}

\begin {vers} {35}
’t~Hoog\textit{moedig} volk dicht \textit{leugens tegen} mij;
\\Doch \textit{ik be}waar van \textit{harte Uw be}velen.
\\Hun \textit{hart is} vet als \textit{smeer, vol hovaar}dij;
\\Dies \textit{zullen} zij in \textit{Uwe gunst niet} delen;
\\Maar \textit{Uwe} wet, waar\textit{in ik mij ver}blij’,
\\Zal \textit{met het} zoetst ver\textit{maak mijn zinnen} strelen.
\end {vers}

\begin {vers} {36}
’t~Is \textit{goed voor} mij, ver\textit{drukt te zijn ge}weest,
\\Op\textit{dat ik} dus Uw \textit{Godd’lijk recht zou} leren;
\\Sinds \textit{heeft mijn} hart voor \textit{hovaardij ge}vreesd.
\\Ai, \textit{doe mij} steeds Uw \textit{wil als heilig} eren;
\\Ver \textit{boven} goud en \textit{zilver, en wat} meest
\\Den \textit{mens be}koort, zal \textit{ik Uw wet waar}deren.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
Jod י
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {37}
Uw \textit{hand heeft} mij ge\textit{maakt en toebe}reid;
\\Ai, \textit{maak mij} ook ver\textit{standig in Uw} wetten;
\\Zo \textit{leer ik} Uw ge\textit{boôn en heilig}heid.
\\Al \textit{wie U} vreest, zal \textit{op mijn heilstaat} letten,
\\Ver\textit{heugd, dat} ik, door \textit{Uwe hand ge}leid,
\\Niet \textit{vrucht’loos} op uw \textit{woord mijn hoop mocht} zetten.
\end {vers}

\begin {vers} {38}
Ik \textit{weet, o} HEER’, dat \textit{Uw gerichten} zijn
\\Ge\textit{rechtig}heid, en \textit{Gij mij liet ver}drukken
\\Uit \textit{enkle} trouw. Och, \textit{dat Uw gunst ver}schijn’,
\\Om \textit{mij uit} angst en \textit{nijpend leed te} rukken!
\\Troost \textit{mij, Uw} knecht, die \textit{nu angstvallig} kwijn;
\\Mij \textit{is die} troost be\textit{loofd in onge}lukken.
\end {vers}

\begin {vers} {39}
Breng \textit{over} mij al \textit{Uw barmhartig}heên,
\\Op\textit{dat ik} leev’; want \textit{al mijn verge}noegen,
\\Al \textit{mijn ver}maak, is \textit{in Uw wet al}leen.
\\Be\textit{schaam, die} zo ho\textit{vaardig zich ge}droegen,
\\Wier \textit{leugen}tong zo \textit{vals mij heeft be}streên;
\\Doch \textit{ik wil} mij naar \textit{Uw geboden} voegen.
\end {vers}

\begin {vers} {40}
Dat \textit{ieder,} die U \textit{vreest, zich tot mij} keer’;
\\Die \textit{kundig} is in \textit{Uw getuige}nissen,
\\Maak, \textit{dat mijn} hart op\textit{recht Uw lessen} eer’;
\\Dat \textit{niets die} ooit uit \textit{mijne ziel moog’} wissen,
\\Op\textit{dat ik} niet be\textit{schaamd word’; laat, o} HEER’,
\\Laat \textit{mij die} gunst op \textit{aarde nimmer} missen.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
Kaf כ
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {41}
Mijn \textit{ziel be}zwijkt, zij \textit{is gans afge}mat,
\\Daar \textit{z’aan Uw} heil met \textit{al haar lust blijft} hangen,
\\Waar\textit{op Uw} woord mij \textit{hoop gegeven} had.
\\Mijn \textit{ogen} zijn be\textit{zweken van ver}langen
\\Naar \textit{’t~geen mij} was be\textit{loofd, terwijl ik} bad:
\\„Wan\textit{neer, o} God, zal \textit{ik Uw troost ont}vangen?”
\end {vers}

\begin {vers} {42}
Ik \textit{ben, he}laas, een \textit{leed’ren zak ge}lijk,
\\Die \textit{al zijn} vocht heeft \textit{in den rook ver}loren;
\\Hoe\textit{wel ik} niet van \textit{Uwe wetten} wijk.
\\Hoe\textit{lang blijft} nog Uw \textit{knecht dit leed be}schoren?
\\Wan\textit{neer zult} Gij, op\textit{dat mijn onschuld} blijk’,
\\Hen \textit{rechten,} die mijn \textit{rust, uit wrevel,} storen?
\end {vers}

\begin {vers} {43}
Een \textit{listig} volk heeft, \textit{boos en trots van} aard,
\\Tot \textit{mijnen} val een \textit{diepen put ge}graven;
\\Hoe\textit{zeer Uw} wet daar\textit{tegen zich ver}klaart.
\\Al \textit{Uw ge}boôn zijn \textit{waarheid; ’k~wil die} staven.
\\Ik \textit{word ver}volgd, met \textit{leugentaal be}zwaard;
\\Help \textit{mij, o} HEER’, ten \textit{spijt dier zonde}slaven.
\end {vers}

\begin {vers} {44}
Zij \textit{hebben} mij bij\textit{kans op aard’ ver}nield,
\\Maar \textit{ik bleef} Uw be\textit{velen dierbaar} achten.
\\Ai, \textit{beur mij} op; laat \textit{mij, met moed be}zield,
\\Weer \textit{leven,} en op \textit{Uwe goedheid} wachten;
\\Dan \textit{zal ik} steeds, daar \textit{mij Uw trouw be}hield,
\\’t~Ge\textit{tuige}nis van \textit{Uwen mond be}trachten.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
Lamed ל
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {45}
O \textit{HEER’, Uw} woord be\textit{staat in eeuwig}heid,
\\Daar \textit{’t~hemel}heir zich \textit{schikt naar Uw be}velen;
\\In \textit{Uwe} trouw, zo \textit{gunstig toege}zeid,
\\Zal \textit{elk ge}slacht, ja,~’t \textit{eind der eeuwen} delen;
\\Deez, \textit{aard’ is} hecht door \textit{Uwe hand be}reid;
\\Haar \textit{stand blijft} vast, al \textit{wisslen haar to}nelen.
\end {vers}

\begin {vers} {46}
De \textit{hemel} blijft nog \textit{met den aardkloot} staan,
\\Naar \textit{Uw be}vel; zij \textit{alle zijn Uw} knechten.
\\Ik \textit{waar’ reeds} lang in \textit{mijnen druk ver}gaan,
\\In\textit{dien ik} mij met \textit{Uwe wet en} rechten,
\\Tot \textit{mijn ver}maak en \textit{troost, niet had be}raan,
\\Om \textit{aan Uw} trouw al\textit{leen mijn hoop te} hechten.
\end {vers}

\begin {vers} {47}
’k~Ben \textit{eeuwig’}lijk ge\textit{dachtig aan Uw} woord,
\\Want \textit{ik ont}ving door \textit{Uw bevelen} ’t~leven,
\\’k~Ben \textit{d’Uwe,} HEER’; ge\textit{leid mij onge}stoord;
\\Be\textit{houd mij} toch, naar \textit{’t~woord aan mij ge}geven;
\\Ik \textit{heb met} lust Uw \textit{wetten nage}spoord,
\\En \textit{die ge}zocht, door \textit{Uwen Geest ge}dreven.
\end {vers}

\begin {vers} {48}
Der \textit{bozen} schaar heeft \textit{lang op mij ge}wacht,
\\Om \textit{mij te} doen ver\textit{gaan in mijn el}lenden;
\\Ik \textit{neem op} Uw ge\textit{tuigenissen} acht.
\\Waar \textit{ik het} oog op \textit{aarde heen moog’} wenden,
\\’t~Vol\textit{maaktste} vindt een \textit{eind’, en derft zijn} kracht,
\\Maar \textit{Uw ge}bod is \textit{wijd, en zal nooit} enden.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
Mem מ
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {49}
Hoe \textit{lief heb} ik Uw \textit{wet! Het is mijn} doel,
\\Den \textit{gansen} dag haar \textit{ijv’rig te be}trachten.
\\Hoe \textit{listig} ook mijn \textit{snode vijand} woel’,
\\’k~Heb \textit{wijzer} geest en \textit{edeler ge}dachten
\\Door \textit{Uw ge}boôn, wier \textit{kracht ik staag ge}voel,
\\Die~’k \textit{eeuwig} zal met \textit{heilgen eerbied} achten.
\end {vers}

\begin {vers} {50}
Ik \textit{over}tref mijn \textit{leraars in be}leid,
\\Want \textit{ik be}tracht al \textit{Uw getuige}nissen;
\\Ik \textit{over}tref zelfs \textit{in voorzichtig}heid
\\De \textit{grijsaards,} die de \textit{ware godsvrucht} missen;
\\’k~Be\textit{waard’ Uw} wet, die \textit{zulk een licht ver}spreidt,
\\En \textit{van mijn} heil mij \textit{best kan verge}wissen.
\end {vers}

\begin {vers} {51}
Ik \textit{heb mijn} voet ge\textit{weerd van kwade} paân,
\\Op\textit{dat ik} steeds Uw \textit{woord zou onder}houden;
\\’k~Heb \textit{mij ge}wacht die \textit{wegen in te} slaan,
\\Die \textit{mij van} ’t~spoor der \textit{deugd verbijst’ren} zouden;
\\Want \textit{Gij hebt} mij ge\textit{leerd daarin te} gaan,
\\Met \textit{allen,} die op \textit{Uwen Naam be}trouwden.
\end {vers}

\begin {vers} {52}
Hoe \textit{zoet zijn} mij Uw \textit{redenen ge}weest!
\\Geen \textit{honig} kon ’t~ge\textit{hemelt’ beter} smaken;
\\Al\textit{leen door} Uw be\textit{velen krijgt mijn} geest
\\Ver\textit{stand van} God en \textit{Goddelijke} zaken;
\\Dies \textit{heb ik} al de \textit{leugenpaân ge}vreesd,
\\En \textit{zal be}drog en \textit{slinkse wegen} wraken.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
Noen נ
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {53}
Uw \textit{woord is} mij een \textit{lamp voor mijnen} voet,
\\Mijn \textit{pad ten} licht, om \textit{’t~donker op te} klaren.
\\Ik \textit{zwoer, en} zal dit \textit{met een blij ge}moed
\\Be\textit{vesti}gen, in \textit{al mijn levens}jaren,
\\Dat \textit{ik Uw} wet, die \textit{heilig is en} goed,
\\Door \textit{Uw ge}nâ be\textit{stendig zal be}waren.
\end {vers}

\begin {vers} {54}
Ik \textit{ben op} ’t~diepst ver\textit{drukt; ai, schenk mij,} HEER’,
\\Ver\textit{nieuwde} kracht, sterk \textit{naar Uw woord mijn} leven.
\\Merk \textit{op in} gunst, mijn \textit{God, hoe ik U} eer;
\\Hoe \textit{hart en} mond vrij\textit{willig, offers} geven;
\\Ai, \textit{zie daar}op met \textit{welgevallen} neer;
\\Laat \textit{in mijn} hart Uw \textit{rechten zijn ge}schreven.
\end {vers}

\begin {vers} {55}
Mijn \textit{ziel is} in mijn \textit{hand, steeds in ge}vaar;
\\’k~Ver\textit{lies noch}tans Uw \textit{wet niet uit mijn} ogen.
\\Zij \textit{blijft mijn} doel; en \textit{schoon een boze} schaar
\\Mij \textit{strikken} heeft ge\textit{legd door list en} logen,
\\Ben \textit{ik van} Uw be\textit{velen hier of} daar
\\Niet \textit{afge}dwaald, noch \textit{tot hun kwaad be}wogen.
\end {vers}

\begin {vers} {56}
Ik \textit{heb voor} mij al \textit{Uw getuige}nis,
\\Ter \textit{eeuwig’} erv’, vol\textit{vaardig aange}nomen,
\\Naar\textit{dien mijn} hart daar\textit{door vervrolijkt} is.
\\Ik \textit{heb ge}poogd, mijn \textit{lusten in te} tomen,
\\En \textit{’t~hart ge}neigd, om \textit{eeuwig en ge}wis,
\\Ten \textit{einde} toe, Uw \textit{wetten na te} komen.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
Samech ס
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {57}
’k~Haat \textit{ranken,} vol van \textit{kwaad, en bitt’re} vrucht,
\\Maar \textit{ik be}min met \textit{al mijn hart Uw} wetten.
\\Gij \textit{zijt mijn} schild, de \textit{rots, waarheen ik} vlucht;
\\Gij \textit{kunt en} wilt mijn \textit{ondergang be}letten;
\\’k~Ver\textit{trouwd’ op} U, en \textit{’t~blijft nog staag mijn} zucht,
\\Om \textit{op Uw} woord mijn \textit{vaste hoop te} zetten.
\end {vers}

\begin {vers} {58}
Gij \textit{bozen,} wijkt, op\textit{dat ik steeds ’t~ge}bod
\\Van \textit{mijnen} HEER’ nauw\textit{keurig moog’ be}waren.
\\Schraag \textit{mij naar} Uw be\textit{loften, o mijn} God,
\\Op\textit{dat ik} leev’, U \textit{lovend, op mijn} snaren;
\\Dat \textit{niemand} mijn ver\textit{wachting ooit be}spott’;
\\Ai, \textit{laat die} mij toch \textit{nooit beschaamdheid} baren.
\end {vers}

\begin {vers} {59}
Wees \textit{Gij mijn} steun, dan \textit{zal ik, vrij van} leed,
\\Mij \textit{dag aan} dag in \textit{Uw geboôn ver}maken.
\\Maar \textit{Gij, o} HEER’, die \textit{mij behoudt, ver}treedt
\\En \textit{stoot hen} weg, die \textit{Uwe wet ver}zaken;
\\Want \textit{hun be}drog is \textit{leugen; ’t~is ge}smeed
\\Tot \textit{mijn ver}derf, maar \textit{’t~zal hen zelf ge}naken.
\end {vers}

\begin {vers} {60}
Al \textit{’t~godd’loos} volk ver\textit{doet G’als schuim van} d’aard’;
\\Dies \textit{zal ik} Uw ge\textit{tuigenissen} vrezen.
\\Het \textit{heeft mijn} ziel ver\textit{schrikkingen ge}baard,
\\Ja, \textit{zelfs is} mij het \textit{haar te berg’ ge}rezen,
\\Als \textit{ik op} Uw ge\textit{richten heb ge}staard;
\\Uw \textit{oordeel,} HEER’, kan \textit{niet dan vrees’lijk} wezen.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
Ajin ע
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {61}
Ge\textit{rechtig}heid en \textit{recht heb ik ge}daan;
\\Geef \textit{mij dan} niet in \textit{’s~onderdrukkers} handen;
\\Wees \textit{Gij mijn} borg, en \textit{neem de rechtzaak} aan
\\Van \textit{Uwen} knecht, daar \textit{Gij hem aan ziet} randen;
\\Laat \textit{trotsaards} toch niet \textit{stout’lijk meer be}staan
\\Mij, \textit{naar hun} wens, te \textit{knellen in hun} banden.
\end {vers}

\begin {vers} {62}
Mijn \textit{ogen} zijn be\textit{zweken, rood ge}schreid,
\\In \textit{’t~uitzien} naar Uw \textit{heil met heet ver}langen,
\\Het \textit{heil, aan} mij recht\textit{vaardig toege}zeid;
\\Ai, \textit{wis dan} toch de \textit{tranen van mijn} wangen;
\\Doe \textit{bij Uw} knecht, naar \textit{Uw goedgunstig}heid;
\\Leer \textit{mij Uw} wet, dan \textit{zal ik troost ont}vangen.
\end {vers}

\begin {vers} {63}
Ik \textit{ben Uw} knecht, geef \textit{mij dan recht ver}stand,
\\Zo \textit{zal ik} Uw ge\textit{tuigenissen} leren,
\\Nu \textit{is het} tijd, dat \textit{’s~HEEREN rechter}hand
\\Haar \textit{kracht ver}toon’, in \textit{’t~godd’loos kwaad te} weren;
\\Men \textit{schendt Uw} wet zo \textit{stout van allen} kant;
\\Men \textit{schroomt niet} meer Uw \textit{groten Naam t’ont}eren.
\end {vers}

\begin {vers} {64}
’k~Heb \textit{Uw ge}boôn, mijn \textit{God, dies meer dan} goud,
\\Ja, \textit{’t~fijnste} goud, be\textit{mind, en Uw be}velen
\\In \textit{alles} recht en \textit{vlekkeloos ge}schouwd,
\\Op \textit{’t~hoogst vol}maakt tot \textit{in hun minste} delen;
\\’k~Heb \textit{op geen} pad der \textit{valsheid mij be}trouwd,
\\Maar \textit{dat ge}haat, hoe\textit{zeer~’t mijn vlees kon} strelen.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
Pe פ
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {65}
Hoe \textit{wonder}haar is \textit{Uw getuige}nis!
\\Dies \textit{zal mijn} ziel dat \textit{ook getrouw be}waren;
\\Want \textit{d’oopning} van Uw \textit{woorden zal ge}wis,
\\Ge\textit{lijk een} licht, het \textit{donker op doen} klaren;
\\Zij \textit{geeft ver}stand aan \textit{slechten, wien ’t~ge}mis
\\Van \textit{zulk een} glans een \textit{eeuwgen nacht zou} baren.
\end {vers}

\begin {vers} {66}
Ik \textit{heb mijn} mond be\textit{gerig opge}daan,
\\Ik \textit{heb ver}langd, ge\textit{hijgd naar Uw ge}boden;
\\Zie, \textit{zie mij} dan met \textit{gunstig’ ogen} aan,
\\En \textit{wees mij} nu ge\textit{nadig in mijn} noden,
\\Naar \textit{’t~recht van} hen, die, \textit{deugdzaam van be}staan,
\\Uit \textit{liefde} tot Uw \textit{Naam van ’t~kwade} vloden.
\end {vers}

\begin {vers} {67}
Maak \textit{in Uw} woord mijn \textit{gang en treden} vast,
\\Op\textit{dat ik} mij niet \textit{van Uw paân moog’} keren!
\\En \textit{wordt mijn} vlees door \textit{’t~kwade licht ver}rast,
\\Ai, \textit{laat het} mij toch \textit{nimmer over}heren.
\\Ver\textit{los mij,} HEER’, van \textit{’s~mensen over}last,
\\Dan \textit{zal ik} U, naar \textit{Uw bevelen,} eren.
\end {vers}

\begin {vers} {68}
Uw \textit{aange}zicht ver\textit{toon, aan Uwen} knecht
\\Een \textit{vriend’lijk} oog, een \textit{troostrijk liefde}teken;
\\Leer \textit{mij den} eis van \textit{’t~altoos heilig} recht,
\\Ik \textit{stort, be}drukt, ge\textit{hele tranen}beken,
\\Om\textit{dat men} U ge\textit{hoorzaamheid ont}zegt,
\\En \textit{zich niet} schaamt Uw \textit{wetten te ver}breken.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
Tsade צ
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {69}
Gij \textit{zijt vol}maakt, Gij \textit{zijt rechtvaardig,} HEER’;
\\Uw \textit{oordeel} rust op \textit{d’allerbeste} wetten;
\\Uw \textit{loon, Uw} straf be\textit{antwoordt aan Uw} eer.
\\Gij \textit{eist van} ons, dat \textit{w’op Uw waarheid} letten;
\\Dat \textit{wij al}toos op \textit{hogen prijs Uw} leer
\\En \textit{’t~heilig} recht van \textit{Uw getuignis} zetten.
\end {vers}

\begin {vers} {70}
Mijn \textit{ijver} heeft van \textit{smart mij doen ver}gaan,
\\Om\textit{dat Uw} woord zo \textit{schand’lijk wordt ver}geten;
\\Mijn \textit{vijand} ziet dat \textit{met verachting} aan.
\\Uw \textit{woord is} rein, dat \textit{mag gelouterd} heten;
\\Uw \textit{knecht wil} zich daar \textit{daag’lijks mee be}raan;
\\Hij \textit{heeft het} lief, wijl~’t \textit{hem zijn plicht doet} weten.
\end {vers}

\begin {vers} {71}
Ik \textit{ben wel} klein, ver\textit{acht, maar niet ver}leid;
\\’k~Ver\textit{geet in} smaad noch \textit{armoe Uw be}velen.
\\Uw \textit{recht, o} HEER’, is \textit{recht in eeuwig}heid;
\\Gij \textit{zult aan} elk zijn \textit{loon of straffen} delen;
\\Uw \textit{wet, waar}in zich \textit{steeds Uw glans ver}spreidt,
\\Kan \textit{mij door} ’t~licht der \textit{zuiv’re waarheid} strelen.
\end {vers}

\begin {vers} {72}
Als~’t \textit{mij be}nauwd of \textit{bang gevallen} is,
\\Dan \textit{heb ik} mij ver\textit{maakt in Uw ge}boden;
\\De \textit{zuiver}heid van \textit{Uw getuige}nis,
\\Blinkt \textit{altoos} uit, zelfs \textit{in de zwaarste} noden;
\\Leer \textit{mij~’t ver}staan, zo \textit{leeft mijn ziel ge}wis,
\\Het \textit{naar ver}derf in \textit{eeuwigheid ont}vloden.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
Qof ק
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {73}
Ik \textit{riep U} aan, o \textit{HEER’, met al mijn} hart;
\\Ver\textit{hoor mij,} en ik \textit{zal Uw wet be}waren;
\\Ik \textit{riep U} aan, in \textit{druk en leed ver}ward;
\\Ver\textit{los mijn} ziel uit \textit{angsten en ge}varen;
\\Dan \textit{houd ik} Uw ge\textit{tuignis, en in} smart
\\Zal \textit{ik daar} troost en \textit{wijsheid uit ver}garen.
\end {vers}

\begin {vers} {74}
Ik \textit{heb som}tijds het \textit{scheemrend morgen}licht
\\Ver\textit{rast, om} U mijn \textit{schreien te doen} horen;
\\’k~Heb \textit{op Uw} woord ge\textit{hoopt, en mijn ge}zicht,
\\Eer \textit{nog het} uur der \textit{nachtwaak was ge}boren,
\\Den \textit{slaap ont}roofd, om, \textit{naar mijn lust en} plicht,
\\De \textit{wijsheid} van Uw \textit{reed’nen na te} sporen.
\end {vers}

\begin {vers} {75}
Hoor, \textit{HEER’, mijn} stem naar \textit{Uw goedgunstig}heid,
\\En \textit{geef mij} naar Uw \textit{rechten kracht en} leven,
\\Zij \textit{naad’ren} mij, wier \textit{list mijn val be}reidt;
\\Zij \textit{zijn in} ’t~kwaad, in \textit{’t~listig kwaad be}dreven,
\\En \textit{wijken} van Uw \textit{wet, zo wijd ver}leid,
\\Ter\textit{wijl zij} zich aan \textit{boosheid over}geven.
\end {vers}

\begin {vers} {76}
Maar, \textit{HEER’, Gij} zijt na\textit{bij, Gij ziet mij} aan;
\\De \textit{waarheid} is aan \textit{Uw geboôn ver}bonden;
\\Ik \textit{wist van} ouds reeds \textit{uit Uw woord en} daân,
\\Dat \textit{al, wat} Gij ge\textit{tuigd hebt, onge}schonden
\\En \textit{vlekke}loos voor \textit{eeuwig zal be}staan,
\\Ge\textit{vestigd} op on\textit{wankelbare} gronden.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
Resj ר
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {77}
Zie \textit{mijn el}lend’, o \textit{HEER’, en help Uw} knecht,
\\Want \textit{Uwe} wet is \textit{in mijn hart ge}schreven;
\\Ai, \textit{twist Gij} Zelf mijn \textit{twistzaak naar Uw} recht,
\\Ver\textit{los mij,} sterk met \textit{nieuwen moed mijn} leven,
\\Naar \textit{’t~Godd’lijk} woord, mij \textit{gunstig toege}zegd,
\\En \textit{mij ten} troost in \textit{angst en druk ge}geven.
\end {vers}

\begin {vers} {78}
Het \textit{heil is} ver van \textit{’t~goddeloos ge}slacht,
\\Dat, \textit{gans ver}vreemd van \textit{deugd en reine} zeden,
\\Den \textit{inhoud} van Uw \textit{wetten niet be}tracht.
\\O \textit{HEER’, hoe}veel zijn \textit{Uw barmhartig}heden!
\\Ai, \textit{beur mij} op, ver\textit{nieuw mijn levens}kracht,
\\Naar \textit{’t~Godd’lijk} recht; ver\textit{hoor toch mijn ge}beden;
\end {vers}

\begin {vers} {79}
’t~Ge\textit{tal van} mijn ver\textit{volgers is zeer} groot,
\\Van \textit{hen, die} mij als \textit{weêrpartijders} haten;
\\Maar~’k \textit{wijk van} Uw ge\textit{tuignis in geen} nood.
\\Ik \textit{heb ge}zien, hoe \textit{zij, die U ver}gaten,
\\Trouw’\textit{loosheid} doen; Gij \textit{weet, hoe~’t mij ver}droot,
\\Als \textit{ik hen} zag Uw \textit{heilig woord ver}laten.
\end {vers}

\begin {vers} {80}
Ai, \textit{zie, o} HEER’, dat \textit{ik Uw wet be}min;
\\Uw \textit{gunst ver}nieuw’ mijn \textit{leven en mijn} krachten.
\\Uw \textit{Godd’lijk} woord is \textit{waarheid van ’t~be}gin;
\\Uw \textit{recht heeft} nooit ver\textit{andering te} wachten;
\\Dies \textit{houd ik} dat met \textit{een verblijden} zin;
\\Leer \textit{door Uw} Geest mij \textit{dat gestaag be}trachten.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
Sjin ש
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {81}
Toen \textit{vorsten} mij ver\textit{volgden zonder} reên,
\\Vreesd’ \textit{ik Uw} woord, met \textit{die Uw heil be}minden.
\\Ik \textit{ben ver}blijd om \textit{Uw goedgunstig}heên,
\\Die \textit{meer en} meer mij \textit{aan Uw dienst ver}binden;
\\’k~Vind \textit{groter} vreugd in \textit{Uw beloft’ al}leen,
\\Dan \textit{hij, die} ooit een \textit{groten buit mocht} vinden.
\end {vers}

\begin {vers} {82}
Ik \textit{haat be}drog en \textit{valsheid van ge}moed,
\\’k~Heb \textit{in mijn} hart een \textit{gruwel van die} zonden;
\\’k~Be\textit{min Uw} wet, die \textit{mijne ziel be}hoedt.
\\Ik \textit{loof, o} HEER’, aan \textit{Uwen dienst ver}bonden,
\\U \textit{zeven}maal des \textit{daags, om al het} goed
\\En \textit{’t~recht, in} Uw ge\textit{rechtigheid ge}vonden.
\end {vers}

\begin {vers} {83}
Wat \textit{vreê heeft} elk, die \textit{Uwe wet be}mint!
\\Zij \textit{zullen} aan geen \textit{hinderpaal zich} stoten.
\\Ik, \textit{HEER’, die} al mijn \textit{blijdschap in U} vind,
\\Hoop \textit{op Uw} heil met \textit{al Uw gunstge}noten;
\\’k~Doe \textit{Uw ge}boôn op\textit{recht en welge}zind;
\\Uw \textit{liefde}dienst heeft \textit{mij nog nooit ver}droten.
\end {vers}

\begin {vers} {84}
Mijn \textit{ziel be}waart Uw \textit{trouw getuige}nis;
\\Dat \textit{heb ik} lief, ook \textit{doe ik Uw be}velen;
\\Uw \textit{woord kan} mij, of\textit{schoon ik alles} mis,
\\Door \textit{zijnen} smaak, èn \textit{hart èn zinnen} strelen;
\\Gij \textit{weet mijn} weg, en \textit{hoe mijn wandel} is;
\\’k~Wil \textit{niets daar}van voor \textit{U, mijn God, ver}helen.
\end {vers}

\begin {tussenschrift}
Tav ת
\end {tussenschrift}

\begin {vers} {85}
O \textit{HEER’, sla} toch op \textit{mijn geschrei Uw} oog;
\\Wil \textit{naar Uw} woord mijn \textit{geest verstandig} maken;
\\Zie \textit{gunstig} op mij \textit{neder van om}hoog;
\\Laat \textit{mijn ge}bed voor \textit{Uwen troon ge}naken;
\\Red, \textit{daar mij} ’t~leed zo \textit{diep ter neder}boog,
\\Red \textit{mij naar} Uw be\textit{loft’, en richt mijn} zaken.
\end {vers}

\begin {vers} {86}
Dan \textit{vloeit mijn} mond steeds \textit{over van Uw} eer,
\\Ge\textit{lijk een} bron zich \textit{uitstort op de} velden;
\\Wan\textit{neer ik} door Uw \textit{Geest Uw wetten} leer,
\\Dan \textit{zal mijn} tong Uw \textit{redenen ver}melden;
\\Want \textit{Uw ge}boôn zijn \textit{waarlijk recht, o} HEER’;
\\Gij \textit{zult de} vlijt van \textit{die U zoekt, ver}gelden.
\end {vers}

\begin {vers} {87}
Kom \textit{mij te} hulp; mijn \textit{ziel, die U ver}beidt,
\\Heeft \textit{Uw be}vel met \textit{lust en liefd’ ont}vangen;
\\Ik \textit{haak, o} HEER’, naar \textit{’t~heil, mij toege}zeid;
\\Be\textit{stier in} gunst naar \textit{Uwe wet mijn} gangen;
\\Al \textit{mijn ver}maak stel \textit{ik, met rijp be}leid,
\\In \textit{Uw ge}bod; dat \textit{is mijn hoogst ver}langen.
\end {vers}

\begin {vers} {88}
Gun \textit{leven} aan mijn \textit{ziel, dan looft mijn} mond
\\Uw \textit{trouwe} hulp; stier \textit{mij in rechte} sporen;
\\Ge\textit{lijk een} schaap heb \textit{ik gedwaald in} ’t~rond,
\\Dat, \textit{onbe}dacht, zijn \textit{herder heeft ver}loren;
\\Ai, \textit{zoek Uw} knecht, schoon \textit{hij Uw wetten} schond;
\\Want \textit{hij vol}hardt naar \textit{Uw geboôn te} horen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {120} {Psalm 120}

\begin {vers} {1}
’k~Riep \textit{tot den Oorsprong aller} dingen,
\\Tot \textit{God, in mijn bekom}me\textit{rin}gen,
\\En \textit{Hij verhoorde mijn ge}beden,
\\Naar \textit{Zijne goedertieren}heden.
\\O, \textit{HEER’! doe mij den strik ont}slippen
\\Der \textit{veinzerij en valse} lippen;
\\Be\textit{hoed mij voor de} bitse tong,
\\Die \textit{mij met} leugen\textit{taal be}sprong.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Wat \textit{voordeel zal ’t~bedrog u} baren,
\\Ver\textit{metel rot van las}te\textit{ra}ren?
\\Wat \textit{voordeel zal u in dit} leven
\\Uw \textit{bitse tong, Uw boosheid} geven?
\\Gij \textit{haalt op u, o leugen}sprekers!
\\De \textit{pijlen enes sterken} wrekers,
\\En \textit{een jenever}kolengloed,
\\Waar\textit{door gij} haast ver\textit{branden} moet.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Wee \textit{mij, die rust en hulp moet} derven,
\\In \textit{Mesech als een vreemd’}ling \textit{zwer}ven,
\\En \textit{steeds in Kedars tenten} wonen,
\\Bij \textit{mensen, die mij bitter} honen!
\\Ik \textit{heb reeds lang mij opge}houden
\\Bij \textit{hen, die nooit op God be}trouwden;
\\Bij \textit{hen, die, tot mijn} bitterst wee,
\\Een \textit{afschrik} hebben \textit{van den} vreê.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Ik \textit{zoek den vreê steeds aan te} kweken;
\\Maar \textit{kan er nauwelijks} van \textit{spre}ken,
\\Of~’k \textit{zie mijn reden afge}broken,
\\En \textit{hen tot woed’ en krijg ont}stoken.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {121} {Psalm 121}

\begin {vers} {1}
’k~Sla d’o\textit{gen} naar \textit{’t~gebergte} heen,
\\Van\textit{waar ik} dag en \textit{nacht}
\\\textit{Des Hoogsten bijstand} wacht.
\\Mijn \textit{hulp is van} den HEER’ \textit{al}leen,
\\Die \textit{hemel, zee en} aar\textit{de,}
\\\textit{Eerst schiep, en} sinds bewaarde.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Hij is \textit{al} treft \textit{u ’t~felst ver}driet,
\\Uw \textit{Wachter,} die uw \textit{voet}
\\\textit{Voor wankelen be}hoedt;
\\Hij, \textit{Isrels Wach}ter, slui\textit{mert} niet;
\\Geen \textit{kwaad zal u ge}na\textit{ken;}
\\\textit{De HEER’ zal} u bewaken.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Zijn wacht, \textit{waar}op \textit{men hopen} mag,
\\Zal, \textit{daar zij} u be\textit{dekt}
\\\textit{En u ter schaduw} strekt,
\\De \textit{maan bij nacht,} de zon \textit{bij} dag,
\\In \textit{koud’ en gloed ver}mind’\textit{ren,}
\\\textit{Opdat zij} u niet hind’ren.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
De HEER’ \textit{zal} u \textit{steeds gade}slaan,
\\Op\textit{dat Hij} in ge\textit{vaar,}
\\\textit{Uw ziel voor ramp be}waar’.
\\De \textit{HEER’, ’t~zij g’in} of uit \textit{moogt} gaan,
\\En \textit{waar g’u heen moogt} spoe\textit{den,}
\\\textit{Zal eeuwig} u behoeden.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {122} {Psalm 122}

\begin {vers} {1}
Ik \textit{ben verblijd, wan}neer men mij
\\God\textit{vruchtig} opwekt: \textit{„Zie wij} staan
\\Ge\textit{reed, om} naar Gods \textit{huis te} gaan.
\\Kom, \textit{ga met ons, en} doe als wij.”
\\Je\textit{ruzalem, dat ik be}min;
\\Wij \textit{treden uwe poorten} in;
\\Daar \textit{staan, o Godsstad, on}ze \textit{voe}ten.
\\Je\textit{ruzalem is} wel gebouwd,
\\Wel \textit{saamgevoegd: wie} haar beschouwt,
\\Zal \textit{haar voor} ’s~Bouwheers \textit{kunstwerk} groeten.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
De \textit{stammen, naar Gods} Naam genoemd,
\\Gaan \textit{derwaarts} op; waar \textit{elk zich} buigt
\\Naar \textit{d’ark, die} van Gods \textit{gunst ge}tuigt,
\\Waar \textit{elk Zijn Naam be}lijdt en roemt;
\\Want \textit{d’achtb’re zetel van ’t~ge}richt,
\\Is \textit{daar voor Davids huis ge}sticht,
\\De \textit{rechterstoelen staan} daar \textit{bin}nen.
\\Bidt, \textit{met een alge}mene stem,
\\Om \textit{vrede voor Je}ruzalem.
\\Het \textit{ga hun} wel, die \textit{u be}minnen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Dat \textit{vreed’, en aange}name rust,
\\En \textit{milde} zegen \textit{u ver}blij’;
\\Dat \textit{welvaart} in uw \textit{vesting} zij,
\\In \textit{uw paleizen} vreugd’ en lust.
\\Om \textit{vriend en broed’ren spreek ik} nu:
\\„De \textit{vrede zij en blijv’ in} u,
\\Nooit \textit{moet haar nijd of twist} ver\textit{kloe}ken.
\\Om \textit{’s~HEEREN huis, in} u gebouwd,
\\Waar \textit{onze God Zijn} woning houdt,
\\Zal \textit{ik het} goede \textit{voor u} zoeken.”
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {123} {Psalm 123}

\begin {vers} {1}
Ik hef tot \textit{U, die in den} hemel \textit{zit,}
\\\textit{Mijn o}gen op, \textit{en} bid;
\\Ge\textit{lijk een knecht ziet op de} hand zijns he\textit{ren,}
\\\textit{Om nooddruft} te begeren,
\\En \textit{’t~oog der} maagd is \textit{op haar vrouw ge}sla\textit{gen,}
\\\textit{Om hulp of gunst te} vragen;
\\Zo \textit{slaan wij} ’t~oog op \textit{onzen} HEER’, tot \textit{Hij}
\\\textit{Ook ons ge}nadig zij.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Geef ons ge\textit{nâ, geef ons ge}nâ, o \textit{HEER’,}
\\\textit{En red} ons tot \textit{Uw} eer;
\\Wij \textit{zijn reeds moe van al de} schamp’re woor\textit{den,}
\\\textit{Die wij van} smaders hoorden;
\\Ons \textit{treurig} hart is \textit{moe van al het} spot\textit{ten,}
\\\textit{En ’t~honend samen}rotten
\\Der \textit{hovaar}dij, die \textit{need’ri}gen ver\textit{acht,}
\\\textit{En weelde}rig belacht.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {124} {Psalm 124}

\begin {vers} {1}
Dat \textit{Isra}ël nu \textit{zegge, blij van} geest:
\\In\textit{dien de} HEER’, die \textit{bij ons} is geweest,
\\In\textit{dien de} HEER’, die \textit{ons} heeft bij\textit{ge}staan,
\\Toen \textit{’s~vijands} heir en \textit{aanval werd ge}vreesd,
\\Niet \textit{had ge}red, wij \textit{waren} lang vergaan.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Dan \textit{hadden} zij ons \textit{levendig ver}nield;
\\Hun \textit{hete} toorn had \textit{ons ge}wis ontzield;
\\Be\textit{dolven} in een \textit{die}pen jam\textit{mer}vloed;
\\Dan \textit{had een} stroom, dien \textit{niemand tegen}hield,
\\Ons \textit{gans ver}smoord, had \textit{God het} niet verhoed.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Dan \textit{had geen} mens naar \textit{onze klacht ge}hoord;
\\Dan \textit{had een} zee van \textit{rampen} ons versmoord.
\\Ge\textit{loofd zij} dies de \textit{HEER’,} die redt \textit{van} ’t~graf,
\\Die \textit{ons, schoon} wreed ver\textit{volgd van oord tot} oord,
\\Tot \textit{enen} roof niet \textit{in hun} tanden gaf.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
W’ont\textit{kwamen} haast des \textit{vogelvangers} net,
\\Den \textit{lozen} strik, tot \textit{ons be}derf gezet:
\\De \textit{strik brak} los, en \textit{wij} zijn vrij \textit{ge}raakt.
\\De \textit{HEER’ is} ons tot \textit{hulp op ons ge}bed;
\\Die \textit{God, die} aard’ en \textit{hemel} heeft gemaakt.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {125} {Psalm 125}

\begin {vers} {1}
Hij \textit{zal noch} wanklen, \textit{noch be}zwijken,
\\Die \textit{op den} HEER’ vertrouwt,
\\En \textit{op Zijn} goedheid bouwt;
\\Hij zal, als \textit{Sions berg, nooit} wijken,
\\Wiens \textit{grondslag} door geen \textit{aards} ver\textit{mo}gen
\\Ooit \textit{wordt be}wogen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Ge\textit{lijk ’t~ge}bergt’, dat, \textit{hoog ge}rezen,
\\Om \textit{Salem} ligt gespreid,
\\Zo \textit{is, in} eeuwigheid,
\\De HEER’ rond\textit{om hen, die Hem} vrezen;
\\Rond\textit{om Zijn} volk, ’t~welk \textit{Hij} wil \textit{hoe}den
\\Voor \textit{tegen}spoeden.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Want \textit{hoe de} bozen \textit{zich doen} schromen
\\Door \textit{wrede} heerschappij,
\\Nog \textit{zal hun} dwinglandij
\\Niet rusten \textit{op het lot der} vromen,
\\Op\textit{dat zij} nooit, van \textit{’t~recht} ge\textit{we}ken,
\\Zich\textit{zelven} wreken.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Geef, \textit{HEER’, den} goeden \textit{Uwen} zegen;
\\Doe \textit{wel aan} ’t~vroom gemoed;
\\Maar \textit{hem, die} onrecht doet,
\\En die zich \textit{neigt tot kromme} wegen,
\\Zal \textit{God ver}doen; doch \textit{Is}rel \textit{le}ven
\\En \textit{vrede} geven.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {126} {Psalm 126}

\begin {vers} {1}
Wan\textit{neer de HEER’,} uit ’s~vij\textit{ands} macht,
\\’t~Gevangen \textit{Sion weder}bracht,
\\En \textit{dat verlost’ uit} nood en pijn,
\\Scheen~’t \textit{ons een blijde} droom te zijn.
\\Wij \textit{lachten, juichten; onze} tongen
\\Ver\textit{hieven ’s~HEEREN Naam en} zongen.
\\Toen \textit{hieven zelfs de} heid’nen aan:
\\„De \textit{HEER’ heeft hun wat} groots gedaan.”
\end {vers}

\begin {vers} {2}
God \textit{heeft bij ons} wat groots \textit{ver}richt;
\\Hij zelf heeft \textit{onzen druk ver}licht;
\\Hij \textit{heeft door wond’ren} ons bevrijd;
\\Dies \textit{juichen wij, en} zijn verblijd.
\\Breng, \textit{HEER’, al Uw gevangnen} weder;
\\Zie \textit{verder op Uw erfvolk} neder;
\\Ver\textit{kwik het, als de} watervloed,
\\Die \textit{’t~zuiderland her}leven doet.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Die \textit{hier bedrukt} met tra\textit{nen} zaait,
\\Zal juichen, \textit{als hij vruchten} maait;
\\Die \textit{’t~zaad draagt, dat men} zaaien zal,
\\Gaat \textit{wenend voort, en} zaait het al;
\\Maar \textit{hij zal, zonder ramp te} schromen,
\\Eer\textit{lang met blijdschap weder}komen,
\\En \textit{met gejuich, te} goeder uur
\\Zijn \textit{schoven dragen} in de schuur.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {127} {Psalm 127}

\begin {vers} {1}
Ver\textit{geefs op bouwen toege}legd,
\\Ver\textit{geefs, om ’t~huis vol}tooid te zien,
\\Ge\textit{zwoegd, gezweet, o arbeids}lien,
\\Zo \textit{God Zijn hulp aan} ’t~werk ontzegt,
\\Ver\textit{geefs, o wachters,} is uw vlijt,
\\Zo \textit{God niet zelf} de stad \textit{be}vrijdt.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Ver\textit{geefs van ’s~morgens vroeg ge}slaafd
\\Tot \textit{’s~avonds, en het} brood der smart
\\Ge\textit{geten, met een angstig} hart;
\\Ver\textit{geefs den gansen} dag gedraafd;
\\God \textit{geeft het, hoe een} ander schraap’,
\\Dien \textit{Hij bemint,} als in \textit{den} slaap.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Zo \textit{gaat het elk, dien God be}mint.
\\Wie \textit{kind’ren voortbrengt} tot Gods eer,
\\Ver\textit{krijgt een erfdeel van den} HEER’;
\\Wie \textit{zich met kroost ge}zegend vindt,
\\Dat \textit{zich oprecht en} dankbaar toont,
\\Ziet \textit{al zijn zorg} naar wens \textit{be}loond.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Ge\textit{lijk de pijlen in de} hand
\\Eens \textit{sterken helds, die,} fier en blij,
\\Door \textit{hunne kracht zijn weêrpar}tij
\\Doet \textit{zwichten voor zijn} tegenstand;
\\Zo \textit{zijn ook, tot der} vaad’ren vreugd,
\\De \textit{brave zo}nen hun\textit{ner} jeugd.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Wel\textit{zalig hij, die als een} held,
\\Deez’ \textit{pijlen in zijn} koker gaart,
\\En \textit{zijne zonen ziet ge}spaard.
\\Zij \textit{zullen, schaamrood} noch ontsteld,
\\Het \textit{hoofd den weêrpar}tijd’ren biên
\\En \textit{in de poort} voor hen \textit{niet} vliên.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {128} {Psalm 128}

\begin {vers} {1}
U \textit{mag men zalig} he\textit{ten,}
\\\textit{Dien ’s~HEEREN vrees be}koort;
\\Die, \textit{met een goed ge}we\textit{ten,}
\\\textit{Steeds wandelt naar Zijn} woord.
\\Gij \textit{zult uw nooddruft} vinden
\\Door \textit{d’arbeid van uw} hand;
\\Wat \textit{g’u moogt onder}winden,
\\Komt \textit{naar uw wens tot} stand.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Uw \textit{echtvriendin zal} bloei\textit{en,}
\\\textit{Gelijk een wijnstok} tiert,
\\Die, \textit{vruchtrijk onder} ’t~groei\textit{en,}
\\\textit{Uw huismuur dekt en} siert.
\\Niets \textit{zal uw welvaart} stuiten;
\\Uw \textit{kroost zal blij en} fris,
\\Als \textit{groen’ olijven}spruiten,
\\Ver\textit{sieren uwen} dis.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Dit \textit{lot is u be}scho\textit{ren,}
\\\textit{Zo gij, met diep ont}zag,
\\Naar \textit{’s~HEEREN wet blijft} ho\textit{ren;}
\\\textit{Voor u zal, dag aan} dag,
\\Het \textit{heil uit Sion} vloeien:
\\Gij \textit{zult, zolang gij} leeft,
\\Je\textit{ruzalem zien} bloeien,
\\’t~Welk \textit{God Zijn zegen} geeft.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Blijft \textit{gij op Hem be}trou\textit{wen,}
\\\textit{Dan zult gij, op uw} beê
\\’t~Kroost \textit{van uw kroost aan}schou\textit{wen;}
\\\textit{In Israël zij} vreê.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {129} {Psalm 129}

\begin {vers} {1}
Men \textit{heeft mij} fel be\textit{nauwd} van jongs \textit{af} aan.
\\Zegg’ \textit{Isrel} nu: men \textit{juichte, toen wij} vielen.
\\Men \textit{heeft mij} reeds van \textit{jongs af} leed gedaan;
\\Geen \textit{over}macht kon \textit{m’echter ooit} ver\textit{nie}len.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Men \textit{heeft mijn} rug door \textit{ploe}gers diep \textit{ge}ploegd,
\\Die \textit{hebben} wreed hun \textit{voren lang ge}togen,
\\En \textit{smart bij} smart tot \textit{mijn ver}derf gevoegd,
\\Voor \textit{’t~kermen} doof, en \textit{wars van me}de\textit{do}gen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
De \textit{HEER’, die} goed, doch \textit{ook} rechtvaar\textit{dig} is,
\\Hieuw \textit{gunstig} af der \textit{goddelozen} touwen.
\\Dat \textit{smaad hen} treff’, en \textit{dat hun} aanslag miss’;
\\Drijf \textit{hen te}rug, die \textit{Sion ram}pen \textit{brou}wen.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Maak \textit{hen ge}lijk aan \textit{’t~licht}verdor\textit{rend} gras,
\\Dat \textit{hier en} ginds ge\textit{zien wordt op de} daken;
\\Dat, \textit{eer men~’t} plukt, al\textit{ree ver}welkerd was,
\\Ont\textit{bloot van} grond om \textit{wortels in} te \textit{ma}ken.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Maak \textit{z’als dat} gras, waar\textit{mee} de maai\textit{er} nooit,
\\Wan\textit{neer hij} gaart, de \textit{nijv’re hand zal} vullen;
\\Dat \textit{in den} oogst geen \textit{garven}binders ooit,
\\Bij\textit{een ge}pakt, in \textit{d’armen dra}gen \textit{zul}len.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Waar\textit{van ook} geen voor\textit{bij}gaand wan\textit{de}laar
\\Ooit \textit{zeggen} zal: „God \textit{will’ uw oogst ver}meren,
\\Dat \textit{’s~HEEREN} gunst zich \textit{met uw} arbeid paar’;
\\Wij \textit{zege}nen u \textit{in den Naam} des \textit{HEE}REN.”
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {130} {Psalm 130}

\begin {vers} {1}
Uit \textit{diepten van el}lenden
\\Roep \textit{ik, met} mond en hart,
\\Tot \textit{U, die heil kunt} zenden;
\\O \textit{HEER’, aan}schouw mijn smart;
\\Wil naar mijn \textit{smeekstem} horen;
\\Merk \textit{op mijn jammer}klacht;
\\Ver\textit{leen mij gunstig’} oren,
\\Daar~’k \textit{in mijn} druk versmacht.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Zo \textit{Gij in ’t~recht wilt} treden,
\\O \textit{HEER’, en} gadeslaan
\\Onz’ \textit{ongerechtig}heden;
\\Ach, \textit{wie zou} dan bestaan?
\\Maar neen, daar \textit{is ver}geving
\\Al\textit{tijd bij U ge}weest;
\\Dies \textit{wordt Gij, HEER’, met} beving,
\\Recht \textit{kinder}lijk gevreesd.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Ik \textit{blijf den HEER’ ver}wachten;
\\Mijn \textit{ziel wacht} ongestoord;
\\Ik \textit{hoop, in al mijn} klachten,
\\Op \textit{Zijn on}feilbaar woord;
\\Mijn ziel, vol \textit{angst en} zorgen,
\\Wacht \textit{sterker op den} HEER’,
\\Dan \textit{wachters op den} morgen;
\\Den \textit{morgen,} ach, wanneer?
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Hoopt \textit{op den HEER’, gij} vromen;
\\Is \textit{Isra}ël in nood,
\\Er \textit{zal verlossing} komen;
\\Zijn \textit{goedheid} is zeer groot.
\\Hij maakt, op \textit{hun ge}beden,
\\Gans \textit{Israël eens} vrij
\\Van \textit{ongerechtig}heden;
\\Zo \textit{doe Hij} ook aan mij.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {131} {Psalm 131}

\begin {vers} {1}
Mijn hart \textit{verheft zich} niet, \textit{o} HEER’,
\\Mijn \textit{ogen} zijn niet \textit{hoog; ’k~ver}keer,
\\Ik wandel \textit{niet in} ’t~geen te groot,
\\Te \textit{vreemd is} voor Uw \textit{gunstge}noot.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Heb ik \textit{mijn ziel niet} stil \textit{ge}zet,
\\En \textit{mij ver}loochend \textit{naar Uw} wet,
\\Gelijk het \textit{pas ge}speende kind
\\Zich \textit{stil bij} zijne \textit{moeder} vind?
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Mijn ziel, \textit{die naar den} vre\textit{de} haakt,
\\En \textit{’t~morrend} onge\textit{noegen} wraakt,
\\Is in mij \textit{als een} kind gespeend,
\\En \textit{heeft zich} met Uw \textit{wil ver}eend.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Dat Is\textit{rel op den} HEER’ \textit{ver}trouw’;
\\Zijn \textit{hoop op} Gods ont\textit{ferming} bouw’,
\\En stil be\textit{rust’ in} Zijn beleid,
\\Van \textit{nu tot} in all’ \textit{eeuwig}heid.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {132} {Psalm 132}

\begin {vers} {1}
Ge\textit{denk aan} David, \textit{aan zijn} leed;
\\Ge\textit{denk den duur ge}zworen eed,
\\Dien \textit{hij, o HEER’, U} plechtig deed;
\\Dien \textit{eed, waar}mee zijn \textit{hart en} mond
\\Aan Jakobs \textit{God zich} dus verbond:
\end {vers}

\begin {vers} {2}
„Zo \textit{ik in} mijne \textit{woning} tree,
\\Of \textit{klimm’ op mijne} legerstee;
\\Zo \textit{ik ter nachtrust} ga in vreê,
\\Zo \textit{ik de} sluimring \textit{zelfs ge}heng’,
\\Totdat ik \textit{dezen} eed volbreng’:”
\end {vers}

\begin {vers} {3}
„Tot \textit{ik een} rustplaats \textit{voor den} HEER’
\\Ge\textit{vonden hebb’ te} Zijner eer,
\\Waar \textit{Jakobs Machti}ge verkeer’,
\\En \textit{Hij, naar} mijn ge\textit{maakt be}stek,
\\Zijn vaste \textit{wonin}gen betrekk’.”
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Ziet, \textit{’t~blij ge}rucht der \textit{ark liep} voort,
\\En \textit{werd in Efrat}ha gehoord;
\\Wij \textit{vonden haar in} Jaärs oord,
\\In \textit{’t~bosrijk} veld van \textit{Kiri}ath,
\\Dat God dus\textit{ver ver}koren had.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Wij \textit{zullen} in Zijn \textit{woning} gaan;
\\Ons \textit{buigen, waar Zijn} troon zal staan,
\\En \textit{bidden voor Zijn} voetbank aan.
\\Sta \textit{op tot} Uwe \textit{rust, o} HEER’,
\\Met d’Arke \textit{van Uw} sterkt’ en eer’!
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Be\textit{kleed, o} hoogste \textit{Majes}teit,
\\Uw \textit{priesters met ge}rechtigheid;
\\Uw \textit{gunstvolk juich’, door} U geleid;
\\Ver\textit{smaad hem,} dien Gij \textit{zalven} liet,
\\Om Uwen \textit{knecht, om} David, niet!
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {7}
Tot \textit{staving} van de \textit{waarheid,} deed
\\De \textit{HEER’, die van geen} wanklen weet,
\\Aan \textit{David enen} duren eed:
\\„Ik \textit{zal”, dus} sprak Hij, \textit{„uwen} Zoon
\\Eens zetten \textit{op uw} glorietroon.”
\end {vers}

\begin {vers} {8}
„Houdt \textit{uw ge}slacht Mijn \textit{heilver}bond,
\\En \textit{’t~vast getuignis} van Mijn mond,
\\Dat \textit{Ik hun leer ten} allen stond;
\\Dan \textit{is hun} ’t~rijksbe\textit{stuur be}reid,
\\Op uwen \textit{troon, in} eeuwigheid!”
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Want \textit{Sion} is van \textit{God be}geerd,
\\’t~Wordt \textit{met Zijn woning} hoog vereerd;
\\„Hier”, \textit{sprak Hij, die het} al beheert,
\\„Hier \textit{zal Ik} wonen \textit{naar Mijn} lust;
\\Hier is in \textit{eeuwig}heid Mijn rust.”
\end {vers}

\begin {vers} {10}
„’k~Zal \textit{Sions,} ’k~zal der \textit{armen} spijs,
\\Hier \textit{zeegnen op de} ruimste wijs;
\\Hier \textit{zal Ik, Mijnen} Naam ter prijs,
\\De \textit{priesters} met Mijn \textit{heil be}kleên,
\\En ’t~volk doen \textit{juichen} weltevreên.”
\end {vers}

\begin {vers} {11}
„Daar \textit{zal Ik} David \textit{door Mijn} kracht,
\\Een \textit{hoorn van rijkdom,} eer en macht
\\Doen \textit{rijzen uit zijn} nageslacht.
\\’k~Heb \textit{Mijn ge}zalfden \textit{knecht een} licht,
\\Een held’re \textit{lampe} toegericht.”
\end {vers}

\begin {vers} {12}
„Wat \textit{vijand} tegen \textit{hem zich} kant’,
\\Mijn \textit{hand, Mijn onweer}staanb’re hand,
\\Zal \textit{hem bekleên met} schaamt’ en schand’;
\\Maar \textit{eeuwig} bloeit de \textit{glorie}kroon
\\Op ’t~hoofd van \textit{Davids} groten Zoon.”
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {133} {Psalm 133}

\begin {vers} {1}
Ai, ziet, hoe \textit{goed, hoe lieflijk is~’t, dat} zonen
\\Van \textit{’t~zelfde} huis, als \textit{broeders samen} wonen,
\\Daar ’t~liefde\textit{vuur niet} wordt verdoofd;
\\’t~Is \textit{als de} zalf op \textit{’s~Hogepriesters} hoofd,
\\De \textit{zalf, waar}mee hij \textit{is aan God ge}wijd,
\\Die door haar \textit{reuk het} hart verblijdt.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Die liefde\textit{geur moet elk tot liefde} nopen,
\\Als \textit{d’olie,} die, van \textit{Arons hoofd ge}dropen,
\\Zijn baard en \textit{kleder}zoom doortrekt;
\\Z’is \textit{als de} dauw, die \textit{Hermons kruin be}dekt,
\\Die \textit{Sions} top met \textit{vruchtbaar vocht be}sproeit,
\\En op zijn \textit{bergen} nedervloeit.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Waar liefde \textit{woont, gebiedt de HEER’ den} zegen:
\\Daar \textit{woont Hij} Zelf, daar \textit{wordt Zijn heil ver}kregen,
\\En ’t~leven \textit{tot in} eeuwigheid.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {134} {Psalm 134}

\begin {vers} {1}
Looft, \textit{looft nu aller} heren HEER’,
\\Gij \textit{zijne knechten,} geeft Hem eer,
\\Gij, \textit{die des nachts Zijn} huis bewaakt
\\En voor Zijn \textit{dienst in} ijver blaakt!
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Heft \textit{uwe handen} naar omhoog,
\\Slaat \textit{naar het Heilig}dom uw oog,
\\En \textit{knielt eerbiedig} voor Hem neer:
\\Looft, looft nu \textit{aller} heren HEER’!
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Dat \textit{’s~HEEREN zegen} op u daal’;
\\Zijn \textit{gunst uit Sion} u bestraal’.
\\Hij \textit{schiep ’t~heelal, Zijn} Naam ter eer:
\\Looft, looft dan \textit{aller} heren HEER’!
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {135} {Psalm 135}

\begin {vers} {1}
Prijst den \textit{Naam van uwen} God,
\\’s~HEEREN \textit{knechten,} hier vergaard;
\\Prijst Zijn \textit{Naam en wijs ge}bod,
\\Daar g’in \textit{’t~voorhof staat ge}schaard,
\\En uw \textit{ambt bekleedt met} eer
\\In het \textit{huis van} onzen HEER’.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
God is \textit{goed, looft Hem te} zaam
\\Met ge\textit{zang en} snarenspel.
\\Prijst Zijn \textit{liefelijke} Naam,
\\Want de \textit{HEER’ heeft Isra}ël,
\\Zich ten \textit{eigendom ge}schikt,
\\Jakob \textit{door Zijn} heil verkwikt.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
God is \textit{groot; ik weet dat} Hij
\\Hoger \textit{is dan} alle goôn.
\\Onze \textit{God voert heerschap}pij,
\\Hij be\textit{heerst van Zijnen} troon
\\Hemel, \textit{afgrond, zee en} aard’:
\\God is \textit{aller} hulde waard.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
’t~Eind der \textit{aard’ werpt dampen} uit
\\Door Gods \textit{macht, die} ’t~al volbrengt,
\\En met \textit{’s~donders schor ge}luid
\\Bliksem\textit{vuur en regen} mengt;
\\God brengt \textit{winden, door een} woord,
\\Uit zijn \textit{schatge}welven voort.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
God, die \textit{vrees’lijk is en} groot,
\\Sloeg, Zijn \textit{heilgen} Naam ter eer,
\\Alle \textit{d’eerstgeboornen} dood,
\\Velde \textit{vee en mensen} neer;
\\Daar Hij \textit{teeknen van Zijn} kracht
\\Over \textit{gans E}gypte bracht.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Hij ver\textit{baasde Faros} hof;
\\Sloeg de \textit{volke}ren alom,
\\Wierp de \textit{koningen in} ’t~stof:
\\Sihon, \textit{Og en ’t~vorsten}dom
\\Van den \textit{trotsen Kana}niet,
\\En den \textit{stouten} Amoriet.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Isrel \textit{kwam door ’s~Hoogsten} hand
\\In ’t~be\textit{zit van} hunnen staat.
\\God gaf \textit{hun gezegend} land
\\Tot een \textit{erv’ aan Jakobs} zaad.
\\HEER’, Uw \textit{Naam en majes}teit,
\\Blijven \textit{tot in} eeuwigheid.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {8}
Van ge\textit{slachte tot ge}slacht
\\Wordt, naar \textit{onzen} duren plicht,
\\Bij het \textit{volk Uw gunst her}dacht,
\\Wijl Gij \textit{Zelf, o HEER’, hen} richt,
\\En aan \textit{hen, schoon diep in} schuld,
\\Met be\textit{rouw ge}denken zult.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
D’afgoôn \textit{van het heiden}dom,
\\Goud of \textit{zilver,} goôn in schijn,
\\Hebben \textit{lippen, maar zijn} stom;
\\Zij, die \textit{’t~werk van mensen} zijn,
\\Waar men \textit{genen geest in} vindt,
\\Hebben \textit{ogen,} maar zijn blind.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Oren \textit{ziet men aan hun} hoofd,
\\Maar zij \textit{horen} er niet mee;
\\Zij, van \textit{ademtocht be}roofd,
\\Zijn nog \textit{minder dan het} vee.
\\Die tot \textit{hen om hulp ge}naakt,
\\Worde \textit{hun ge}lijk gemaakt.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Isra\textit{ëllers, looft al} t’zaâm
\\Uwen \textit{God, den} God der eer;
\\Loof, A\textit{ärons huis, Zijn} Naam,
\\Huis van \textit{Levi, loof den} HEER!
\\Looft gij \textit{allen, die Hem} vreest,
\\Looft Hem \textit{met ver}heugden geest.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Sion, \textit{loof met dankb’re} stem
\\God, uw \textit{HEER’, die} eeuwig leeft,
\\En het \textit{schoon Jeruza}lem,
\\Door Zijn \textit{woning luister} geeft.
\\Loof Hem \textit{voor uw heilrijk} lot,
\\Loof al \textit{juichend} uwen God!
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {136} {Psalm 136}

\begin {vers} {1}
Looft den \textit{HEER’, want Hij is} goed,
\\Looft Hem \textit{met een} blij gemoed;
\\Want Zijn \textit{gunst, alom ver}spreid,
\\Zal be\textit{staan in eeuwig}heid.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Looft den \textit{groten God, Wiens} troon
\\Hoger \textit{rijst dan} die der goôn;
\\Want Zijn \textit{gunst, alom ver}spreid,
\\Zal be\textit{staan in eeuwig}heid.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Looft der \textit{heren Opper}heer;
\\Buigt u \textit{need’rig} voor Hem neer;
\\Want Zijn \textit{gunst, alom ver}spreid,
\\Zal be\textit{staan in eeuwig}heid.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Looft Gods \textit{macht, die onbe}perkt,
\\Gade\textit{loze} wond’ren werkt;
\\Want Zijn \textit{gunst, alom ver}spreid,
\\Zal be\textit{staan in eeuwig}heid.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Looft Gods \textit{wijsheid; door Zijn} woord
\\Bracht Hij \textit{al de} heemlen voort;
\\Want Zijn \textit{gunst, alom ver}spreid,
\\Zal be\textit{staan in eeuwig}heid.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
D’aard’ hief \textit{uit der waat’ren} schoot
\\Zich om\textit{hoog, toen} God~’t gebood;
\\Want Zijn \textit{gunst, alom ver}spreid,
\\Zal be\textit{staan in eeuwig}heid.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
God schiep \textit{aan des hemels} trans
\\Grote \textit{lichten,} rijk van glans;
\\Want Zijn \textit{gunst, alom ver}spreid,
\\Zal be\textit{staan in eeuwig}heid.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Aan de \textit{zon schonk Gods ge}zag
\\D’opper\textit{heerschap}pij bij dag;
\\Want Zijn \textit{gunst, alom ver}spreid,
\\Zal be\textit{staan in eeuwig}heid.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Maan en \textit{sterren, min in} pracht,
\\Schonk Hij \textit{heerschap}pij bij nacht;
\\Want Zijn \textit{gunst, alom ver}spreid,
\\Zal be\textit{staan in eeuwig}heid.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Looft Hem, \textit{die Egypte’s} staat
\\Sloeg in \textit{’t~eerstge}boren zaad;
\\Want Zijn \textit{gunst, alom ver}spreid,
\\Zal be\textit{staan in eeuwig}heid.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Looft den \textit{HEER’, Wiens heerschap}pij
\\Isrel \textit{voerd’ uit} slavernij;
\\Want Zijn \textit{gunst, alom ver}spreid,
\\Zal be\textit{staan in eeuwig}heid.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Looft den \textit{HEER’, Wiens sterke} hand
\\Isrel \textit{leidd’ uit} Faros land;
\\Want Zijn \textit{gunst, alom ver}spreid,
\\Zal be\textit{staan in eeuwig}heid.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {13}
Looft Hem, \textit{die het Rode} meer
\\Heeft ver\textit{deeld voor} Mozes’ heir;
\\Want Zijn \textit{gunst, alom ver}spreid,
\\Zal be\textit{staan in eeuwig}heid.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Die, door \textit{dien verdeelden} plas,
\\Isra\textit{ëls Ge}leider was;
\\Want Zijn \textit{gunst, alom ver}spreid,
\\Zal be\textit{staan in eeuwig}heid.
\end {vers}

\begin {vers} {15}
Die vorst \textit{Faros leger}macht
\\In de \textit{Schelfzee} t’onder bracht;
\\Want Zijn \textit{gunst, alom ver}spreid,
\\Zal be\textit{staan in eeuwig}heid.
\end {vers}

\begin {vers} {16}
Die Zijn \textit{volk, als bij de} hand,
\\Leidde \textit{door woes}tijn en zand;
\\Want Zijn \textit{gunst, alom ver}spreid,
\\Zal be\textit{staan in eeuwig}heid.
\end {vers}

\begin {vers} {17}
Die tot \textit{wering van ’t~ge}weld
\\Konin\textit{gen heeft} neergeveld;
\\Want Zijn \textit{gunst, alom ver}spreid,
\\Zal be\textit{staan in eeuwig}heid.
\end {vers}

\begin {vers} {18}
Die de \textit{vorsten, trots van} moed
\\Heeft doen \textit{smoren} in hun bloed;
\\Want Zijn \textit{gunst, alom ver}spreid,
\\Zal be\textit{staan in eeuwig}heid.
\end {vers}

\begin {vers} {19}
Looft Hem, \textit{die den Amo}riet
\\Van zijn \textit{grootsen} zetel stiet;
\\Want Zijn \textit{gunst, alom ver}spreid,
\\Zal be\textit{staan in eeuwig}heid.
\end {vers}

\begin {vers} {20}
Looft Hem, \textit{Wiens geduchte} macht
\\Bazans \textit{koning} t’onder bracht;
\\Want Zijn \textit{gunst, alom ver}spreid,
\\Zal be\textit{staan in eeuwig}heid.
\end {vers}

\begin {vers} {21}
Die hun \textit{land, dat d’ogen} streelt,
\\Isra\textit{ël heeft} toegedeeld;
\\Want Zijn \textit{gunst, alom ver}spreid,
\\Zal be\textit{staan in eeuwig}heid.
\end {vers}

\begin {vers} {22}
Looft Hem, \textit{nu die erfe}nis,
\\Naar Zijn \textit{woord be}vestigd is;
\\Want Zijn \textit{gunst, alom ver}spreid,
\\Zal be\textit{staan in eeuwig}heid.
\end {vers}

\begin {vers} {23}
Die in \textit{onzen lagen} stand,
\\Ons ge\textit{nadig} bood de hand;
\\Want Zijn \textit{gunst, alom ver}spreid,
\\Zal be\textit{staan in eeuwig}heid.
\end {vers}

\begin {vers} {24}
Die ons, \textit{onder ’t~leed ge}bukt,
\\Heeft uit \textit{’s~vijands} macht gerukt;
\\Want Zijn \textit{gunst, alom ver}spreid,
\\Zal be\textit{staan in eeuwig}heid.
\end {vers}

\begin {vers} {25}
Looft Hem, \textit{looft Hem, al wat} leeft,
\\Die al \textit{’t~vlees zijn} voedsel geeft;
\\Want Zijn \textit{gunst, alom ver}spreid,
\\Zal be\textit{staan in eeuwig}heid.
\end {vers}

\begin {vers} {26}
Geeft den \textit{God des hemels} eer,
\\Lof zij \textit{aller} schepslen HEER’;
\\Want Zijn \textit{gunst, alom ver}spreid,
\\Zal be\textit{staan in eeuwig}heid.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {137} {Psalm 137}

\begin {vers} {1}
Wij \textit{zaten} neer, wij \textit{weenden langs de} zomen
\\Van \textit{Baby}lons wijd \textit{uitgebreide} stromen.
\\\textit{Elk} stortte daar zijn \textit{bitt’re jammer}klacht,
\\Als \textit{hij met} smart aan \textit{’t~heilig Sion} dacht.
\\Elk, \textit{wars van} vreugd en \textit{vrolijke ge}zangen,
\\Liet \textit{daar zijn} harp aan \textit{somb’re wilgen} hangen.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
De \textit{vijand} dorst, bij \textit{al ons leed, ons} tergen,
\\’t~Ge\textit{vangen} volk, in \textit{zijne jamm’ren,} vergen;
\\\textit{Dat} elk zijn hart, schoon \textit{overstelpt, be}dwong,
\\En \textit{een ge}zang uit \textit{Sions lied’ren} zong.
\\„Hoe \textit{zou” (zeid’} elk) „ons, \textit{die in rampen} zwoegen,
\\In \textit{’t~vreemd ge}west een \textit{lied des HEEREN} voegen?”
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Je\textit{ruza}lem, dat, \textit{zo ik u ver}gete,
\\Mijn \textit{rechter}hand niet \textit{van zichzelve} wete;
\\\textit{Dat} mijne tong aan \textit{mijn gehemelt’} kleev’,
\\In\textit{dien ik} u niet \textit{steeds mijn achting} geev’;
\\Zo \textit{ramp of} leed mijn \textit{hart van Sion} scheure,
\\En \textit{ik Gods} stad mijn \textit{hoogste vreugd niet} keure.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Ge\textit{denk, o} HEER’, ge\textit{denk aan d’Edo}mieten,
\\Aan \textit{Salems} dag, toen \textit{wij ons land ver}lieten,
\\\textit{Dien} bitt’ren dag, zo \textit{vol van grievend} leed.
\\Ge\textit{denk aan} hen, die \textit{zo ontaard en} wreed
\\Nog \textit{zeiden,} toen z’ons \textit{zagen over}vallen;
\\„Ont\textit{bloot, ont}bloot ten \textit{grondslag toe hun} wallen.”
\end {vers}

\begin {vers} {5}
O \textit{Baby}lon, wij \textit{zien eerlang u} straffen.
\\Ge\textit{lukkig} hij, die \textit{u zal loon ver}schaffen,
\\\textit{Die} u vergeldt al \textit{wat g’ons hebt mis}daân.
\\Ge\textit{lukkig} hij, die \textit{u terneer zal} slaan,
\\Uw \textit{kinder}kens zal \textit{grijpen, o gij} trotsen,
\\En \textit{wrede}lijk ver\textit{plett’ren aan de} rotsen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {138} {Psalm 138}

\begin {vers} {1}
’k~Zal \textit{met mijn} ganse hart Uw eer
\\Ver\textit{melden,} HEER’,
\\U \textit{dank be}wijzen.
\\’k~Zal \textit{U in} ’t~midden van de goôn,
\\Op \textit{hogen} toon,
\\Met \textit{psalmen} prijzen;
\\Ik \textit{zal mij buigen,} op Uw eis,
\\Naar Uw pa\textit{leis,}
\\\textit{Het hof der} hoven,
\\En, \textit{om Uw gunst en} waarheid saam,
\\Uw groten \textit{Naam}
\\\textit{Eerbiedig} loven.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Door \textit{al Uw} deugden aangespoord,
\\Hebt \textit{Gij Uw} woord
\\En \textit{trouw ver}heven.
\\Gij \textit{hebt mijn} ziel op haar gebed,
\\Ver\textit{hoord, ge}red,
\\Haar \textit{kracht ge}geven.
\\Al \textit{’s~aardrijks vorsten} zullen, HEER’,
\\Uw lof en \textit{eer}
\\\textit{Alom doen} horen,
\\Wan\textit{neer de rede} van Uw mond,
\\Op ’t~wereld\textit{rond,}
\\\textit{Hun klinkt in} d’oren.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Dan \textit{zingen} zij, in God verblijd,
\\Aan \textit{Hem ge}wijd,
\\Van \textit{’s~HEEREN} wegen;
\\Want \textit{groot is} ’s~HEEREN heerlijkheid,
\\Zijn \textit{Majes}teit
\\Ten \textit{top ge}stegen.
\\Hij \textit{slaat toch, schoon on}eindig hoog,
\\Op hen het \textit{oog,}
\\\textit{Die need’rig} knielen;
\\Maar \textit{ziet van ver met} gramschap aan
\\Den ijd’len \textit{waan}
\\\textit{Der trotse} zielen.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Als \textit{ik, om}ringd door tegenspoed,
\\Be\textit{zwijken} moet,
\\Schenkt \textit{Gij mij} leven.
\\Is~’t, \textit{dat mijns} vijands gramschap brandt,
\\Uw \textit{rechter}hand
\\Zal \textit{redding} geven.
\\De \textit{HEER’ is zo ge}trouw als sterk,
\\Hij zal Zijn \textit{werk}
\\\textit{Voor mij vo}lenden,
\\Ver\textit{laat niet wat Uw} hand begon,
\\O Levens\textit{bron,}
\\\textit{Wil bijstand} zenden.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {139} {Psalm 139}

\begin {vers} {1}
Niets is, o \textit{Oppermajes}teit,
\\Be\textit{dekt voor} Uw al\textit{wetend}heid;
\\Gij kent mij, \textit{Gij door}grondt mijn daân;
\\Gij \textit{weet mijn zit}ten en \textit{mijn} staan;
\\Wat ik be\textit{raad’, of wil be}trachten,
\\Gij kent van \textit{verre mijn} ge\textit{dach}ten.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
G’omringt mijn \textit{gaan en liggen,} Gij,
\\O \textit{HEER’, zijt} altoos \textit{nevens} mij;
\\Uw onbe\textit{paalde} wetenschap
\\Kent \textit{mijnen weg} van stap \textit{tot} stap;
\\Geen woord is \textit{nog mijn tong ont}gleden,
\\Of Gij, Gij \textit{weet alreeds} mijn \textit{re}den.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Gij hebt van \textit{acht’ren mij be}zet;
\\Voor\textit{uit wordt} mij de \textit{vlucht be}let;
\\Ik word be\textit{paald door} Uwe hand.
\\Hoe \textit{zou ik met} mijn zwak \textit{ver}stand
\\Naar Uwe \textit{wond’re kennis} streven?
\\Z’is mij te \textit{groot, te hoog} ver\textit{he}ven.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Waar zou ik \textit{Uwen Geest ont}vliên?
\\Waar \textit{zou m’~o} HEER’, Uw \textit{oog niet} zien?
\\Al voer ik \textit{op naar} ’s~hemels trans,
\\Daar \textit{zijt Gij, daar} vertoont \textit{G’Uw} glans;
\\Al daald’ ik \textit{zelfs ter helle} neder,
\\Daar vond ik \textit{ook Uw aan}schijn \textit{we}der.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Al nam ik \textit{van den dage}raad
\\De \textit{vleuge}len des \textit{lichts te} baat;
\\Al waar’ aan \textit{’t~uiter}ste der zee
\\De \textit{plaats van mij}ne le\textit{ger}stee;
\\Dáár zoud’ ook \textit{Uwe hand mij} leiden,
\\Uw rechter\textit{hand niet van} mij \textit{schei}den.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Indien ik \textit{zeg: „De donker}heid
\\Be\textit{dekt mij} voor Uw \textit{majes}teit”,
\\Dan is de \textit{nacht een} helder licht,
\\Dat \textit{mij ontdekt} aan Uw \textit{ge}zicht.
\\Voor U, o \textit{HEER’, is~’t aaklig} duister
\\Den dag ge\textit{lijk in glans} en \textit{luis}ter.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Gij hebt mijn \textit{gans gestel door}grond,
\\Zelfs \textit{voor mijn} eersten \textit{levens}stond.
\\Ik ben ver\textit{bazend} voortgebracht.
\\Op \textit{’t~nagaan van} Uw wond’\textit{re} macht,
\\Sla ik ver\textit{rukt het oog naar} boven:
\\’k~Zal U, mijn \textit{Schepper, al}toos \textit{lo}ven.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {8}
Mijn ziel be\textit{peinst uw wonder}daân,
\\Die \textit{al ’t~be}grip te \textit{boven} gaan.
\\Uw oog heeft \textit{mijn ge}beent’ verzeld,
\\Toen \textit{ik, verbor}gen saam\textit{ge}steld,
\\Als een bor\textit{duursel, lag ver}scholen:
\\Van mij was \textit{niets voor U} ver\textit{ho}len.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Gij hebt, wijl \textit{niets Uw oog weer}houdt,
\\Mijn \textit{onge}vormden \textit{klomp be}schouwd;
\\Ja Gij, Wiens \textit{wijsheid} nimmer faalt,
\\Hadt \textit{mijn geboor}testond \textit{be}paald;
\\Eer iets van \textit{mij begon te} leven,
\\Was alles \textit{in Uw boek} ge\textit{schre}ven.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Hoe dierbaar \textit{zijn m’Uw wonder}daân!
\\Zij \textit{zijn on}moog’lijk \textit{na te} gaan.
\\Hoe menig\textit{vuldig} zijn z’,~o HEER’!
\\Zou \textit{ik die tel}len ’k~zou \textit{veel}eer
\\’t~Getal der \textit{korr’len zands be}palen.
\\Uw wond’ren \textit{zijn niet af} te \textit{ma}len.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Wanneer ik \textit{in den nacht ont}waak,
\\Ben \textit{ik bij} U, mijn \textit{zielsver}maak.
\\O God, laat \textit{door Uw} grote macht
\\De \textit{bozen wor}den om\textit{ge}bracht;
\\Doe, doe hen \textit{voor Uw arm be}zwijken.
\\Gij, bloedver\textit{gieters, gij} moet \textit{wij}ken.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Stel hunnen \textit{hoogmoed perk en} paal,
\\Zij \textit{honen} U door \textit{snode} taal;
\\Z’ontzien zich \textit{niet U} t’allen stond’
\\Te \textit{lasteren} met hart \textit{en} mond;
\\Daar zij, ten \textit{spot van Uw ver}mogen,
\\Al Uwer \textit{haat’ren trots} ver\textit{ho}gen.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
Zou~’k hen niet \textit{haten in mijn} hart,
\\Wier \textit{snode} haat Uw \textit{goedheid} tart?
\\Zou ik hen, \textit{die U} weerstand biên,
\\Niet \textit{met verdrie}tig’ o\textit{gen} zien?
\\’k~Zal hen al\textit{tijd volkomen} haten,
\\Die trots’lijk \textit{Uwen dienst} ver\textit{la}ten.
\end {vers}

\begin {vers} {14}
Doorgrond m’en \textit{ken mijn hart, o} HEER’;
\\Is~’t \textit{geen ik} denk niet \textit{tot Uw} eer?
\\Beproef m’en \textit{zie of} mijn gemoed
\\Iets \textit{kwaads, iets on}behoor\textit{lijks} voed’,
\\En doe mij \textit{toch met vaste} schreden
\\Den weg ter \textit{zaligheid} be\textit{tre}den.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {140} {Psalm 140}

\begin {vers} {1}
O \textit{HEER’, ver}los \textit{mij} uit \textit{de} banden,
\\Waar\textit{in de boze} mij beknelt;
\\Be\textit{hoed mij} voor des \textit{wreedaards} handen,
\\Voor \textit{dwinglandij en} woest geweld.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Red \textit{mij van} hen, \textit{die} kwaad \textit{be}denken,
\\Die \textit{daag’lijks samen} zich beraan,
\\Om \textit{mij door} ’t~oorlogs\textit{zwaard te} krenken,
\\En \textit{t’enenmaal ter}neer te slaan.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Hun \textit{tongen} scher\textit{pen} zij \textit{als} slangen;
\\Zij \textit{smeden valsheid} en bedrog;
\\Zij \textit{passen} loos op \textit{mijne} gangen,
\\Met \textit{monden, vol van} adderspog.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Be\textit{scherm mij} voor \textit{de} god\textit{de}lozen,
\\O \textit{HEER’, o Rechter} van ’t~heelal.
\\Ver\textit{los mij} van ’t~ge\textit{weld der} bozen,
\\Die \textit{niets bedoelen} dan mijn val.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
De \textit{trotsen,} nij\textit{dig} om \textit{mijn} zegen,
\\Be\textit{lagen mij met} koord en net;
\\Zij \textit{hebben} heim’lijk \textit{op hun} wegen
\\Voor \textit{mij een valstrik} uitgezet.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Ik \textit{dacht in} mijn \textit{ver}driet \textit{te} smoren;
\\Dies \textit{riep ik: „HEER’, Gij} zijt mijn God!
\\Neem \textit{mijne} smekin\textit{gen ter} oren;
\\Ver\textit{zacht in ’t~eind mijn} droevig lot!”
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {7}
O \textit{HEER’, mijn} rots\textit{steen,} mij\textit{ne} sterkte,
\\Gij \textit{hebt mij steeds tot} heil verstrekt,
\\En \textit{in den} strijd, waar~’t \textit{elk be}merkte,
\\Mijn \textit{hoofd als met een} schild bedekt.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Laat \textit{nooit des} bo\textit{zen} wens \textit{ge}lukken,
\\Maar \textit{stuit hem, eer zijn} hand mij treff’;
\\Ver\textit{hinder} zijne \textit{gruwel}stukken,
\\Op\textit{dat hij zich niet} trots verheff’.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Doe \textit{tot ver}gel\textit{ding,} HEER’ \textit{der} heren.
\\Op \textit{mijner haat’ren} moedig hoofd
\\Den \textit{smaad der} lippen \textit{weder}keren,
\\Die \textit{mij van al mijn} eer berooft!
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Schud, \textit{daar zij} dus \textit{mijn} roem \textit{ver}korten,
\\Schud \textit{vuurge kolen} op hen uit.
\\Laat \textit{hen in} ’t~vuur, in \textit{kuilen} storten,
\\Geef \textit{hen aan ’t~nare} graf ten buit.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Een \textit{laste}raar, \textit{een} leu\textit{gen}spreker
\\Zal \textit{nooit op aard’ be}vestigd zijn.
\\Men \textit{jaag’ een} twist- en \textit{onrust}kweker,
\\Tot\textit{dat hij uit elks} oog verdwijn’.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Ik \textit{weet, dat} God, \textit{ge}trouw \textit{in} ’t~richten,
\\Des \textit{armen rechtzaak,} daar hij schreit,
\\Hoe \textit{vals hem} d’ontrouw \textit{moog’ be}tichten,
\\Be\textit{slissen zal naar} billijkheid.
\end {vers}

\begin {vers} {13}
De \textit{vromen} zul\textit{len} U \textit{ver}hogen,
\\Ge\textit{zegend door Uw} milde hand;
\\D’op\textit{rechten} zullen \textit{voor Uw} ogen
\\Steeds \textit{bloeien in ge}wensten stand.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {141} {Psalm 141}

\begin {vers} {1}
’k~Roep, \textit{HEER’,} in \textit{angst} tot \textit{U ge}vloden,
\\Ai, \textit{haast U} tot \textit{mijn} hulp \textit{en} red;
\\Hoor \textit{naar de} stem \textit{van} mijn \textit{ge}bed,
\\Daar \textit{ik U} aanroep \textit{in mijn} noden.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Mijn \textit{beê,} met \textit{op}ge\textit{heven} handen,
\\Klimm’ \textit{voor Uw} hei\textit{lig} aan\textit{ge}zicht,
\\Als \textit{reukwerk,} voor \textit{U} toe\textit{ge}richt,
\\Als \textit{offers,} die des \textit{avonds} branden.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Zet, \textit{HEER’,} een \textit{wacht} voor \textit{mijne} lippen;
\\Be\textit{hoed de} deu\textit{ren} van \textit{mijn} mond,
\\Op\textit{dat ik} mij, \textit{tot} ge\textit{nen} stond,
\\Iets \textit{onbe}dachtzaams \textit{laat’ ont}glippen.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Neig’ \textit{nooit} mijn \textit{hart} tot \textit{kwade} zaken,
\\Om \textit{tot godd’}loos\textit{heid} mij \textit{te} spoen,
\\Met \textit{mannen,} die \textit{ver}keerd\textit{heid} doen;
\\Laat \textit{mij hun} lekker\textit{nij niet} smaken.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
D’op\textit{rech}te \textit{sla} mij \textit{zonder} vrezen,
\\Ik \textit{reken} zulks \textit{wel}da\textit{dig}heid;
\\En \textit{zijn be}straf\textit{fing,} die \textit{niet} vleit,
\\Zal \textit{olie} op mijn \textit{schedel} wezen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {6}
Dat \textit{slaan} zal \textit{mij} het \textit{hoofd niet} breken;
\\’k~Zal, \textit{door dat} lief\textit{de}blijk \textit{ver}maakt,
\\Als \textit{een uit} hen \textit{in} ramp\textit{spoed} raakt,
\\Te \textit{vuurger} om zijn \textit{redding} smeken.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
’k~Heb \textit{hun}ne \textit{rech}ters \textit{vrij ge}laten;
\\De \textit{rots ge}tuigt; \textit{elk} heeft \textit{ge}hoord,
\\Hoe \textit{aange}naam \textit{mijn} vriend’\textit{lijk} woord
\\Was \textit{inge}richt tot \textit{die mij} haten.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Men \textit{heeft} ons \textit{wreed} van\textit{één ge}reten,
\\Ver\textit{strooid als} beend’\textit{ren} aan \textit{het} graf,
\\Als \textit{iets, waar} nie\textit{mand} acht \textit{op} gaf,
\\Ge\textit{kloofd, ver}deeld, en \textit{wegge}meten.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Doch \textit{op} U \textit{zien} mijn \textit{schreiend’} ogen;
\\Op \textit{U be}trouw \textit{ik} in \textit{’t~ver}driet.
\\Ver\textit{laat, ont}bloot \textit{mijn} ziel \textit{toch} niet,
\\O \textit{HEER’, o} eeuwig \textit{Alver}mogen.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Be\textit{waar} mij \textit{voor} ’t~ge\textit{weld der} strikken,
\\Die \textit{tot mijn} val \textit{mij} zijn \textit{ge}legd,
\\Door \textit{hen, die} wars \textit{van} ’t~hei\textit{lig} recht,
\\Het \textit{boze} doen all’ \textit{ogen}blikken.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Dat, \textit{die} godd’\textit{loos} zijn \textit{sidd’rend} vrezen,
\\Elk \textit{hunner} in \textit{zijn} ga\textit{ren} vall’,
\\Tot\textit{dat ik} on\textit{ver}hin\textit{derd} zal
\\Voor\textit{bijge}gaan en \textit{veilig} wezen.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {142} {Psalm 142}

\begin {vers} {1}
’k~Riep tot \textit{den HEER’ met} lui\textit{der} stem;
\\Ik \textit{smeekt’ en} riep vol \textit{angst tot} Hem.
\\’k~Heb, voor Zijn \textit{aange}zicht, mijn klacht
\\In \textit{mijn be}nauwdheid \textit{voortge}bracht.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Als mij \textit{geen hulp of} uit\textit{komst} bleek,
\\Wan\textit{neer mijn} geest in \textit{mij be}zweek,
\\En over\textit{stelpt was} door ellend’,
\\Hebt \textit{Gij, o} HEER’, mijn \textit{pad ge}kend.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Zij heb\textit{ben vol arg}lis\textit{tig}heid
\\Een \textit{strik op} mijnen \textit{weg ge}spreid.
\\’k~Zag uit, in \textit{nood, ter} rechterhand,
\\Maar \textit{vond noch} vriend, noch \textit{onder}stand.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
’k~Wou vluch\textit{ten, maar kon} ner\textit{gens} heen,
\\Zo\textit{dat mijn} dood voor\textit{handen} scheen,
\\En alle \textit{hoop mij} gans ontviel,
\\Daar \textit{niemand} zorgde \textit{voor mijn} ziel.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Ik riep \textit{tot U, ik} zeid’: \textit{o} HEER’,
\\Gij \textit{zijt mijn} toevlucht, \textit{sterkt’ en} eer;
\\Gij zijt, zo\textit{lang ik} leef, mijn deel,
\\Mijn \textit{God, Wien} ik mij \textit{aanbe}veel.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Hoor mijn \textit{geschrei! ’k~Ben} uit\textit{ge}teerd,
\\Door \textit{mijn ver}volgers \textit{over}heerd;
\\Ai, help en \textit{red mij} uit den nood,
\\Want \textit{hunne} macht is \textit{mij te} groot.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Voer mij \textit{uit mijn ge}van\textit{ge}nis,
\\Tot \textit{roem Uws} Naams, die \textit{heerlijk} is.
\\Dat mij ’t~recht\textit{vaardig} volk omring’
\\En \textit{vrolijk} van Uw \textit{weldaân} zing’.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {143} {Psalm 143}

\begin {vers} {1}
O HEER, wil \textit{mijn gebeden} horen;
\\Neig \textit{tot mijn smeken gunstig’} oren,
\\Ver\textit{hoor m’~o Opper}majesteit,
\\Om \textit{Uwe trouw, aan mij ge}zworen,
\\Ver\textit{hoor m’om Uw ge}rechtigheid.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Wil Uwen \textit{knecht, door schuld ver}slagen,
\\O \textit{HEER’, niet voor Uw vierschaar} dagen;
\\Want \textit{niemand zal in} dat gericht,
\\Daar \textit{zelfs zijn hart hem aan moet} klagen,
\\Recht\textit{vaardig zijn voor} Uw gezicht.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Ik zie mijn \textit{ziel vervolgd door} snoden;
\\Ik \textit{zie, voor ’s~vijands haat ge}vloden,
\\Mijn \textit{leven in het} stof vertreên.
\\Ik \textit{lig, helaas, gelijk de} doden,
\\Om\textit{ringd van nare} duisterheên.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Dit over\textit{stelpt mijn geest met} rouwe:
\\Als \textit{ik mijn deerlijk lot be}schouwe,
\\Be\textit{zwijkt mijn afge}folterd hart.
\\Gij \textit{weet, dat ik op U be}trouwe;
\\Al\textit{goede God, ge}nees mijn smart.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Ik denk, in \textit{’t~midden der ge}varen,
\\Nog \textit{aan Uw gunst van vroeger} jaren;
\\Ik \textit{tracht Uw werken} na te gaan:
\\O \textit{God, wie kan U eve}naren?
\\Hoe \textit{heerlijk zijn Uw} wonderdaân!
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Ik hef mijn \textit{handen naar den} hogen;
\\Mijn \textit{ziel is voor Uw alziend’} ogen,
\\Ge\textit{lijk een dor, een} dorstig land,
\\Dat \textit{sedert lang ligt uit te} drogen,
\\Ver\textit{kwijnend, in dien} doodsen stand.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {7}
HEER’, doe mij \textit{spoedig adem}halen;
\\Wil \textit{mijn bezweken geest be}stralen;
\\Ver\textit{berg m’Uw vriend’lijk} aanschijn niet;
\\Ik \textit{zal eerlang ten grave} dalen,
\\In\textit{dien Gij mij geen} bijstand biedt.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Laat mij Uw \textit{dierb’re goedheid} prijzen,
\\Wan\textit{neer ik ’t~morgenlicht zie} rijzen;
\\’k~Be\textit{trouw op U in} mijn ellend’;
\\Wil \textit{mij het ware heilspoor} wijzen;
\\Mijn \textit{ziel heeft zich tot} U gewend.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
O HEER’, mijn \textit{toevlucht, hoor mij} klagen;
\\Ver\textit{los mij uit des vijands} lagen;
\\Red \textit{mij van hen, die} mij vertreên;
\\Ik \textit{schuil, in mijn benauwde} dagen,
\\Bij \textit{U, mijn God, bij} U alleen.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Leer mij, o \textit{God van zalig}heden,
\\Mijn \textit{leven in Uw dienst be}steden;
\\Gij \textit{zijt mijn God, vat} Gij mijn hand;
\\Uw \textit{goede Geest bestier’ mijn} schreden,
\\En \textit{leid’ mij in een} effen land.
\end {vers}

\begin {vers} {11}
Laat Uwe \textit{gunst mij niet be}geven;
\\Schenk \textit{mij, om Uwes Naams wil,} leven.
\\Laat \textit{mijne ziel, die} tot U schreit,
\\Van \textit{haar benauwdheid zijn ont}heven.
\\Red \textit{mij om Uw ge}rechtigheid.
\end {vers}

\begin {vers} {12}
Laat nooit mijns \textit{vijands wens ge}lukken.
\\Roei \textit{z’allen uit, die mij doen} bukken,
\\Om \textit{Uwe gunst, mij} toegezegd.
\\Ver\textit{delg hen, die mijn ziel ver}drukken,
\\Want \textit{ik, o HEER’, ik} ben Uw knecht.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {144} {Psalm 144}

\begin {vers} {1}
Gezegend \textit{zij de HEER’, die t’allen} tijde
\\Mijn \textit{rotssteen} is, mijn \textit{handen leert ten} strijde,
\\En \textit{tot den} krijg mijn \textit{vingers toebe}reidt;
\\Mijn \textit{hoge} burcht, mijn \textit{goedertieren}heid;
\\Die \textit{mij be}vrijdt; mijn \textit{schild, op Wiens ver}mogen
\\Ik \textit{vast ver}trouw; Wiens \textit{arm mij wil ver}hogen;
\\Die \textit{heerschap}pij en \textit{roem en sterkte} geeft,
\\En \textit{die mijn} volk mij \textit{onderworpen} heeft.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Wat is de \textit{mens? Wat is in hem te} prijzen,
\\Dat \textit{Gij, o} HEER’, hem \textit{gunsten wilt be}wijzen,
\\Dat \textit{Gij hem} kent? Wat \textit{is des mensen} kind,
\\Dat \textit{Gij het} acht en \textit{zo getrouw be}mint?
\\Hij \textit{mag den} naam van \textit{ijdelheid wel} dragen;
\\Zijn \textit{tijd is} kort, en \textit{al zijn levens}dagen,
\\Hoe \textit{groot, hoe} sterk hij \textit{op deez’ aarde} zij,
\\Gaan \textit{snel, ge}lijk een \textit{schaduwe, voor}bij.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Daal neder; \textit{neig in gramschap fel ont}stoken,
\\Uw \textit{heemlen,} raak de \textit{bergen, dat zij} roken,
\\En \textit{bliksem,} HEER’, Uw \textit{bliksems op den} grond!
\\Ver\textit{strooi hen;} zend Uw \textit{pijlen uit in} ’t~rond;
\\Ver\textit{niel hen;} steek Uw \textit{handen uit den} hogen;
\\Ont\textit{zet mij,} toon Uw \textit{Godd’lijk alver}mogen,
\\En \textit{ruk mij} uit een \textit{zee van ramp en} nood;
\\Der \textit{vreemden} hand dreigt \textit{mij een wissen} dood.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Hun mond is \textit{vol van last’ren, en van} liegen,
\\Hun \textit{rechter}hand be\textit{vlekt zich met be}driegen.
\\Ik \textit{heilig} U, na \textit{al mijn zielsver}driet,
\\Ge\textit{trouwe} God, een \textit{nieuw en vrolijk} lied;
\\Ook \textit{zal mijn} luit en \textit{harp van U niet} zwijgen,
\\Die \textit{konin}gen de \textit{zege doet ver}krijgen;
\\Die \textit{Uwen} knecht, die \textit{David gunstig} redt,
\\En \textit{door Uw} arm van \textit{’t~boze zwaard ont}zet.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Ontzet mij, \textit{red mij uit der vreemden} handen,
\\Wier \textit{leugen}mond mij \textit{wreev’lig aan durft} randen;
\\Hun \textit{rechter}hand wordt \textit{door de list be}stierd;
\\Daar \textit{z’aan ’t~be}drog den \textit{ruimen teugel} viert.
\\Zo \textit{zullen} zich, als \textit{planten, onze} zonen,
\\In \textit{hunne} jeugd reeds \textit{groot en sterk ver}tonen;
\\De \textit{dochters} zijn, als \textit{stenen, naar den} eis
\\Ge\textit{houwen,} op de \textit{hoeken eens pa}leis.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
Zo word’, in \textit{’t~land de handel ruim ge}dreven,
\\En \textit{voorraad} steeds na \textit{voorraad uitge}geven:
\\Zo \textit{blijk’ Uw} gunst, die \textit{’t~vee in over}vloed,
\\Bij \textit{duizend,} ja tien\textit{duizend werpen} doet.
\\Ons \textit{runder}vee zij \textit{sterk en wel ge}laden;
\\Geen \textit{uitval} of geen \textit{inbreuk moog’ ons} schaden;
\\Dat \textit{geen ge}krijs de \textit{rust der stad ver}stoor’,
\\Noch \textit{iemand} daar van \textit{bozen oproer} hoor’.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Welzalig \textit{is het volk, dat, dus ge}zegend,
\\Dit \textit{heug’lijk} lot door \textit{’s~Hemels gunst be}jegent;
\\Wel\textit{zalig} is het \textit{volk, dat bij ’t~ge}not
\\Van \textit{over}vloed, den \textit{HEER’ heeft tot zijn} God.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {145} {Psalm 145}

\begin {vers} {1}
O \textit{God, mijn} God, Gij \textit{aller vorsten} HEER’,
\\Ik \textit{zing, ver}heugd, Uw \textit{groten Naam ter} eer!
\\Ik zal den \textit{roem van U}we ma\textit{jes}teit
\\Verhogen \textit{tot in d’eindlooz’} eeuwigheid;
\\’k~Zal \textit{dag aan} dag U \textit{eer en dank be}wijzen.
\\De HEER’ is \textit{groot, al ’t~schepsel moet Hem} prijzen:
\\Zijn \textit{grootheid} streeft het \textit{kloekst begrip te} boven
\\Laat \textit{elk ge}slacht Zijn \textit{werk en almacht} loven!
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Ik \textit{zal, O} HEER’, dien \textit{ik mijn Koning} noem,
\\Den \textit{luister} van Uw \textit{majesteit en} roem
\\Verbreiden, \textit{en Uw won}derlij\textit{ke} daân
\\Met diep ont\textit{zag aandachtig} gadeslaan.
\\Elks \textit{juichend} hart zal \textit{Uw geducht ver}mogen,
\\De grote \textit{kracht van Uwen arm ver}hogen.
\\Ik \textit{zal mijn} stem met \textit{aller lofzang} paren,
\\En \textit{over}al Uw \textit{grootheid open}baren.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Zij \textit{zullen,} uit de \textit{volheid van ’t~ge}moed,
\\Ge\textit{dachtig} aan den \textit{milden over}vloed
\\Van Uwe \textit{gunst, die roe}men bij \textit{elk}een,
\\En juichen \textit{van al Uw ge}rechtigheên.
\\De \textit{HEER’ is} goed en \textit{vriend’lijk en wel}dadig,
\\Barmhartig, \textit{mild, lankmoedig en ge}nadig;
\\Hij \textit{doet Zijn} gunst aan \textit{allen klaar be}merken;
\\Zijn \textit{goedheid} is ver\textit{spreid op al Zijn} werken.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {4}
Al \textit{wat Gij} wrocht, zal \textit{juichen tot Uw} eer;
\\Uw \textit{gunstvolk} zal ver\textit{blijd U zeegnen,} HEER’,
\\En roemen \textit{van Uw ko}ninkrijk, \textit{Uw} macht,
\\Uw heerlijk\textit{heid en Godde}lijke kracht;
\\Om, \textit{waar zich} ’t~hart ooit \textit{voelt in leerzucht} blaken,
\\Uw heerlijk\textit{heid, Uw macht bekend te} maken,
\\En \textit{d’eer Uws} rijks, zo \textit{groot, zo hoog ver}heven,
\\Voor \textit{aller} oor den \textit{hoogsten roem te} geven.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Uw \textit{heerschap}pij ver\textit{duurt zelfs d’eeuwig}heid;
\\Uw \textit{konink}rijk is \textit{eind’loos uitge}breid.
\\Gij onder\textit{steunt hem, die} voor ’t~on\textit{heil} zwicht:
\\Wie neder\textit{stort, wordt door U} opgericht.
\\’t~Ziet \textit{al op} U; ’t~blijft \textit{alles op U} wachten;
\\Gij sterkt door \textit{spijs, te rechter tijd, hun} krachten;
\\G’ont\textit{sluit Uw} hand, ont\textit{fermend en wel}dadig,
\\Op\textit{dat Uw} gunst, al \textit{wat er leeft, ver}zadig’.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
De \textit{HEER’ is} recht, in \textit{al Zijn weg en} werk;
\\Zijn \textit{goedheid} kent in \textit{’t~gans heelal geen} perk.
\\Hij is na\textit{bij de ziel,} die tot \textit{Hem} zucht;
\\Hij troost het \textit{hart, dat schreiend} tot Hem vlucht;
\\Dat \textit{onge}veinsd, in \textit{’t~midden der el}lenden,
\\Zich naar Gods \textit{troon met zijn gebeên blijft} wenden;
\\Hij \textit{geeft den} wens van \textit{allen, die Hem} vrezen;
\\Hun \textit{bede} heeft Hij \textit{nimmer afge}wezen.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
De \textit{HEER’ be}waart de \textit{ziel, die Hem be}mint;
\\Maar \textit{Hij ver}delgt, dien \textit{Hij godd’loos be}vindt.
\\Mijn blijde \textit{tong zal roe}men in \textit{den} HEER’,
\\En alle \textit{vlees zal juichen} tot Gods eer.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {146} {Psalm 146}

\begin {vers} {1}
Prijs den \textit{HEER’ met blijde} galmen;
\\Gij, mijn \textit{ziel, hebt rijke} stof;
\\’k~Zal, zo \textit{lang ik leef, mijn} psalmen
\\Vrolijk \textit{wijden aan Zijn} lof:
\\’k~Zal, zo \textit{lang ik ’t~licht ge}niet,
\\Hem ver\textit{hogen in mijn} lied.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Vest op \textit{prinsen geen be}trouwen,
\\Waar men \textit{nimmer heil bij} vindt;
\\Zoudt g’uw \textit{hoop op mensen} bouwen?
\\Als Gods \textit{hand hun geest ont}bindt,
\\Keren \textit{zij tot d’aarde} weer,
\\Storten \textit{met hun aanslag} neer.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Zalig \textit{hij, die in dit} leven,
\\Jakobs \textit{God ter hulpe} heeft;
\\Hij, die \textit{door den nood ge}dreven,
\\Zich tot \textit{Hem om troost be}geeft;
\\Die zijn \textit{hoop, in ’t~hachlijkst} lot,
\\Vestigt \textit{op den HEER’, zijn} God.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
’t~Is de \textit{HEER’, Wiens alver}mogen
\\’t~Groot heel\textit{al heeft voortge}bracht;
\\Die ge\textit{nadig, uit den} hogen
\\Ziet, wie \textit{op Zijn bijstand} wacht,
\\En aan \textit{elk, die Hem ver}beidt,
\\Trouwe \textit{houdt in eeuwig}heid.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
’t~Is de \textit{HEER’, die ’t~recht der} armen,
\\Der ver\textit{drukten gelden} doet;
\\Die, uit \textit{liefderijk er}barmen,
\\Honge\textit{rigen mild’lijk} voedt;
\\Die ge\textit{vangnen vrijheid} schenkt,
\\En aan \textit{hun ellende} denkt.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
’t~Is de \textit{HEER’, Wiens mede}dogen
\\Blinden \textit{schenkt het lieflijk} licht;
\\Wie in \textit{’t~stof lag neerge}bogen,
\\Wordt door \textit{Hem weer opge}richt.
\\God, die \textit{lust in waarheid} heeft,
\\Mint hem, \textit{die rechtvaardig} leeft.
\end {vers}

\begin {vers} {7}
’t~Is de \textit{HEER’, die vreemde}lingen
\\Met een \textit{wakend oog be}schouwt;
\\Weeuw en \textit{wees in twistge}dingen
\\En in \textit{kommer staande} houdt;
\\Maar Zijn \textit{arm, der vromen} hoop,
\\Stuit de \textit{bozen in hun} loop.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
’t~Is de \textit{HEER’ van alle} heren,
\\Sions \textit{God, geducht in} macht,
\\Die voor \textit{eeuwig zal re}geren
\\Van ge\textit{slachte tot ge}slacht.
\\Sion, \textit{zing uw God ter} eer!
\\Prijs Zijn \textit{grootheid; loof den} HEER’.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {147} {Psalm 147}

\begin {vers} {1}
Laat ’s~HEEREN \textit{lof ten hemel} rijzen;
\\Hoe \textit{goed is~’t,} onzen \textit{God te} prijzen!
\\’t~Be\textit{taamt ons,} psalmen \textit{aan te} heffen,
\\Die \textit{lieflijk} zijn, en \textit{harten} treffen.
\\De \textit{HEER’ wil} ons in \textit{gunst aan}schouwen,
\\Hij \textit{wil Jeruzalem her}bouwen,
\\Vergaren \textit{en in vreê doen} leven,
\\Hen, \textit{die uit Isrel zijn ver}dreven.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Hij heelt ge\textit{brokenen van} harte,
\\En \textit{Hij ver}bindt z’in \textit{hunne} smarte,
\\Die, \textit{in hun} zonden \textit{en el}lenden,
\\Tot \textit{Hem zich} ter ge\textit{nezing} wenden.
\\Hij \textit{telt het} groot ge\textit{tal der} starren,
\\Die \textit{’t~scherpst gezicht op aard’ ver}warren.
\\Hij roept dat \textit{talloos heir te} zamen
\\En \textit{noemt die alle bij haar} namen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Zeer groot is \textit{onze HEER’, vol} krachten;
\\On\textit{peilbaar} diep zijn \textit{Gods ge}dachten,
\\Daar \textit{Zijn ver}stand, nooit \textit{af te} meten,
\\Ver \textit{over}treft al \textit{wat wij} weten.
\\Zacht\textit{moedi}gen wil \textit{Hij be}waren,
\\Hij \textit{houdt ze staand’ in hun ge}varen,
\\Maar godde\textit{lozen doet Hij} bukken,
\\Be\textit{zwijken onder d’onge}lukken.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Zingt beurte\textit{lings en dankt den} HEERE;
\\Zingt \textit{psalmen} onzen \textit{God ter} ere,
\\Dien \textit{God, die,} voor het \textit{oog der} volken,
\\De \textit{heemlen} dekt met \textit{dikke} wolken,
\\Die \textit{d’aarde} kroont met \textit{gunst en} zegen
\\En \textit{haar besproeit met vruchtb’ren} regen,
\\Die ’t~gras, door \textit{mild’ en frisse} droppen,
\\Doet \textit{groeien op de heuvel}toppen.
\end {vers}

\pauze

\begin {vers} {5}
God wil al \textit{’t~vee steeds spijzen,} laven;
\\Hij \textit{hoort de} stem der \textit{jonge} raven.
\\Hij \textit{heeft geen} lust aan \textit{’s~mensen} krachten,
\\Aan \textit{hen, die} daaruit \textit{heil ver}wachten.
\\De \textit{macht van} ’t~paard en \textit{’s~mans ver}mogen
\\Zijn \textit{beide nietig in Zijn} ogen;
\\Aan die ver\textit{trouwen op hun} benen,
\\Wil \textit{Hij geen gunst of hulp ver}lenen.
\end {vers}

\begin {vers} {6}
De HEER’ be\textit{toont Zijn welbe}hagen
\\Aan \textit{hen, die} need’rig \textit{naar Hem} vragen,
\\Hem \textit{vrezen,} Zijne \textit{hulp ver}beiden,
\\En \textit{door Zijn} hand zich \textit{laten} leiden;
\\Die, \textit{hoe het} ook moog’ \textit{tegen}lopen,
\\Ge\textit{stadig op Zijn goedheid} hopen.
\\O Salem, \textit{roem den HEER’ der} heren;
\\Wil \textit{Uwen God, o Sion,} eren!
\end {vers}

\begin {vers} {7}
Hij wil in \textit{gunst uw heil be}werken,
\\De \textit{grendels} uwer \textit{poorten} sterken,
\\En \textit{zegent} in uw \textit{land uw} kind’ren.
\\Hij \textit{doet geen} krijg uw \textit{wasdom} hind’ren;
\\Hij \textit{deelt den} liefe\textit{lijken} vrede,
\\Zelfs \textit{aan Uw verste grenzen} mede;
\\Met vette \textit{tarw’ wil Hij u} spijzen,
\\En \textit{kronen met Zijn gunstbe}wijzen.
\end {vers}

\begin {vers} {8}
Hij zendt op \textit{aarde Zijn be}velen;
\\Zijn \textit{woord loopt} snel door \textit{’s~werelds} delen.
\\Hij \textit{geeft de} sneeuw om \textit{’t~land te} dekken,
\\En \textit{tot een} zachte \textit{wol te} strekken;
\\Wier \textit{wond’re} vlokken \textit{voor elks} ogen
\\Gods \textit{macht en wijsheid klaar be}togen,
\\Of strooit weer, \textit{ten bekwamen} stonde,
\\Den \textit{rijm, als stuivend’ as, in} ’t~ronde.
\end {vers}

\begin {vers} {9}
Wie zou niet \textit{voor Gods grootheid} bukken?
\\Hij \textit{werpt Zijn} ijs daar\textit{heen als} stukken;
\\Wie \textit{zal be}staan voor \textit{Zijne} koude?
\\Daar \textit{niemand} die ver\textit{duren} zoude,
\\Moet \textit{rijm en} ijs weer \textit{met el}kand’ren,
\\Op \textit{Zijn bevel, in vocht ver}and’ren;
\\Want, waait Zijn \textit{wind, de waat’ren} vloeien,
\\Ri\textit{vier en beek begint te} groeien.
\end {vers}

\begin {vers} {10}
Hij gaf aan \textit{Jakob Zijne} wetten,
\\Deed \textit{Isrel} op Zijn \textit{woorden} letten.
\\Hij \textit{leerde} z’in Zijn \textit{wegen} wand’len.
\\Zo \textit{wou Hij} met geen \textit{volken} hand’len:
\\Die \textit{moesten} Zijn ge\textit{tuige}nissen
\\En \textit{Zijn verbondsgeheimen} missen.
\\Laat dan Gods \textit{lof ten hemel} rijzen;
\\Laat \textit{al wat adem heeft Hem} prijzen!
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {148} {Psalm 148}

\begin {vers} {1}
Looft \textit{God, zingt} eeu\textit{wig} ’s~HEE\textit{REN} lof,
\\Gij, \textit{die in ’t~glansrijk} hemelhof,
\\Die \textit{in de hoog}ste plaat\textit{sen} woont.
\\Waar \textit{God u Zijn na}bijheid toont;
\\Looft \textit{Hem, gij eng’len, leger}machten,
\\Die \textit{op Zijn wil en wenk blijft} wachten
\\Looft, \textit{held’re sterren, maan en} zon,
\\Looft \textit{d’Almacht, looft der} lichten bron.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Ver\textit{bazend} hof \textit{van} d’Op\textit{per}heer,
\\Gij, \textit{hoogste hemel,} zing Zijn eer;
\\Gij, \textit{wateren,} die uit \textit{de} lucht,
\\Uw \textit{dropp’len stort op} veld en vrucht,
\\Looft \textit{allen, looft Hem met ge}zangen,
\\Hem, \textit{die u ’t~wezen deed ont}vangen,
\\Die \textit{u een perk, niet t’over}treên,
\\Ge\textit{steld heeft door all’} eeuwen heen.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Loof, \textit{aarde,} loof \textit{Gods} won\textit{der}daân;
\\Gij, \textit{walvis, grondlooz’} oceaan;
\\Gij, \textit{sneeuw en ha}gel, damp \textit{en} gloed;
\\Gij, \textit{stormwind, die Zijn} last voldoet;
\\Gij, \textit{bergen, heuvels, landen,} stromen;
\\Gij, \textit{dierb’re vrucht- en ceder}bomen;
\\Looft, \textit{looft des Scheppers opper}macht,
\\Die \textit{u uit niets heeft} voortgebracht.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Looft, \textit{kruipend} wild \textit{en} tam \textit{ge}diert’;
\\Looft, \textit{vogels, Hem, die} ’t~al bestiert!
\\Gij, \textit{koningen} en rech\textit{ters,} saam,
\\Gij, \textit{vorsten, volken,} roemt Gods Naam.
\\Gij, \textit{maagden, en gij, jonge}lingen,
\\Laat \textit{nimmer af Zijn lof te} zingen.
\\Eer\textit{waarde grijsheid, frisse} jeugd,
\\Weest \textit{in den God uws} heils verheugd!
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Looft, \textit{looft, met} waar’ \textit{er}ken\textit{te}nis
\\Zijn \textit{Naam, die hoog ver}heven is;
\\De\textit{wijl Zijn wond’}re Ma\textit{jes}teit
\\Door \textit{aard’ en hemel} is verspreid.
\\Hij \textit{wou den hoorn, zo vol ver}mogen,
\\Den \textit{roem van Israël ver}hogen.
\\Dat \textit{woont bij Hem, ’t~heeft zingens}stof:
\\Looft \textit{God, zingt eeuwig} ’s~HEEREN Lof!
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {149} {Psalm 149}

\begin {vers} {1}
Looft, \textit{looft den} HEER’, dien \textit{onbe}dwongen,
\\Een \textit{nieuw ge}zang zij \textit{toege}zongen,
\\In ’t~midden \textit{Zijner gunste}lin\textit{gen,}
\\\textit{Die Hem ter ere} zingen.
\\\textit{Dat Is}ra\textit{ël, met blijden} klank,
\\\textit{Zijn mil}den \textit{Schepper loov’ en} dank’;
\\Dat \textit{Sions kroost, met} lofge\textit{juich,}
\\\textit{Zich voor zijn} Koning buig’.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Laat \textit{d’ijve}rige \textit{tempel}reien
\\Op \textit{fluiten} ’s~Hoogsten \textit{Naam ver}breien;
\\Hun psalmge\textit{zangen vrolijk} pa\textit{ren,}
\\\textit{Met trommelen en} snaren;
\\\textit{Nu God} met \textit{lust Zijn ogen} slaat
\\\textit{Op Ja}kobs \textit{uitverkoren} zaad;
\\Zacht\textit{moedigen Zijn} gunst be\textit{toont,}
\\\textit{En hen met} heil bekroont.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Op \textit{’t~heug’lijkst} zien Zijn \textit{gunstge}noten,
\\Door \textit{’t~heilsie}raad, hun \textit{eer ver}groten;
\\Dies mogen \textit{zij van blijdschap} sprin\textit{gen,}
\\\textit{En op hun legers} zingen.
\\\textit{Het lied,} ge\textit{wijd aan ’s~HEEREN} lof,
\\\textit{Die ho}ger \textit{rijst dan ’t~hemel}hof,
\\Ver\textit{vult hun keel; hun} hand aan\textit{vaardt}
\\\textit{Een scherp twee}snijdend zwaard.
\end {vers}

\begin {vers} {4}
Dus \textit{wil d’Al}machtig’, \textit{op hun} smeken,
\\Door \textit{hen zich} aan de \textit{heid’nen} wreken;
\\Door hen de \textit{wreev’le volken} straf\textit{fen,}
\\\textit{Elk loon naar werk ver}schaffen;
\\\textit{Hun ko}nin\textit{gen in ketens} slaan;
\\\textit{Hun gro}ten \textit{doen in boeien} gaan,
\\En \textit{’t~recht, gelijk~’t be}schreven \textit{staat,}
\\\textit{Volvoeren} naar Zijn raad.
\end {vers}

\begin {vers} {5}
Zo \textit{zal de} heerlijk\textit{heid der} vromen
\\Op \textit{’t~luister}rijkst te \textit{voorschijn} komen;
\\Zo schenkt Gods \textit{goedheid hun be}ge\textit{ren.}
\\\textit{Lof zij den HEER’ der} heren.
\end {vers}

\end {psalm}

\begin {psalm} {150} {Psalm 150}

\begin {vers} {1}
Looft God, \textit{looft zijn Naam al}om;
\\Looft Hem \textit{in Zijn heilig}dom;
\\Looft des \textit{HEEREN grote} macht,
\\In den \textit{hemel Zijner} kracht;
\\Looft Hem, \textit{om Zijn mogend}heden,
\\Looft Hem, \textit{naar zo menig} blijk
\\Van Zijn \textit{heerlijk konink}rijk,
\\Voor Zijn \textit{troon en hier be}neden.
\end {vers}

\begin {vers} {2}
Looft God, \textit{met bazuinge}klank;
\\Geeft Hem \textit{eer, bewijst Hem} dank;
\\Looft Hem, \textit{met de harp en} luit;
\\Looft Hem, \textit{met de trom en} fluit;
\\Looft Hem, \textit{op uw blijde} snaren;
\\Laat zich \textit{’t~orgel over}al
\\Bij het \textit{juichend vreugdge}schal,
\\Tot des \textit{HEEREN glorie,} paren.
\end {vers}

\begin {vers} {3}
Looft God \textit{naar Zijn hoog be}vel,
\\Met het \textit{klinkend cimbel}spel,
\\Looft Hem, \textit{op het schel me}taal
\\Van de \textit{vrolijke cim}baal;
\\Looft den \textit{HEER’, elk moet Hem} eren;
\\Al wat \textit{geest en adem} heeft,
\\Looft den \textit{HEER’, die eeuwig} leeft,
\\Looft ver\textit{heugd den HEER’ der} heren.
\end {vers}

\end{document}
